ตอนที่ 20: หนึ่งเดียวในประวัติศาสตร์ของโซลโซไซตี้

ตอนที่ 20: หนึ่งเดียวในประวัติศาสตร์ของโซลโซไซตี้

(จากผู้แปล: ถ้าหากยอดวิวถึง 5 พันคนดู เปิดอ่านฟรี 5 ตอนนับจากตอนล่าสุดค้าบ ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามมาถึงตอนนี้นะค้าบบ)

"จริงๆ รึ?"

"เจ้ายอมตกลงง่ายๆ แบบนี้น่ะรึ?"

โคฟูอินตกลงอย่างรวดเร็ว เรียวกะอดไม่ได้ที่จะรู้สึกดีใจแต่ก็อดสงสัยเล็กน้อยไม่ได้ มันรู้สึกง่ายเกินไป

"แน่นอน" เขากล่าวพร้อมกับรอยยิ้ม

"เจ้ารู้ไหม ข้าอาจจะมีทักษะมากมาย แต่ในบรรดาทักษะเหล่านั้น... ข้าชอบเจ้าที่สุด เจ้าสำคัญที่สุด"

"อย่างที่เจ้าพูดก่อนหน้านี้ ดาบฟันวิญญาณคือรากฐานของพลังของยมทูต"

เรียวกะพูดอย่างคล่องแคล่ว เหมือนชายหนุ่มที่พยายามจะเกลี้ยกล่อมหญิงสาวด้วยคำหวาน

เขาดูเหมือนผู้ชายประเภทที่จะพูดจาไพเราะเพื่อหลอกล่อผู้หญิงขึ้นเตียงไม่มีผิด

"เจ้าไม่ได้โกหกข้าใช่ไหม?"

โคฟูอินเลิกคิ้ว แต่เมื่อเห็นท่าทีที่มั่นใจของเขา นางก็อดไม่ได้ที่จะยิ้ม มุมปากของนางยกขึ้นเพียงเล็กน้อยขณะที่แอบดีใจ

"ยมทูตไม่มีวันโกหกดาบฟันวิญญาณของตน"

เรียวกะพยักหน้าด้วยใบหน้าที่จริงจัง

"เจ้าพูดเองนะ"

"เอาล่ะ เราจะทิ้งเรื่องนี้ไว้แค่นี้ก่อน"

"ข้ามีธุระต้องทำ งั้นเราไว้คุยกันใหม่คราวหน้า"

โคฟูอินไม่ได้ซักไซ้เขาอีก นางวางมือลงบนไหล่ของเขา หมุนตัวเขาเบาๆและเพียงแค่นั้น สติของเขาก็ถูกส่งกลับไป

โลกรอบตัวเขาเปลี่ยนไปราวกับการพลิกดูสไลด์โชว์ความทรงจำ ในพริบตา ภาพก็หยุดนิ่งและเขาก็พบว่าตัวเองกลับมานั่งอยู่ในห้องเรียนที่คุ้นเคยที่สถาบันชินโออีกครั้ง

สายตานับสิบคู่จ้องมองมาที่เขาโดยตรง

ตั้งแต่ทายาทขุนนางไปจนถึงนักเรียนที่เกิดในเมืองลูคอน

นักเรียนทุกคน แม้กระทั่งไอเซ็น โซสึเกะ ก็กำลังจ้องมองมาที่เขา

[เนื่องจากท่านสร้างความประทับใจแรกพบที่ยอดเยี่ยมระหว่างการสื่อสารกับดาบฟันวิญญาณครั้งแรก ความชื่นชอบและความไว้วางใจของดาบฟันวิญญาณที่มีต่อท่านจึงเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว นางได้ตัดสินใจที่จะเปิดเผยคำสั่งปลดปล่อยที่สองให้แก่ท่าน ทำให้ท่านสามารถเชี่ยวชาญชิไคของนางได้อย่างสมบูรณ์ดาบฟันวิญญาณแห่งแสงและความมืด ที่แข็งแกร่งที่สุดในประเภทของมัน]

ทันทีที่สติของเรียวกะกลับมาจากโลกภายใน เสียงหนึ่งก็ดังก้องอยู่ในใจของเขาและในขณะเดียวกัน คำสั่งปลดปล่อยใหม่เอี่ยมก็ถูกสลักไว้ในความทรงจำของเขา

เขาเคยเรียนวิชาทฤษฎีดาบฟันวิญญาณมาก่อน เขารู้ดีว่า:

ยมทูตสามารถปลุกชิไคได้โดยการขานนามดาบฟันวิญญาณของตนพร้อมกับวลีคำสั่งที่ถูกต้อง ซึ่งเรียกอีกอย่างว่า "ภาษาปลดปล่อย"

อย่างไรก็ตาม ดาบฟันวิญญาณเล่มเดียวกันบางครั้งก็สามารถตอบสนองต่อวลีปลดปล่อยได้หลายแบบแต่ละแบบจะกระตุ้นชิไคในรูปแบบที่แตกต่างกันออกไป

ตัวอย่างเช่น ดาบฟันวิญญาณของอุราฮาระ คิสึเกะ เบนิฮิเมะ มีคำสั่งปลดปล่อยที่แตกต่างกันห้าแบบ:

"จงตื่นขึ้น, เบนิฮิเมะ"

"จงขับขาน, เบนิฮิเมะ"

"จงบดขยี้, เบนิฮิเมะ"

"จงพันธนาการ, เบนิฮิเมะ"

"จงเล่นกับไฟ, เบนิฮิเมะ"

แม้ว่านามจะยังคงเดิม แต่วลีแต่ละวลีก็เปิดใช้งานพลังที่แตกต่างกันจากดาบฟันวิญญาณ

ดาบฟันวิญญาณของเรียวกะ โคฟูอิน ก็ไม่แตกต่างกัน

ไม่เพียงแต่เขาจะได้เรียนรู้คำสั่งปลดปล่อยที่สองแล้วแต่ในชั่วขณะนั้น เรียวกะก็ได้เข้าใจว่าดาบฟันวิญญาณของเขานั้นน่าสะพรึงกลัวเพียงใด

มันไม่ใช่แค่ชิไคที่มีพลังสองด้าน

มันคือดาบฟันวิญญาณที่แข็งแกร่งที่สุดในสายแสง

และยังเป็นแข็งแกร่งที่สุดในสายความมืดอีกด้วย

หนึ่งเดียวในประวัติศาสตร์ของโซลโซไซตี้

ดาบฟันวิญญาณสองธาตุแสงและความมืดที่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวเป็นครั้งแรก

ไร้เทียมทานในทั้งสองด้าน

ไม่มีใครเทียบได้ในด้านใดด้านหนึ่ง

"เรียวกะ"

"เป็นอย่างไรบ้าง การถูกดึงเข้าไปในโลกภายในโดยดาบฟันวิญญาณของเจ้า?"

"เจ้าช่วยแบ่งปันประสบการณ์ให้พวกเราฟังได้ไหม? หรือแม้แต่กับอาจารย์ของเจ้าก็ได้"

ชิบะ อิชชิน ก้าวไปข้างหน้า

เขาเฝ้าสังเกตการณ์มาตลอด และตอนนี้ก็ยืนเผชิญหน้ากับอัจฉริยะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของสถาบันในรอบสองพันปีตามที่อุคิทาเกะ จูชิโร่ ยกย่องไว้เอง

ความจริงที่ว่าดาบฟันวิญญาณของเรียวกะได้ปรากฏร่างออกมาเอง ลากนายของตนเข้าไปในโลกแห่งจิตวิญญาณ... แค่นั้นก็ทำให้บทเรียนนี้น่าสนใจแล้ว

ในฐานะขุนนางของตระกูลชิบะที่เคยรุ่งเรือง อิชชินได้เห็นและมีประสบการณ์มามากมายแต่เขาไม่เคยเห็นดาบฟันวิญญาณทำเหมือนที่ของเรียวกะทำมาก่อน

"เป็นอย่างไรบ้างรึ?"

เรียวกะคิดอยู่ครู่หนึ่ง

"มันเหมือนกับการได้พูดคุยแบบตัวต่อตัวกับดาบฟันวิญญาณของเจ้า"

"เจ้าจะได้เรียนรู้เกี่ยวกับนางมากขึ้น... เกี่ยวกับทุกสิ่งที่นางเป็น"

"และเพื่อเป็นการตอบแทน ข้าก็ได้เรียนรู้คำสั่งปลดปล่อยที่สอง"

เขาไม่ได้ปิดบัง ไม่มีเหตุผลที่จะต้องทำ

ยมทูตทุกคนที่บรรลุการสื่อสารอย่างสมบูรณ์กับดาบฟันวิญญาณของตนจะได้รับบางสิ่งเป็นการตอบแทนคำสั่งใหม่, ความก้องกังวานที่ลึกซึ้งขึ้น, หรือความเข้าใจที่มากขึ้น

แน่นอนว่า รายละเอียดเกี่ยวกับพลังของดาบฟันวิญญาณเป็นเรื่องส่วนตัว

มีแต่คนโง่เท่านั้นที่จะเปิดเผยสิ่งเหล่านั้น

ยมทูตที่ทรงพลังทุกคนต่างก็ปกป้องความสามารถของตนอย่างระมัดระวัง

แม้แต่ไอเซ็นก็ยังเก็บพลังที่แท้จริงของเคียวกะ ซุยเงสึเป็นความลับมานานหลายปีกว่าที่เขาจะยืนอยู่บนจุดสูงสุดของยมทูตทั้งหมด

"ทุกคน ได้ยินไหม?"

"นี่คือรูปแบบที่แท้จริงของซันเซ็น"

ชิบะ อิชชิน หันไปเผชิญหน้ากับนักเรียนที่เหลือ

"ยิ่งเจ้าเข้าใจดาบฟันวิญญาณของเจ้าลึกซึ้งมากเท่าไหร่ เจ้าก็จะยิ่งดึงพลังออกมาได้มากขึ้นเท่านั้น"

"โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับผู้ที่เกิดในตระกูลขุนนางพวกเจ้าคงเคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน"

"การบรรลุบังไคไม่ใช่จุดสิ้นสุด มันคือการเริ่มต้น"

"เมื่อพลังของเจ้าเพิ่มขึ้น บังไคของเจ้าก็จะวิวัฒนาการตามไปด้วย"

"สิ่งนี้ใช้ได้กับชิไคเช่นกัน"

เขามองตานักเรียนแต่ละคนขณะที่พูดต่อ

"เรียวกะเพิ่งจะให้ตัวอย่างที่สมบูรณ์แบบแก่พวกเรา"

"ด้วยการสื่อสารกับดาบฟันวิญญาณของเขา เขาก็ได้ปลดล็อกคำสั่งปลดปล่อยชิไคที่สอง"

"ดังนั้น อย่าคิดว่าการเชี่ยวชาญชิไคคือจุดสิ้นสุด มันเป็นเพียงก้าวแรกเท่านั้น"

"ชิไคของพวกเจ้าสามารถวิวัฒนาการได้"

"จงฝึกฝนซันเซ็นเชื่อมั่นในดาบฟันวิญญาณของเจ้า ปฏิบัติต่อมันในฐานะคู่หู ให้จิตวิญญาณของพวกเจ้าก้องกังวาน"

"ถ้าพวกเจ้าทำเช่นนั้น พวกเจ้าก็จะไปถึงชิไค"

"และวันหนึ่ง ก็จะถึงบังไค"

ต้องบอกเลยว่า

มีเหตุผลที่อุคิทาเกะเลือกชิบะ อิชชินให้มาสอนแทนเขา

แม้ว่าอิชชินจะดูติงต๊องไปบ้างในบางครั้ง แต่สติปัญญา, ประสบการณ์, และความเข้าใจของเขาก็เป็นของจริง

เขาเอาความรู้ที่มักจะกระจัดกระจายอยู่ในตำราเรียน ซึ่งเต็มไปด้วยศัพท์เทคนิคและน่าเบื่อ มาอธิบายอย่างชัดเจนในไม่กี่คำ

นั่นคือพลังของความแข็งแกร่งและการเลี้ยงดูแบบขุนนาง

ชิบะ

เคยเป็นหนึ่งในห้าตระกูลขุนนางใหญ่

ตอนนี้ ด้วยการแสดงอันน่าทึ่งของเรียวกะเป็นแรงบันดาลใจและคำแนะนำของอิชชิน ทั้งห้องเรียนก็เต็มไปด้วยพลังงาน

โทเซ็น คานาเมะ, โคมามุระ ซาจินแม้แต่ทายาทขุนนางอย่างคุจิกิ เบียคุยะ และอัจฉริยะอย่างอุราฮาระ คิสึเกะทุกคนต่างก็กระตือรือร้นที่จะเริ่มฝึกฝนซันเซ็นของตนมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

แต่ละคนต่างก็จับดาบฟันวิญญาณของตน ถือมันแน่นขณะที่พยายามจะสื่อสารกับมัน

แต่ซันเซ็นไม่ใช่สิ่งที่สามารถบังคับได้ด้วยความตั้งใจเพียงอย่างเดียว

มันขึ้นอยู่กับพรสวรรค์และพลังแห่งจิตวิญญาณ

อุราฮาระ คิสึเกะ, ชิโฮอิน โยรุอิจิ, และคนอื่นๆ ที่บรรลุชิไคแล้วโชคดี ขณะที่พวกเขายังไม่สามารถก้าวเข้าไปในโลกภายในได้ แต่พวกเขาก็ยังคงได้ยินเสียงของดาบฟันวิญญาณของตนเป็นเสี่ยงๆ

แต่นักเรียนอย่างโคมามุระและโทเซ็น ซึ่งเพิ่งจะได้ดาบฟันวิญญาณในสภาพปิดผนึกเมื่อวานนี้ ไม่ได้โชคดีขนาดนั้น

ไม่ว่าพวกเขาจะตั้งสมาธิหนักแค่ไหน... มันก็เหมือนกับการจ้องมองเข้าไปในความมืด

ไม่มีอะไรเลย

"ทุกคน"

"ถ้าไม่ว่าอะไร..."

"ข้าอยากจะแสดงการปลดปล่อยชิไคให้พวกท่านดู"

"บางทีการได้เห็นมันในระยะใกล้ อาจจะช่วยให้บางท่านได้รับความเข้าใจอะไรบางอย่าง"

ในขณะนั้น ไอเซ็นก็ลุกขึ้นจากที่นั่งและมองไปยังนักเรียนที่กำลังดิ้นรนอยู่รอบตัวเขาอย่างใจเย็น

จบตอน