บทที่ 4 ไหนเลยจะเรียกว่าฆ่าศัตรู? นี่มันป้อนวิชาให้ชัดๆ

บทที่ 4 ไหนเลยจะเรียกว่าฆ่าศัตรู? นี่มันป้อนวิชาให้ชัดๆ

เวย์นมองดูชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้า ร่องรอยแห่งการเย้ยหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา

“แกยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฮาคิคืออะไร แต่ก็ยังกล้าที่จะไปแกรนด์ไลน์งั้นรึ?”

“จะบอกตามตรงนะ บนแกรนด์ไลน์น่ะ มีคนอย่างชั้นที่ใช้ฮาคิได้อยู่ทุกหนทุกแห่ง และคู่ต่อสู้ระดับแกน่ะเทียบไม่ติดเลยบนแกรนด์ไลน์!”

แน่นอนว่านี่เป็นเรื่องโกหกที่เขาบอกเอส แต่เอสไม่รู้เรื่องนั้น เขาเชื่ออย่างสนิทใจว่าทั่วทั้งแกรนด์ไลน์เต็มไปด้วยยอดฝีมือที่แข็งแกร่งดุจปีศาจเหมือนชายที่อยู่ตรงหน้าเขา!

ดังนั้น เป็นครั้งแรกที่เขาเริ่มตั้งคำถามกับความแข็งแกร่งของตัวเอง

เดิมทีเอสมีทักษะการต่อสู้และกายภาพที่น่าประทับใจ หลังจากได้รับผลเมระ เมระ ความแข็งแกร่งของเขาก็เพิ่มขึ้นอย่างมาก ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา เขาได้ต่อสู้กับกลุ่มโจรสลัดทั้งเล็กและใหญ่มากกว่าสิบกลุ่มในอีสต์บลู อย่างไรก็ตาม ไม่มีใครเป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้ในกระบวนท่าเดียว ซึ่งนำไปสู่ความทะนงตนที่พองโตขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้!

“ห๊ะ? แกโกหกใช่ไหม? เป็นไปได้ยังไงที่แกรนด์ไลน์จะเต็มไปด้วยสัตว์ประหลาดอย่างแก!”

หลังจากที่เอสสงบสติอารมณ์ลง เขาก็อดไม่ได้ที่จะตั้งคำถาม เขาเคยได้ยินคำบรรยายเกี่ยวกับแกรนด์ไลน์จากโจรสลัดบางคน แต่เขาไม่เคยได้ยินคำว่าฮาคิมาก่อน

“เหอะ! ชั้นจำเป็นต้องโกหกแกด้วยรึ?” (ในใจ: แน่นอนอยู่แล้วว่าต้องโกหกสิ!)

“เห็นไหม? ของสีดำๆ บนมือชั้นนี่เรียกว่าฮาคิเกราะ มันรวมทั้งผลด้านการโจมตีและป้องกัน และมันยังเป็นเงื่อนไขสำคัญในการโจมตีผู้ใช้ผลปีศาจสายโรเกียด้วย!”

ฮาคิสีดำค่อยๆ แผ่ออกจากแขนของเวย์น จากนั้นก็เปลี่ยนมือขวาทั้งข้างของเขาให้กลายเป็นสีดำ เคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงสุด เวย์นเข้าใกล้เอสซึ่งอยู่ไม่ไกล และปล่อยหมัดเข้าใส่ใบหน้าของเอสอย่างจัง

“เปลี่ยนสภาพเป็นธาตุ!”

เอสเปลี่ยนร่างของเขาให้เป็นธาตุ เตรียมใช้สิ่งนี้เพื่อป้องกันการโจมตีของเวย์น แต่น่าเสียดายที่เอสซึ่งไม่สามารถใช้ฮาคิสังเกตเพื่อหลบหลีกการโจมตีล่วงหน้าได้นั้น ไม่สามารถทำมันได้เลย

หมัดสีดำส่งเอสพลิกคว่ำกลางอากาศ ก่อนจะหยุดลงหลังจากกระแทกเข้ากับโขดหินยักษ์จนแตกละเอียด

“ชั้นบอกแล้วไงว่าฮาคิเกราะคือหายนะของสายโรเกีย!”

“ถ้าแกไม่ลุกขึ้นมา พรรคพวกของแกคงไม่รอดแน่!”

เวย์นมองดูเอสที่นอนแผ่หลาอยู่บนพื้นโดยปราศจากความสงสารแม้แต่น้อย เพียงแค่หันสายตาไปยังเหล่าโจรสลลัดที่อยู่บนฝั่ง

“บ้าเอ๊ย! บัญชาอัคคี!”

กำแพงไฟสีแดงสองข้างโอบล้อมเวย์นไว้ ฉวยโอกาสนี้ เอสตะโกนบอกพรรคพวกของเขาที่อยู่บนฝั่ง “พวกแกไปก่อนเลย เดี๋ยวชั้นตามไป!”

“บ้าจริง! กัปตัน พวกเราจะไม่ทิ้งกัปตันไว้ข้างหลัง!”

“ใช่แล้ว พวกเรากลุ่มโจรสลัดโพดำ ไม่มีนิสัยทอดทิ้งพวกพ้อง!”

“พวกโง่เอ๊ย! ชั้นแค่บอกให้พวกแกขึ้นเรือแล้วหนีไปก่อน การที่พวกแกอยู่ที่นี่มีแต่จะขัดขวางการแสดงฝีมือของชั้น ถ้าชั้นสู้ไม่ได้ ชั้นก็สามารถเปลี่ยนเป็นธาตุแล้วหนีได้อยู่แล้ว!”

สมาชิกของกลุ่มโจรสลัดโพดำเริ่มลังเล จนกระทั่งต้นหน ดิวซ์ ตะโกนขึ้นว่า “เราต้องเชื่อมั่นในตัวกัปตันเอส! เราจะไปที่โลคทาวน์แล้วรอคอยการกลับมาอย่างผู้ชนะของกัปตันเอส!”

ดิวซ์เป็นชายที่สวมผ้าปิดตาสีดำ เขาเป็นคนแรกที่เอสพบในกลุ่มโจรสลัดโพดำ เขาสั่งให้ลูกเรือที่เหลือออกไปก่อน

ก่อนจากไป เขามองเอสที่ยังคงต่อสู้อยู่อย่างลึกซึ้ง เขารู้ว่าเอสแค่ไม่ต้องการให้พวกเขาต้องมาตายไปพร้อมกับเขา แต่ในฐานะต้นหน เขาก็มีความรับผิดชอบที่จะต้องปกป้องลูกเรือคนอื่นๆ ด้วย!

“กัปตัน รอผมด้วย หลังจากที่ผมพาพวกเขาไปที่โลคทาวน์แล้ว ผมจะกลับมาช่วยกัปตัน” ดิวซ์คิดในใจอย่างเงียบๆ

เวย์นได้ยินทุกอย่างข้างนอกอย่างชัดเจนโดยใช้ฮาคิสังเกต แต่เขาไม่ได้ตั้งใจจะหยุดพวกเขา เป้าหมายของเขาในครั้งนี้เป็นเพียงการห้ามปรามไม่ให้เอสไปแกรนด์ไลน์ ไม่ใช่การออกอาละวาดฆ่าฟัน

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เมื่อสมาชิกกลุ่มโจรสลัดโพดำทั้งหมดจากไปแล้ว เวย์นก็ถือดาบในมือซ้ายและเริ่มหมุนตัวอย่างบ้าคลั่ง พลังดาบสีขาวหลายสายก่อตัวเป็นลมหมุน สลายกำแพงไฟทั้งสองข้างรอบตัวเขาอย่างรวดเร็ว

“ไม่นึกเลยนะว่าแกจะเป็นโจรสลลัดที่ภักดีใช้ได้เลย!”

เวย์นมองดูเอสที่เห็นได้ชัดว่าบาดเจ็บสาหัสแต่ยังคงยืนหยัดอยู่ ร่องรอยแห่งการหยอกล้อปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา

“ไอ้คนสารเลว! รับไปซะ เพลิงเทวะ: อัคคีไร้นาม”

เวย์นหลบการโจมตีของเอสพร้อมกับเย้ยหยันเขาอย่างต่อเนื่อง ในสายตาของเอส นี่เปรียบเสมือนนายพรานที่กำลังทรมานเหยื่อของตนอย่างไม่สิ้นสุด ดูน่ารังเกียจเป็นพิเศษ

“ชั้นบอกแล้วไงว่าชั้นมีฮาคิสังเกต แกโจมตีชั้นไม่โดนหรอก แทนที่จะเหวี่ยงแขนขาไปทั่วมั่วซั่วแบบนี้ ทำไมไม่ลองคาดการณ์ดูล่ะ? อ้อ ใช่สิ แกมันอ่อนแอขนาดนี้ จะไปรู้ได้ยังไงว่าฮาคิสังเกตนั้นจริงๆ แล้วคือการจับสัมผัสถึงจิต?”

เวย์นดูเหมือนจะไม่รู้ตัวว่าเขากำลังบอกศัตรูถึงวิธีที่จะเอาชนะเขา เขาก็แค่เย้ยหยันอย่างต่อเนื่อง

“อ้อ จริงสิ แกไม่สามารถใช้ฮาคิสังเกตได้ในสภาวะที่โกรธจัดแบบนี้นะ แกต้องสงบสติอารมณ์ไว้ถึงจะใช้ฮาคิสังเกตได้!”

“ฮาคิสังเกตทำให้แกมองเห็นศัตรูที่อยู่นอกระยะสายตาได้โดยไม่ต้องใช้ตา จริงๆ แล้วมันคือสัญชาตญาณประเภทหนึ่ง!”

เอสหลบหลีกเพลงดาบที่เคลือบฮาคิของเวย์นอย่างยากลำบาก ขณะที่ในใจก็ครุ่นคิดถึงคำพูดของเวย์น: คาดการณ์... จิต... สัญชาตญาณ...

ท้องฟ้าเริ่มมืดลงทีละน้อย และแสงจันทร์ก็สาดส่องลงบนใบหน้าของเวย์น เพิ่มกลิ่นอายลึกลับให้กับเขา

เวย์นยังคงโจมตีเอสด้วยเพลงดาบเหินอย่าง “บ้าคลั่ง” ต่อไป และเอสในอีกด้านหนึ่ง ก็คิดอย่างซื่อๆ ว่าเวย์นแค่พยายามจะทรมานเขา

หลังจากผ่านไปกี่รอบก็ไม่ทราบ...

ในที่สุด เพลงดาบเคลือบฮาคิหนึ่งในนั้นก็ถูกเอสเปลี่ยนเป็นธาตุและหลบได้ล่วงหน้า

“หืม?”

ในที่สุดเวย์นก็แสดงท่าทีสนใจออกมาเล็กน้อย เขามองดูนาฬิกาโรเล็กซ์สีทองบนข้อมือของเขา

“เพิ่งจะผ่านไปแค่สิบชั่วโมง เขาก็เริ่มจับสัมผัสฮาคิสังเกตได้ในเบื้องต้นแล้วงั้นรึ? พรสวรรค์นี้น่าทึ่งจริงๆ!”

เวย์นโบกมือขวา และเพลงดาบเคลือบฮาคิอีกสองสายก็พุ่งไปยังเอส แต่ครั้งนี้ เอสหลบได้เพียงสายเดียว ในขณะที่เพลงดาบเหินอีกสายฟันเข้าที่ต้นขาของเอสอย่างแม่นยำ

“อ๊ากกก! โอ๊ยๆๆ!”

เอสเสียการทรงตัวหลังจากขาซ้ายของเขาถูกโจมตีและล้มลงอีกครั้ง

มาถึงตอนนี้ ร่างกายของเอสมีรอยแผลเป็นหลายสิบแห่ง ปกคลุมทั้งแขน หน้าท้อง หลัง และต้นขา แม้ว่าเวย์นจะจงใจควบคุมพลังของการโจมตีแต่ละครั้งและหลีกเลี่ยงจุดสำคัญ แต่มันก็ยังทำให้เอสไม่สามารถต่อสู้ได้

“งั้นที่หลบได้เมื่อกี้ก็แค่โชคช่วยงั้นรึ? ไม่สิ เขาคงจะเพิ่งสัมผัสถึงจิตได้ในเบื้องต้น แต่ยังไม่สามารถใช้ฮาคิสังเกตที่แตกแขนงออกมาได้อย่างคล่องแคล่ว”

“ในกรณีนี้ สิ่งที่จำเป็นต่อไปก็คือการฝึกฝนซ้ำๆ มากขึ้น”

เวย์นยืนนิ่ง สายตาของเขาจับจ้องไปที่เอสตรงหน้า ดูเหมือนกำลังมองหาจุดอ่อนของเอส แต่ในความเป็นจริง เขาแอบกดโทรศัพท์เด็นเด็นมูชิในอ้อมแขนของเขา หลังจากเสียงเรียกดังอยู่สองวินาที เวย์นก็ไม่ได้พูดอะไร แต่กลับวางสายไป

เอสที่อยู่อีกด้านหนึ่ง กำลังคุกเข่าอยู่กับพื้นครึ่งหนึ่งเนื่องจากอาการบาดเจ็บสาหัสและไม่ได้สังเกตเห็นสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น

“ตอนนี้ก็แค่รอให้โรบินมาถึง!”

โปรดติดตามตอนต่อไป

จบตอน

By. charcoal gray silver gold

═❀═❀═❀═❀═❀═❀═