KOTW020
KOTW020
“เร็วมาก!” กิองคิดอย่างตกใจ ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นการเคลื่อนไหวของคลอเดียส ความเร็วของเขาเพิ่มขึ้นจากก่อนหน้านี้เป็นสองเท่าโดยไม่ให้เธอตั้งตัวได้เลย—และในชั่วขณะนั้น กิองก็มั่นใจแน่ชัดว่าคลอเดียส “เอาจริง” แล้ว
พริบตาเดียว คลอเดียสก็ประชิดตัวทันที ต่อยตรงเข้าที่กลางอกของกิองด้วยหมัดทรงพลัง
กิองรีบก้าวถอยหลังหลบอย่างฉับพลัน คิดว่าเธอหลบได้อย่างหวุดหวิด...แต่ทันใดนั้น ก็รู้สึกเจ็บแปลบกลางอก แรงกระแทกที่มองไม่เห็นส่งเธอกระเด็นไปด้านหลัง
ในขณะที่ถูกซัดถอยออกมา ความจริงก็แล่นเข้าสู่หัวของเธอ
“นี่แหละ...พลังของผลปีศาจสายโลเกียของเขา” เธอคิด พลางกัดฟันแน่น
คลอเดียสไม่ได้สัมผัสร่างเธอโดยตรง แต่สามารถใช้พลังควบคุม “ไนโตรเจน” ในอากาศส่งแรงกระแทกจากระยะไกลได้อย่างแม่นยำ ไร้รูปร่าง ไร้สี และไร้เสียง—หากไม่มีฮาคิสังเกตขั้นสูง ก็แทบเป็นไปไม่ได้ที่จะหลบหลีก
ยังไม่ทันให้เธอได้พักหายใจ พลังกระแทกชุดใหม่ก็ระเบิดจากฝ่าเท้าคลอเดียส เขาพุ่งเข้ามาอีกครั้งอย่างรวดเร็ว
กิองเริ่มตกเป็นฝ่ายตั้งรับโดยสมบูรณ์—คลอเดียสระดมการโจมตีไม่ยั้ง พร้อมใช้พลังไนโตรเจนแทรกซึมเข้าไปรบกวนจังหวะทุกการเคลื่อนไหวของเธอ ความกดดันมหาศาลถาโถมใส่จนโมเมนตัมที่เคยมีเมื่อครู่หายไปหมด
ยิ่งต่อสู้ไป กิองก็เริ่มรู้สึกได้—อากาศรอบตัวเริ่มบางลง เธอเริ่มหายใจลำบาก พลังของคลอเดียสกำลังเปลี่ยนสนามรบให้กลายเป็นกับดักดูดออกซิเจน
“หมอนี่ใช้ทุกอย่างที่เขามีในระยะประชิด…แยบยลเกินคาด” กิองคิด ฟันกัดแน่น ความกังวลเริ่มก่อตัว
แต่เธอก็ไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้ได้ง่ายๆ
เธอเรียกพลังฮาคิเกราะเคลือบร่างกายไว้ แล้วรับหมัดของคลอเดียสเข้าเต็มๆ จากนั้นใช้แรงกระแทกผลักตัวเองถอยกลับ เปิดระยะห่างทันที
เธอลงพื้นอย่างนุ่มนวล—แม้หายใจแรงเล็กน้อย แต่แววตาคมกริบยังไม่ลดความมุ่งมั่น
“ดูท่าจะต้องเอาจริงกับเจ้าซะแล้ว!” กิองประกาศอย่างจริงจัง น้ำเสียงเด็ดเดี่ยวจนทุกคนสัมผัสได้
คลอเดียสกระพริบตาปริบ “เดี๋ยวสิ เมื่อกี้ชั้นแค่ แกล้ง เอาจริงนะ แล้วนี่เธอกำลังจะเริ่ม ‘จริงจัง’ จริงๆ เหรอ?” เขาเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ
เขารู้ดีว่าในอนาคตกิองจะเป็นถึงผู้ถูกเสนอชื่อเป็นพลเรือเอก ดังนั้น...เขาไม่สามารถประมาทเธอได้เลยแม้แต่น้อย
คลอเดียสมองกิองอย่างระแวดระวัง ขณะเธอสูดลมหายใจลึก
“กระต่าย...” เธอพึมพำเบาๆ
อากาศรอบกายกิองพลันสั่นไหว—พลังของเธอพุ่งทะยานขึ้นอีกระดับ แรงกดดันแผ่ออกมาในระดับที่คลอเดียสต้องเบิกตากว้าง
แต่สิ่งที่ทำให้เขาชะงักคือ...รูปลักษณ์ของเธอเปลี่ยนไป
หูกระต่ายยาวสีขาวพุ่งขึ้นจากศีรษะ หางปุกปุยปรากฏด้านหลัง ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีพีชอ่อน ลวดลายประหลาดโผล่ขึ้นที่หน้าผาก
คลอเดียสหลุดคำออกมาด้วยน้ำเสียงงงปนขบขัน
“...กระต่ายสาว?”
ใบหน้าของกิองขึ้นสีแดงฉานในทันที
เธอเกลียดการใช้พลังผลปีศาจ “สายโซอนในตำนาน” ของเธอมากที่สุดก็เพราะเหตุนี้—“ผลกระต่ายกระต่าย” ทำให้เธอกลายร่างเป็นสิ่งที่คล้ายมาสคอตน่ารักน่าเอ็นดู ซึ่งขัดกับภาพลักษณ์ของนายทหารอย่างสิ้นเชิง
(ผู้แปลหมายเหตุ: ผู้เขียนแฟนฟิคดัดแปลงเพิ่มผลปีศาจสายโซอนให้กิอง ซึ่งต้นฉบับไม่มีข้อมูลนี้ แฟนฟิคนี้เขียนเมื่อปี 2020 ก่อนจะมีข้อมูลภายหลัง)
แต่เมื่อเห็นแววตาล้อเลียนของคลอเดียส ความอายของกิองก็แปรเปลี่ยนเป็นพลัง
โดยไม่พูดอะไร เธอกระแทกเท้ากับพื้นพุ่งตัวใส่เขาทันที ความเร็วทะลุขีดจำกัดจนคลอเดียสมองแทบไม่ทัน
“เร็วเป็นบ้า!” เขาคิด ตอบสนองแทบไม่ทัน
“รันเคียคุ!” กิองตะโกนอย่างเฉียบขาด
ก่อนที่คลอเดียสจะตั้งตัวได้ เท้าของเธอก็เตะเข้าเต็มหน้าอกของเขา—แรงกระแทกครั้งนี้หนักหน่วงยิ่งกว่าเดิม เขารู้สึกเจ็บแปลบตรงอก เลือดพุ่งออกจากมุมปาก ก่อนร่างเขาจะปลิวว่อนชนเข้ากับกำแพงสนามฝึกจนระเบิดเป็นเศษหิน
“แหะๆ...กิองโกรธแล้วล่ะ” คุซันกล่าวเรียบๆ แต่แฝงแววยิ้มขำ
เซเฟอร์ที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ก็ส่ายหน้าด้วยความเหนื่อยใจ ก่อนหันไปปลอบนีอาที่หน้าตาแทบล้มทั้งยืน
“ไม่ต้องห่วง...กิองไม่ใช่คนโหดร้ายขนาดนั้นหรอก ถึงจะโกรธ แต่เธอรู้จักควบคุมตัวเองแน่นอน...แน่นอนว่า...เจ้าโครวอาจจะต้องนอนบนเตียงไปอีกสองสามวัน ฮ่าฮ่า”
คลอเดียสครางเบาๆ นอนอยู่ในเศษซาก เขาทั้งตัวปวดระบม
“โธ่เว้ย...แค่เรียกเธอว่ากระต่ายสาว มันจำเป็นต้องขนาดนี้เลยเหรอ…” เขาบ่นพลางกัดฟัน
แต่แม้จะเจ็บ—คลอเดียสก็ยังไม่ยอมแพ้
เขาดันเศษหินออก แล้วลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก สายตาเหลือบขึ้นไปเห็นกิองกระโจนขึ้นฟ้า—เตรียมจะลงมาซ้ำด้วยหมัดเด็ด
“เดี๋ยวนะ นี่เธอจะกระโดดทับชั้นเลยเรอะ?” คลอเดียสบ่นประชด ทั้งที่ความตายกำลังรออยู่ตรงหน้า
ร่างกายเขาตอบสนองทันที ควันสีขาวพวยออกจากฝ่าเท้า เขากลิ้งหลบพ้นในเสี้ยววินาที
ตูมมม!
จุดที่เขานอนอยู่เมื่อครู่ระเบิดเป็นหลุมขนาดใหญ่ หมัดของกิองทุบพื้นอย่างรุนแรงจนแผ่นดินสั่นสะเทือน
คลอเดียสมองภาพตรงหน้าอย่างตื่นตะลึง
“ถ้าโดนนั่นเข้าไปจริงๆ ชั้นคงแบนเป็นแผ่นกระดาษไปแล้ว…”
กิองดึงหมัดออกจากหลุม หายใจแรง ดวงตายังเต็มไปด้วยโทสะ
คลอเดียสกลืนน้ำลาย
“นี่มันผลโซอนกินเนื้อหรือเปล่าวะ? กระต่ายไม่น่าจะโหดได้ขนาดนี้…”
กิองสูดลมหายใจ ตั้งสติ แล้วกล่าวอย่างเยือกเย็น
“เพราะเจ้าคือคู่ต่อสู้ที่คู่ควรกับพลังที่แท้จริงของข้า ข้าจะบอกให้ก็ได้...นี่ไม่ใช่ผลโซอนธรรมดา—แต่มันคือ โซอนในตำนาน”
ยังไม่ทันให้คลอเดียสตอบ—ร่างของกิองก็เลือนหายไปอีกครั้ง พุ่งเข้าหาเขาด้วยหมัดอัดเต็มแรง
คลอเดียสตอบสนองทันที แปลงร่างเป็นก๊าซหลบหมัดได้หวุดหวิด—แต่เขารู้ว่าแบบนี้คงไม่รอดได้ตลอด
เมื่อร่างกายกลับมาเป็นปกติ กิองก็อยู่เบื้องหลังเขาแล้ว มือกระต่ายอันฟูฟ่องของเธอแตะลงบนไหล่ของเขาอย่างมั่นคง
“จับได้แล้วล่ะ” เธอกระซิบเบาๆ แฝงรอยยิ้มแห่งชัยชนะ
คลอเดียสรู้สึกได้ถึงฮาคิที่ปะทะร่างกายอย่างจัง—คราวนี้เขาไม่มีทางหนีไปได้
ด้วยความสิ้นหวัง เขาชักดาบสั้น ชินโซ ขึ้นเตรียมสวนกลับ—แต่กิองก็เร็วกว่า เธอคว้าข้อมือเขาไว้ บิดดาบออกแล้วตรึงเขาไว้กับที่
“มีท่าสุดท้ายมั้ย? ถ้าไม่มี—การต่อสู้ครั้งนี้ก็จบแล้ว” เธอกล่าวมั่นใจ
คลอเดียสยังยิ้ม แม้จะเจ็บทั่วร่าง
“แน่ใจเหรอ?”
“หึ กล้าใช้ก็ลองดู ข้าไม่กลัวหรอก” กิองตอบกลับ—แต่เธอยังเฝ้าระวังเต็มที่
“จริงๆ ก็ไม่อยากใช้หรอกนะ...แต่ว่าเธอทำร้ายศักดิ์ศรีของชั้นไปนิด...” คลอเดียสพึมพำ น้ำเสียงเบาแต่น่าหวาดหวั่น
กิองเพิ่มแรงบีบ พร้อมรับทุกอย่างที่คลอเดียสจะงัดออกมา
“แทงเธอ...ชินโซ!” คลอเดียสกระซิบเสียงแผ่ว
ทันใดนั้น—แสงสีเลือดวาบขึ้นกลางระยะห่างระหว่างทั้งคู่
ดวงตากิองเบิกกว้างทันที—เธอรู้สึกถึงความเย็นเฉียบและเจ็บแปลบตรงหน้าท้อง ดาบ ชินโซ ยืดตัวแทงทะลุตัวทั้งสองคนไปพร้อมกัน!
เธอคาดไม่ถึงว่าเขาจะใช้ไม้ตายแบบนี้—แทงตัวเองเพื่อให้ดาบยืดไปทะลุเธอด้วย
เมื่อเป็นอิสระ คลอเดียสพลิกตัวฉับไว จับข้อมือของกิองล็อกไว้ แล้วใช้มืออีกข้างวางปลายดาบที่ยังมีเลือดไหลแตะลงเบาๆ ที่ลำคอของเธอ
เขาโน้มหน้าเข้ามา พูดด้วยเสียงแผ่วแต่หนักแน่น
“ดูเหมือนว่า...ชั้นจำเป็นต้องใช้ท่านี้จริงๆ แฮะ เพราะงั้น...เธอแพ้แล้ว”
กิองยืนนิ่ง ตัวแข็งทื่อ—ไม่อาจเชื่อได้ว่าเหตุการณ์จะพลิกผันเช่นนี้...
จบตอน