JK26

บทที่ 26: การเติบโตและซามูไรปริศนา

ความฝันของยามาโตะคือการเป็นหญิงสาวผู้กล้าหาญ แน่นอนว่าเธอสนใจการฝึกฝนใด ๆ ก็ตามที่จะเพิ่มความแข็งแกร่งให้ตนเองอย่างเต็มที่

เรื่องนี้...กลับกลายเป็นปัญหาสำหรับแจ็คและแบล็กมาเรีย ที่ทั้งคู่ต่างไม่ได้มีใจอยากฝึกอะไรจริงจังนัก ถึงแม้ยามาโตะจะดูใสซื่อบริสุทธิ์ แต่เธอก็เข้าใจเรื่องการ "คุมกันเอง" ได้เป็นอย่างดี และไม่มีทางถอยง่าย ๆ ไม่ว่าแจ็คกับมาเรียจะใช้กลอุบายแบบไหน ก็ไม่สามารถเปลี่ยนใจเธอได้เลย

ด้านแจ็คเอง เขารู้สึกขยาดสุดชีวิตยามจินตนาการภาพที่ไคโดรู้ว่าเขาแอบขี้เกียจ—แค่คิดก็เห็นภาพคานาโบะฟาดลงบนบั้นท้ายตัวเองแล้ว สุดท้ายจึงไม่มีทางเลือก ต้องจำใจเข้าร่วมฝึกหนักกับยามาโตะและมาเรียอย่างเสียมิได้

ในขณะเดียวกัน โลกของเหล่าโจรสลัดก็ตกอยู่ในห้วงปั่นป่วน แม้โกล ดี. โรเจอร์จะเสียชีวิตไปแล้ว แต่คำพูดสุดท้ายของเขาก็ได้จุดประกายไฟแห่งความคลั่งให้ลุกลามไปทั่วทุกทะเล ตั้งแต่ทะเลอีสต์บลู ไปจนถึงนิวเวิลด์ ผู้คนมากมายพุ่งตัวเข้าสู่ชีวิตโจรสลัดที่ถูกสังคมรังเกียจ เพื่อตามล่าขุมทรัพย์ในตำนานของโรเจอร์

กษัตริย์และผู้ปกครองหลายราย ต่างตั้งกลุ่มโจรสลัดลับขึ้นมา ด้วยความฝันถึงวันครอบครอง “วันพีซ” ทะเลกลายเป็นสนามรบ เลือดนอง ความวุ่นวายเกลื่อนกลาด โดยเฉพาะช่วงสองปีที่ผ่านมา เหล่าโจรสลัดฝีมือฉกาจที่ฝ่าฟันแกรนด์ไลน์มาได้ ต่างเริ่มหาญกล้าท้าทายเหล่ากลุ่มโจรสลัดระดับตำนานในนิวเวิลด์ รวมถึงกลุ่มโจรสลัดร้อยอสูร

ไคโด พร้อมกับคิงและควีน จำต้องผลัดเวรออกเดินทางด้วยตนเอง เพื่อรักษาศักดิ์ศรีของกลุ่ม ขณะเดียวกัน ไคโดก็เปิดรับสมัครลูกเรือครั้งใหญ่ แจ็คซึ่งยังเด็กเกินไป จึงได้รับหน้าที่ฝึกฝนอยู่บนโอนิงาชิมะกับสองสาวต่อไป

เวลาล่วงเลยไปในวงจรชีวิตอันเงียบสงบไม่เปลี่ยนแปลงนัก และแล้ว ปีค.ศ. 1509 ตามปฏิทินทะเลก็มาถึง

ณ อายุ 13 ปี ร่างของแจ็คสูงเกือบ 5 เมตรแล้ว ส่วนแบล็กมาเรียที่อายุ 14 ปี ก็สูงไม่แพ้กัน มากกว่า 4 เมตรไปเล็กน้อย ทำเอาแจ็คเบาใจอยู่บ้าง

อย่างน้อยก็ไม่ต้องห่วงว่าเธอจะตัวเล็กไป ถ้าชั้นต้องไปปราบผีเองตอนอายุสามสิบก็คงแปลกเกินไปแล้ว...

แต่แล้ว...

“แจ็ค! ไปเล่นที่โอนิงาชิมะกันเถอะ~ ไป๊น้า!”

แจ็คถอนหายใจยาว พลางยกแขนขึ้น ยามาโตะก็กระโดดขึ้นมาเกาะอย่างคล่องแคล่ว เขามองร่างอันเล็กจ้อยของเธอ—ทั้งที่เธอสูง 17 เมตร—แต่แขนของเขายังหนากว่ารอบเอวเธอเสียอีก เขาก็ตกอยู่ในภวังค์ทันที

หรือว่าชั้นเข้าใจผิด? เขาไม่ได้เป็นพ่อแท้ ๆ ของเธอ? ...แต่ไม่สิ ด้วยพลังของไคโด เขาต้องรู้แน่ถ้าไม่ใช่ลูกตัวเอง บางทีแค่...ยามาโตะยังไม่ถึงช่วงโตจริง ๆ ก็ได้มั้ง

“เฮ้! ไอ้ลามก! แจ็ค! ฟังอยู่มั้ยเนี่ย?! ไปโอนิงาชิมะกันเถอะ! เบื่อจะตายอยู่แล้ว!”

“มาเรีย~ ไปด้วยกันน้า~!”

แบล็กมาเรียนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพยักหน้า ยามาโตะก็กระโดดลงจากแขนแจ็คอย่างเริงร่า ด้วยคะแนนเสียงข้างมาก แจ็คที่ต้องไปพบไคโดอยู่แล้วก็เลยยอมตกลงแบบไม่เต็มใจนัก ทั้งสามคนพร้อมลูกน้องจำนวนน้อยก็ออกเดินทางมุ่งสู่วาโนะ

ระหว่างทาง แจ็คเปิดอินเทอร์เฟซระบบขึ้นมาเพื่อตรวจสอบสถานะของตน:

ชื่อ: แจ็ค

พลังชีวิต: 85 (SSR)

ความว่องไว: 70 (SR)

พละกำลัง: 92 (SSR)

การรับรู้: 69 (SR)

จิตตานุภาพ: 70 (SR)

แรงค์: SR

(หมายเหตุผู้แปล: ค่าคุณสมบัติจะแบ่งเป็นขั้นตามระดับ 20: NR (Normal), R (Rare), SR (Super Rare), SSR (Super Super Rare), UR (Ultra Rare))

ทักษะ:

ความสามารถพิเศษ:

ช่วงหลายปีที่ผ่านมา การเติบโตของแจ็คเริ่มชะลอลงอย่างเห็นได้ชัด เขาสงสัยว่าอาจเป็นเพราะพลังของเขาแซงหน้ายามาโตะและมาเรียไปไกลแล้ว หรือไม่ก็อาจเป็นเพราะเขาดูดรางวัลจากระบบผ่านพวกเธอหมดแล้ว ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด ค่าพลังที่ได้รับจากสองสาวก็ลดน้อยลงไปมาก

แต่ถึงกระนั้น ด้วยบุญเก่าจากสองคนนั้น การฝึกกับไคโดเป็นบางครั้ง และการฝึกอย่างหนักของตนเอง แจ็คก็มีค่าพลังมากพอจะขยับจากแรงค์ R ขึ้นมาเป็น SR ได้สำเร็จ

การที่ไคโดคะยั้นคะยอให้ฝึกผลปีศาจก็ไม่สูญเปล่า ถึงแจ็คจะมองไม่เห็นอินเทอร์เฟซของยามาโตะและมาเรีย แต่จากการประลอง เขาก็รู้ได้ทันทีว่าทั้งสองคนมีการควบคุมพลังผลปีศาจในระดับที่ทัดเทียมกับเขา

แต่ในเรื่องฮาคิเกราะ แจ็คยังถือไพ่เหนือกว่า เห็นได้ชัดว่าเป็นเพราะร่างกายของเขาล้วน ๆ ความสามารถ “ร่างอมตะ” เพิ่งอัปเลเวลเป็นระดับกลางเมื่อไม่นานมานี้ จากการที่ไคโดจับเขาโยนลงมาจากฟ้าระดับ 7,000 เมตร

แจ็คยังจำคำของไคโดได้ชัดเจน:

“เมื่อใดที่ร่างอมตะของแกพัฒนาไปถึงจุดหนึ่ง แกจะเริ่มออกทะเลได้”

ตอนนี้ เวลานั้นได้มาถึงแล้ว—ความตื่นเต้นก็พลันปะทุในอก

กลุ่มของพวกเขาเดินทางมาถึง “กระทะกระต่าย” อันรกร้าง จากนั้นขึ้นหลังจระเข้ยักษ์ แล้วออกเดินทางต่อไปยังเมืองบะคุระ แต่ระหว่างทาง พวกเขากลับเปลี่ยนเส้นไปยังหมู่บ้านอามิงาสะแทน

(หมายเหตุผู้แปล: เมืองบะคุระคือที่ตั้งของเหล่าเจ้าหน้าที่และโจรสลัดร้อยอสูร อยู่เชิงเขาที่เคยเป็นที่ตั้งปราสาทคุริ มีเสาโทริอิขนาดใหญ่อยู่ที่ทางเข้า)

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ยามาโตะเริ่มอ่อนโยนลง เมื่อได้เห็นผืนดินที่แห้งแล้งและสายตาแข็งกร้าวเปี่ยมด้วยความเกลียดชังของชาวบ้าน เธอไม่ปะทุอารมณ์ใส่อีกต่อไป ถึงจะรู้ว่าการช่วยเหลือไม่สามารถลบล้างความแค้นที่ชาววาโนะมีต่อโจรสลัดร้อยอสูรได้ แต่เธอก็ยังให้ลูกน้องแจกจ่ายอาหารและน้ำสะอาดอยู่เสมอ

น่าแปลกที่ไม่ว่าจะเป็นไคโดหรือคิง ต่างก็ไม่เคยคัดค้านการกระทำของเธอ บางหมู่บ้านถึงกับเริ่มรู้สึกดีกับยามาโตะ—ขอบคุณสำหรับสิ่งจำเป็นที่ช่วยให้ลูกหลานของพวกเขารอดชีวิต

“เคลื่อนขบวน!”

หลังจากแจกจ่ายเสบียงเสร็จ พวกเขาก็เตรียมมุ่งหน้ากลับเมืองบะคุระ ทว่าก่อนจะเดินทางได้ไกล กลุ่มนักรบปริศนาก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า

“นั่นใครกัน? บังอาจเดินทางกลางแจ้งโจ่งแจ้งแบบนี้?”

ผู้นำกลุ่มคือนักรบยักษ์ผิวแดงจาง ๆ มีดาบยาวสะพายอยู่ข้างเอว เขาขี่วัวน้ำสีน้ำเงินตัวใหญ่ที่แผ่กลิ่นอายมาคุ

พื้นดินสั่นสะเทือนจากเสียงกีบเท้ากระแทกคึกคัก ควันโขมงตามหลังนักรบกลุ่มนั้นขณะทะยานผ่านกลุ่มของแจ็คไปโดยไม่หยุดแม้แต่น้อย

“พวกนั้นคือใครกันแน่...” แจ็คพึมพำ สายตาเครียดขึง “แล้วกำลังมุ่งหน้าไปที่ไหนกัน?”

จบตอน