: บททดสอบ

: บททดสอบ

ทางฝั่งหนึ่ง ภายหลังที่เอมิเลียและสึบารุจากไปได้ไม่นาน พวกเขาก็พบรอสวาลภายในเขตแดนแซงชัวรี

เมื่อเผชิญหน้ากับคำถามของเอมิเลีย รอสวาลกลับคงความสงบนิ่ง สีหน้าของเขาแตกต่างจากท่าทีขี้เล่นเหมือนตัวตลกที่เคยเห็น เขาจ้องมองไปยังสึบารุและเอมิเลีย แล้วเปิดเผยเจตนาที่แท้จริงของตนโดยไร้การปิดบัง

“ชื่อจริงของฉันไม่ใช่ รอสวาล แอล เมธัส… หรือจะพูดให้ถูกต้องก็คือ… เพียงร่างกายนี้เท่านั้นที่ใช้ชื่อนั้น วิญญาณภายในที่แท้จริงมีชื่อว่า… รอสวาล เอ เมธัส

จุดมุ่งหมายของฉันมีเพียงหนึ่งเดียว...การชุบชีวิตอาจารย์ของฉัน… แม่มดแห่งความโลภ… เอคิดน่า”

“ตลอดเวลากว่า 400 ปี ฉันใช้วิธีถ่ายโอนวิญญาณ เข้ายึดร่างลูกหลานสายตรงของตนมาโดยตลอด เพื่อเดินตามเส้นทางนี้ รวมถึงการชักนำลัทธิแม่มดไปทำลายหมู่บ้านอสูรโอนิที่แรมและเรมเคยอาศัยอยู่ ทุกสิ่ง… เป็นไปตามที่พระคัมภีร์แห่งปัญญาได้ชี้นำ

และวันนี้… คัมภีร์ได้กล่าวถึงคำทำนายใหม่...หลังผ่านมากว่า 400 ปี ความปรารถนาอันยาวนานของฉัน… กำลังจะเป็นจริง!!”

ในช่วงต้น เสียงของรอสวาลยังคงเรียบนิ่ง ทว่าเมื่อกล่าวไปเรื่อย ๆ ก็เริ่มสั่นคลอนด้วยความตื้นตัน เข้าใจได้ดี...มีใครบ้างเล่าที่จะไม่สั่นไหว หากแบกรับความฝันเดียวตลอด 400 ปี พร้อมยอมแลกแม้กระทั่งสายเลือดของตนเอง

เมื่อเรมได้ยินว่าหมู่บ้านอสูรถูกทำลายเพราะรอสวาล นางก็ไม่อาจทนได้อีกต่อไป...กวัดแกว่งเช้าเหล็กเข้าใส่โดยไร้ลังเล

ทว่า… ก่อนที่เช้าเหล็กจะกระแทกถึง รอสวาลก็ยกเวทมนตร์ขึ้นสกัดไว้อย่างง่ายดาย

“แกเสียสติไปแล้วรึไง รอสวาล!? ท่านเอคิดน่าและแม่มดแห่งบาปคนอื่น ๆ ถูกแม่มดแห่งความริษยากลืนกินไปตั้งแต่ 400 ปีก่อนแล้ว ไม่มีทางหรอกที่พวกเธอจะกลับมาได้!”

พัคและเบียทริซ...ทั้งสองล้วนเป็นสิ่งที่เอคิดน่าสร้างขึ้น กล่าวได้ว่าเอคิดน่าเปรียบเสมือน “แม่ผู้ให้กำเนิด” แก่พวกเขา

เบียทริซอยู่ในห้องสมุดมาตลอดหลายศตวรรษ เพราะคำสัญญาที่ให้ไว้กับเอคิดน่าว่าจะ “รอใครบางคน” ส่วนพัคกับเบียทริซรู้ดีว่ารอสวาลเป็นลูกศิษย์ของเอคิดน่า และยังรู้ถึงการถ่ายวิญญาณที่เขาใช้ยืดอายุขัย แต่พวกเขาเลือกจะไม่เข้าแทรกแซง หนึ่ง… เพราะเอคิดน่าเป็นผู้สร้างพวกเขา และรอสวาลในฐานะศิษย์ ก็เคยให้ความช่วยเหลือแก่พวกเขา

อีกเหตุผล… เพราะการกระทำของรอสวาลมุ่งสู่สายเลือดของตนเอง...ถือเป็นเรื่องภายในของตระกูล พวกเขาไม่มีสิทธิ์เข้าแทรก

“ถ้าเป็นแม่มดตนอื่นล่ะก็ ไม่มีวันฟื้นได้แน่… แต่ถ้าเป็นอาจารย์ของฉัน...นั่นอีกเรื่องหนึ่ง

แม้แต่ในบรรดาแม่มดทั้งหมด ท่านเอคิดน่าก็เป็นผู้มีปัญญาสูงสุด… ในฐานะสิ่งที่นางสร้างขึ้น แกยังจะคิดหรือว่าเธอจะไม่ทิ้งทางรอดไว้ให้ตนเอง?”

คำพูดของรอสวาลทำให้พัคนิ่งงัน...แม้เขาจะไม่อยากยอมรับ แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธได้เลย

แม่มดแห่งความโลภ เอคิดน่า...อาจกล่าวได้ว่าเป็นบุคคลผู้เปี่ยมด้วยความรู้ที่สุดในโลก ความ “โลภ” ของนางคือความกระหายต่อปัญญา ก่อนจะถูกแม่มดแห่งความริษยากลืนกิน นางได้รวบรวมความรู้ของโลกไว้แทบทั้งหมด แล้วฝากไว้ในห้องสมุดให้เบียทริซดูแล

หากเป็นแม่มดตนอื่น...การฟื้นคืนชีพย่อมเป็นไปไม่ได้ ทว่า… ถ้าเป็นเอคิดน่า…

เมื่อเห็นพัคเงียบ รอสวาลจึงหยิบพระคัมภีร์ออกมา เสียงของเขาสั่นไหวด้วยความปิติ “นี่คือ ‘ตำราปัญญา’ ที่อาจารย์ของฉันทิ้งไว้… ฉบับเสื่อมคุณค่า ซึ่งเรียกว่า ‘พระคัมภีร์’ มันสามารถเปิดเผยส่วนหนึ่งของอนาคตแก่ผู้ครอบครอง

แม้แต่พระคัมภีร์ของลัทธิแม่มดก็ยังเป็นของเลียนแบบที่ด้อยกว่าฉบับของฉัน

ตลอดกว่า 400 ปี ฉันยึดมั่นต่อคัมภีร์นี้ แก้ไขเส้นทางอนาคตอย่างไม่หยุดยั้ง และในที่สุด… แสงแห่งรุ่งอรุณที่เฝ้ารอก็ปรากฏในหนังสือเล่มนี้ แกคิดว่าฉันจะยอมแพ้ตอนนี้งั้นรึ!?”

นับตั้งแต่พบเอมิเลียและสึบารุผู้ประหลาด รอสวาลก็สัมผัสได้ว่ายามแห่งความหวังที่เฝ้ารอใกล้มาถึงแล้ว เขาไม่คิดว่าจะรวดเร็วถึงเพียงนี้

แผนการกว่า 400 ปี ฆ่าลูกหลานของตนเอง ทำลายหมู่บ้านอสูรโอนิ ความคลั่งไคล้ของรอสวาลในการชุบชีวิตอาจารย์ มิได้น้อยไปกว่าความบ้าคลั่งของลัทธิแม่มดที่บูชาแม่มดแห่งความริษยา...อาจยิ่งกว่าด้วยซ้ำ

“ไม่ว่าแกจะคืนชีพเอคิดน่าได้หรือไม่...แต่ว่า ชั้นจะไม่ยอมให้แกทำร้าย ลิอา ลูกสาวของชั้นเด็ดขาด!”

พัครู้ดีว่ารอสวาลคลั่งไคล้เอคิดน่าถึงเพียงใด และเข้าใจว่าคำพูดใด ๆ ก็ไม่มีวันเปลี่ยนใจเขาได้ เมื่อการเจรจาไร้ผล ทางเลือกเดียวคือการต่อสู้ แม้แต่พัค...วิญญาณยักษ์แห่งไฟ...ก็ยังไม่มั่นใจว่าจะเอาชนะรอสวาลได้ ทว่าเพื่อลิอา… เขายินดีต่อสู้จนสุดชีวิต

ร่างแมวสีเทาของพัคเริ่มขยายขึ้น พลังเวทมหาศาลแผ่ออกมา อุณหภูมิรอบตัวเริ่มลดฮวบ ความชื้นในอากาศควบแน่น เกล็ดหิมะร่วงหล่นจากท้องฟ้า

สึบารุผู้เคยคิดว่าพัคเป็นเพียงแมวน่ารัก...ถึงกับตระหนักว่า แมวตัวจ้อยนี้คืออสูรยักษ์ผู้เกรียงไกร

“หนึ่งในหกธาตุยิ่งใหญ่...ร่างแท้ของร้อยอสูรเรืองแสง ผู้ถูกขนานนามว่า ‘อสูรแห่งจุดจบ’ โดยมนุษย์… วิญญาณยักษ์แห่งไฟ”

“ช่างนานเหลือเกินที่ฉันจะได้เห็นร่างนี้อีกครั้ง… แต่ก็ไม่จำเป็นต้องสู้หรอกนะ ถ้าแกห่วงชีวิตของชาวหมู่บ้านอาร์ลัมล่ะก็...ก็จงยอมรับ บททดสอบของแซงชัวรี ซะ”

แม้จะอยู่ต่อหน้าอสูรแห่งจุดจบ รอสวาลกลับยังสงบนิ่ง เขายื่นข้อเสนออย่างไร้ซึ่งความหวาดหวั่น

รอสวาลรู้ดีว่าเอมิเลียมีจิตใจงดงามเกินใคร และคาดการณ์ได้ว่าเธอจะเลือกสิ่งใด

“สารเลว! ใช้ชาวบ้านเป็นตัวประกัน ทั้งที่พวกเขาเป็นประชาชนของแกเอง!” สึบารุตะโกนลั่นพร้อมชี้หน้าด่า เพราะเขาเองก็รู้...เหมือนกับที่รอสวาลรู้ดี...ว่าเอมิเลียจะเลือกอะไร

“จะเรียกฉันว่าเลวระยำ โหดร้ายอำมหิตก็เชิญเถอะ ฉันแบกความปรารถนานี้มากว่า 400 ปี ฆ่าลูกหลานของตัวเอง ทำสิ่งที่ต่ำช้าเกินนับไม่ถ้วน แกคิดเหรอว่าฉันจะหยุดเพราะแค่ชีวิตของชาวบ้านไม่กี่คน?

ฉันจะให้เวลาพวกแกหนึ่งนาที...รับบททดสอบ หรือเตรียมเก็บศพจากหมู่บ้านอาร์ลัม”

พลังของพัคในร่างยักษ์ยิ่งเพิ่มสูง ทว่าแม้เขาจะดูใจดีมาโดยตลอด ความจริงก็คือ… มีเพียงเอมิเลียเท่านั้นที่เขาแคร์...คนอื่นล้วนไร้ค่า

เขาไม่อยากให้เอมิเลียตกอยู่ในอันตราย การฆ่ารอสวาลคือทางออกที่ปลอดภัยที่สุด

แต่ก่อนที่พัคจะลงมือ...เอมิเลียก็ก้าวออกมายอมรับข้อเสนอ เธอยินดีเข้าสู่บททดสอบ

รอสวาลไม่แปลกใจเลย เพราะสิ่งที่เกิดตรงหน้า… เป็นไปตามที่คัมภีร์ได้ทำนายไว้แล้ว

เอมิเลียต้องการเผชิญหน้ากับบททดสอบ และพัคก็ไม่มีทางขัดขืนได้ เพราะตามเงื่อนไขในพันธะสัญญา เขาต้องเชื่อฟังคำสั่งเธอ เขาทำได้เพียงมองขณะเอมิเลียเข้าสู่บททดสอบของแซงชัวรี

ด้วยความห่วงใยเอมิเลีย สึบารุจึงตัดสินใจใช้ความสามารถ “ย้อนกลับด้วยความตาย” เป็นเครื่องประกัน พร้อมเข้าร่วมบททดสอบกับเธอ...เพื่อพิสูจน์ความกล้า และหวังว่าจะได้รับการยอมรับเหนือกว่าวูด

“บททดสอบของแซงชัวรี? เหลือไว้โดยแม่มดแห่งความโลภ? ฟังดูน่าสนุกดีนี่ ขอร่วมด้วยคนสิ?”

เสียงนี้เป็นของ วูด ผู้เพิ่งปรากฏตัวขึ้น...ร่างเปลือยท่อนบนเผยให้เห็นมัดกล้ามชัดเจน ขณะหิ้วการ์ฟีลผู้หมดสติอยู่บนไหล่

วูดสนใจบททดสอบนี้ไม่น้อย โดยเฉพาะเมื่อรู้ว่ามันคือสิ่งที่แม่มดผู้เปี่ยมปัญญาทิ้งไว้

“ถ้าคุณวูดจะร่วมเข้าทดสอบ งั้นฉันก็ไม่ขัดข้องที่ลิอาจะเข้าด้วย” พัคกล่าว พลางเปลี่ยนร่างกลับเป็นแมวตัวจ้อย

สึบารุรู้สึกจี๊ดในอก...เพราะตอนที่เขาขอร่วม พัคคัดค้านอย่างหนัก แต่พอวูดเอ่ยขึ้น พัคกลับยอมรับทันที

ชัดเจนว่า… พัคไม่มีความเชื่อมั่นในตัวสึบารุเท่ากับในตัววูด...ผู้แข็งแกร่งทั้งพลังและสติปัญญา

สีหน้าของรอสวาลเปลี่ยนไปทันทีเมื่อวูดขอร่วมบททดสอบ วูดคือความไม่แน่นอนที่สองรองจากสึบารุ พระคัมภีร์ของเขาแทบไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับวูด รอสวาลจึงไม่อาจคาดเดาได้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นหากชายผู้นี้เข้าร่วม

ลึก ๆ แล้ว รอสวาลไม่อยากให้วูดเข้าร่วมเลยแม้แต่น้อย… แต่ก็ไม่มีทางขัดขืน เพราะพละกำลังของวูดนั้น ไม่ใช่อะไรที่จะข่มขู่ได้ง่าย ๆ

“ก็ได้… คุณวูด หากคุณปรารถนาจะเข้าร่วม… ก็เชิญ

แต่ขอเตือนว่า บททดสอบของแซงชัวรี ไม่ใช่สิ่งที่ใช้พลังดิบตัดสินได้ เมื่อเข้าไปแล้ว… อาจไม่มีทางกลับออกมาอีกเลย” รอสวาลฝืนยิ้มกล่าว

เขาไม่อาจรับประกันได้ว่าจะชนะวูดในการต่อสู้ ดังนั้นเขาจึงต้องยอม

วูด สึบารุ และเอมิเลีย ยืนอยู่เบื้องหน้าทางเข้าบททดสอบ ต่างแลกสายตากัน ก่อนก้าวเข้าสู่ปริศนาอันลี้ลับพร้อมกัน

บททดสอบของแซงชัวรีนั้น… เสมือนว่าดำรงอยู่ในอีกมิติหนึ่ง เมื่อเข้าสู่ภายใน วูดก็ไม่อาจรู้สึกถึงการมีอยู่ของสึบารุหรือเอมิเลียอีกต่อไป สรรพสิ่งโดยรอบจมหายไปในความมืด

วูดเดินลัดเลาะไปในความมืด จนกระทั่งพบเส้นทางเรืองแสงและเลือกเดินไปตามนั้น ไม่นานนัก ภูมิทัศน์โดยรอบก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

แสงจ้าแลบวาบ...วูดพบว่าตนยืนอยู่กลางเมือง

กลางถนนที่มืดมัว เขาได้ยินเสียงสะอื้นของเด็กสาวขัดจังหวะความคิดของตน

“ได้โปรด… ปล่อยฉันไปเถอะ… ฉันขอโทษแล้ว…”

เมื่อเงยหน้ามองไปเบื้องหน้า วูดเห็นชายวัยกลางคนผู้หนึ่งกำลังดึงผมของเด็กสาวคนหนึ่งอย่างรุนแรง

แม้เสียงวิงวอนจะสะเทือนใจ ชายคนนั้นก็ยังใช้กำปั้นและปลายเท้ากระหน่ำซัดเด็กหญิงพร้อมตะโกน

“แค่ขอโทษมันพอซะที่ไหน!? สูทตัวนี้ฉันซื้อมาแพงจะตาย แล้วแกทำไวน์หกใส่! แกมันก็แค่เด็กสลัม! หน้าตาใช้ได้อยู่ ถ้ารู้จักเอาใจฉันหน่อยล่ะก็...ฉันอาจขายแกให้พวกค้าทาสแล้วลืมเรื่องนี้ไปก็ได้!!”

ภาพตรงหน้าทำให้ความทรงจำที่ถูกฝังลึกในใจวูดผุดขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อเห็นมือที่ยังเยาว์และใบหน้าของเด็กสาวผู้ละม้าย อนาสตาเซีย ในชุดเก่าซอมซ่อ วูดก็เข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น

“อย่างนี้นี่เอง… นี่สินะ… ‘บททดสอบของแซงชัวรี’

มีสามด่าน… และด่านแรกคือการเผชิญหน้ากับอดีตของตัวเองสินะ…”

โปรดติดตามตอนต่อไป

จบตอน

♥♥ ถ้าเนื้อเรื่องไม่โอเค ขออภัยด้วยนะครับ เนื่องจาก Re : zero ทางผู้แปลไม่เคยดูเลยจะทำการเปิดฟรีจนจบจักรวาล Re : Zero ครับ ขอบคุณครับ ♥♥

♥♥ หากท่านใดอ่านแล้วค้างสามารถติดตามผลงานเรื่องอื่นๆของ charcoal gray silver gold ได้ที่ชัั้นหนังสือ ขอบคุณครับ ♥♥