: ความเป็นไปได้ในการโค่นล้มแม่มดแห่งความริษยา

: ความเป็นไปได้ในการโค่นล้มแม่มดแห่งความริษยา

“ชั้นไม่คิดเลยว่าเธอจะอัญเชิญวิญญาณเทียมที่ชั้นสร้างไว้มาตั้งแต่ตอนนั้นได้…”

“แถมชั้นเองก็เพิ่งฟื้นคืนชีพไม่นาน ยังปรับตัวกับร่างใหม่นี่ไม่ได้เลย…”

เอคิดน่าเผยสีหน้าอับอายเมื่อสถานการณ์เลวร้ายลงอย่างรวดเร็ว เพราะไม่ว่าอย่างไร ความผิดในการปล่อยให้แม่มดแห่งความริษฟื้นคืนชีพได้ ส่วนใหญ่มาจากตัวเธอเอง

“แล้วตอนนี้เราจะทำยังไงดีล่ะ? แม่มดแห่งความโลภมีจุดอ่อนร้ายแรงหรือเปล่า?”

“ในสภาพตอนนี้ชั้นต้านได้นานไม่พอแน่ ถ้าเราไม่หยุดเธอให้ได้ ตอนจบของเรื่องนี้ก็มีแค่ ‘นอนรอตาย’ เท่านั้นแหละ…”

ผลข้างเคียงของ “หัวใจแห่งเทพเจ้า” ทำให้พลังชีวิตของวู้ดถูกเผาผลาญอย่างรวดเร็ว ไม่ช้าก็เร็วเขาต้องตาย คำถามคือ...ก่อนตายนั้น เขาจะสร้างผลงานที่คุ้มค่าได้หรือไม่?

วู้ดอยากบ่นใจจะขาด ก็แน่ล่ะ… “หัวใจแห่งเทพเจ้า” เป็นอาวุธลับของเขาในการตะลุยมิติอื่นเสมอ และมันก็ทรงพลังไร้เทียมทานจริง ทว่าผลข้างเคียงมันก็นรกดีๆ นี่เอง ทุกครั้งที่ใช้ ก็เหมือนต้องแลกด้วยชีวิต

ถ้าเขาเกิดเป็นพวกเผ่าอายุยืนอย่างเอลฟ์หรือมังกร เรื่องนี้คงไม่มีปัญหา เพราะพลังชีวิตมหาศาลรองรับได้

แต่ในทุกการจำลองชีวิต เขาก็เป็นเพียง “มนุษย์ธรรมดา” เท่านั้น

อายุขัยมนุษย์โดยเฉลี่ยก็แค่ 70–80 ปี ซึ่งไม่พอแม้แต่น้อยกับการรองรับพลังที่ต้องแลกด้วยชีวิตอย่าง “หัวใจแห่งเทพเจ้า”

“ถ้าแม่มดแห่งความริษยามีจุดอ่อนจริง พวกเราก็คงไม่ถูกกลืนไปเมื่อสี่ร้อยปีก่อน… โลกคงไม่ถูกกลืนไปครึ่งใบอย่างนั้น”

“ตอนนี้เธอกลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่แทบจะเป็นอมตะ ไม่มีทางสังหารได้ด้วยวิธีใด นอกจากจะผนึกอีกครั้งเหมือนที่สามวีรบุรุษเคยทำไว้เท่านั้น”

“และเราต้องรีบทำ… เพราะพลังของเธอกำลังเติบโตขึ้นเรื่อยๆ ทุกวินาที”

แม่มดแห่งความริษยา...ผู้กลืนกินโลกไปครึ่งหนึ่ง และกลืนหกในเจ็ดแม่มดผู้ยิ่งใหญ่ไป...คือสิ่งมีชีวิตที่ใกล้เคียงกับคำว่า “อมตะ” ที่สุด แม้แต่ไรน์ฮาร์ด นักดาบศักดิ์สิทธิ์ระดับโกง ก็ทำได้แค่สู้จนเสมอกันเท่านั้น

คนหนึ่งไม่มีวันตาย อีกคนมี “พรแห่งฟีนิกซ์” ต่อสู้กันไปได้ชั่วนิจนิรันดร์โดยไม่มีคำว่าจบ

“พวกแม่มดนี่มันนรกชัดๆ ชั้นนึกว่ารอบนี้จะได้พิชิตโลกโดยไม่ต้องตายซะอีก แต่ดูเหมือน…สุดท้ายก็ต้องจบการจำลองนี้ด้วยความตายอยู่ดี”

“ถ้าพลังของเธออ่อนลงพอ ผนึกเธออีกครั้งคงยังเป็นไปได้ใช่มั้ย?”

“ถ้าแกมีโอกาส พาเอมิเลียกับสึบารุหนีไปให้ได้ด้วย เธอไม่ใช่คนเดียวที่ต้องรับผิด ชั้นเองก็มีส่วนผิดครึ่งหนึ่งเหมือนกัน”

พลังเวทแทบจับต้องได้เริ่มพลุ่งพล่านไปทั่วอากาศ และรูนแห่ง “หัวใจแห่งเทพเจ้า” บนหน้าอกของวู้ดก็ลุกเป็นเปลวแสงสีเงินเจิดจ้า

เขาไม่ออมแรงแม้แต่น้อย พลังชีวิตทั้งหมดถูกแปรเปลี่ยนเป็นพลังมหาศาลที่ไหลผ่านเส้นเลือด กล้ามเนื้อ กระดูก ทุกอณูในร่าง

แต่พลังนี้ก็ส่งผลอย่างเห็นได้ชัด...เส้นผมสีทองเปล่งปลั่งของเขากลายเป็นสีเงินบริสุทธิ์ทันที สัญญาณของพลังชีวิตที่ร่วงโรยลงอย่างรวดเร็ว

กล้ามเนื้อบวมขยายจนเลือดไหลออกจากรูขุมขน กระดูกทุกชิ้นร้องโอดครวญภายใต้แรงกดดันอันรุนแรง

พลังของ “หัวใจแห่งเทพเจ้า” ถูกขยายตามพลังพื้นฐานของผู้ใช้ ยิ่งพื้นฐานแข็งแกร่ง การขยายพลังยิ่งมากขึ้น และตอนนี้...เขากำลังเผาไหม้ “ชีวิต” โดยไม่อั้นแม้แต่น้อย!

“แกบ้าไปแล้วเหรอ?! ถ้าแกทำแบบนี้ต่อไป ต่อให้ผนึกแม่มดได้ แกก็ตายอยู่ดี!!”

แม้เอคิดน่าจะไม่รู้ว่ารูนบนอกวู้ดแปลว่าอะไร แต่ในฐานะผู้รอบรู้ที่สุด เธอสัมผัสได้ทันทีว่าเขากำลังใช้ชีวิตตนเองเป็นเชื้อเพลิง

พลังยิ่งใหญ่...ราคายิ่งมหาศาล นี่คือความจริงที่ผู้แข็งแกร่งเท่านั้นจะเข้าใจ

เอคิดน่าไม่เคยเชื่อว่ามีอำนาจใดในโลกที่ได้มาโดยไม่เสียอะไรเลย และพลังที่แผ่ออกมาจากวู้ดนั้น…ราคาต้องเป็น “ชีวิต” อย่างแน่นอน

“ยังไงชั้นก็ตายแน่ แกมีแผนที่ดีกว่านี้มั้ยล่ะ?”

“จำไว้...ถ้ามีโอกาส ให้พาเอมิเลียกับสึบารุหนีไป เธออาจไม่รอดจากไฟสงครามแน่นอนถ้าชั้นเริ่มลุยเต็มที่…”

สิ้นคำ วู้ดก็หายไปจากสายตาเอคิดน่า

ความเร็วที่แท้จริงของเขาในตอนนี้ไม่ได้ต่างจากการ “วาร์ป” เลยแม้แต่น้อย ยิ่งกว่าการเคลื่อนย้ายเงาที่มีดีเลย์เสียอีก...เขาเคลื่อนผ่านอากาศราวกับมันไม่ใช่อุปสรรค!

“กระบวนท่าร้อยอสูร...ดาบน้ำแข็งคู่สุดขั้ว: สโนว์เมเดน!!”

เลือดไหลออกจากร่างวู้ด ไม่ใช่เพราะบาดเจ็บ...แต่เพราะพลังที่ทะลักอยู่ภายในร่างมหาศาลเกินกว่าที่เนื้อหนังจะรับไหว ถ้าไม่ปล่อยพลังออก...ร่างเขาอาจระเบิดเป็นเศษธุลี!

ฟ้าซึ่งเคยถูกครอบคลุมด้วยมานามืดสีม่วงของแม่มดแห่งความริษยา...กลับมีเมฆสีขาวปกคลุมอย่างฉับพลัน อุณหภูมิดิ่งลง...หิมะโปรยปรายลงมา

แรกเริ่มเป็นเพียงเกล็ดบางเบา...แต่กลายเป็นพายุหิมะในพริบตา!

ดาบน้ำแข็งคู่ขนาดมหึมาก่อตัวขึ้นกลางฟ้าเป็นรูป “กากบาท” ใหญ่โต พุ่งแหวกม่านมานาของแม่มดแห่งความริษยา...ฉีกเกราะเวทหนาทึบออกเป็นเสี่ยง

และที่จุดศูนย์กลางของพลังทั้งหมดนั้น แม่มดแห่งความริษยายืนอยู่ในอาภรณ์ดำทะมึน...ใบหน้าถูกปิดบังด้วยเงามืด

เธอชูมือขาวซีดขึ้น ดวงตาไร้อารมณ์สบสายตาวู้ดที่พุ่งเข้าใกล้ ฝูงเงาดำพวยพุ่งออกมาราวกับจะกลืนกินเขาทั้งร่าง

เอคิดน่าเคยบอกว่า “พลังกลืนกิน” ของเธอไม่อาจต้านทานได้ แม้แต่เวทก็ยังถูกกลืนหาย

แต่วู้ดไม่ได้คิดจะปะทะ เขาใช้ความเร็วเหนือเสียงหลบหนีแทน

ฝูงเงาดำรวดเร็ว หากเป็นแม่มดตนอื่นย่อมโดนจับได้แน่ แต่ไม่ใช่กับวู้ดในตอนนี้...ความเร็วของเขาเกินกว่าการรับรู้!

“กระบวนท่าร้อยอสูร: ดาบคู่...กระทิงโลหิต!!”

สิ่งที่ฝูงเงาทะลุใส่เป็นเพียง “ภาพลวง” ของวู้ดเท่านั้น!

ตัวจริงของเขาปรากฏด้านหลังแม่มดแห่งความริษยา รูนบนหน้าอกส่องแสงลากเป็นทางยาวกลางอากาศ

ดาบน้ำแข็งในมือทั้งสองของเขาถูกแผ่ “ฮาคิเกราะ” เปลี่ยนเป็นสีดำสนิท มันวาวราวโลหะขัดเงา

เบื้องหลังของวู้ด ปรากฏร่างของ “กระทิงโลหิต” กระหายเลือด...เขาใช้ดาบคู่พุ่งเข้าหาท้องแม่มดดังเขากระทิง!

“จะให้ชั้นโดนแกกลืนกิน? ฝันไปเถอะ...ชั้นจะเป็นฝ่ายเลือกทางเอง…อย่างเช่นตอนนี้!”

วู้ดส่งเสียงคำแรมพร้อมรุกเข้าหาแม่มดแห่งความริษยาโดยไม่ลังเล

ดาบพลังฮาคิเกราะฟาดเข้าที่แผ่นหลังของเธอ...แต่กลับหยุดอยู่กลางอากาศ!

เสมือนปะทะเข้ากับกำแพงล่องหน ดาบถูกหยุดด้วยพลังลี้ลับ...สะเก็ดไฟปลิวว่อนแต่ไม่สามารถแทงทะลุแม้แต่นิ้วเดียว

แม่มดหันกลับอย่างโกรธเกรี้ยว มือซีดกวาดไปเบื้องหน้า...สร้างเคียวพลังมานาสีดำสนิทที่คมราวกับจะผ่าฟ้าผ่า

วู้ดเบี่ยงตัวหลบเฉียดฉิว เคียวมานาตัดผืนดินแยกเป็นรอยลึกยาวหลายกิโลเมตร และทุกสิ่งที่สัมผัสกับมัน...หายไปในพริบตา

ดาบน้ำแข็งทั้งสองยังค้างอยู่บนกำแพงพลังล่องหน ก่อนจะแตกกระจายเมื่อวู้ดกำหมัดแน่น

เกล็ดน้ำแข็งแตกกระจายเป็นเสี่ยง ลอยวนรอบร่างแม่มด...แต่กลับถูกปัดออกเหมือนน้ำชนหิน

“ชิ… เหมือนเจ้าบาทหลวงแห่งความเฉื่อยไม่มีผิด! กำแพงล่องหนอีกแล้ว!”

“แต่ไม่มีสิ่งใดป้องกันได้ตลอดไป! ตอนนี้มานาเราพอๆ กัน…ชั้นไม่เชื่อหรอกว่ากระดองเต่านั่นจะแตกไม่ได้!!”

สงครามที่เกิดขึ้นต่อจากนี้...เกินกว่าคำว่า “ศึก” จะบรรยายได้!

วู้ดใช้ความเร็วเป็นหลัก โจมตีใส่แม่มดอย่างบ้าคลั่งด้วยคาถา ดาบ การต่อสู้ประชิด ระเบิดพลังเต็มพิกัด ราวกับร่างกายไม่ใช่ของตน

โลกโดยรอบแตกร้าว มิติบิดเบี้ยว ทุกการปะทะเปรียบดั่งเทพเจ้าสู้กันกลางเวหา

เขาเผา “หัวใจแห่งเทพเจ้า” ถึงขีดสุด ทุกการโจมตีเหมือนอำลาครั้งสุดท้ายจนในที่สุด…

ดาบน้ำแข็งของเขาทะลุ “เกราะล่องหน” ได้!!

ปลายดาบอยู่ห่างจากใบหน้าแม่มดแห่งความริษยาเพียงไม่กี่นิ้ว

และในวินาทีนั้น...เธอยิ้ม…

หน้ากากแห่งเงามืดคลี่ออก เผยใบหน้าที่เหมือนกับเอมิเลียแทบจะทุกส่วน!

“นี่แหละ… ชั้นรออยู่!”

“ถึงชั้นจะไม่เคยทำหน้าที่ ‘อัศวิน’ ให้เธอเลยซักครั้ง...แต่ตอนนี้ แกให้โอกาสชั้นแล้ว!”

ดาบหยุดก่อนถึงเป้าหมายเพียงเสี้ยววินาที

แม่มดแห่งความริษยาคล้ายจะยิ้มด้วยความพึงใจ…แต่ยังไม่ทันได้แสดงความยินดี...โซ่น้ำแข็งก็ปรากฏขึ้นจากดาบ! พันธนาการร่างเธอแน่นหนา!

การหลุดจากพันธนาการเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเธอ

แต่…วู้ดไม่ต้องการกักเธอไว้นาน...เพียง หนึ่งวินาที ก็พอแล้ว!

ก่อนที่เงามืดจะกัดกร่อนโซ่สำเร็จ...วู้ดก็ทำในสิ่งที่ทำให้แม้แต่แม่มดแห่งความริษยาก็ตกใจ

เขาไม่โจมตี ไม่ร่ายเวท…แต่ “สวมกอดเธอไว้แน่น”

สัมผัสอ่อนนุ่มจากอกของแม่มดบ่งบอกว่า...แม้จะคล้ายเอมิเลียเพียงใด แต่ก็ยังต่างกันเล็กน้อย

เขาไม่ได้กอดเพราะลวนลาม...แต่เพื่อใช้ พิธีกรรมที่เอคิดน่าสอน...ในการปลุก “เอมิเลีย” ให้ตื่น!

คำสัตย์ที่เขาให้ไว้ต่อหินมังกร ณ การคัดเลือกราชินี ไม่ใช่เพียงพิธีเปล่า

สายใยระหว่าง “นักบวชแห่งมังกร” และ “อัศวินของเธอ” แม้ไม่ลึกเท่าสัญญาวิญญาณ...แต่ยังทรงพลังพอ!

วู้ดอัดพลังมานาทั้งหมดเข้าสู่ร่างแม่มด แทรกซึมเข้าไปในจิตใจ เพื่อสั่นคลอนเวทมนตร์ของเธอ

และในที่สุด…

เอมิเลีย...ก็ได้สติคืนมา

พร้อมช่วยวู้ดขับไล่ “แม่มดแห่งความริษยา” ออกไปจากร่างของเธอ!

โปรดติดตามตอนต่อไป

จบตอน

♥♥ ถ้าเนื้อเรื่องไม่โอเค ขออภัยด้วยนะครับ เนื่องจาก Re : zero ทางผู้แปลไม่เคยดูเลยจะทำการเปิดฟรีจนจบจักรวาล Re : Zero ครับ ขอบคุณครับ ♥♥

♥♥ หากท่านใดอ่านแล้วค้างสามารถติดตามผลงานเรื่องอื่นๆของ charcoal gray silver gold ได้ที่ชัั้นหนังสือ ขอบคุณครับ ♥♥