: การปะทะดุเดือดกับอสูรดึกดำบรรพ์!

: การปะทะดุเดือดกับอสูรดึกดำบรรพ์!

หอกน้ำวนหมุนปะทะกับหอกสายลมซึ่งพุ่งทะลวงลงมาจากฟากฟ้า แรงปะทะของสายลมกรรโชกและสายน้ำที่ไหลเชี่ยวได้ก่อให้เกิดแรงระเบิดมหาศาลที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งผืนพง น้ำละอองกระเซ็นกระจายรวมเข้ากับลมแรง กลายเป็นพายุย่อมๆ ที่กลืนกินทั้งพื้นที่

ท่ามกลางความตื่นตะลึงจากมนตราระดับสูงที่ปลดปล่อยออกมาโดยวูดและริวซึ ร่างหนึ่งได้พุ่งฝ่าแรงลมและสายฝนเข้ามาหาวูดด้วยความเร็วเกินหยั่งถึง

ตึง!!

แรงสั่นสะเทือนครั้งใหม่กึกก้องกลางอากาศ ร่างที่พุ่งเข้ามาหาอย่างไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อยคือ การ์ฟีล ทินเซล ผู้ถูกวูดต่อยกระเด็นก่อนหน้านี้

ในช่วงเวลาที่มนตราของวูดและริวซึยังคงต่อสู้กันกลางอากาศ การ์ฟีลฉวยจังหวะอันเหมาะเจาะเข้าประชิด หวังชำระแค้นคืนด้วยหมัดของตน

ทว่าหมัดของการ์ฟีลก็ถูกสกัดกั้นอีกครั้ง...วูดซึ่งใช้ฮาคิสังเกตคาดการณ์การเคลื่อนไหวไว้ก่อน ได้ยกแขนซ้ายที่เคลือบฮาคิเกราะขึ้นรับ หมัดที่พุ่งใส่ดุจพายุซัดปะทะเข้ากับแขนแข็งดั่งเหล็กกล้า การ์ฟีลรู้ได้ในทันทีว่านั่นมิใช่เนื้อหนังมนุษย์ แต่คือผนังเหล็กกล้าชั้นเลิศ

"แกนี่ไม่จำอะไรเลยสินะ? เอาเถอะ แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน จะได้จัดการพวกแกทีเดียวให้หมดซะเลย ถ้าฉันจะเคลียร์ทางเพื่อจัดการรอสวาลล่ะก็..."

ดวงตาของการ์ฟีลเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดคล้ายจะเอ่ยบางอย่างออกมา ทว่าเสียงนั้นยังไม่ทันเปล่ง วูดก็ตวัดหมัดขวาขึ้นกระแทกใบหน้าของมันเต็มแรง

"หมัดเหล็ก: ไดมอนด์ สแมช!"

หมัดอัปเปอร์คัตอันหนักหน่วงส่งเสียงกระแทกดังกระหึ่ม ไม่เพียงกลบเสียงของการ์ฟีลเท่านั้น แต่ยังทุบจนฟันแหลมคมหลุดออกมาหลายซี่ แรงกระแทกแผ่สะเทือนจนพื้นเบื้องล่างแตกร้าวเป็นใยแมงมุม

การ์ฟีลไม่ทันคาดคิดว่าคู่ต่อสู้จะไร้เกียรติถึงเพียงนี้ หมัดที่ถูกปล่อยใส่ขณะกำลังพูดเล่นงานมันจนมึนงง ก่อนที่มันจะตั้งหลักได้ วูดก็คว้าหัวของมันแล้วเหวี่ยงร่างมหึมานั้นอย่างดุดัน

ตั้งแต่หมัดแรกของวูด การปะทะกับมนตราของริวซึ จนถึงการเหวี่ยงการ์ฟีล...ทุกอย่างเกิดขึ้นในเวลาไม่ถึงหนึ่งนาที สึบารุ เอมิเลีย และผู้อื่นยังไม่ทันจะก้าวเท้าช่วยเหลือ "โล่พิทักษ์แห่งแซงชัวรี" ก็ถูกกดดันจนหมดท่า

เมื่อเห็นการ์ฟีลแพ้อย่างย่อยยับ ริวซึลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจเข้าช่วย ทว่าก่อนที่นางจะปล่อยเวทใดออกมา แรม ก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า

"แม้ฉันเชื่อว่าวูดคงรับมือคนเดียวได้... แต่ยืนมองเฉยๆ มันก็เสียมารยาทเกินไป เพราะงั้น คนที่ต้องรับมือเธอ... คือฉัน"

เมื่อแรมก้าวออกมาประจันหน้า ริมฝีปากของเรมกับเอมิเลียก็เริ่มขยับราวจะเข้าช่วย ทว่า พัค ก็ยกมือห้ามไว้เสียก่อน

"แรมตอนนี้ฟื้นคืนพลังของอสูรโอนิอย่างสมบูรณ์... อาจจะแข็งแกร่งกว่าฉันในช่วงรุ่งเรืองเสียอีก ไม่ต้องห่วงเธอหรอก ส่วนวูดน่ะ... เอาเป็นว่า ถึงแม้แม่มดแห่งความโลภหรือแม่มดแห่งความริษยาจะโผล่มา ฉันก็คิดว่าเขายังพอสู้ไหว"

แม้การ์ฟีลและริวซึจะแข็งแกร่ง...ทั้งในฐานะผู้พิทักษ์ของแซงชัวรีและแม้กระทั่งในโลกภายนอก...แต่ศัตรูของพวกเขาในวันนี้ไม่ใช่คนธรรมดา แรมคือสุดยอดของเผ่าอสูรโอนิ ส่วนวูดสามารถต่อกรกับ "นักบุญดาบ" เรนฮาร์ดได้อย่างสมน้ำสมเนื้อ "โล่พิทักษ์แห่งแซงชัวรี" ไม่อาจยืนหยัดได้

"พูดกันตรงๆ เลยนะ" พัคกล่าวต่อ "สิ่งที่เราทำได้ตอนนี้คือไม่เข้าไปขัดขวาง ถ้าเรายุ่มย่ามเข้าไป อาจกลายเป็นภาระเสียเปล่า เราควรโฟกัสไปที่การตามหารอสวาลมากกว่า เมื่อพบตัวเขา เราก็จะได้คำตอบที่ต้องการ"

ถึงรอสวาลจะดูเหมือนตัวตลก แต่ความจริงเขาเป็นผู้ทรงพลัง ยิ่งกว่าการ์ฟีลและริวซึเสียอีก กระนั้น พัคก็ไม่กังวลเรื่องเอมิเลียจะเผชิญหน้า เพราะหากรอสวาลต้องการฆ่าเธอจริง เขาคงลงมือไปตั้งนานแล้ว

ขณะที่เอมิเลีย สึบารุ และพวกพ้องมุ่งหน้าลึกเข้าไปในแซงชัวรี วูดยังคงเผชิญหน้ากับศึกเดือดตรงหน้าโดยไม่ใยดีสายตาของผู้อื่น เขาจ้องไปที่การ์ฟีล ซึ่งบัดนี้กำลังเปลี่ยนร่างเป็นสัตว์อสูรขนาดยักษ์

หลังถูกโจมตีซ้ำสอง การ์ฟีลยอมรับว่าศัตรูที่เผชิญหน้าอยู่นั้นเกินขอบเขตความเข้าใจ สัญชาตญาณของนักรบกระซิบเตือนว่าไม่มีทางชนะหากยังออมมือ ดังนั้น มันจึงปลดปล่อยไพ่ตาย...แปลงร่างเต็มขั้นของเผ่าสัตว์อสูร

ร่างของการ์ฟีลปกคลุมด้วยขนสีดำลายเหลืองเศษ ดวงหน้าแปรเปลี่ยนเป็นเสือขนาดยักษ์สูงกว่าสิบเมตร พละกำลัง ความเร็ว และพลังฟื้นฟูพุ่งสูงอย่างบ้าคลั่ง และเพราะร่างที่สัมผัสพื้นมากขึ้น ทำให้พรแห่งภูติแห่งผืนพิภพยิ่งทรงพลัง แม้บาดแผลเล็กน้อยก็สามารถฟื้นได้ทันทีเมื่อแตะพื้น

ถึงร่างนี้จะทรงพลัง แต่การ์ฟีลมักหลีกเลี่ยงการใช้ เพราะสติสัมปชัญญะจะลดลงใกล้เคียงสัตว์ป่า ทว่าตอนนี้มันไม่มีทางเลือก

โฮกกกก!!

คำแรมกึกก้อง ร่างอสูรมองจ้องไปยังวูด ก่อนสะบัดกรงเล็บขนาดมหึมาเข้าใส่

แม้จะเสียสติไปบางส่วน การ์ฟีลยังคงยืนสองขาเหมือนมนุษย์ การจู่โจคนั้นรวดเร็วปานเสียงฟ้าร้อง ทว่า... มันฟาดลงในความว่างเปล่า...วูดหายตัวไปแล้ว

เมื่อปรากฏอีกครั้ง เขาลอยกลางอากาศ ยกส้นเท้าขึ้นเตรียมกระแทกลงบนหัวของสัตว์อสูร

"แม้ร่างจะใหญ่และแข็งแรงขึ้น แต่ถ้าเป็นแค่สัตว์ป่า... ก็ง่ายกว่าการสู้กับนักรบผู้เชี่ยวชาญอีก"

สำหรับวูด ร่างอสูรของการ์ฟีลไม่ต่างจากพวกผลปีศาจประเภทสัตว์...พลังมหาศาลแต่ขาดชั้นเชิง

เขากระแทกส้นเท้าลงมาเต็มแรงหวังจบศึก ทว่าในเสี้ยววินาทีก่อนที่ส้นเท้าจะกระทบ กรงเล็บของการ์ฟีลก็สะบัดขึ้นสวน

ตึง!!

แรงปะทะของกรงเล็บยักษ์กับเท้าเคลือบฮาคิเกราะของวูดก่อให้เกิดแรงระเบิดขนาดใหญ่ ก้อนหินปลิวว่อน ต้นไม้โค่นล้ม เสียงสะเทือนเลื่อนลั่นทั่วป่า

ทั้งสองร่างกระเด็นถอยไปไกลกว่าร้อยเมตร ก่อนจะยืนได้มั่นอีกครั้ง

วูดจ้องมองสัตว์อสูรเบื้องหน้า ดวงตาฉายแววระทึก

"คิดว่าแกจะกลายเป็นสัตว์ป่าบ้าเลือดเสียแล้ว ที่ไหนได้... สัญชาตญาณของนักสู้ยังอยู่ ไม่สิ... มันกลายพันธุ์เป็นสัญชาตญาณของนักล่า"

วูดฉีกเสื้อออก เผยให้เห็นมัดกล้ามแน่นเปรี๊ยะ ก่อนรั้งท่ายืนด้วยแววตาเจิดจ้าด้วยแรงปรารถนาแห่งศึก

เขามิได้ต่อสู้ด้วยหมัดล้วนมานานแสนนาน ในสมัยเรียนที่โรงเรียนนาวิกโยธิน วูดฝึกศิลปะการต่อสู้อย่างหนัก แต่เมื่อตัวเขาเชี่ยวชาญทั้งดาบและเวทมนตร์ โอกาสต่อสู้ด้วยมือเปล่าก็หายไป

นี่คือโอกาสได้หวนคืนสังเวียนแห่งการต่อสู้ดิบเถื่อนอีกครั้ง

โฮกกกก!!

เสียงคำแรมดั่งอสูรกึกก้องป่า การ์ฟีลพุ่งทะยานขึ้นพร้อมวูด แรงกระแทกตอนออกตัวบดพื้นดินเป็นหลุมลึก ทิ้งรอยร้าวพุ่งกระจาย

หมัดขนาดต่างกันปะทะกลางอากาศ...กลับรู้สึกเสมอกัน ก่อนจะแลกหมัดต่อหมัดอย่างบ้าคลั่ง

"โอระ โอระ โอระ โอระ โอระ!!"

"ไดกุ ไดกุ ไดกุ ไดกุ ไดกุ!!"

แรกเริ่มพวกเขายังหลบหลีกกัน ทว่าเมื่อความมันทะลุขีดจำกัด หมัดของทั้งคู่ก็ฟาดฟันเข้าใส่ไม่ยั้ง

หมัดสีดำฟาดร่างสัตว์อสูรจนบุบเบี้ยว กรงเล็บยักษ์ทุบโครงกระดูกวูดจนดังกรอบแกรบ

การปะทะนี้ไร้เทคนิค...คือการประลองของพลังใจและความอดทน ใครจะยืนหยัดจนสุดท้าย?

โปรดติดตามตอนต่อไป

จบตอน

♥♥ ถ้าเนื้อเรื่องไม่โอเค ขออภัยด้วยนะครับ เนื่องจาก Re : zero ทางผู้แปลไม่เคยดูเลยจะทำการเปิดฟรีจนจบจักรวาล Re : Zero ครับ ขอบคุณครับ ♥♥

♥♥ หากท่านใดอ่านแล้วค้างสามารถติดตามผลงานเรื่องอื่นๆของ charcoal gray silver gold ได้ที่ชัั้นหนังสือ ขอบคุณครับ ♥♥