: ผนึกในน้ำแข็ง!

: ผนึกในน้ำแข็ง!

ณ บัดนี้ บนฟากฟ้าเหนือศีรษะ ภาพหนึ่งที่ชวนให้ผู้คนต้องชะงักงันได้บังเกิดขึ้น...ชายหญิงคู่หนึ่ง ผู้มีเส้นผมสีเงินงดงามดุจจันทรา ต่างโอบกอดกันอย่างแนบแน่นกลางห้วงอากาศ

ทว่า หากเพ่งมองใกล้ๆ จะพบว่า มันหาใช่ฉากแห่งความอ่อนหวานไม่ หากแต่คือสงครามแห่งการช่วงชิง...การต่อสู้ที่เดิมพันด้วยชีวิตและความตาย!

การปะทุของพลังเวทอันเกรี้ยวกราดที่พวยพุ่งออกมาจากร่างของทั้งสองบ่งบอกได้อย่างชัดเจน

เจตจำนงของวูดได้รับการเข้าใจในทันทีโดย “แม่มดแห่งความริษยา”

แม้เอมิเลียจะสูญเสียบทบาทในฐานะ “กุญแจ” ไปแล้วหลังผนึกถูกทำลาย ทว่าเธอก็ยังคงเป็น “ภาชนะ” ที่สำคัญอยู่

หากภาชนะนี้ถูกทำลายไป พลังของซาเทลลาก็จะถูกลดทอนลงอย่างมาก ดังนั้น นางย่อมไม่ยอมให้วูดประสบความสำเร็จโดยง่าย

พลังชีวิตอันมหาศาลถูกแปรเปลี่ยนเป็นพลังเวทโดย “หัวใจแห่งเทพเจ้า”

และวูดได้ระเบิดพลังมหาศาลนั้นเข้าสู่การต่อกรกับแม่มดแห่งความริษยา

แม้เอมิเลียจะตื่นขึ้นตามแผนการณ์แล้ว การขับไล่ซาเทลลาออกจากร่างของเธอนั้นก็ยังเป็นสิ่งที่ยากลำบาก

ตามหลักการ เพียงพลังเวทมหาศาลก็น่าจะเพียงพอในการขับไล่แม่มดแห่งความริษยา

ทว่า... กลไกของพลังของซาเทลลาเองก็เป็นอุปสรรค...พลังแห่ง “การกลืนกิน” ที่ครั้งหนึ่งเคยกลืนหกแม่มดผู้ยิ่งใหญ่และครึ่งหนึ่งของโลกไปแล้ว

มันคือพลังที่ไม่รู้จักอิ่ม ไม่รู้จักพอ และกลืนทุกสิ่งในเส้นทางของมัน!

ช่วงแรก พลังของวูดยังสามารถต่อกรกับเธอได้ แต่เมื่อการต่อสู้อยืดเยื้อออกไป แม่มดแห่งความริษยาเริ่มกลืนกินพลังของวูด และสถานการณ์ก็เริ่มพลิกผัน

“แม่มดที่ว่าฉลาดที่สุด แต่กลับเสนอความคิดโง่ๆ แบบนี้งั้นเหรอ!? หรือเอคิดน่าไม่ได้คำนึงถึงผลลัพธ์นี้ตอนที่เสนอวิธีนี้ออกมาเลยรึไง?”

ถึงแม้จะมีพลังของ “หัวใจแห่งเทพเจ้า” วูดก็ต้องแลกมันด้วยราคาที่สาหัส...ชีวิตของตนเอง

เขารู้ดีว่าไม่อาจยื้อสถานการณ์นี้ไปได้ตลอด หากฝืนต่อไป เขาอาจสูญเสียทั้งตัวเองและเอมิเลีย

ทว่า ท่ามกลางความสิ้นหวัง...สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น

วูดสามารถรู้สึกได้ว่า พลังแห่งการกลืนกินในร่างของซาเทลลากำลังสลายหายไป

และมันมิใช่กลอุบายแต่อย่างใด

สิ่งที่เขาอุ้มไว้ในอ้อมแขน ได้เริ่มเปล่งวาจาขึ้น...เสียงหนึ่งที่แม้ใบหน้าจะเหมือนเดิม

แต่โทนเสียงและจิตวิญญาณ กลับแตกต่างโดยสิ้นเชิง

“อัศวินของเอมิเลีย... ชั้นคือซาเทลลา ไม่ใช่แม่มดแห่งความริษยา

ตราบใดที่ยังควบคุมร่างนี้ได้อยู่ ได้โปรด... ขับไล่ชั้นออกจากร่างของเด็กคนนี้ด้วยเถอะ”

คำพูดเหล่านั้น ทำให้วูดตระหนักได้ถึงความจริง...ว่าแม่มดแห่งความริษยามีสองบุคลิก

หนึ่งคือบุคลิกที่โหดเหี้ยมทำลายล้าง และอีกหนึ่งคือบุคลิกที่อ่อนโยนอย่าง “ซาเทลลา”

การต่อสู้ของวูดได้เปิดช่องว่างให้บุคลิกของซาเทลลาเข้าควบคุมร่าง

ด้วยความร่วมมือของซาเทลลา วูดสามารถขับไล่แม่มดแห่งความริษยาออกจากร่างของเอมิเลียได้สำเร็จ

พลังเวทสีม่วงเข้มพลุ่งพล่านทะลักออกมา ขณะที่แววตาของเอมิเลียกลับคืนความแจ่มชัด

เธอเห็นวูด ผู้มีเส้นผมเงินระยับและร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล

ด้วยใบหน้าแดงเรื่อ เธอพยายามจะพูดอะไรบางอย่างออกมา ทว่าไม่ทันพูด วูดก็ตะโกนพร้อมเหวี่ยงร่างเธอออกไปจากพายุพลังเวท!

เอคิดน่าและพัค ซึ่งรออยู่ภายนอก พุ่งตัวไปรับร่างของเอมิเลียไว้ทันเวลา

“พัค เราต้องกลับไปช่วยวูด! เขาไม่มีทางรับมือแม่มดแห่งความริษยาได้เพียงลำพัง!”

เอมิเลียร้องเรียกด้วยแววตาเต็มไปด้วยความกลัดกลุ้ม

แต่ก่อนที่เธอจะได้เคลื่อนไหว...เสียงตบอันดังสนั่นก็ดังขึ้น

เพียะ!!

ฝ่ามือของแม่มดแห่งความโลภ เอคิดน่า ตวัดฟาดแก้มของเอมิเลีย

ใบหน้าที่เคยเยือกเย็น บัดนี้เต็มไปด้วยโทสะ!

“เขาทุ่มเททุกอย่างเพื่อช่วยเธอ แล้วเธอยังจะวิ่งกลับไปหาความตายอีกงั้นเหรอ!?

ในการต่อสู้ระดับนี้ แกมันก็แค่ตัวถ่วง แม้แต่ชั้นเองยังไม่กล้ายุ่ง! แกกลับไปก็มีแต่จะตายฟรี!”

หากเป็นใครอื่นที่กล้าตบเอมิเลีย พัคหรือสึบารุคงกระโจนเข้าหาแล้ว

แต่ผู้ลงมือนั้นคือเอคิดน่า...ผู้ให้กำเนิดพัค และแม่มดผู้เป็นดั่งห้วงภูมิปัญญาไร้ที่สิ้นสุด

พวกเขาจึงทำได้แค่ยืนเฉย ไม่กล้าปริปากแม้แต่คำเดียว

“บางที... เราอาจลองใช้พลังของเราได้ เราพูดอะไรมากไม่ได้ แต่ถ้าเราตาย...หรือถ้าเธอฆ่าเรา มันอาจได้ผล...”

สึบารุเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด

“การย้อนเวลาด้วยความตาย” คือความสามารถที่เขาไม่อาจอธิบายได้

แม้เขาจะเกลียดความตาย...แต่มันอาจเป็นทางเดียวที่จะช่วยวูดได้

ทว่า ก่อนที่สึบารุจะได้ลงมือ เอคิดน่าก็เอ่ยเสียงเย้ยหยัน

“ความสามารถของแกน่ะ...มันก็แค่ ‘ย้อนกลับด้วยความตาย’ ก็แค่นั้น

แล้วแกคิดว่าใครกันล่ะที่มอบพลังนี้ให้แก? เทพเจ้างั้นเหรอ?

ไม่ใช่เลย...มันคือ แม่มดแห่งความริษยา ซาเทลลา ต่างหาก!

แล้วแกจะใช้ของที่ศัตรูมอบให้ มาต่อกรกับศัตรูคนนั้นงั้นเหรอ?”

สึบารุถึงกับเงียบงัน เอคิดน่าคือคนแรกที่พูดถึงความสามารถนี้ได้อย่างแม่นยำ

แม้แต่วูดยังไม่อาจอธิบายมันได้...สึบารุจึงเริ่มเชื่อว่าหญิงผู้นี้พูดถูก

“ยังไงก็ต้องช่วยวูดให้ได้! เขาคืออัศวินของเรา

เขาช่วยแรมมาหลายครั้ง เราจะยืนดูเขาตายไม่ได้เด็ดขาด!”

เอมิเลียร้องไห้พร่ำ เธอจำได้ทุกอย่าง...ทั้งความทรงจำในวัยเด็ก ทั้งความผิดที่เคยก่อ

เพียะ!!

เสียงตบอีกครา เอคิดน่าฟาดอีกฝ่ามือเข้าที่แก้มของเอมิเลีย

“เขาคืออัศวินของแก? ฮึ่ย เขาก็คู่สัญญาของชั้นเหมือนกัน!

และสำหรับชั้น...พันธะสัญญานั้นมีค่ากว่าอัศวินกับแม่มดเสียอีก!

ถึงชั้นจะไม่ชอบแก แต่เพราะเขาขอ ชั้นถึงจำต้องยอม!”

จากนั้น เอคิดน่าก็ฟาด “คาราเต้ช็อป” เข้าที่ท้ายทอยของเอมิเลีย

หญิงสาวหมดสติทันที ก่อนที่ร่างเธอจะถูกโยนไปยังอ้อมแขนของพัคและสึบารุ

จากนั้น เอคิดน่าก็เริ่มร่ายเวทเปิดประตูมิติ

แม้พลังเวทที่ปั่นป่วนทั่วอากาศจะทำให้หาจุดสมดุลในการเปิด “ประตู” ได้ยากเย็น

“เราจะทอดทิ้งวูดแบบนี้จริงๆ เหรอ? แบบนี้มันตรงข้ามกับหน้าที่ของเราทุกอย่างเลยนี่นา...”

สึบารุโพล่งด้วยสีหน้าทรมาน

“นี่คือความตั้งใจของวูดเอง ถ้าแกอยากตายไปกับเขา...ชั้นก็ไม่ห้ามหรอก

ยังไงเขาก็เป็นอัศวินของเอมิเลีย ไม่ใช่ของแก”

ในที่สุด ประตูเวทมนตูก็เปิดขึ้นท่ามกลางพายุเวท

เอคิดน่าเร่งเร้าทั้งพัคและสึบารุให้รีบผ่านประตู

พัค...ผู้มีเอมิเลียเป็นทุกสิ่ง ไม่ลังเลแม้แต่น้อย

สึบารุ...แม้ไม่เต็มใจ ก็เข้าใจว่าไม่มีสิ่งใดทำได้อีก

สุดท้าย เอคิดน่าเป็นคนสุดท้ายที่ก้าวผ่าน

แต่ก่อนจากไป เธอก็หันกลับมามองเวทวนบนฟากฟ้าคราหนึ่ง

“หวังว่าสิ่งที่แกพูดจะเป็นจริงนะ

ว่าความตายของแก...ไม่ใช่ความตายที่แท้จริง

ไม่งั้น ชั้นจะถูกตราหน้าว่าเป็นแม่มดอัปมงคล ที่ทำพันธะสัญญาแล้วพาคู่สัญญาตาย!”

และไม่นานนัก หลังจากพวกเขาจากไป...บุคลิกอันโหดเหี้ยมของแม่มดแห่งความริษยาก็หวนคืน

โกรธแค้นที่ซาเทลลาปล่อยร่างของเอมิเลียไป

โกรธแค้นที่วูดกล้ากอดเธอ

แม่มดแห่งความริษยาตัดสินใจจะกลืนกินวูด แล้วกลืนกินซาเทลลาตามไปในคราวเดียว!

“หากเจ้าชอบกลืนกินนักล่ะก็...งั้นข้าจะมอบทุกสิ่งให้!

มาดูกันว่าเจ้าจะกลืนกินได้หรือไม่...

เวทน้ำแข็งกึ่งเทพ: ผนึกนิรันดร์!”

ครั้งหนึ่ง วูดเคยต่อสู้กับ “เทพมังกร ออร์สเต็ด” ในโลกของ “เกิดใหม่ต่างโลกไม่มีสกิลแต่เทพสุดๆ”

และบรรลุระดับ “กึ่งเทพดาบ” ด้วยพลังของ “หัวใจแห่งเทพเจ้า”

ตอนนี้ เขาทะลวงขีดจำกัดอีกครั้ง และยกระดับเวทน้ำแข็งสู่ขั้น “กึ่งเทพเจ้า”!

ความเยือกเย็นปกคลุมทุกอณูแห่งโลกา รูนบนหน้าอกของเขาสาดแสงสีเงินจ้า

ชั้นน้ำแข็งเริ่มเกาะตัวทั่วร่างของวูด และแผ่ขยายออกไปเรื่อยๆ

แม่มดแห่งความริษยาเริ่มตระหนักถึงอันตราย เธอพยายามหลบหนี...แต่ถูกร่างของวูดยึดไว้แน่น!

ในด้านพลังกายบริสุทธิ์...นางไม่อาจเทียบเขาได้

เธอใช้พลังกลืนกินกับน้ำแข็งนั้น ทว่า...

“ไร้ประโยชน์...น้ำแข็งนี่มันต่างออกไป

แม้แต่ ‘อำนาจ’ ของเจ้าก็ไม่อาจกลืนมันได้

‘ผนึกนิรันดร์’ คือเวทน้ำแข็งที่แข็งแกร่งที่สุดของชั้น

และราคาที่ต้องจ่าย...ก็คือชีวิตของชั้นเอง

น้ำแข็งที่เกาะเจ้า...มันคือเลือด เนื้อ และชีวิตของชั้น

แม้แต่นักดาบศักดิ์สิทธิ์ก็มิอาจต่อต้าน!

ปกติ ชั้นคงไม่ใช้เวทที่ต้องแลกด้วยชีวิต

แต่ตอนนี้ ‘หัวใจแห่งเทพเจ้า’ ได้ถึงขีดสุดแล้ว

หากฆ่าเจ้าไม่ได้...ก็จะผนึกเจ้าไว้ชั่วนิรันดร์แทน!”

วาจาแห่งปณิธานดังกึกก้องไปทั่วผืนพิภพ

ร่างของวูดเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นน้ำแข็ง ล้อมแม่มดแห่งความริษยาไว้ด้วย

เธอพยายามต้านทาน...ทว่ากลับทำไม่ได้แม้แต่น้อย

พลังกลืนกินไร้ผลโดยสิ้นเชิง

เมื่อร่างของวูดแหลกสลายกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็ง

แม่มดแห่งความริษยาก็จารึกชื่อเขาไว้ในดวงใจ...

วูด ฮุซิน...ชายคนที่สองที่นางจะไม่มีวันลืม

รองจากชายคนแรกที่เธอรักจนสุดหัวใจ...นัตสึกิ สึบารุ

จากม่านพลังเวทสีม่วงเข้ม กลายเป็นม่านน้ำแข็งสีฟ้าอ่อน

คลื่นความเยือกเย็นปกคลุมทุกสิ่งในรัศมีนับหมื่นลี้

สิ่งมีชีวิตทั้งหมด...ถูกตรึงอยู่ในช่วงเวลานั้น ชั่วนิรันดร์

ณ ใจกลางมหานทีน้ำแข็ง...ดอกบัวน้ำแข็งขนาดมหึมาได้เบ่งบาน

ภายในกลีบใสของมัน คือเงาร่างของหญิงผู้หนึ่ง...แม่มดแห่งความริษยา ซาเทลลา

ร่างของเธอปรากฏอย่างชัดเจนภายในน้ำแข็งใส

แต่ใบหน้า ยังคงถูกเงาทึบบดบัง ไม่ให้ใครได้เห็น

ข่าวการฟื้นคืนของแม่มดแห่งความริษยา เพิ่งแพร่ไปได้เพียงครึ่งวัน

ยังไม่ทันที่อาณาจักรทั้งหลายจะได้ตอบสนอง...ก็ได้รับข่าวว่า...

เธอ...ถูกผนึกอีกครั้งแล้ว!

โปรดติดตามตอนต่อไป

จบตอน

♥♥ ถ้าเนื้อเรื่องไม่โอเค ขออภัยด้วยนะครับ เนื่องจาก Re : zero ทางผู้แปลไม่เคยดูเลยจะทำการเปิดฟรีจนจบจักรวาล Re : Zero ครับ ขอบคุณครับ ♥♥

♥♥ หากท่านใดอ่านแล้วค้างสามารถติดตามผลงานเรื่องอื่นๆของ charcoal gray silver gold ได้ที่ชัั้นหนังสือ ขอบคุณครับ ♥♥