มหาศึกชิงบัลลังก์ : เกียรติยศของอัศวิน ตอนที่ 63

มหาศึกชิงบัลลังก์ : เกียรติยศของอัศวิน ตอนที่ 63 ผลกระทบจากการฟื้นฟูเส้นทางการค้า

ในคิงส์แลนดิ้ง มัส เจ้าหน้าที่การเงินของลินด์ก้าวลงจากรถม้าด้วยสีหน้าครุ่นคิด และเงยหน้ามองอาคารเบื้องหน้าอย่างเปี่ยมด้วยอารมณ์ ที่นี่คือ หอพ่อค้าวาณิชย์ สถานที่ที่เมื่อไม่กี่เดือนก่อนเขายังเคยได้รับเกียรติเข้าร่วมอย่างสง่างาม แต่โชคชะตาได้พลิกผัน หลังจากล้มละลายเขาก็ถูกขับไล่ออกมาอย่างอัปยศ จนกระทั่งบัดนี้เขาได้กลับมาอีกครั้ง ทว่าไม่ใช่ในฐานะพ่อค้าธรรมดาอีกต่อไป

มัสสูดลมหายใจลึก ๆ ยืนอย่างมั่นคง แล้วเดินเข้าสู่ตัวอาคารด้วยท่าทีแน่วแน่ เขาคาดไว้แล้วว่าการปรากฏตัวของเขาอาจดึงดูดสายตา เพราะเขายังจำได้ดีถึงวันที่ถูกขับไล่ออกมาอย่างอับอาย ซึ่งคงสร้างความบันเทิงให้ใครหลายคน ทว่าเมื่อเขาก้าวเท้าเข้าไป เขากลับพบว่าตนเองคิดไปเองเสียส่วนใหญ่ คนในหอแทบไม่มีใครใส่ใจเขา บางคนเพียงพยักหน้าให้เล็กน้อย แล้วหันกลับไปพูดคุยเรื่องการค้าตามเดิม ไม่ว่าจะจำเขาได้หรือไม่ก็ไม่มีใครให้ความสนใจมากนัก

ซึ่งความไม่ใส่ใจนี้บาดลึกกว่าคำเย้ยหยัน ทำให้มัสหัวเราะเยาะตนเองเบา ๆ กับความคาดหวังอันไร้สาระ ก่อนที่ใกล้ทางเข้าข้ารับใช้คนหนึ่งจะชะงักไปเมื่อเห็นเขา ตอนนี้มัสเป็นชายผมขาวผู้มีใบหน้าเหี่ยวย่นตรงหน้าแทบไม่เหลือเค้าโครงของชายวัยกลางคนในความทรงจำ หากไม่รู้ว่าบิดาของมัสเสียไปนานแล้ว เขาอาจเข้าใจผิดไปแล้วด้วยซ้ำ

“ท่านมัส ท่านลอร์ดลิสกำลังรอท่านอยู่ เชิญทางนี้ขอรับ” ข้ารับใช้กล่าวพลางรีบตั้งสติ แล้วนำทางมัสไปยังบ้านหลังเล็กด้านหลังของอาคาร ก่อนที่เขาจะเคาะประตูเบา ๆ แล้วเอ่ยรายงาน “ท่านลอร์ด ท่านมัสมาถึงแล้วขอรับ”

“ให้เขาเข้ามา” เสียงผู้ชายจากภายในดังตอบ

มัสเปิดประตูเข้าไป และเห็นชายในวัยกลางคนผู้มีใบหน้าเต็มเปี่ยมจากประสบการณ์จากท้องทะเลนั่งอยู่ข้างชั้นหนังสือ แต่งตัวเรียบง่าย และวางหนังสือลงเมื่อมัสเข้ามา

“ขออภัยด้วย มัส ข้าไม่อาจลุกขึ้นต้อนรับได้เหมือนแต่ก่อน ตอนนี้ขาข้าไม่ได้ดีเหมือนแต่ก่อนแล้ว” เขากล่าวเรียบ ๆ

มัสเดินเข้าไปค้อมตัวอย่างนอบน้อม “ท่านลอร์ดลิส ท่านพูดเกินไปแล้ว ข้าก็แค่ . . .”

“ไม่ต้องพูดมากเสียเวลา เจ้ามีรายการไหม?” ลิส ฟอลเวลล์กล่าวขัดอย่างห้วน ๆ

“มีแน่นอนขอรับ” มัสตอบพลางหยิบบัญชีรายการที่ลินด์มอบหมายให้ส่งมา แล้ววางลงบนโต๊ะ

ลิสหยิบขึ้นมาอ่าน ซึ่งเนื้อหาเต็มไปด้วยรายการมากมาย โดยเฉพาะม้าที่ขอไว้ถึงสองร้อยตัว และไม่ใช่ม้าธรรมดา แต่เป็น ‘ม้าศึก’ ซึ่งมีราคาสูงกว่าหลายเท่า

ลิสกดความหงุดหงิดไว้ แล้ววางรายการกลับลงบนโต๊ะ “ข้าจะรวบรวมของตามบัญชีให้เร็วที่สุด แล้วส่งไปให้เจ้านายของเจ้า”

“งั้นข้ารบกวนด้วยนะขอรับ ท่านลอร์ดลิส” มัสกล่าวพร้อมรอยยิ้มโล่งอกหลังพยายามจัดหาสิ่งของตามรายการอยู่นาน และหากลิสรับช่วงต่อภาระหนักย่อมเบาลงทันที แต่ด้วยสัญชาตญาณพ่อค้ามัสจึงกล่าวต่อว่า “แล้วเรื่องราคาของเหล่านี้ ท่านลอร์ดลิสช่วยลดให้ต่ำกว่าราคาตลาดสักเล็กน้อยได้ไหมขอรับ? การซื้อจำนวนมากขนาดนี้ ต่อให้ลดลงบ้าง ท่านก็ยังได้กำไรอยู่ดี”

ลิสชะงักไปเมื่อได้ยินข้อเสนอนั้น และหันมามองมัสอย่างไม่อยากเชื่อ “ลดราคาหรือ?”

“ลดราคาที่ข้าจะต้องจ่ายน่ะขอรับ” มัสตอบอย่างงุนงงทั้งที่คิดว่าตนพูดชัดเจนแล้ว ก่อนจะหยิบรายการราคาที่เขาคำนวณไว้ขึ้นมาอธิบาย “แม้ว่าตอนนี้ราคาธัญพืชจะพุ่งสูงเพราะน้ำท่วมทางใต้และการกักตุนโดยกลุ่มพ่อค้าในคิงส์แลนดิ้ง แต่เมื่อริเวอร์แลนด์กับเดอะรีชกลับมาส่งสินค้าอีกครั้ง ราคาก็จะ . . .”

“เดี๋ยวก่อน!” ลิสขัดขึ้นทันควัน พร้อมสีหน้ากลายเป็นประหลาดใจ ก่อนที่เขาจะลดเสียงลงแล้วถามว่า “บัญชีนี้ไม่ใช่บัญชีเรียกค่าไถ่ที่เจ้านายเจ้าส่งมารึ?”

“บัญชีค่าไถ่?” มัสทวนคำอย่างงุนงง “ค่าไถ่ของใครหรือขอรับ?”

“ลูกชายคนรองของข้า เบิร์ต” ลิส ฟอลเวลล์ตอบ

“ท่านเบิร์ต?” มัสงุนงงยิ่งขึ้น “ท่านเบิร์ตเป็นเจ้าหน้าที่คนสนิทของลอร์ดลินด์ เขามีบทบาทสำคัญมากในตอนนี้ เขา . . .” มัสพูดค้างไป และสีหน้าเริ่มเปลี่ยนกลายเป็นทั้งขำทั้งอับอาย “แล้วจดหมายของท่านเบิร์ตเขียนว่าอะไร ทำไมท่านถึงคิดว่าเขาเป็นเชลย?”

ลิสรีบควักจดหมายจากกระเป๋าออกมาอ่านใหม่ทันที และไม่กี่อึดใจเขาก็เข้าใจผิดพลาดของตนเอง เพราะในจดหมายนั้นไม่ได้พูดถึงการถูกจับหรือเรียกค่าไถ่แม้แต่น้อย เพียงแค่กล่าวว่าเบิร์ตกำลังทำงานกับลินด์ และแนะนำให้ผู้เป็นบิดาประสานงานกับมัสที่คิงส์แลนดิ้ง

ลิสนิ่งคิดนึกย้อนไปถึงตอนที่เบิร์ตถูกเกณฑ์ไปร่วมทัพลอร์ดไทวินโดยไม่ทันตั้งตัว ขณะนั้นเขาอยู่กลางทะเลไม่มีทางช่วยเหลือได้ ดังนั้นเมื่อได้รับจดหมายนี้ พร้อมกับชื่อเสียงของลินด์ในฐานะนักล่าหมี และความสัมพันธ์กับตระกูลไทเรลล์ เขาจึงเข้าใจผิดว่าลูกชายของตนตกเป็นเชลยและถูกเรียกค่าไถ่ อย่างไรก็ตามเขายังไม่แน่ใจนัก จึงถามต่อว่า “มัส เจ้าช่วยเล่าให้ข้าฟังได้ไหมว่าตอนนี้เบิร์ตอยู่ในสถานะไหน?”

“เกรงว่าข้าจะตอบไม่ได้ขอรับ ท่านลอร์ดลิส” มัสตอบ “ข้าหมกมุ่นอยู่กับการจัดหาเสบียงให้ลอร์ดลินด์ในคิงส์แลนดิ้งจึงไม่รู้เรื่องท่านเบิร์ตมากนัก แต่เท่าที่ดูจากจดหมายหลายฉบับที่มีลายเซ็นท่านเบิร์ตจากทัมเบิลตัน ดูเหมือนเขากำลังควบคุมการฟื้นฟูท่าเรืออยู่”

“ฟื้นฟูท่าเรือในทัมเบิลตัน?” ลิสทวนด้วยน้ำเสียงจับตาความเป็นไปได้ทางการค้า “เล่ารายละเอียดให้ข้าฟังทีสิ”

“ด้วยความยินดีขอรับ” มัสพยักหน้า แล้วเริ่มอธิบายว่าลินด์ได้ร่วมมือกับผู้ครองทัมเบิลตันในการซ่อมแซมถนนที่เชื่อมระหว่างโรสโรดกับทัมเบิลตัน ปราบโจรในพื้นที่โดยรอบเพื่อให้เส้นทางปลอดภัย และฟื้นฟูท่าเรือแม่น้ำเพื่อเปิดเส้นทางการค้าในแม่น้ำแมนเดอร์อีกครั้ง

เมื่อฟังจบลิสก็เริ่มสนใจจริงจังทันที “เจ้าหมายความว่า การขนส่งทางแม่น้ำแมนเดอร์จากต้นน้ำถึงปลายน้ำกลับมาใช้งานได้ทั้งหมดแล้ว?”

“ใช่ขอรับ แม้ข่าวยังไม่แพร่หลาย แต่ในอีกไม่กี่วัน พ่อค้าในคิงส์แลนดิ้งจะรู้แน่นอน” มัสพยักหน้า พร้อมรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้า “และเมื่อนั้นเมืองนี้จะต้องสั่นสะเทือนแน่นอน”

ซึ่งคำทำนายของมัสก็เป็นจริง ข่าวการฟื้นฟูทัมเบิลตันและการเปิดเส้นทางแม่น้ำแมนเดอร์ใหม่ ทำให้เหล่าพ่อค้าในคิงส์แลนดิ้งแตกตื่น เส้นทางนี้ทำให้พวกเขาไม่ต้องพึ่งถนนโอเชียนโรดที่ยาวและแพงอีกต่อไป ซึ่งเดิมนั้นต้องเสียภาษีมหาศาลในเวสเทอร์แลนด์ทำให้กำไรหดหาย

แต่มันก็ยังมีหลายคนไม่เชื่อข่าวนี้นัก บางคนจึงรอดูสถานการณ์ แต่กลุ่มพ่อค้าที่กล้าเสี่ยงและเชื่อมั่นในชื่อเสียงของ ‘นักล่าหมีลินด์’ กลับรีบรวบรวมสินค้า จัดขบวนคาราวานมุ่งหน้าสู่ทัมเบิลตันทันที

คาราวานนี้ไม่ได้บรรทุกเพียงสินค้า แต่ยังรวมถึงผู้เกี่ยวข้องกับอสังหาริมทรัพย์และความบันเทิงด้วย พวกเขาเชื่อว่าทัมเบิลตันจะเฟื่องฟูในไม่ช้า ที่ดินจะมีมูลค่าเพิ่มขึ้น และธุรกิจอย่างโรงเตี๊ยม ซ่อง หรือบ่อนพนันจะเป็นที่ต้องการ หากรีบเข้าก่อนก็จะชิงโอกาสไว้ได้ก่อนใคร

ในขณะเดียวกันพ่อค้าที่ระมัดระวังมากกว่าก็ยังไม่ออกเดินทาง แต่กำลังเตรียมของเตรียมพร้อมเอาไว้ และเมื่อข่าวยืนยันชัดเจน พวกเขาจะได้ออกเดินทางทันทีโดยไม่เสียเวลา

. . .

ระหว่างที่คิงส์แลนดิ้งกำลังคึกคักกับข่าวฟื้นฟูทัมเบิลตัน ทางฝั่งเวสเทอร์แลนด์ ณ ปราสาทคาสเทอร์ลี่ร็อกกลับเงียบขรึม ลอร์ดไทวิน แลนนิสเตอร์ ซึ่งเพิ่งกลับจากคิงส์แลนดิ้งกำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะ พลางฟังรายงานจากคนรับใช้คนสนิทและตรวจเอกสารทางทหาร

“เควินอยู่ไหน?” ไทวินถามหลังอ่านรายงานจบ

“ลอร์ดเควินไปที่เครคฮอลล์เมื่อไม่กี่วันก่อนขอรับ” ตอบทันที

“ไปทำอะไรที่เครคฮอลล์?” ไทวินขมวดคิ้ว

“เมื่อไม่นานนี้ไอรอนบอร์นขึ้นฝั่งใกล้เครคฮอลล์ปล้นหมู่บ้านโดยรอบ และมีคาราวานของตระกูลเราก็โดนปล้นด้วยขอรับ”

“คาราวานโดนปล้น เควินต้องไปเองเลยหรือ?” ไทวินถามด้วยความแปลกใจ

“ดูเหมือนว่าจะมีไอรอนบอร์นบางคนถูกจับที่เครคฮอลล์ และหลังจากสอบปากคำได้รายงานบางอย่าง ลอร์ดเควินก็รีบเดินทางไปทันที”

ไทวินขมวดคิ้วแน่น เพราะเขารู้ดีว่าน้องชายของเขาเป็นคนรอบคอบเกินกว่าจะเดินทางเพราะเรื่องเล็กน้อย “เอาจดหมายนั่นมาให้ข้า”

คนรับใช้คนสนิทรีบหยิบจดหมายส่งให้เขา พออ่านจบสีหน้าของไทวินก็เปลี่ยนไปอย่างชัดเจน จดหมายนั้นสั้นมาก แต่ใจความสำคัญคือ “นักโทษไอรอนบอร์นให้ข้อมูลว่า บาลอน เกรย์จอย กำลังรวบรวมกองกำลัง แม้จุดประสงค์ยังไม่ชัดเจน . . .”

ด้วยเหตุนี้เควินจึงรีบเดินทางไปยังเครคฮอลล์ด้วยความตระหนก เพราะเมื่อพิจารณาจากข้อมูลที่ได้รับเขาก็สงสัยว่าบาลอน เกรย์จอยอาจกำลังเตรียมบุกเวสเทอร์แลนด์ ทว่าไทวินกลับยังคงสงบนิ่ง แม้จะมองว่าการปล้นของพวกไอรอนบอร์นนั้นน่ารำคาญ แต่เขาไม่เชื่อว่ามันจะเป็นภัยคุกคามที่แท้จริงต่อดินแดนของตน เพราะสำหรับไทวินแล้ว บาลอน เกรย์จอยและพรรคพวกก็ไม่ต่างจากแมลงวันที่ควรถูกปัดออกไป

แม้ภายนอกจะดูไม่แยแสต่อไอรอนบอร์น แต่ในใจของไทวินกลับครุ่นคิดถึงเรื่องสำคัญยิ่งกว่า นั่นคือแผนการซับซ้อนที่เขาวางไว้เกี่ยวกับเส้นทางโกลด์โรดและแม่น้ำแบล็ควอเตอร์รัช เพราะรายงานข่าวกรองล่าสุดระบุว่าทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่น ทว่าความรู้สึกไม่สบายใจบางอย่างยังคงกวนใจเขา คล้ายกับว่ามีบางสิ่งในแผนนี้ที่ไม่สมเหตุสมผล

ไทวินรินไวน์ลงแก้ว และจิบเพียงเล็กน้อย ก่อนหันไปถามคนรับใช้คนสนิทว่า “มีข่าวล่าสุดจากโกลด์โรดหรือไม่?”

“ไม่มีเลยขอรับ” คนรับใช้คนสนิทตอบตรงไปตรงมา

แต่ความกระวนกระวายในใจยังไม่คลาย ไทวินวางแก้วไวน์ลง แล้วหยิบรายงานข่าวกรองขึ้นมาอ่านอีกครั้ง คราวนี้ด้วยจิตใจที่ตื่นตัวขึ้นเขาก็สังเกตเห็นความผิดปกติอย่างรวดเร็ว รายงานทั้งหมดไม่มีข้อมูลใดเลยเกี่ยวกับกองกำลังที่เขาส่งไปทางตะวันออกของแม่น้ำแมนเดอร์

กองกำลังนี้แม้ไม่ใช่หัวใจหลักของแผน แต่ก็ได้รับมอบหมายให้ประสานกับกลุ่มโจรอย่างแม่น้องแมงป่องเพื่อสร้างความวุ่นวายตามเส้นทางโรสโรด เป้าหมายคือเบี่ยงเบนความสนใจของตระกูลไทเรลล์ไปยังพื้นที่นั้น ทว่าหลังจบการประลอง ณ คิงส์แลนดิ้ง หัตถ์แห่งราชา จอน แอริน ก็เริ่มเปิดการเจรจากับไทเรลล์เสียแล้ว ซึ่งหมายความว่าต่อให้ไม่มีแผนของเขา ไทเรลล์ก็หันเหความสนใจไปยังโรสโรดอยู่ดี

แต่สิ่งที่น่าเป็นห่วงยิ่งกว่านั้นคือ การขาดการรายงาน กองกำลังดังกล่าวมีกำหนดรายงานความเคลื่อนไหวทุก ๆ ห้าวัน แต่จนถึงตอนนี้มันก็เกินหนึ่งเดือนเข้าไปแล้วที่ไม่มีข่าวคราวใด ๆ ซึ่งถือเป็นเรื่องผิดปกติอย่างชัดเจน

ในขณะที่ไทวินกำลังขบคิดกับความเงียบอันน่ากังวล ประตูก็เปิดออก พร้อมกับหัวหน้าสายลับของเขาก้าวเข้ามาในห้อง พร้อมส่งข้อความจากอีกาให้เขา “มาจากคิงส์แลนดิ้งขอรับ”

ไทวินคลี่จดหมายออกอ่าน ก่อนที่สีหน้าจะพลันแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด ดวงตาเย็นเยียบปรากฏความไม่พอใจชัดเจน

“ได้รับการยืนยันแล้วหรือยัง?” ไทวินเอ่ยเสียงต่ำ

“ยังขอรับ” หัวหน้าสายลับส่ายหน้า “แต่ในเมื่อคิงส์แลนดิ้งกล้าส่งมาขนาดนี้ก็น่าจะเชื่อถือได้พอสมควร”

ไทวินวางจดหมายนั้นลงบนโต๊ะ ซึ่งข้อความในนั้นระบุชัดว่าเส้นทางการค้าสู่ทัมเบิลตันได้รับการฟื้นฟูแล้ว

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ไทวินก็สั่งการอย่างเด็ดขาด “ยกเลิกทุกแผนการที่เกี่ยวกับโกลด์โรด และถอนทหารทั้งหมดออกจากทัมเบิลตัน”

“จะยอมแพ้ง่าย ๆ เลยหรือขอรับ?” หัวหน้าสายลับถามอย่างงุนงง

“ถ้าเราไม่ยอม แล้วเจ้าจะรอให้ไทเรลล์กับฟุตลีย์ร้องเรียนอย่างเป็นทางการต่อบัลลังก์เหล็กหรือไง?” ไทวินตอบด้วยเสียงเย็นเฉียบ ดวงตาจับจ้องอีกฝ่ายแน่นิ่ง ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด “และตอนถอนตัว ให้พวกเขากอบโกยทุกอย่างที่เอาติดมือไปได้ โดยเฉพาะคน!”

“รับทราบขอรับ ท่านลอร์ด” หัวหน้าสายลับกล่าวตอบอย่างเร่งรีบ