บทที่ 32 ไม่ได้หมายความแบบนั้นเหรอ?

บทที่ 32 ไม่ได้หมายความแบบนั้นเหรอ?

การตอบว่า ตกลง อาจทำให้ความเข้าใจผิดยิ่งลึกซึ้ง การตอบว่า ไม่ ก็อาจทำให้เสียความสัมพันธ์ เพราะลีออนสังเกตเห็นว่าเอมิลี่ที่เคาน์เตอร์บาร์ก็กำลังมองมาที่เขาด้วยเช่นกัน

ลีออนสับสนอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็เปิดปากพูดว่า “สั่งตามที่วิลลี่สั่งเถอะครับ ส่วนเอมิลี่ก็ไม่ต้องรบกวนเธอหรอกครับ เพราะยังมีลูกค้าอีกหลายคนที่ต้องดูแล”

“ก็ดี” กัสได้ยินดังนั้นก็ไม่ได้คิดว่ามีอะไรผิดปกติ แต่กลับรู้สึกยินดีและชื่นชมลีออนที่เห็นใจเอมิลี่ “นายเป็นคนหนุ่มที่ใช้ได้เลยนะ ฉันเอาใจช่วยนายเต็มที่เลย”

พูดจบ กัสก็เดินจากไปพร้อมรอยยิ้ม ส่วนลีออนมองตามหลังกัสไปอย่างพูดไม่ออก และอยากจะบ่นว่ากัสกำลังเอาใจช่วยเขาในเรื่องไหนกันแน่

ส่วนวิลลี่หลังจากกัสจากไป ก็ดึงลีออนแล้วพูดว่า “เอมิลี่เป็นผู้หญิงที่ดีนะ แถมครอบครัวก็มีฐานะดี ถึงแม้เธอจะมาทำงานที่บาร์ แต่ก็เพื่อไม่ให้ตัวเองว่างเกินไป นายต้องใส่ใจเธอหน่อยนะ”

“แล้วทำไมพวกคุณถึงคิดว่าผมชอบเอมิลี่ล่ะครับ? ผมแค่คิดว่าเราเป็นคนวัยเดียวกันและคุยกันถูกคอ ผมคงไม่นั่งกินข้าวคนเดียวโดยไม่พูดอะไรเลยจนดูเป็นคนเก็บตัวใช่ไหมครับ” ลีออนมองสีหน้าช่างเม้าท์ของวิลลี่ แล้วอธิบายอย่างจนใจ

“อย่างนั้นเหรอ?” วิลลี่ได้ยินลีออนพูดแบบนั้น สีหน้าก็ดูผิดหวังเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเขาเสียดายที่ไม่ได้ยินเรื่องซุบซิบ

ส่วนลีออนก็ส่ายหน้าและบ่นว่า คนมีอายุหน่อย ๆ มักจะสนใจเรื่องแบบนี้จริง ๆ กัสก็เป็นแบบนี้ วิลลี่ก็เป็นแบบนี้ โชคดีที่เขากับเอมิลี่ไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้ง ไม่อย่างนั้นลีออนคิดว่าอีกไม่กี่วันชาวเมืองคงคิดว่าเขากำลังจีบเอมิลี่แน่ ๆ

จริงอยู่ว่าเอมิลี่เป็นคนดีมาก ทั้งนิสัยและรูปร่างหน้าตาเป็นที่หนึ่ง แถมในเกมก็เป็นผู้หญิงโสดที่สามารถจีบได้ แต่สำหรับลีออนในตอนนี้ สิ่งที่เขาสนใจมากกว่าคือเรื่องฟาร์ม

เพราะมีเงินแล้วถึงจะเป็นราชา การเสียโอกาสในการทำเงินก้อนใหญ่เพื่อไปบริหารความรักก่อนวัยอันควร นั่นเป็นความคิดแบบคนคลั่งรัก

ที่สำคัญกว่านั้น ในเมืองเพลิแคนทาวน์ไม่ได้มีแค่เอมิลี่ที่เป็นสาวโสด ถ้าเขาจะหาคู่จริง ๆ ก็ต้องลองดูสาว ๆ คนอื่นในโลกแห่งความจริงด้วย ผู้ชายคงจะไม่อยากผูกมัดกับต้นไม้ต้นเดียวหรอกใช่ไหม?

ระหว่างรออาหาร ลีออนกับวิลลี่ก็คุยกันเรื่องตกปลาอีกครั้ง วิลลี่สอนความรู้เรื่องการตกปลาให้ลีออนอย่างไม่ปิดบัง และในขณะที่ลีออนกำลังเสริมความรู้ทางทฤษฎีเรื่องการตกปลา เวลาการรออาหารก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

“คุณลูกค้าทั้งสอง นี่คือเมนูพิเศษประจำวันของบาร์ อาหารทะเล ขอเชิญรับประทานได้เลยค่ะ”

ขณะที่วิลลี่กำลังสอนลีออนว่าควรใช้เหยื่อปลอมแบบไหนเพื่อล่อปลาดุกที่จะออกมาในช่วงที่ฝนตกในฤดูใบไม้ผลิ เอมิลี่ก็นำอาหารจานใหญ่สองจานมาวางบนโต๊ะพร้อมกล่าวแนะนำ

“ขอบคุณครับ” ลีออนหันไปหาเอมิลี่และพยักหน้าขอบคุณ ส่วนวิลลี่ก็เงียบไป มองลีออนกับเอมิลี่ด้วยรอยยิ้มแบบผู้ใหญ่

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ นี่เป็นงานของฉันไม่ใช่เหรอคะ” เอมิลี่ส่ายหน้า จากนั้นเธอก็เห็นเบียร์ที่วางอยู่ตรงหน้าวิลลี่ แต่ตรงหน้าลีออนกลับว่างเปล่า ยกเว้นอาหารที่เพิ่งยกมา เธอจึงเสนอว่า “เอาน้ำพีชสักแก้วไหมคะ? ฉันเลี้ยงเอง”

“เอ่อ ไม่จำเป็นครับ” ลีออนปฏิเสธโดยอัตโนมัติ เขาเพิ่งดื่มน้ำมาตอนมาถึง และไม่ได้รู้สึกกระหายน้ำเลย แถมพูดตามตรง เขาเคยดื่มน้ำพีชมาแล้วถึงสองครั้ง เมื่อความสดใหม่หมดไป เขาก็ไม่สนใจมันอีกต่อไป สำหรับเขาแล้ว น้ำพีชนั้นหวานเกินไปเล็กน้อย

แต่ทันทีที่พูดจบ ลีออนก็สังเกตเห็นสีหน้าของเอมิลี่ที่ดูผิดหวัง เขาก็รู้สึกสับสนทันที

ถ้าเอมิลี่เป็นสาวชงเหล้า การที่เธอแสดงความผิดหวังก็ยังพอเข้าใจได้ แต่เธอบอกว่าจะเลี้ยงเอง ซึ่งไม่เกี่ยวข้องกับผลประโยชน์ใด ๆ แล้วทำไมเธอถึงแสดงสีหน้าแบบนี้ออกมา?

ราวกับว่าเขาเป็นคนที่ไม่รู้จักเข้าถึงความรู้สึกของผู้อื่น สิ่งนี้ทำให้ลีออนตระหนักถึงปัญหาที่ไม่ถูกต้องอย่างหนึ่ง หรือว่าเอมิลี่ซึ่งเป็นคู่สนทนา ก็คิดว่าเขากำลังสนใจเธออยู่เหมือนกัน?

เมื่อคิดได้ดังนั้น ลีออนก็ต้องเสริมทันทีว่า “เอมิลี่ ขอบคุณในความหวังดีของคุณนะครับ แต่ผมดื่มน้ำมาเยอะมากตอนมาถึง การกินอาหารจานนี้ก็ถือว่าดีมากแล้ว ถ้าดื่มน้ำผลไม้เพิ่มอีกแก้ว ผมอาจจะกินอาหารไม่หมดก็ได้ครับ”

พูดจบ ลีออนก็เริ่มสังเกตสีหน้าของเอมิลี่ เมื่อเห็นเอมิลี่ถอนหายใจโล่งอกและกลับมายิ้มอีกครั้ง ลีออนก็รู้สึกว่าตัวเองคงเดาถูกแล้ว

“ก็ได้ค่ะ งั้นไว้ครั้งหน้าฉันจะเลี้ยงคุณนะคะ ว่าแต่คุณส่งดอกแดฟโฟดิลให้ฉัน ฉันนำกลับไปที่ห้องแล้ว มันบานสวยมากเลยค่ะ ว่าง ๆ คุณแวะไปดูได้นะคะ” พูดจบ เอมิลี่ก็หน้าแดง แล้วรีบวิ่งหนีไป

ส่วนวิลลี่ที่สังเกตการณ์มาตลอด ก็พูดกับลีออนอย่างจริงจังว่า “ถึงแม้ว่าลุงวิลลี่คนนี้จะไม่มีเมีย แต่ตอนหนุ่ม ๆ ฉันก็เคยมีประสบการณ์จีบสาวมาก่อน ฉันดูออกนะว่าเอมิลี่มีใจให้นาย ฉันไม่เชื่อว่าพวกนายแค่คุยกันธรรมดา ๆ”

“คุณก็อย่าหยอกเย้าผมเลยครับ ตอนนี้ผมยังสับสนอยู่เลย” ลีออนบ่นอุบอิบพร้อมกับยกมือปิดหน้า “แล้วคุณรู้ได้ยังไงว่าเธอชอบผม?”

“สัญชาตญาณไง แล้วที่สำคัญ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเคยได้ยินเอมิลี่ชวนผู้ชายไปที่บ้านของเธอเลยนะ เธออาศัยอยู่กับน้องสาว และไม่เคยชวนผู้ชายคนไหนไปที่บ้านเลย นายเป็นคนแรก” วิลลี่ตอบ

“ก็แค่ไปดูดอกไม้” ลีออนเน้นย้ำ

“ดอกแดฟโฟดิลใช่ไหม? นายไม่รู้ความหมายของดอกแดฟโฟดิลเหรอ?” วิลลี่ถามกลับ

“รู้สิครับ ดอกแดฟโฟดิลถูกมองว่าเป็นสัญลักษณ์ของความเคารพและความลึกลับ” ลีออนตอบ

“อ้าว? ไม่ใช่ว่ามันหมายถึงการหวนคืนสู่ความรัก ความรักชั่วนิรันดร์และความงามเหรอ?” วิลลี่ได้ยินคำอธิบายนี้ก็ตกใจเล็กน้อย แล้วถามกลับไป

“มีความหมายนั้นด้วยเหรอครับ?” ลีออนก็สับสนเช่นกัน เพราะเรื่องความหมายของดอกไม้ เขาก็ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ ดอกไม้ดอกเดียวอาจมีหลายความหมายและหลายคำอธิบาย

วิลลี่มองลีออน แล้วมองเอมิลี่ที่กำลังยุ่งอยู่ที่เคาน์เตอร์บาร์ จากนั้นก็ตบไหล่ลีออนพลางกลั้นหัวเราะ “เอาเถอะ นี่อาจเป็นความเข้าใจผิดกันในด้านความรู้ แต่ในหุบเขาสตาร์ดิว การให้ดอกแดฟโฟดิลกับคนวัยเดียวกัน มักจะหมายถึงการบอกเป็นนัยว่าฉันมีใจให้นาย นายลองคิดดูดี ๆ นะ”

ลีออนเหลือบมองวิลลี่ แล้วอธิบายว่า “ผมเป็นคนให้ดอกแดฟโฟดิลกับเธอเองนะครับ แถมผมก็บอกความหมายของดอกแดฟโฟดิลที่ผมเข้าใจไปแล้ว ตามหลักแล้วเธอไม่ควรเข้าใจผิดนะครับ”

“อาจจะใช่ แต่นายก็อย่ามองข้ามข้อดีของตัวเอง นายเป็นคนสุภาพ รู้จักกาละเทศะ แถมยังหล่อเหลาด้วย จากที่ฉันเห็นตอนคุยกับกัส นายดูเหมือนจะเก่งในการคิดถึงมุมมองของคนอื่น นายไม่รู้หรือไงว่าคุณสมบัติเหล่านี้ดึงดูดผู้หญิงได้มากแค่ไหน”

วิลลี่บ่นใส่ลีออนอย่างจริงจัง “ถ้าตอนหนุ่ม ๆ ฉันมีข้อดีเหล่านี้บ้าง ฉันคงไม่จำเป็นต้องทำความสะอาดบ้านคนเดียวจนถึงตอนนี้หรอก”

“คุณลุงคนโสดก็กินข้าวไปเถอะครับ อย่ามาวิเคราะห์อะไรที่ไร้สาระแบบนี้เลย คำพูดเหล่านี้ออกมาจากปากของคุณ มันไม่มีความน่าเชื่อถือเลยสักนิด” ลีออนทนการหยอกล้อของวิลลี่ไม่ไหวอีกต่อไป และเริ่มโจมตีส่วนตัวทันที

แต่วิลลี่กลับไม่โกรธ แต่หัวเราะแล้วโต้กลับว่า “เป็นลุงคนโสดแล้วไง? ลุงคนโสดก็เคยหนุ่มมาก่อนนะ นี่เป็นประสบการณ์จริงที่นายต้องฟัง”