บทที่ 17 เห็ดชำระล้าง, เขต 20

การเปลี่ยนแปลงของเจียงลี่ไม่สามารถซ่อนไว้ได้ ในสามวันนี้พลังกายของเธอเพิ่มขึ้นจาก 4 แต้ม เป็น 7 แต้ม

ค่าอ้างอิงขั้นต่ำสำหรับผู้ใหญ่ คือ 8 แต้ม ตอนนี้ร่างกายของเธอใกล้เคียงกับค่าปกติแล้ว

กระดูกแข็งแรงขึ้น เนื้อและผิวหนังก็กระชับมากขึ้น เส้นเอ็นก็แข็งแกร่งและมีพลัง ไม่ได้อ่อนแอ และผอมเหมือนกับตอนที่มาใหม่ๆ แล้ว

แต่เธอก็ไม่ได้สนใจ ว่าคนอื่นจะมองเห็นการเปลี่ยนแปลงของเธออย่างไร

ท้ายที่สุดแล้ว ในสายตาของคนอื่น เธอยังอายุน้อย และยังอยู่ในช่วงการเจริญเติบโตของร่างกาย

"หัวหน้าสถานีจะกลับมาเมื่อไหร่ครับ?" เจียงลี่ไม่หลบไม่หลีก ปล่อยให้ผู้หญิงคนนั้นพิจารณาเธอ แล้วเปิดปากถาม

ตู้เหม่ยฉินสังเกตเห็นว่าสายตาของตัวเองจ้องมองเด็กหนุ่มนานเกินไป จนถึงระดับที่ไม่สุภาพ เธอจึงรีบหดสายตากลับและตอบตามตรง

"โดยปกติแล้วหัวหน้าสถานีจะไปซื้อของที่เมืองหลักช่วงสิ้นเดือน ไปกลับสองวัน"

เจียงลี่ได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้ว

ถ้าต้องรออีกสองวัน เนื้อกบกระโดดเหี่ยวเฉาในถ้ำคงจะไม่สดแล้ว ทำได้แค่เพียงนำเนื้อเหล่านั้นมารมควันในคืนนี้เพื่อยืดอายุของเนื้อ

เธอมีวิธีแก้ไขในใจแล้ว และกำลังจะกล่าวลาเพื่อจะไป แต่ตู้เหม่ยฉินก็เรียกเธอไว้ทันที

"คุณต้องการแลกเปลี่ยนอะไรเหรอ? ฉันช่วยคุณได้นะ"

เจียงลี่ก็หยุดเดินทันที สายตาที่มองผู้หญิงคนนั้นไม่ได้มีความยินดี มีเพียงความรู้สึกแปลก และประหลาดใจ

การที่ตู้เหม่ยฉินสามารถพูดคำเหล่านี้ได้ ก็หมายความว่าเธอสามารถเข้าไปในคลังสินค้าของศูนย์การค้าได้

เจียงลี่สามารถมองออกได้จากตอนที่หวงเทาลงมือฆ่าคนงานคนหนึ่งด้วยตัวเองว่า คนผู้นี้เห็นแก่ตัวและโหดร้ายมาก ถึงแม้จะไปซื้อของก็จะไม่เปิดประตูคลังสินค้าทิ้งไว้เพื่อให้คนอื่นเข้าไปเอาสินค้าได้ตามใจชอบ

ท้ายที่สุดแล้วเธอเป็นหัวหน้าสถานี สินค้าเหล่านั้นสำหรับเธอแล้วก็คือชีวิต

ตู้เหม่ยฉินอาจจะมองเห็นความสงสัยของเธอ เธอดึงกุญแจสีทองดอกหนึ่งออกมาจากกระเป๋า และอธิบายว่า "ฉันมีแค่กุญแจคลังสินค้านอก"

คลังสินค้าแบ่งออกเป็นในและนอก คลังสินค้านอกเก็บสินค้าที่ราคาถูกและธรรมดาไว้ ส่วนที่เก็บในคลังสินค้าในล้วนเป็นของล้ำค่า หวงเทาจะพกติดตัวไว้เสมอไม่ว่าจะอาบน้ำหรือนอนหลับ เป็นไปไม่ได้ที่จะให้คนนอก

กุญแจคลังสินค้านอกดอกนี้ เป็นเพียงวิธีการที่หวงเทาใช้ควบคุมพวกเธอสามคนเท่านั้น

ในสองวันที่เธอไปซื้อของที่เมืองตงเย่า ถ้าพวกเธอสามคนมีกุญแจที่สามารถเข้าไปในคลังสินค้านอกได้ พวกเธอก็จะไม่หนีไปไหน

อาหารและสิ่งของจำเป็นในชีวิตประจำวัน... และอื่นๆ ที่อยู่ในคลังสินค้านอก ตราบใดที่พวกเธอไม่หนี ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารสามมื้อ หากพวกเธอหนีไปก็ไม่สามารถอยู่รอดในโลกแบบนี้ได้เลย

ด้วยการล่อลวงของสิ่งของ แม้ว่าจะถูกหวงเทาทรมานอยู่ทุกวัน พวกเธอก็ไม่เคยมีความคิดที่จะหลบหนีเลย

ในบรรดาผู้หญิงที่ตามหวงเทา มีเพียงเธอคนเดียวเท่านั้นที่มีกุญแจดอกนี้

ส่วนเหตุผลว่าทำไมถึงมีแค่เธอ?

เพราะว่าตู้เหม่ยฉินอยู่กับหวงเทามานานที่สุด

เจียงลี่เห็นสีหน้าขมขื่นของเธอแล้วก็เดาได้ว่าทำไมหวงเทาถึงได้โยนกุญแจคลังสินค้านอก

ให้ตู้เหม่ยฉิ่น เพียงแต่สิ่งที่เจียงลี่ยังคิดไม่ตกก็คือทำไมตู้เหม่ยฉินถึงต้องช่วยเธอ?

พวกเธอเกี่ยวข้องกันไม่มากนัก

เจียงลี่ ไม่ได้ถามว่าทำไม แต่บอกเห็ดชำระล้างที่ตัวเองต้องการให้เธอฟัง

"เห็ดชำระล้าง?" ตู้เหม่ยฉินรู้จักเห็ดชนิดนี้ คนที่มาแลกเปลี่ยนส่วนใหญ่เป็นนักล่า มีเพียงนักล่าเท่านั้นที่สามารถล่าสัตว์ร้ายภัยพิบัติได้ และการบริโภคสัตว์ร้ายภัยพิบัติก็จำเป็นต้องใช้เห็ดชำระล้าง เพื่อชำระล้างพิษในเนื้อ

เธอเดาได้ทันทีว่าเจียงลี่ฆ่าสัตว์ร้ายภัยพิบัติตัวหนึ่ง ดังนั้นจึงจำเป็นต้องใช้เห็ดชำระล้างอย่างเร่งด่วน

ตู้เหม่ยฉินเดินเข้าไปในศูนย์การค้า และพูดไปพลางเดินไปพลางว่า "ลูกค้า ตามฉันมาได้เลย"

เห็ดชำระล้างไม่ใช่สิ่งของที่หายากอะไร ถูกเก็บไว้ในคลังสินค้านอก

เจียงลี่ตามเธอเข้าไปในศูนย์การค้า ไม่ได้ตามเข้าไปในคลังสินค้า แต่รออยู่ข้างนอกเป็นเวลาสองสามนาที

ในไม่ช้าตู้เหม่ยฉินก็ออกมาจากคลังสินค้านอก มือของเธอถือถุงผ้าอันหนึ่ง ในโลกนี้ไม่มีถุงพลาสติกสำหรับใส่ของ สิ่งของที่ใช้ใส่ของมีเพียงถุงผ้าหรือถุงหนังเท่านั้น เพียงแต่ว่าถุงหนังนั้นแพงกว่า ส่วนถุงผ้านั้นราคาถูกแต่ก็ทนทาน

"เห็ดชำระล้างในคลังสินค้านอก เหลือไม่มากแล้ว มีเท่านี้แหละ คุณเอาไปให้หมดเลยนะ"

เจียงลี่ไม่ได้ยื่นมือออกไปรับ แต่เงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยสายตาที่แน่วแน่

ตัวเองไม่มีหินประกายเพลิง และก็ไม่มีสินค้าที่สามารถแลกเปลี่ยนได้ เห็ดชำระล้างทั้งถุงนี้ เจียงลี่ไม่สามารถซื้อได้เลย

แต่ดูจากความหมายของตู้เหม่ยฉินแล้วคือจะให้เธอฟรี

เจียงลี่รู้ว่าในโลกนี้ไม่มีอาหารกลางวันฟรี ถ้าเธอรับเห็ดชำระล้างถุงนี้ไป ก็เท่ากับว่าเธอเป็นหนี้บุญคุณที่ยิ่งใหญ่ของตู้เหม่ยฉิน

เจียงลี่ไม่ชอบการเป็นหนี้บุญคุณ ยิ่งกว่านั้นเธอก็ไม่ได้รีบร้อนที่จะซื้อเห็ดชำระล้าง

"ไม่เป็นไรครับ" เธอปฏิเสธโดยตรง

ตู้เหม่ยฉินเหมือนจะคาดเดาไว้แล้วว่าเธอจะปฏิเสธ เธอจึงถอนหายใจในใจ และไม่ได้พูดอะไรอีก

ตู้เหม่ยฉินมีแผนบางอย่าง เธอมีความสามารถในการสังเกตที่เฉียบแหลม การพบกันครั้งที่แล้วเธอก็ค้นพบว่าเด็กหนุ่มคนนี้แตกต่างจากคนอื่น มีความเมตตาที่หายากที่สุดในยุคนี้อยู่บนตัวเขา

เธอไม่เคยเห็นคนแบบนี้มานานแล้ว ที่นี่คนนับไม่ถ้วนได้เปลี่ยนแปลงไปจนจำไม่ได้

เธอเคยตรวจสอบมาแล้ว เด็กหนุ่มไม่ได้อาศัยอยู่ในหมู่บ้านซิงฮั่ว และบริเวณใกล้เคียงก็ไม่มีหมู่บ้านอื่นอีก ความเป็นไปได้สูงสุดคือเธออาศัยอยู่ในป่า และเธอยังมีการเปลี่ยนแปลงที่ใหญ่ขนาดนี้ ถึงขนาดสามารถรอดชีวิตกลับมาจากเหมืองได้

การที่เธอจะซื้อเห็ดชำระล้างก็หมายความว่าเธอจัดการกับสัตว์ร้ายภัยพิบัติด้วยตัวคนเดียว หรือไม่ก็มีผู้สนับสนุนที่เหมือนกับนักล่าอยู่เบื้องหลัง

เด็กหนุ่มไม่ใช่คนธรรมดา อย่างน้อยในสายตาของตู้เหม่ยฉิน เธอก็ไม่ธรรมดา

… ถ้าสามารถเชื่อมโยงกับเธอได้สักหน่อย...

ออกจากหมู่บ้านซิงฮั่วแล้วไปที่ เหมือง

ไม่ใช่ว่าเจียงลี่ไม่หวั่นไหวเลย เมื่อครู่แค่ตอบตกลงก็สามารถได้รับเห็ดชำระล้าง 1 ถุงแล้ว เธอก็จะสามารถทำสมาธิและยกระดับสภาพร่างกายได้

แต่ประสบการณ์ของเจียงลี่ตั้งแต่เด็กทำให้เธอเข้าใจอย่างชัดเจนว่า การเป็นหนี้บุญคุณเป็นสิ่งที่ยุ่งยากที่สุด

เมื่อวานนี้ เจียงลี่ตกลงที่จะไปกับตู้เหม่ยฉินที่บ้านเพื่อป้อนยาช่วยชีวิตให้ลูกสาว และตู้เหม่ยฉินก็พาเธอไปที่เหมือง และบอกข้อมูลที่สำคัญของเหมืองให้เธอฟัง ทำให้เธอหลีกเลี่ยงอันตรายได้มากมาย

ทั้งสองฝ่ายไม่เป็นหนี้บุญคุณกันแล้ว

ถึงแม้เจียงลี่จะหวั่นไหว แต่ก็ไม่เสียใจกับการตัดสินใจของตัวเอง

สำหรับตู้เหม่ยฉินแล้ว การให้เห็ดชำระล้างถุงนั้นกับเธอฟรีๆ เป็นเรื่องที่ยากที่จะไปอธิบายกับหวงเทาได้

หวงเทานั้นรู้ดีเกี่ยวกับสิ่งของทั้งหมดในคลังสินค้า เธอสามารถยอมรับได้ว่า อาหารถูกพวกเธอกินไป

แต่ไม่สามารถยอมรับได้ว่าตู้เหม่ยฉินนำสิ่งของไปให้คนอื่น

ดังนั้นบุญคุณนี้จึงหนักหนามาก ความคิดเปลี่ยนไปเมื่อไปที่เหมือง

เจียงลี่ระมัดระวังต้นไม้แห้งตลอดทาง กลัวว่าจะเจอสถานการณ์เหมือนเมื่อวาน ที่ถูกกบกระโดดเหี่ยวเฉาโจมตี

กบกระโดดเหี่ยวเฉานั้นเก่งเรื่องการปลอมตัว ไม้แห้งที่ผ่านไปตรงหน้าอาจจะมีพวกมันซ่อนอยู่

การทำสมาธิของเจียงลี่เพียงแค่เพิ่ม พลังกาย 2 แต้ม แต่พลังจิตไม่ได้เพิ่มขึ้นเลย เธอสามารถรวมลูกไฟได้มากที่สุดเพียง 1 ลูกเท่านั้น

ระมัดระวังตลอดทาง และมาถึงเหมืองได้อย่างปลอดภัย

หลังจากลงทะเบียนชื่อแล้ว เจียงลี่ก็ขึ้นลิฟต์ปล่องเหมืองตรงไปที่ใต้ดิน

ถึงแม้จะไม่ได้เห็นเงาของผู้จัดการหลี่ แต่เจียงลี่ก็ยังไม่ลดการระมัดระวังลง

เจียงลี่รู้ว่าถึงแม้ทางเดินจะแคบ แต่คนในที่นี้ก็มีวิธีมากมายที่จะสอดส่องคนงานเหมือง

ในขณะที่กำลังเดินทางไปที่ 'เขต 193' ก็ได้เจอคนงานเหมืองหลายคนระหว่างทาง

"ได้ยินไหมว่าเขต 20 เกิดเรื่องอีกแล้ว มันพัวพันถึงเขต 21 และเขต 22 มีคนงานเหมืองตายไปสิบกว่าคน เมื่อวานนี้ฉันเห็นกับตาตัวเองว่าศพถูกคลุมด้วยผ้าขาว แล้วถูกยกออกมา"

คนงานเหมืองสองคนเดินอยู่ข้างหน้าข้างหลัง และกระซิบกระซาบกัน

"โชคดีที่เขตเหมืองของพวกเราอยู่ไกลจากเขต 20 ไม่งั้นก็ต้องเดือดร้อนด้วยเหมือนกัน แต่สรุปแล้วเกิดอะไรขึ้นเหรอ? มีสัตว์ร้ายภัยพิบัติซ่อนอยู่เหรอ?"

"ไม่ใช่แค่สัตว์ร้ายภัยพิบัติหรอก ดูจากสภาพศพของคนเหล่านั้นแล้ว แปดในสิบส่วนคือ..."

"ไม่จริงน่า ตอนกลางวันจะปรากฏตัวออกมาได้ยังไง?"

"ฉันได้ยินมาว่า..."

เสียงของคนทั้งสองคนค่อยๆไกลออกไป พวกเธอออกจากทางแยกอีกทางหนึ่ง แผ่นหลังของพวกเธอก็หายไปจนหมด

เจียงลี่ยืนอยู่ที่ทางแยก สีหน้าของเธอมืดมนเล็กน้อย และพึมพำในใจ

'เขต 20...'