บทที่ 21: สายโลเกีย ... ผลควัน
บทที่ 21: สายโลเกีย ... ผลควัน
บทที่ 21: สายโลเกีย ... ผลควัน
“ไม่มีปัญหา เข้ามาเลย สโมคเกอร์ ไอ้เด็กเหม็น”
แอตลาสรับคำอย่างเรียบง่าย เขาย่อมสัมผัสได้ถึงบรรยากาศรอบข้างที่บรรดาทหารเรือกำลังจับจ้อง และในใจเขาเองก็รู้สึกสนใจว่า สโมคเกอร์มีไพ่ลับแบบไหนกันแน่... หรือว่าเป็น...
เมื่อได้ยินคำตอบรับจากแอตลาส สโมคเกอร์ก็รู้สึกตื่นเต้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ สงบใจลง โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย เข้าท่าเตรียมต่อสู้
แอตลาสมองดูท่าทางจริงจังของเจ้าหนูสโมคเกอร์แล้วก็หัวเราะเบา ๆ
“ระวังตัวให้ดีล่ะ ไอ้เด็กเหม็นสโมคเกอร์!”
แอตลาสไม่เคยออมมือในสนามประลอง โดยเฉพาะเมื่อคู่ต่อสู้คือสโมคเกอร์ ... เขาไม่จำเป็นต้องไว้หน้าลูกหมาแบบนี้ แถมยังถือเป็นโอกาสดีที่จะฝึก “โซล” อีกด้วย ดังนั้นเขาจึงระเบิดพลังออกมาแทบไม่ยั้ง ... พื้นดินใต้ฝ่าเท้าเขาคำรามจากการกระทืบถี่รัว ใช่แล้ว... วิชาโซลของแอตลาสยังหยาบกระด้างนัก...
ตึงงง!!!
หลุมขนาดมหึมาเบิกโพรงขึ้นบนลานฝึกอีกครั้ง ใบหน้าของพันโทแรนเดิลพลันหม่นหมองยิ่งขึ้น แต่แอตลาสหาได้สนใจเรื่องพังข้าวของ หรือค่าซ่อมแซมใด ๆ เลย ... เงินน่ะ เรื่องเล็กน้อย!
หมัดเหล็ก: แทงทะลวงวิหค!
แม้ไม่มีดาบในมือ แอตลาสก็ยังใช้หมัดแทงตรงเข้าใส่ รุนแรงรวดเร็วจนเกิดเสียงระเบิดในอากาศ ... เสียงคล้ายสายฟ้าฉีกท้องฟ้า
อันตราย!!!
ทันทีที่แอตลาสลงมือ ขนตามร่างของสโมคเกอร์ลุกชันขึ้นมาทันใด ... สัญชาตญาณเตือนถึง “ภัยถึงชีวิต”!
จะตายแล้ว! ชั้นจะตายแน่!!
เสียงร้องเตือนดังลั่นในสมองเขา และในชั่วขณะนั้นเอง ... ร่างของสโมคเกอร์พลันกลายเป็นหมอกสีขาว พริบตาก่อนหมัดของแอตลาสจะกระแทกเข้าใส่!
“โอ้? งั้นแสดงว่า... ไอ้เด็กเหม็นสโมคเกอร์ นายกิน ‘ผลปีศาจ’ เข้าไปแล้วสินะ!”
สีหน้าของแอตลาสพลันเปลี่ยนไปอย่างเข้าใจทันที ... ไม่น่าแปลกใจเลยที่ตอนพันโทไรต์พูดถึงสโมคเกอร์จะมีสีหน้าแบบนั้น
“โอ้! โอ้ว~ นั่นมัน... ผลปีศาจสายโลเกียสุดแกร่งนี่นา!!”
ทหารเรือรอบสนามประลองต่างตะโกนด้วยความตื่นเต้น
“จริง ๆ แล้ว ชั้นเพิ่งกินผลปีศาจนี่ไปไม่นานเองครับ”
สโมคเกอร์ตอบพลางเกาศีรษะแก้เขิน
เจ้าเด็กนี่บังเอิญเจอผลปีศาจเมื่อหกเดือนก่อน ระหว่างไล่ล่าโจรสลัดกลุ่มหนึ่งไปยังเกาะร้าง ... ถ้าแอตลาสรู้เรื่องนี้เข้า คงหัวเสียจนแทบคลั่ง เพราะทั้งคู่ต่างก็ไล่จับโจรสลัดเหมือนกัน แต่สโมคเกอร์กลับได้ผลปีศาจไปกิน ... แถมยังเป็น “สายโลเกีย”! ส่วนแอตลาส... ได้แค่เดินเตร็ดเตร่ในทะเลอีสต์บลู… ความแตกต่างระหว่างคนกับคน บางทีก็ราวกับระหว่างคนกับหมู!
“ระวังให้ดีนะครับ พี่แอตลาส! ผมน่ะคือผู้ใช้ ‘ผลควัน’ สายโลเกียเลยนะ!”
สโมคเกอร์ประกาศเตือน
ในมุมมองของเขา ... การต่อสู้นี้เขา “ชนะแน่นอน” เพราะนับตั้งแต่ได้พลังผลปีศาจมา ยังไม่มีใครแตะต้องร่างจริงของเขาได้เลย ... แม้แต่พันโทแรนเดิลเอง!
(พูดถึงก็สงสารแรนเดิล... คงกำลังร้องไห้อยู่ในห้องน้ำแน่ ๆ ... นายทหารยศสูงสุดของฐานนี้ ถูกสองลูกหมาดูแคลนต่อหน้าเพื่อนร่วมงานทั้งฐาน)
ก็ไม่แปลกที่สโมคเกอร์จะหยิ่งทะนงได้ถึงเพียงนี้ เพราะในทะเลอีสต์บลู ... ที่ “ฮาคิ” ยังไม่แพร่หลาย ... ผู้ใช้พลังโลเกียที่สัมผัสไม่ได้ ถือว่า “ไร้เทียมทาน”!
“งั้นชั้นจะเอาจริงแล้วนะ ไอ้เด็กเหม็นสโมคเกอร์!”
แอตลาสกล่าวพลางจ้องมองร่างของเจ้าหนูตรงหน้า
ทันทีที่สิ้นเสียง ร่างของแอตลาสก็หายวับไป ... วิชาโซลแห่ง “วิชาหกรูปแบบของกองทัพเรือ” เสริมให้แอตลาสเหมือนพยัคฆ์ติดปีก!
ด้วยวิชาต่อสู้แบบกึ่ง ๆ ของสโมคเกอร์ในตอนนี้ เขาไม่อาจตามรอยแอตลาสทัน ... จะสู้ให้สูสี... ยิ่งเป็นไปไม่ได้!
หมัดเหล็ก: หางมังกร!
หมัดตวัดอันรุนแรงฉับไวนี้ เร็วเกินกว่าที่ประสาทของสโมคเกอร์จะตอบสนองได้ ... เขาหลบไม่ทัน และแน่นอน... ร่างก็กลายเป็นหมอกอีกหน
“ไอ้เด็กเหม็นสโมคเกอร์! นายใช้แบบนี้ไปเรื่อย ๆ ไม่ได้นะ!”
แม้ผลปีศาจสายโลเกียจะไร้เทียมทานในช่วงต้น โดยเฉพาะเมื่อศัตรูยังใช้ “ฮาคิเกราะ” ไม่เป็น
แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าการ “แปรธาตุทั้งตัว” จะไม่มีต้นทุน ... สำหรับร่างกายที่แข็งแกร่ง อาจแทบไม่สะเทือน
แต่กับร่างแบบเด็กหนุ่มอย่างสโมคเกอร์... จะทนได้นานแค่ไหนกันล่ะ? สุดท้ายก็แค่ “เป้าซ้อมเคลื่อนที่” ของแอตลาสเท่านั้นเอง
“ควัน: หมัดขาว!”
ทันใดนั้น หมัดควันสีขาวข้นสองข้างก็พุ่งออกจากร่างของสโมคเกอร์ ตรงเข้าใส่แอตลาส
แต่แอตลาสกลับไม่หวาดหวั่นเลยแม้แต่น้อย เขาพุ่งเข้าใส่หมัดนั้นอย่างตรงไปตรงมา รับแรงกระแทกโดยตรงด้วยกำปั้นเปล่า
...เห็นได้ชัดว่า สโมคเกอร์ไม่ได้ปล่อยเวลา 6 เดือนที่ผ่านมาทิ้งเปล่า ... อย่างน้อยก็ฝึกพลังของผลควันจนแสดงรูปแบบพื้นฐานได้
ปังง!!
แรงปะทะส่งผลให้หมัดควันทั้งสองของสโมคเกอร์สลายกลายเป็นหมอกอีกครั้ง!
ใบหน้าสโมคเกอร์เริ่มแสดงความหงุดหงิดออกมา ... เขารู้ตัวดีว่าแพ้หมดรูปใน “การต่อสู้ทางกายภาพ” ถ้าจะชนะได้ เขาต้องใช้พลังของผลควันให้มากกว่านี้
...
เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ นาทีแล้วนาทีเล่า ... สโมคเกอร์แปรธาตุทั้งร่างหลายครั้ง แต่ตอนนี้ หน้าผากเขาเริ่มมีเหงื่อซึมให้เห็น
ชัดเจนว่า “การใช้พลังแบบเต็มรูปแบบ” กินพลังงานมากพอสมควร
ตรงข้ามกับแอตลาส ... ยังคงสงบนิ่ง หายใจแทบไม่เปลี่ยนเลยแม้แต่น้อย
นั่นทำให้สโมคเกอร์เริ่มรู้สึกหมดกำลังใจเล็กน้อย...
“พวกเด็กเหม็นพวกนี้แข็งแกร่งกันทั้งคู่จริง ๆ!”
“ดูเหมือนว่า สโมคเกอร์จะเริ่มไม่ไหวแล้วแฮะ”
“เฮ้ ๆๆๆ... พลังของสโมคเกอร์มันไร้เทียมทานเลยไม่ใช่รึไง...”
เสียงซุบซิบจากบรรดาทหารเรือรอบลานประลอง เริ่มจะกลายเป็นการถกเถียงกันอย่างดุเดือด
พวกเขาไม่คาดคิดเลยว่า แค่เด็กหนุ่มสองคน จะต่อสู้กันได้ถึงระดับนี้ ... โดยเฉพาะแอตลาส ผู้ที่ใช้ “แค่หมัดล้วน ๆ” กลับสามารถกดดัน “ผู้ใช้ผลปีศาจสายโลเกียในตำนาน” ได้ถึงเพียงนี้!
นับตั้งแต่ที่ลือกันว่า “พลเรือโทอสูรทั้งสามแห่งกองทัพเรือ” ต่างก็เป็นผู้ใช้โลเกียทั้งสิ้น ... ทำให้พลังสายโลเกียถูกยกย่องราวเทพเจ้า
แต่ตอนนี้ แอตลาส... คือชายผู้ทลาย “เทพนิยาย” นั้นลงต่อหน้าสายตาพวกเขา!
ปัง! ปัง! ปัง!
หลังการปะทะกันอีกหลายระลอก สโมคเกอร์ก็กำหมัดที่เริ่มสั่นเล็กน้อย สายตาสะท้อนความมุ่งมั่นแรงกล้า
“ระวังนะครับ พี่แอตลาส! ผมจะใช้ความสามารถใหม่ที่เพิ่งคิดค้นขึ้น... ยังไม่คล่องเท่าไหร่!”
“ควัน: ขอบเขตขาว!!”
ทันทีที่สิ้นคำพูด ... ร่างของสโมคเกอร์กลายเป็นหมอกขาวทั้งร่าง พร้อมปลดปล่อยม่านหมอกสีขาวข้นจำนวนมหาศาล ห่อหุ้มแอตลาสทันใด!
สายตาของทหารเรือนอกสนาม ถูกบดบังโดยสมบูรณ์ ... มองไม่เห็นอะไรอีกแล้ว
แอตลาสที่ถูกห้อมล้อมด้วย “ขอบเขตขาว” ก็รับรู้ได้ทันที ... ภายในหมอกหนานั้น ประสาทสัมผัสของเขาร่วงลงต่ำสุดแทบทั้งหมด ดวงตาแสบร้อนจนแทบเปิดไม่ได้
หมอกเล็กละเอียดบางส่วนพยายามแทรกเข้าทางจมูกเขาด้วย!
แอตลาสจึงเร่งปิดลมหายใจ หลับตาแน่น แล้วเข้าสู่ “โหมดสัมผัส” ด้วย ฮาคิสังเกต ... อ่านการเคลื่อนไหวของสโมคเกอร์จากกระแสคลื่นพลังและจิต
เขาคิดไว้แล้ว ... หมอกปริมาณมากเช่นนี้ สโมคเกอร์คงคงไว้ได้นานไม่มาก และจะต้องเลือก “จบเกมให้เร็วที่สุด”
แอตลาสจึงเลือก... รอให้เหยื่อมาติดกับดัก
และแล้ว... หมัดหนึ่งค่อย ๆ ลอยมาเงียบ ๆ จากด้านหลัง!
สโมคเกอร์หวังจะใช้โอกาสนี้ลอบจู่โจม... แต่ทุกอย่าง ... อยู่ภายใต้ขอบเขตการรับรู้ของฮาคิสังเกต!
เมื่อหมัดนั้นเข้ามาในรัศมีโจมตี แอตลาสก็เบี่ยงตัวหลบพร้อมกับ คว้าหมัดของสโมคเกอร์ไว้แน่น!
สโมคเกอร์ร้องเจ็บ รีบแปรธาตุหลบหนีทันที
...สไตล์การสู้แบบตุกติกเช่นนี้ ทำเอาแอตลาสได้แต่ถอนหายใจเงียบ ... เพราะเขายังใช้ “ฮาคิเกราะ” ไม่เป็น จึงไม่อาจ “จับตัวจริงของโลเกีย” ได้
สิ่งที่เขาทำได้... ก็มีแค่... กัดฟันไล่ล้า ลดพลังอีกฝ่ายไปทีละขั้น ทีละเฮือก...
โปรดติดตามตอนต่อไป
จบตอน