มหาศึกชิงบัลลังก์ : เกียรติยศของอัศวิน ตอนที่ 53

มหาศึกชิงบัลลังก์ : เกียรติยศของอัศวิน ตอนที่ 53 อสรพิษแดง

ระหว่างที่ลินด์กำลังสังเกตการณ์ภายในโรงเหล้า ชาวดอร์นที่กำลังดื่มกินและส่งเสียงครึกครื้นกันอยู่ก็พลันเงียบงัน พวกเขาพากันหันไปมองยังไนมีเรีย และลุกขึ้นพร้อมกันเพื่อค้อมศีรษะแสดงความเคารพ

ซึ่งอาจเป็นเพราะความสูงอันโดดเด่นของไนมีเรียที่บดบังเขาอยู่ ลินด์จึงยังไม่เป็นที่สังเกตเห็นในตอนแรก จนกระทั่งชาวดอร์นเหล่านั้นเงยหน้าขึ้น พวกเขาจึงเห็นเขาก้าวออกมาจากด้านหลังของนาง และสีหน้าของพวกเขาก็ฉายชัดถึงความประหลาดใจ ไม่ต่างจากสีหน้าของไนมีเรียเมื่อได้พบเขาเป็นครั้งแรก

สาเหตุแห่งความประหลาดใจนั้นก็ไม่ใช่อะไรอื่นนอกจากรูปลักษณ์ของลินด์ เขาสะพายดาบสี่เล่ม สองเล่มเป็นดาบยาวสำหรับอัศวินที่ผูกไว้ตรงเอวอย่างเด่นชัด และถ้าลินด์ตัวเตี้ยกว่านี้สักหน่อย ดาบเหล่านั้นอาจลากพื้นไปแล้วด้วยซ้ำ

อย่างไรก็ตามสีหน้าของบางคนในกลุ่มชาวดอร์นกลับแสดงออกมากกว่าความอยากรู้อยากเห็น พวกเขาจำลินด์ได้ และเริ่มกระซิบกระซาบกับชายหนุ่มที่ดูเป็นผู้นำแจ้งให้เขารู้ว่าชายเบื้องหน้าคือใคร ก่อนที่ดวงตาของผู้นำดอร์นคนนั้นจะเป็นประกายขึ้นทันที จ้องมองลินด์ราวกับพบของเล่นแปลกใหม่

แน่นอนว่าแม้เสียงพูดคุยจะเบาเพียงใด แต่ลินด์ผู้มีประสาทการได้ยินเป็นเลิศก็ยังสามารถจับใจความบางส่วนได้ ในขณะที่ไนมีเรียเองก็ไม่เสียเวลา นางก้าวเข้าไปหาชายหนุ่มชาวดอร์นอย่างตรงไปตรงมา และกล่าวว่า “เจ้ามาที่นี่เพราะรู้ว่าไทวินวางแผนจะโจมตีข้าใช่หรือไม่?”

“ข้าได้ยินข่าวลือมาบ้าง แม้จะไม่แน่ชัดนัก” ชายหนุ่มตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พลางเอนตัวขึ้นจากเก้าอี้ใช้ดวงตาเขามองไปยังลินด์ “ลินด์ นักล่าหมี ชื่อของเจ้าลือกันทั่วเหล่าร้านเหล้าในเดอะรีชในช่วงนี้ เจ้าเป็นคนที่ลอร์ดแห่งตระกูลไทเรลล์ส่งมาใช่หรือไม่? ดูเหมือนว่าเขาก็สนใจพื้นที่แถบนี้อยู่ไม่น้อย”

“ข้ามาที่นี่เพียงเพื่อปราบโจรตามคำสั่งเท่านั้น เจ้าชายโอเบอริน” ลินด์ตอบอย่างไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย

โอเบอรินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เขาไม่ได้แปลกใจที่ถูกเรียกชื่อ แต่ดูเหมือนจะสนใจในท่าทีอันนิ่งเฉยของลินด์ต่อเขาเสียมากกว่า

“เจ้านำคนมามากแค่ไหน?” ไนมีเรียถามแทรกขึ้น และก้าวมายืนขวางระหว่างโอเบอรินกับลินด์อย่างระแวดระวัง

โอเบอรินชี้ไปยังกลุ่มชาวดอร์นที่อยู่ในโรงเตี๊ยมที่มีเกือบยี่สิบคนได้

ไนมีเรียขมวดคิ้ว “มีคนน้อยเพียงนี้ เจ้าจะช่วยข้ารับมือกับศัตรูได้อย่างไร?”

โอเบอรินส่ายหน้า “ข้าไม่ได้มาสู้รบ หากจำเป็นข้ามาเพื่อพาเจ้าลงใต้ทางเรือ”

“ข้าไม่ไปดอร์น! ข้าคือท่านหญิงแห่งทัมเบิลตัน!” ไนมีเรียแผดเสียงอย่างเหลืออด

“ลอร์ดที่ไม่อาจปกป้องดินแดนตนเองได้งั้นหรือ?” โอเบอรินหัวเราะเย้ยหยัน พร้อมกับสีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจัง “เจ้าก็รู้อยู่เต็มอกว่าทำไมทัมเบิลตันจึงสำคัญ มันอยู่ตรงชายแดนของเวสเทอร์แลนด์ เดอะรีช และคิงส์แลนดิ้ง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสตอร์มแลนด์และแม่น้ำ ไม่มีลอร์ดคนใดอยากให้ผู้ครอบครองตำแหน่งนี้มีอำนาจมากเกินไป นอกจากนี้ทัมเบิลตันหลังจากโดนเผาในยุคของศึกการระบำของมังกรก็ไม่เคยได้รับการบูรณะอีกเลย ไม่ใช่เพราะตระกูลฟุตลีย์ไม่ต้องการ แต่เพราะลอร์ดผู้ยิ่งใหญ่นั้นไม่อนุญาตต่างหาก”

“เช่นนั้นก็ให้มันพังพินาศไปเถอะ!” ไนมีเรียตะโกนอย่างโมโห

“อย่าตะโกนใส่ข้า” โอเบอรินตอบอย่างเย็นชา พลางชี้ไปทางคิงส์แลนดิ้ง “ศัตรูของเจ้าอยู่ทางนั้น ญาติของข้า”

“หุบปาก! ข้าเป็นฟุตลีย์ ไม่ใช่มาร์เทล!” ไนมีเรียคำรามด้วยเสียงเต็มไปด้วยความเคียดแค้น

โอเบอรินมองนางอย่างสงบนิ่ง “เจ้ามีสายเลือดแห่งมาร์เทลตั้งแต่วันแรกที่ลืมตาดูโลก แน่นอนว่าเจ้าปฏิเสธได้ แต่ความจริงไม่เคยเปลี่ยน”

คำพูดของเขาแทงใจดำจนไนมีเรียหน้าเปลี่ยนสี ก่อนที่ความโกรธจะกลายเป็นความเย็นชา และพูดเสียงเรียบว่า “ไปซะ ออกไปจากแผ่นดินของข้า ข้าไม่ต้องการความช่วยเหลือจากเจ้าแม้แต่น้อย กลับไปดอร์นเดี๋ยวนี้”

โอเบอรินสัมผัสได้ทันทีว่านางเอาจริง และไม่ใช่การขู่ หากแต่เป็นคำสั่งเด็ดขาด ทำให้เขาทิ้งท่าทีขี้เล่นทันที พร้อมกับออร่าแห่งอสรพิษแดงแผ่ซ่านออกมา

ทันใดนั้นบรรยากาศภายในห้องก็แน่นขนัดด้วยความตึงเครียด ชาวดอร์นทั้งหมดขยับมือแตะอาวุธประจำตำแหน่งพร้อมคำสั่งของโอเบอริน ส่วนลินด์ยังไม่หวั่นไหว เขาเอามือออกจากอก พลางวางมือบนด้ามดาบ เข้าท่ารับของวิชาดาบอัศวินผู้ถูกเนรเทศ ในเมื่อเขาต้องใช้ทัมเบิลตันเป็นฐานบัญชาการ การปกป้องท่านหญิงของที่นี่ก็เป็นเรื่องสมควร

เมื่อโอเบอรินมองลินด์ความรู้สึกประหลาดบางอย่างก็แล่นวาบขึ้นในใจเขา เพราะสัญชาตญาณของเขาบ่งบอกถึงอันตรายร้ายแรง และหากพลาดแม้แต่น้อย สิ่งที่รออยู่คือความตาย

ชาวดอร์นที่เหลือก็รู้สึกถึงบรรยากาศอันกดดันเช่นกัน แม้ไม่เข้าใจว่ามันมาจากไหน ในขระที่ไนมีเรียซึ่งยืนหน้าลินด์ไม่รับรู้ถึงพลังนี้นัก นางเพียงสังเกตเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของเหล่าชาวดอร์นเท่านั้น

ทันใดนั้นโอเบอรินก็ยกมือขึ้นส่งสัญญาณให้พวกเขาหยุด ทำให้ชาวดอร์นผ่อนคลาย แล้วทยอยออกจากโรงเหล้า

เมื่อทุกคนออกไปโอเบอรินจึงเดินตามหลัง ก่อนจะหยุดยืนใกล้ไนมีเรีย “เจ้าควรระวังคนที่ซ่อนตัวอยู่ในหุบเขานั้นไว้ พวกเขาเป็นเหยื่อล่อของจอน แอริน หากเจ้าติดต่อกับพวกเขาโดยตรง คิงส์แลนดิ้งก็จะมีข้ออ้างโจมตีเจ้าอย่างเปิดเผยแทนที่จะแอบทำอย่างในตอนนี้”

พูดจบเขาก็ลังเลครู่หนึ่ง แล้วกล่าวต่อ “ข้าจะทิ้งหน่วยหนึ่งไว้ใกล้บิตเตอร์บริดจ์ หากเจ้า . . .”

“ไม่ต้อง” ไนมีเรียพูดขัดทันที “ไม่มีถ้าใด ๆ ทั้งสิ้น แม้ข้าต้องตาย ข้าก็จะตายในแผ่นดินของตนเอง”

โอเบอรินไม่พูดอะไรอีก และก้าวเดินต่อ ขณะเดินผ่านลินด์เขาก็หยุดมองอีกฝ่ายชั่วขณะ ก่อนที่ดวงตาเขาจะละจากลินด์ไปยังกลอรี่ที่ยืนแยกเขี้ยวอยู่ข้างเท้าลินด์เล็กน้อยแล้วเดินจากไปอย่างเงียบเชียบ

“เจ้ายังไม่ตามพวกเขาไปอีกหรือ?” ไนมีเรียถามด้วยเสียงหงุดหงิด หน้าตาเคร่งเครียดไม่ได้ผ่อนคลายลงแม้แต่น้อย

“เจ้ายังไม่ได้อนุญาตให้ข้านำทหารเข้าประจำการในเขตของเจ้า และข้าต้องรู้คำตอบเพื่อตัดสินใจขั้นต่อไป” ลินด์ตอบอย่างสุขุม

ไนมีเรียหรี่ตาอย่างเหยียดหยาม “นี่เป็นวิธีที่ไทเรลล์ใช้ฮุบดินแดนข้าหรือ? แกล้งทำเป็นมาไล่โจร?”

“หาใช่เช่นนั้น” ลินด์ส่ายหัว “หากไทเรลล์คิดจะยึดดินแดนของเจ้าจริง เขาไม่ต้องทำอะไรเลย เพียงปล่อยให้ที่นี่ตกอยู่ในความโกลาหล แล้วเข้ามาในฐานะผู้รักษาความสงบ เพราะในทางศักดินาไทเรลล์คือผู้ปกครองของเจ้าอยู่แล้ว อีกทั้งตระกูลย่อยของฟุตลีย์ก็มีคนรับใช้ในไฮการ์เดน หากเจ้าเป็นอะไรไป ไทเรลล์ก็ย่อมสนับสนุนพวกเขาให้รับช่วงต่อทัมเบิลตันได้โดยชอบธรรม”

ระหว่างพูดลินด์ก็เริ่มปะติดปะต่อความคิดบางอย่าง แผนที่น่ากลัว! เพราะถ้าหากไทเรลล์คิดเช่นนั้นจริง นี่อาจเป็นกลยุทธ์ที่ใช้กับทัมเบิลตันในอนาคต เพราะเขาจำได้ว่าทัมเบิลตันไม่นานหลังจากนี้ก็แทบไม่มีบทบาทอีก และหากไนมีเรียยังมีชีวิตอยู่ในตอนนั้น ย่อมไม่เป็นไปได้เลยที่นางจะเงียบหายเช่นนั้น

แน่นอนว่าไนมีเรียไม่ทันสังเกตการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยในสีหน้าของลินด์ นางยังคงใคร่ครวญคำพูดของเขาอย่างลึกซึ้ง จนกระทั่งในที่สุดลินด์ก็กล่าวต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “แต่ข้าเชื่อว่าแม้แผนนั้นจะเป็นไปได้ ลอร์ดไทเรลล์ก็ไม่น่าจะเลือกใช้”

ไนมีเรียขมวดคิ้ว “เจ้าพูดแทนเขาได้ด้วยหรือ? เจ้าไม่ใช่ไทเรลล์ จะไปรู้ความคิดของเขาได้อย่างไร?”

“เมสเตอร์เมลอส หนึ่งในที่ปรึกษาของลอร์ดไทเรลล์เคยเสนอให้เจ้าแต่งงานกับการ์แลน ไทเรลล์ บุตรชายคนรอง แต่ข้อเสนอนั้นก็ถูกปัดตกเพียงเพราะสายเลือดดอร์นของเจ้า” ลินด์ตอบด้วยถ้อยคำมั่นคง

ไนมีเรียหน้าเคร่งเครียดยิ่งขึ้น เพราะคำพูดนั้นแทงใจนางอย่างจัง ก่อนที่นางจะหันมามองลินด์เขม็ง หากเขากล่าวอะไรเกินเลยอีกแม้แต่นิด นางคงไม่ลังเลที่จะไล่เขาออกไปในทันที

แต่ลินด์ก็ไม่สะทกสะท้าน และกล่าวต่ออย่างใจเย็น “ในสายตาข้า เหตุผลนั้นเป็นเพียงข้ออ้าง ปัญหาที่แท้จริงคือ . . . ความกังวล”

“กังวล? เรื่องใด? ดอร์นหรือ?” ไนมีเรียถาม

“ไม่ใช่ดอร์น หากแต่เป็นบัลลังก์เหล็ก” ลินด์ตอบ “ตระกูลไทเรลล์ใช้เวลาทั้งปีในการกู้ชื่อเสียงจากความระแวงในช่วงกบฏของโรเบิร์ต พวกเขาต้องพิสูจน์ความจงรักภักดีต่อบัลลังก์เหล็ก หากตอนนี้พวกเขายึดทัมเบิลตันอีก กษัตริย์จะมองว่าอย่างไร? แล้วลอร์ดไทวินล่ะ? หรือสตอร์มแลนด์และริเวอร์แลนด์? ดอกกุหลาบเป็นพืชอ่อนแอ ต้องดูแลด้วยความอดทนและระมัดระวัง ตระกูลสุดท้ายที่เจ้าควรระวังคือไทเรลล์ต่างหาก”

ไนมีเรียนิ่งไปครู่ใหญ่ แล้วจ้องหน้าลินด์ด้วยสายตาประหลาด ดวงตาเต็มไปด้วยความเคลือบแคลง “เจ้าอ้างว่าตนเป็นนักล่า แล้วเหตุใดจึงรู้เรื่องพวกนี้มากนัก?”

ลินด์ยิ้มบาง ๆ “เจ้าไม่ใช่คนแรกที่ถามข้าเรื่องนี้ แต่ข้าเริ่มเบื่อจะตอบแล้ว ทุกครั้งที่มีคนถามข้าก็ต้องแต่งเรื่องใหม่อีกเรื่องไว้หลอกเขา ข้าแต่งเรื่องโกหกไว้มากเสียจนตัวข้าเองยังจำไม่ได้ครบ แถมยังเต็มไปด้วยช่องโหว่ ถึงตอนนี้มันยังไม่ทำให้ข้าเดือดร้อน แต่ก็เป็นเรื่องน่ารำคาญมากกว่าที่ควรจะเป็น”

ไนมีเรียหรี่ตาลงอีก ความสับสนปะปนกับความอยากรู้อย่างเห็นได้ชัด “เจ้ากล้าเล่าทั้งหมดนี้ให้ข้าฟังเชียวหรือ? ไม่กลัวหรือว่าข้าจะเอาไปบอกใคร?”

“เรื่องพวกนี้ไม่ใช่ความลับ” ลินด์ตอบเรียบ ๆ “ต่อให้เจ้าบอกไป ใครจะเชื่อ? อีกอย่างข้าว่าความซื่อตรงคือพื้นฐานของการเป็นพันธมิตรกัน ถ้าข้าต้องประจำการอยู่ที่นี่อีกหลายปี เราก็ควรเริ่มจากความเข้าใจกันก่อน”

ไนมีเรียจ้องเขานิ่ง ก่อนที่น้ำเสียงจะเริ่มเปลี่ยนเป็นไม่เชื่อถือ “แล้วเจ้ามั่นใจนักหรือว่าข้าจะยอมให้เจ้าปักหลักที่นี่?”

“ข้านึกไม่ออกว่าทำไมเจ้าจะไม่ยอม” ลินด์ไหล่ตก พลางยักไหล่อย่างสบาย ๆ

ไนมีเรียจ้องเขาอยู่อีกครู่ด้วยสีหน้าอ่านไม่ออก สุดท้ายนางก็กล่าวว่า “ข้าต้องใช้เวลาคิด”

“นั่นคือสิทธิ์ของเจ้า ท่านหญิง” ลินด์ตอบพลางพยักหน้าน้อย ๆ “เมื่อใดที่เจ้าตัดสินใจแล้ว เพียงแค่ส่งคนมาบอกข้า”

กล่าวจบลินด์ก็หันหลังเดินไปยังทางออกของโรงเหล้า แต่ก่อนจะก้าวข้ามธรณีประตู เขาก็หยุดหันกลับมากล่าวเสริมว่า “เจ้าชายโอเบอรินให้คำแนะนำที่ดีมากเมื่อครู่เกี่ยวกับเรื่องอย่าติดต่อกับพวกที่อยู่ในหุบเขา ข้าเองก็เป็นห่วงในเรื่องเดียวกัน มันดูเหมือนกับกับดักชัด ๆ”

“ข้าเข้าใจแล้ว” ไนมีเรียตอบด้วยน้ำเสียงเรียบสงบ แต่หนักแน่น

ลินด์จับตาดูปฏิกิริยาของนาง และจากท่าทางสงบมั่นคง เขาก็คาดว่านางก็คงรู้ความจริงเกี่ยวกับคนในหุบเขานั้นอยู่แล้ว นี่คงเป็นเหตุผลว่าทำไมนางจึงไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยว แต่กลับเลือกที่จะจับตาอยู่ใกล้ ๆ แทน ดังนั้นเมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรต้องพูดเพิ่มเติม ลินด์ก็ออกจากโรงเตี๊ยมขึ้นม้าของตน แล้วควบออกไปยังชานเมืองของทัมเบิลตัน

การแวะเยือนซากเมืองทัมเบิลตันในครั้งนี้ แม้ไม่ได้อยู่ในแผน แต่กลับให้ผลลัพธ์มากมายอย่างคาดไม่ถึง ไม่เพียงแต่เขาได้พบกับเจ้าของที่ดินเท่านั้น แต่ยังได้เผชิญหน้ากับอสรพิษแดงแห่งดอร์นในตำนานอีกด้วย

ในขณะกำลังผ่านแนวรั้วไม้ของทัมเบิลตันมุ่งหน้าสู่ป่าทึบซึ่งเป็นที่ตั้งของกองกำลัง ลินด์ก็ดึงบังเหียนม้าให้หยุดลงทันที ก่อนจะกระโดดลงจากหลังม้า แล้วหันไปทางเนินเตี้ย ๆ ที่อยู่ใกล้ ๆ

บนยอดเนินนั้น โอเบอริน มาร์เทล หรือที่รู้จักกันในนามอสรพิษแดง กำลังยืนรอเขาอยู่ราวกับรู้ล่วงหน้า ลินด์จึงเอ่ยขึ้นว่า “เจ้าชายโอเบอริน ดูเหมือนท่านจะรอข้าอยู่นะ ข้าขอถามได้หรือไม่ว่าท่านมาดักรอข้าด้วยเรื่องอะไร?”

โอเบอรินเดินลงจากเนิน พร้อมกับหอกเหล็กในมือด้วยท่าทางสบาย ๆ แต่แฝงด้วยเจตนาชัดเจน “สองเรื่อง หนึ่ง ข้าอยากรู้ว่าเจ้าคิดจะทำร้ายไนมีเรียหรือไม่ สอง ข้าอยากรู้ว่า ‘นักดาบอันดับหนึ่งแห่งเจ็ดราชอาณาจักร’ จะเก่งจริงตามคำร่ำลือหรือไม่”

ลินด์ชะงักไปอย่างงุนงง “นักดาบอันดับหนึ่งแห่งเจ็ดราชอาณาจักร? ข้าไม่เคยรู้เลยว่าตัวเองได้ฉายานั้น”

“คนที่ชื่นชอบเจ้าตั้งให้ เพราะตำนานไม่ค่อยเกิดจากสามัญชนบ่อยนัก” โอเบอรินหัวเราะเบา ๆ ก่อนที่สายตาเขาจะเลื่อนมองไปยังกลอรี่ที่อยู่ข้างเท้าลินด์ “นี่คือของขวัญจากแมวเงาในเรื่องเล่าของเจ้าหรือ?”

“ใช่” ลินด์พยักหน้าตอบ

“เป็นสิ่งมีชีวิตที่งดงามจริง ๆ” โอเบอรินกล่าวด้วยน้ำเสียงเจือความอิจฉาเล็กน้อย

ลินด์โน้มตัวลงลูบหัวกลอรี่เบา ๆ พร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏบนใบหน้า “ใช่ เขาเป็นเพื่อนตัวน้อยที่ยอดเยี่ยมทีเดียว”

โอเบอรินก้าวเข้ามาใกล้ ใช้สายตาคมดั่งเหยี่ยวจ้องตรงมายังลินด์ “นี่เป็นครั้งแรกที่เราพบกัน แต่ข้าสัมผัสได้ว่าเจ้าเป็นชายที่มีเกียรติ จงบอกข้ามา เจ้าจะทำร้ายไนมีเรีย ฟุตลีย์หรือไม่?”

“แน่นอนว่าไม่” ลินด์ตอบโดยไม่ลังเล

ทั้งสองสบตากันเงียบ ๆ อยู่ชั่วครู่ ก่อนที่โอเบอรินจะเอ่ยขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ข้าเชื่อเจ้า นักล่าหมี”

พูดจบเขาก็ก้าวถอยหลัง แล้วหมุนหอกในมือหนึ่งรอบ “ทีนี้ก็มาถึงเรื่องที่สอง สู้กับข้า!”