JK28

บทที่ 28: ความระแวดระวังของอาชูรา โดจิ

งวงช้างขนาดยักษ์ของแจ็คเปล่งประกายด้วยฮาคิแห่งการเคลือบ แผ่รัศมีคุกคามออกมาราวกับพญาสัตว์ร้ายร่ายคำสาป ไร้ซึ่งเวลาแม้แต่วินาทีเดียวให้อาชูรา โดจิชักดาบยาว เขาทำได้เพียงเชื่อสัญชาตญาณ หลั่งฮาคิทั้งหมดลงสู่แขน แล้วไขว้ป้องกันศีรษะเพื่อรับการโจมตี

ปัง!!

เสียงกระแทกสนั่นโลก ปลิดร่างอาชูรา โดจิให้ลอยคว้างกลางอากาศ งวงของแจ็คฟาดเข้าเต็มแรง ถึงแม้ฮาคิที่เคลือบแขนจะดูดซับแรงปะทะไว้ส่วนใหญ่จนร่างยังปลอดภัย แต่ภาพตรงหน้านั้นก็ยังสร้างความตกตะลึงให้กับผู้คน ทุกสายตาเบิกกว้างเงียบงัน เหลือเพียงยามาโตะกับแบล็คมาเรียเท่านั้นที่ยังคงนิ่งสงบ

ผลปีศาจสายโซออนนั้นหาได้ประหลาดลึกลับดั่งพารามีเซีย หรือรุนแรงอเนกประสงค์เช่นโลเกียไม่ จุดแข็งของมันอยู่ที่การเสริมศักยภาพทางกายภาพของผู้ใช้ ขึ้นอยู่กับสายพันธ์ุสัตว์ของผลนั้นๆ แต่ความแข็งแกร่งแท้จริงของสายโซออนไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น

ไคโดเคยกล่าวไว้ว่า:

“แจ็ค ถ้าคนธรรมดามีพลังอยู่ที่ยี่สิบ ส่วนใหญ่ใช้ได้แค่สิบสองสิบสาม แม้จะฝึกฝนหนักหน่วงก็อาจไปถึงสิบห้าสิบหก คนที่เป็นอัจฉริยะจริงๆ เท่านั้นถึงจะปลดล็อกศักยภาพเต็มที่ได้... แต่ผู้ใช้ผลโซออน ในร่างผสม จะควบคุมพลังแฝงได้ทั้งหมด และในร่างสัตว์สมบูรณ์ จะยิ่งขยายขีดจำกัดร่างกายแบบทวีคูณ เมื่อเทียบกับพารามีเซียหรือโลเกีย มีเพียงโซออนเท่านั้นที่เสริมพลังการต่อสู้ดิบๆ ได้แท้จริง!”

แจ็คไม่ค่อยมีประสบการณ์ตรงกับผู้ใช้สายโลเกียนัก และมีเพียงความทรงจำรางๆ กับพารามีเซีย หนึ่งในภาพที่เขาจำได้แม่นคือการต่อสู้ที่เขาเห็นหลังเข้าร่วมกลุ่มโจรสลัดอสูรใหม่ๆ ครั้งนั้น เก็คโค โมเรีย เคยดวลกับไคโด ณ ดินแดนริงโกะ แม้ท้ายที่สุดโมเรียจะพ่ายแพ้ให้กับเหล่าผู้บัญชาการสุดแกร่งของไคโด แต่สิ่งที่เขาแสดงออก—การกลายร่างเป็นค้างคาว การใช้เงาสร้างร่างเงามารับดาเมจ—ได้ตราตรึงในจิตใจแจ็ค เผยศักยภาพเร้นลับของผลพารามีเซียออกมาอย่างน่าประหลาดใจ

“หนอยแน่ะ...”

เสียงคำรามอย่างเดือดดาลของอาชูรา โดจิ ฉุดแจ็คให้หลุดจากภวังค์ ซามูไรผู้เดือดดาลพุ่งเข้าหาอีกครั้ง แม้จะถูกฟาดปลิวมาก่อน ความมุ่งมั่นในดวงตาของเขายังไม่ลดลงแม้แต่น้อย แจ็คเหวี่ยงงวงยักษ์ลงอีกหนเพื่อรับการโจมตี

โครม!

อีกครา อาชูรา โดจิถูกปัดลอยราวกับใบไม้ แม้ครั้งนี้ความโกรธในใจจะเริ่มมอดลง เขาพลิกตัวลุกจากพื้น พยายามสงบใจ แจ็คในร่างผสมนั้นแข็งแกร่งเกินกว่าคำพรรณนา สูงเกือบแปดเมตร น้ำหนักและพละกำลังพุ่งทะลุขีดจำกัดดั้งเดิม ราวกับสัตว์ประหลาดในตำนาน หากไม่ติดว่าแจ็คยังถูกจำกัดให้อยู่ในระดับ “SR” ด้วยเพดานพลังของเขา ป่านนี้ค่าสถานะของเขาอาจทะลุหลักร้อย แตะระดับ “UR” ไปแล้ว

พื้นดินแตกกระจายราวกับแผ่นดินไหว เมื่อแจ็คพุ่งทะยานราวกับแมมมอธคลุ้มคลั่ง ยามาโตะและพรรคพวกต่างหลบหนีเอาชีวิตรอด

“พุ่งงวงอำมหิต!!”

อาชูรา โดจิที่ตั้งสติได้ดีดตัวลอยขึ้นกลางอากาศในชั่วเสี้ยววินาที ก่อนที่งายักษ์จะพุ่งเข้าประชิด ดาบยาวของเขาซึ่งตอนนี้เคลือบด้วยฮาคิดำสนิท เปล่งรัศมีอาฆาตแผ่ซ่าน เมื่อเขาฟันลงอย่างเฉียบคม

ฉัวะ!

“อึก!”

โลหิตทะลักพรั่งพรูจากแผลที่ลึกกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด ยามาโตะกับแบล็คมาเรียเบิกตากว้าง พุ่งเข้ามาหาด้วยความเป็นห่วง

“ถอยไป!” แจ็คคำราม ร่างแมมมอธค่อยๆ ย่อหด กลับคืนเป็นมนุษย์ เขาไม่แม้แต่จะหันไปมองสาวทั้งสอง ขณะกล่าวกับอาชูรา โดจิด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ

“ดาบดีนี่ ฮาคิก็ไม่เลว... แต่นึกว่าแค่นี้จะล้มชั้นได้งั้นรึ?! ฝันไปเถอะ!”

แจ็คเอื้อมมือไปหยิบคานาโบะหนามที่สะพายไว้ พลิกตัวมาประจันหน้าอาชูรา โดจิ ซามูไรผู้ระแวดระวังจับตาทุกอิริยาบถของเขาอย่างไม่วางตา แม้แจ็คจะแสดงความมั่นใจออกมา ใบหน้าก็ยังแสดงอาการเจ็บแปลบเป็นระยะ

“แจ็ค นายโอเคไหม? แผลลึกไหม?” มาเรียถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน

แจ็คโบกมือปัด พร้อมทำหน้าอายๆ

“ไม่เป็นไร... คือว่า... ตอนแปลงร่าง คานาโบะมันไปติดในที่... ไม่สะดวกน่ะ...”

“ไอ้บื้อ!!” มาเรียกับยามาโตะตะโกนพร้อมกัน สีหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยใจและรับไม่ได้

ด้านอาชูรา โดจิเดือดพล่านจนทนไม่ไหว ชี้ดาบเข้าใส่แจ็คพร้อมคำราม “นี่แกกำลังดูถูกข้างั้นเหรอ?! กล้าเอาคำพูดไร้สาระแบบนั้นมาพูดกลางสนามรบ?! บอกชื่อมา ไอ้เศษสวะจากกลุ่มโจรสลัดอสูร!!”

“ดูถูกงั้นเรอะ? ฮ่ะ! แค่โดนท่อนไม้ติดจุดไม่สะดวกเอง—เกี่ยวอะไรกับแก?” แจ็คแสยะยิ้ม สายตาลอบมองแผงอกเปลือยของโดจิ “แล้วแค่แหย่นิดเดียวก็โกรธจนจะฆ่ากัน? แกนี่อีโก้เปราะบางยิ่งกว่าถ้วยน้ำชาต้นตระกูลซะอีก!”

“ชื่อแจ็ค จำไว้ให้ดี เพราะชั้นนี่แหละจะเป็นคนฝังแกทั้งเป็น!”

“ไอ้ระยำ!!”

อาชูรา โดจิคำรามลั่น พุ่งเข้าประจัญบานอีกครั้ง แม้ไคโดเองยังเคยยอมส่งของกำนัลมาประจบ เขาไม่เคยถูกใครดูหมิ่นหน้าด้านๆ เช่นนี้ การลบหลู่ของแจ็ค เป็นสิ่งที่เขาไม่มีวันให้อภัย!

ดาบของอาชูรา โดจิปะทะกับคานาโบะของแจ็คอีกครา ในการต่อสู้อันดุเดือด

เคร้ง!

แม้แจ็คจะมีพลังมหาศาล และงวงยักษ์อันปราดเปรียว แต่ด้วยฝีมือดาบและฮาคิที่เหนือชั้นกว่า อาชูรา โดจิก็ค่อยๆ ได้เปรียบขึ้นเรื่อยๆ หลังจากปะทะกันนับสิบครั้ง ดาบของเขาก็ฝากรอยเลือดอีกเส้นหนึ่งบนหน้าอกแจ็ค

แต่บาดแผลนั้นกลับตื้นเขินนัก

ดวงตาอาชูรา โดจิเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง หากไม่ใช้ฮาคิ การโจมตีของเขานั้นเพียงพอจะผ่าใครต่อใครขาดเป็นสองท่อน แต่ผิวหนังของแจ็คแทบไม่ระคายเคืองเลย

“ร่างกายประหลาดนี่... หรือว่าเป็นปีศาจอีกตนเหมือนไคโดกันแน่?”

“เทคนิคของเขายังคล้ายกับไคโดอีกด้วย... ต้องเป็นศิษย์ของไคโดแน่... ไม่... ข้าปล่อยให้หมอนี่รอดไม่ได้! ต้องฆ่าที่นี่เท่านั้น!”

จบตอน