ตอนที่ 50 เจี่ยตงซวีให้ฉินหวยหรูทำงานแทน

ฟางเหยียนถามว่า “อะไรนะ?! คุณไม่อยากทำหรือ?!”

ฉินหวยหรูเห็นเจี่ยตงซวีจู่ๆ ก็นิ่งไป จึงแอบดึงแขนเจี่ยตงซวี เจี่ยตงซวีได้สติจึงกล่าวว่า “หัวหน้าฟาง ผมก็เป็นคนงานประจำ คุณจะให้ผมไปทำงานร่วมกับคนงานชั่วคราวพวกนั้นหรือ?!”

ฟางเหยียนสีหน้าเปลี่ยนทันที กล่าวว่า “เจี่ยตงซวี! โปรดปรับแก้ทัศนคติของคุณให้ดี งานมันก็แค่แบ่งกันทำ ไม่มีสูงหรือต่ำ ไม่มีสูงส่งหรือต่ำต้อย ดูเหมือนปัญหาความคิดของคุณจะร้ายแรงยิ่งนัก”

ในยุคนี้ ปัญหาความคิดถือว่าเป็นเรื่องใหญ่ หากหนักเข้าก็อาจถูกส่งไปทำงานที่ฟาร์มแรงงานได้ สีหน้าของเจี่ยตงซวีเปลี่ยนไปหลายครั้งทันที แล้วกล่าวว่า “หัวหน้าฟาง คุณเข้าใจผิดแล้ว ผมไม่ได้ดูแคลนคนงานชั่วคราว คุณส่งคำสั่งปรับงานให้ผม ผมก็จะไปรายงานตัวเดี๋ยวนี้”

ฟางเหยียนฮึดฮัดในลำคอหนึ่งที หยิบใบปรับงานส่งให้เจี่ยตงซวีแล้วกล่าวว่า “เซ็นชื่อซะ”

เจี่ยตงซวีรับใบปรับงานมาดู พอเห็นช่องเงินเดือนก็อึ้งไป ถามว่า “หัวหน้าฟาง ก่อนปรับงาน ผมเป็นคนงานระดับสอง เงินเดือนสี่สิบเอ็ดหยวนห้าสิบเฟิน ทำไมตอนนี้นับให้ผมแค่ระดับหนึ่ง เงินเดือนหายไปตั้งหกหยวนเต็มๆ!”

ฟางเหยียนถามว่า “ตอนคุณมาที่โรงงาน ไม่ได้ดูบอร์ดประกาศหน้าประตูหรือ?!”

เจี่ยตงซวีตอบว่า “ไม่ได้ดู!”

ฟางเหยียนกล่าวว่า “เมื่อวานคุณจงใจทำลายสายการผลิต โรงงานจึงลดระดับคุณจากคนงานระดับสองลงเป็นระดับหนึ่ง ดังนั้นเงินเดือนจึงถูกต้องแล้ว”

เจี่ยตงซวีฟังแล้วก็ยิ้มเจื่อนๆ หยิบปากกามาเซ็นชื่อ ฟางเหยียนฉีกสำเนาอีกแผ่นให้เจี่ยตงซวีแล้วกล่าวว่า “ไปตึกหมายเลขห้าไปรายงานตัวได้เลย”

เจี่ยตงซวีถอนหายใจ รับใบปรับงานมา ปล่อยให้ฉินหวยหรูประคองออกจากแผนกแรงงานและเงินเดือนไป หลังเจี่ยตงซวีเดินออกไป เจ้าหน้าที่ที่อยู่ข้าง ก็กล่าวว่า “ใครๆ ก็ว่าไม่หาเรื่องก็ไม่เดือดร้อน ดูสิ งานดีๆ กลับทำพังเอง”

ฟางเหยียนมองไปรอบๆ ห้องทำงานใหญ่ ยิ้มเล็กน้อยก่อนเดินกลับห้องทำงานตัวเอง หลังฟางเหยียนเดินไป ห้องทำงานใหญ่ก็กลับมาคึกคักอีกครั้ง

เมื่อออกจากตึกบริหาร ฉินหวยหรูถามว่า “ตงซวี ตอนนี้จะทำอย่างไรดี?”

เจี่ยตงซวีตอบว่า “จะทำอย่างไรได้อีก! เดี๋ยวฉันจะไปพูดกับหัวหน้าแผนกคลังสินค้า ตั้งแต่พรุ่งนี้ให้เธอมาทำแทนฉันก่อน จนกว่าฉันจะหายจากบาดแผลที่ขา”

ฉินหวยหรูถอนหายใจ ยอมจำนนกล่าวว่า “ตอนนี้ก็ทำได้เพียงเท่านี้” ว่าจบก็คอยประคองเจี่ยตงซวีเดินไปทางคลังสินค้า

คลังสินค้ารับผิดชอบคลังของโรงงานรีดเหล็กทั้งหมด สำนักงานคลังสินค้าอยู่ในบ้านชั้นเดียวหลังเล็กๆ หลังนั้นอยู่ไม่ไกลจากลานจอดรถของแผนกขนส่ง อยู่ท้ายสุดของโรงงานปกติคนเดินจากตึกบริหารไปยังที่นั่นใช้เวลายี่สิบกว่านาที ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเจี่ยตงซวีที่บาดเจ็บ

เจี่ยตงซวีภายใต้การประคองของฉินหวยหรู เดินอยู่เกือบหนึ่งชั่วโมงก็ถึงหน้าสำนักงานคลังสินค้า เจี่ยตงซวีเตรียมจะเคาะประตู แต่ประตูเปิดออกพอดี มีชายหนุ่มคนหนึ่งเดินออกมา เห็นเจี่ยตงซวีแล้วถามว่า “สหาย มีธุระอะไรหรือ?!”

เจี่ยตงซวีตอบว่า “ผมมารายงานตัว”

“รายงานตัว?!” ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้นก็มองสำรวจเจี่ยตงซวี ก่อนจะหันไปตะโกนว่า “จางเทา มีคนมารายงานตัว” แล้วจึงพูดกับเจี่ยตงซวีว่า “เข้าไปเถอะ” พูดจบก็หลีกทางให้

ฉินหวยหรูพยุงเจี่ยตงซวีเข้าไปในสำนักงาน จางเทามองเจี่ยตงซวีแล้วถามว่า “คุณคือเจี่ยตงซวีที่ถูกย้ายมาจากสายการผลิตสามใช่หรือไม่?!”

เจี่ยตงซวีรีบตอบว่า “ใช่ครับ!”

จางเทาแนะนำตัวเองว่า “ฉันคือเจ้าหน้าที่ควบคุมคลัง หัวหน้าแผนกได้บอกเรื่องของคุณกับฉันไว้แล้ว” จากนั้นถามว่า “สภาพคุณตอนนี้ทำงานไหวหรือ?!”

เจี่ยตงซวีกล่าวว่า “ผมทำงานเองไม่ได้ แต่ภรรยาผมสิ! จะให้ภรรยาผมทำแทนจนกว่าผมจะหายได้หรือไม่?!”

จางเทาลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “งานขนถ่ายนี่มันต้องใช้แรงนะ ภรรยาคุณจะไหวหรือ?!”

เจี่ยตงซวีตบหน้าอกรับรองด้วยความมั่นใจว่า “ไม่มีปัญหา!”

จางเทารับใบปรับงานจากมือเจี่ยตงซวีแล้วกล่าวว่า “คุณคิดจะให้ภรรยาคุณทำแทนในช่วงที่คุณพักรักษาตัว งั้นฉันขอพูดไว้ก่อนเลย พวกเราที่นี่แต่ละคนมีมาตรฐานงานต่อวัน ถ้าภรรยาคุณทำไม่ถึงมาตรฐาน วันสองวันแรกพออภัยได้ แต่ถ้าบ่อยเกินไป คุณก็อย่ามาโทษว่าฉันไม่เห็นแก่หน้า ตอนนั้นหากคุณถูกไล่ออกก็อย่าได้โทษว่าฉันไม่เตือน”

เจี่ยตงซวีพอได้ยิน ก็ตกลงให้ฉินหวยหรูทำแทน ใจเขาก็เบิกบานทันที รับรองด้วยความมั่นใจว่า “คุณวางใจเถอะ หากเธอทำงานไม่ถึงมาตรฐาน ฉันจะถูกไล่ออกก็ไม่บ่นแม้สักคำ”

“ดี!” จางเทารับคำแล้วกล่าวว่า “เอาบัตรทำงานเก่าของคุณมาให้ฉัน” จากนั้นถามว่า “ภรรยาคุณชื่ออะไร?”

“ฉินหวยหรู” เจี่ยตงซวีหยิบบัตรทำงานส่งให้จางเทา พร้อมหยิบปากกาขึ้นมาเขียนชื่อฉินหวยหรูลงบนกระดาษ จางเทารับบัตรทำงานและกระดาษที่เขียนชื่อฉินหวยหรูแล้วกล่าวว่า “พวกคุณรอสักครู่ที่นี่ ฉันจะไปจัดการเรื่องเอกสารที่เหลือให้” พูดจบจางเทาก็ออกจากสำนักงานไป

ผ่านไปครึ่งชั่วโมงกว่า จางเทากลับเข้ามาในสำนักงาน ส่งบัตรทำงานคืนให้เจี่ยตงซวี พร้อมกับยื่นบัตรผ่านชั่วคราวให้ฉินหวยหรูแล้วกล่าวว่า “นี่ คุณเก็บไว้ให้ดีนะ ในช่วงเวลาที่คุณมาแทนเจี่ยตงซวี คุณจะใช้บัตรผ่านใบนี้เข้าออกโรงงานรีดเหล็ก ถ้าคุณไม่พกติดตัวแล้วถูกฝ่ายรักษาความปลอดภัยจับได้ นั่นก็เป็นเรื่องของคุณเอง”

ฉินหวยหรูเก็บบัตรผ่านแล้วถามว่า “เวลาฉันจะเริ่มทำงาน ฉันต้องไปที่ไหน?”

จางเทากล่าวว่า “พวกคุณสองคนตามฉันมา ฉันจะพาไปดูที่พักของพวกคุณให้จำทางไว้ วันนี้ไม่ต้องทำงาน ถือว่าไม่ขาดงาน พักผ่อนได้เลย จากนี้ไปทุกเช้าหกโมงสี่สิบห้านาทีต้องมาถึงโรงงาน อีกอย่าง ที่นี่ไม่เหมือนสายการผลิต เราที่นี่ใช้การเวียนพัก ถ้าคุณไม่พัก ในแต่ละเดือนจะมีเงินเพิ่มอีกห้าหยวน”

เจี่ยตงซวีได้ยินว่ามีเงินเพิ่มห้าหยวนก็ยิ้มแล้วกล่าวด้วยความเห็นด้วยว่า “ไม่พัก! พักอยู่บ้านก็ต้องทำงานอยู่ดี สู้ทำงานที่โรงงานดีกว่า”

จางเทาพยักหน้าเล็กน้อย แล้วพาฉินหวยหรูกับเจี่ยตงซวีออกจากสำนักงาน ไม่นานจางเทาก็พาทั้งสองมาถึงที่พักของพวกคนงานขนถ่าย จางเทาเรียกขึ้นว่า “เหล่าอู๋ มานี่หน่อย!”

“คุณจาง ผมรู้สึกแปลกใจเลยนะที่คุณมาที่นี่?!” อู๋เย่าหลินเดินเข้ามาหาจางเทา หยิบซองบุหรี่ออกมาหยิบหนึ่งมวนส่งให้จางเทา

จางเทารับบุหรี่มาหนีบไว้ที่หูแล้วกล่าวว่า “นี่คือตัวเจี่ยตงซวีที่ถูกย้ายมาจากสายการผลิตสาม ขาของเขาหัก ทำงานเองไม่ได้ เขาให้ภรรยามาช่วยทำแทนช่วงหนึ่ง”

อู๋เย่าหลินมองเจี่ยตงซวีอีกครั้ง แล้วมองไปที่ฉินหวยหรู ถามว่า “คุณจาง ผู้หญิงคนนี้จะไหวหรือ?”

จางเทามองไปที่ฉินหวยหรู แต่ยังไม่ทันให้ฉินหวยหรูตอบ เจี่ยตงซวีกล่าวขึ้นว่า “ภรรยาผมเป็นคนบ้านนอก มีกำลังมากพอตัว”

จางเทาถอนหายใจแล้วกล่าวว่า “ก็ให้ลองทำดูก่อน ถ้าไม่ไหวค่อยว่ากันอีกที”

“ได้!” อู๋เย่าหลินตอบรับทันทีแล้วกล่าวว่า “งั้นก็ให้ลองทำดูก่อน!”

จางเทากล่าวว่า “ฉันส่งคนให้คุณแล้วนะ ทางฉันยังมีเรื่องอีกมากต้องไปแล้ว อ้อ! ฉันให้พวกเขากลับไปก่อน วันนี้ไม่ต้องทำงาน พรุ่งนี้เช้ามาเริ่มงาน”

“ได้! ฉันรู้เรื่องแล้ว!” อู๋เย่าหลินมองตามจางเทาที่เดินจากไป แล้วหันมาบอกฉินหวยหรูกับเจี่ยตงซวีว่า “พวกคุณตามมา”

ภายใต้การแนะนำของอู๋เย่าหลิน เจี่ยตงซวีกับฉินหวยหรูก็ได้ทักทายกับคนงานคนอื่นๆ อยู่ครู่หนึ่ง เจี่ยตงซวีคุยกับเพื่อนร่วมงานสองสามคำ จากนั้นก็กล่าวลาฮู่อู๋เย่าหลินแล้วพาฉินหวยหรูเดินจากไป

………………..