: การสังหาร “ตะกละ” ในพริบตา...แรมตกเป็นเป้าหมาย!

: การสังหาร “ตะกละ” ในพริบตา...แรมตกเป็นเป้าหมาย!

เป็นที่แน่ชัดแก่สายตาทุกคน...เมื่อจุดอ่อนของอาญาสิทธิ์ถูกเปิดเผย การพ่ายแพ้ของอัครสังฆราชแห่ง “โลภะ” ก็เป็นเพียงเรื่องของเวลา

เมื่อแรมสามารถกำจัดเป้าหมายทั้งหมดที่ “โลภะ” ใช้ซ่อน “หัวใจ” ได้ พลัง “หยุดเวลา” ของเขาจะหายไปโดยสิ้นเชิง และเมื่อต้องเผชิญหน้ากับวูดและแรมโดยปราศจากเกราะคุ้มกัน แม้แต่การหลบหนี... ก็เป็นเพียงความเพ้อฝัน

และต่อให้เขาหนีรอดไปได้ในครานี้ พลังของเขาก็จะไม่เป็นความลับอีกต่อไป และตำแหน่ง “อัครสังฆราชผู้แข็งแกร่งที่สุด” ก็จะหลุดลอยไปชั่วนิรันดร์

แน่นอนว่าเขาไม่อาจยอมรับได้ แต่ “โลภะ” ก็ไม่ใช่คนโง่ เขารู้ดีว่าหากยังอยู่ต่อไป มีแต่ความตายรออยู่เบื้องหน้า แม้ใบหน้าจะแสดงความกราดเกรี้ยว ทว่าในใจกลับกำลังมองหาทางหลบหนีอย่างเร่งร้อน

ตราบใดที่เด็กสาวโอนิตนนั้นยังไม่สังหาร “ภรรยา” ทั้งหมดของเขา เขาก็ยังเป็น “อมตะ” ยังมีเวลาที่จะหลบหนีอยู่

เพราะหากหัวใจที่ซ่อนอยู่ถูกกำจัดจนหมด แม้แต่วูดเพียงคนเดียว... ก็สามารถสังหารเขาได้ในไม่กี่จังหวะ

แต่แล้ว...ในจังหวะที่ “โลภะ” กำลังจะหลบหนี “ตะกละ” ก็ปรากฏตัวขึ้นข้างกายเขา แขนห้อยอย่างหมดเรี่ยวแรง เลือดไหลหยดจากริมฝีปาก ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ...

“ชั้นสัมผัสตัวเขาได้เมื่อครู่นี้”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าอันบิดเบี้ยวด้วยโทสะของ “โลภะ” ก็ผ่อนคลายลงทันที

“แล้วรออะไรอยู่?! ตามข้อมูลที่เราได้รับ... ไอ้หมอนี่คืออัศวินผู้ปกป้องร่างสถิตแห่งการฟื้นคืนของแม่มด นายก็เห็นแล้วว่าเขาแข็งแกร่งแค่ไหน! หากปล่อยไว้ เขาจะเป็นภัยกับเราทุกคน รีบใช้อาญาสิทธิ์จัดการเขาซะ!”

ในฐานะอัครสังฆราชร่วมลัทธิแม่มด พลังของ “ตะกละ” มิได้มีเพียงแค่การเคลื่อนย้ายเท่านั้น แท้จริงแล้ว พลังที่แท้ของเขาคือ “การกิน” ความทรงจำและ “ชื่อ” ของผู้อื่น

ดังที่วูดเคยสงสัยไว้ พลังนี้มีเงื่อนไขที่ต้องบรรลุ และลำดับขั้นตอนเฉพาะ

วิธีการเป็นไปในแบบเดียวกันทุกครั้ง: เรียกชื่อเป้าหมาย สัมผัสร่างกาย แล้วเลียฝ่ามือตนเอง

ผู้ที่ถูกกลืนกิน “ความทรงจำ” จะสูญเสียตัวตนของตนเอง...ดั่งที่เคยเกิดขึ้นกับแรม

ผู้ที่ถูกกลืนกิน “ชื่อ” จะถูกลืมจากโลกทั้งใบ ยกเว้นเพียง นัตสึกิ สึบารุ

และหากทั้ง “ความทรงจำ” และ “ชื่อ” ถูกกลืนกินพร้อมกัน...เหยื่อจะกลายเป็นร่างว่างเปล่า ตกสู่ห้วงหลับใหลชั่วนิรันดร์ และไม่มีใครจำได้อีกเลย ยกเว้นสึบารุเพียงคนเดียว

บางคนอาจมองว่า อาญาสิทธิ์ของ “ตะกละ” ดูด้อยกว่าหมอกลบเลือนของ “ปลาวาฬขาว” ที่สามารถลบล้างคนได้ทันทีโดยไม่ต้องมีเงื่อนไข

แต่ความจริงคือ... “ตะกละ” นั้นน่ากลัวยิ่งกว่า...หากเขาต้องการ เขาสามารถสร้าง “ปลาวาฬขาว” ตัวที่สองได้เอง

เพราะพลังของเขาไม่ได้หยุดแค่การกลืนกินความทรงจำหรือทำให้ผู้คนถูกลืม...เขายังมีเฟสที่สองของพลัง: “สุริยุปราคา” และ “จันทรุปราคา”

โดยปกติ “จันทรุปราคา” จะเพิ่มความเร็วให้ “ตะกละ” และทำให้เขาเคลื่อนที่เร็วราวกับเทเลพอร์ต

แต่เมื่อเขากลืน “ความทรงจำ” ของใครเข้าไป พลัง “จันทรุปราคา” จะเปลี่ยน...เขาสามารถ ดึงทักษะและความรู้ จากผู้ที่กินเข้าไปมาใช้ได้

แต่เพราะเป็นการ “ดึง” ไม่ใช่ “ดูดซับ” เขาจึงไม่สามารถเสริมพลังทางร่างกาย ทำให้ไม่สามารถใช้ทักษะของเหยื่อได้อย่างสมบูรณ์

เช่น หากเขาดึงทักษะ “วิชาหกรูปแบบ” ของวูดมา...เขาก็จะไม่สามารถใช้มันได้เต็มที่ เพราะร่างกายเขาไม่แข็งแกร่งพอรองรับ

ส่วน “สุริยุปราคา” จะเปลี่ยนรูปลักษณ์ของเขาให้กลายเป็น “ตัวแทน” ของเหยื่อ ... ใช้ร่าง, พลัง และสถานะทั้งหมดได้เสมือนเป็นคนผู้นั้น

กล่าวโดยง่าย:

และหากใช้ทั้งสองพร้อมกัน เขาจะสร้าง “ตัวแทนที่สมบูรณ์แบบ” ซึ่งไม่มีผู้ใดแยกแยะได้เลยว่าเขาไม่ใช่ต้นฉบับ

ในการปะทะกับวูดเมื่อครู่ แม้แขนจะหักทั้งข้าง แต่เขาก็สัมผัสตัวเป้าหมายสำเร็จ...จึงเหลือเพียงเรียกชื่อจริง แล้วเลียฝ่ามือ เท่านั้น

เมื่อเงื่อนไขบรรลุ พลังนี้จะเปรียบดั่ง “กฎแห่งเหตุและผล”...ไม่สามารถขัดขืน ไม่มีการตั้งรับ

“กลืนทั้ง ‘ชื่อ’ และ ‘ความทรงจำ’ ไปพร้อมกัน...หากกินเพียงอย่างเดียว เขายังน่ากลัวเกินไป” “โลภะ” สั่งอย่างไร้ปรานี

แต่จริงๆ แล้ว “ตะกละ” ตั้งใจเช่นนั้นอยู่แล้ว เพราะการกลืนทั้งสองพร้อมกันจะเปิดทางให้เขาใช้ “สุริ” และ “จันทรุ” ได้เต็มรูปแบบ

วูดมีพลังน่าสะพรึง...หากกลายเป็นตัวแทนเขาได้ ก็ถือเป็นกำไรมหาศาล

ด้วยรอยยิ้มมั่นใจ “ตะกละ” ตะโกนชื่อเต็มของวูด... “วูด ฮอซซิน” แล้วประกาศว่า

“ชั้นจะกลืนกินเขา!!”

ขณะเลียฝ่ามือตนอย่างพิธีกรรม...แต่ทว่า...

บางสิ่งผิดพลาดอย่างร้ายแรง

ไม่ใช่เพราะสึบารุตายอีกครั้ง...แต่เพราะตัว “ตะกละ” เอง!

หลังเรียกชื่อวูดและเลียฝ่ามือ เขาก็รู้สึกท้องบิดเกร็งอย่างรุนแรง...ไม่สามารถควบคุมได้ ร่างเขาสั่นเทา และเริ่มอาเจียนอย่างหนัก!

“แกลวงชั้นงั้นเรอะ!? แกหลอกให้ยัยโอนินั่นเรียก ‘ชื่อปลอม’ ของแกใช่ไหม?!”

ยอมรับตามตรงว่า วูดเองก็เคยกังวลอยู่บ้าง เมื่อรู้ว่าหากเงื่อนไขของพลังนี้สมบูรณ์ มันไม่อาจถูกขัดขวางได้

ในฐานะผู้มาจากโลกอื่น การมีตัวตนที่ไม่สังกัดกฎแห่งโลกนี้ทำให้เขาแตกต่าง แม้แต่ “การย้อนตาย” ของสึบารุก็ยังไม่มีผลต่อความทรงจำเกี่ยวกับเขา

แต่ถึงอย่างนั้น... วูดก็ไม่คิดจะเสี่ยงเดิมพันกับความทรงจำอันล้ำค่า

เพราะถ้าเขาตาย...มันจบ ไม่เหมือนคนอื่นที่พึ่ง “การย้อนตาย” ของสึบารุได้

แต่ที่เขาไม่คาดคิด คือพลังของ “ตะกละ” ล้มเหลวไม่ใช่เพราะความพิเศษของตน...แต่เพราะ “ชื่อ”

เมื่อเห็นวูดทำหน้างุนงง “ตะกละ” ก็ร้องตะโกนเสียงลั่น

“อย่ามาเสแสร้ง!! ‘วูด ฮอซซิน’ ไม่ใช่ชื่อจริงของแกใช่ไหม?! ไม่งั้นพลังของชั้นไม่มีทางล้มเหลวแน่!!”

ไม่มีใครรู้จักพลังของเขาดีกว่าตัวเขาเอง ... การสัมผัสถูกต้อง เงื่อนไขครบ แต่พลังไม่ทำงาน มีเพียงเหตุผลเดียวคือ “ชื่อผิด”

“งั้นพลังของแกทำงานได้เฉพาะกับ ‘ชื่อจริง’ ของเป้าหมายสินะ?

“ขอโทษทีนะ... ชั้นเป็นเด็กกำพร้าจากสลัมในคารารากิ ... ‘แอนนา’ เป็นคนตั้งชื่อให้ชั้นว่า ‘วูด ฮอซซิน’

“ส่วนชื่อจริง... เสียใจด้วย ชั้นเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าแท้จริงแล้วชั้นชื่ออะไร”

คำพูดของวูดทำเอา “ตะกละ” แทบคลั่ง

พลังของเขาน่ากลัวอย่างแท้จริง...แต่ใครจะคิดว่าจุดอ่อนจะ... โง่เง่า ได้ถึงเพียงนี้!?

และบัดนี้ อาญาสิทธิ์ของทั้ง “โลภะ” และ “ตะกละ” ก็ถูกเปิดโปงหมดเปลือก...เรื่องที่เหลือจึงกลายเป็นเรื่องง่าย

ด้วยพลังดิบ พวกมันทั้งคู่ไม่ใช่ศัตรูของวูดอยู่แล้ว ที่วูดต้องเสียเวลาสู้ก็เพราะพิสดารแห่งพลังเท่านั้น...บัดนี้ เมื่อเข้าใจกลไก พวกมันก็ไม่ต่างอะไรกับแค่ศัตรูทั่วไป

เพื่อจบศึกนี้อย่างรวดเร็ว วูดจึงปลดผนึก “หัวใจแห่งเทพเจ้า”...ปลุกพลังร่างกายสู่ขีดสุด!

อักษรรูนสีเงินสว่างปรากฏขึ้นที่อกวูด ลุกเรืองทะลุผ่านเสื้อผ้า เมื่อ “โลภะ” และ “ตะกละ” เห็นอักขระนั้น ก็ถึงกับชะงัก

พลังเวทของวูดที่ว่ามหาศาลอยู่แล้วกลับยิ่งทวีขึ้นอีกระดับ ราวกับร่างกายมนุษย์ได้แปรเปลี่ยนเป็น “เทพผู้สถิตในเรือนร่างมนุษย์”

เมื่อเวทรุนแรงถึงขั้นก่อพายุหมุนล้อมรอบร่าง หินเล็กๆ ถูกยกขึ้นลอยกลางอากาศ ... “โลภะ” กับ “ตะกละ” ถูกพลังอำนาจบดขยี้จนขยับตัวไม่ได้

“ตะกละ” พยายามฝืนอาการคลื่นไส้เพื่อหลบหนี...เขาไม่สนชะตาของ “โลภะ” อีกแล้ว

ด้วย “จันทรุปราคา” เขาสามารถเทเลพอร์ตได้ในระยะหนึ่ง และเขาเชื่อว่าไม่มีใครไล่ทัน

“ตึง!!!”

ขณะ “ตะกละ” ใช้พลังเทเลพอร์ต...วูดก็พุ่งตัวเช่นกัน พื้นหมู่บ้านอาร์ลามพังยุบกลายเป็นหลุมขนาดใหญ่ด้วยแรงกระแทก

วูดพุ่งไปจนเกิด โซนิกบูม พร้อม “กรวยเสียง” ตัดอากาศทิ้งเป็นเส้นสีขาวข้างหลัง

แม้ “จันทรุปราคา” จะเร็วเพียงใด ระยะการเทเลพอร์ตของ “ตะกละ” สูงสุดไม่เกินหนึ่งกิโลเมตร และมีช่วงคูลดาวน์

เขาจึงมั่นใจว่าคงไม่มีใครไล่ทันได้ทันที... แต่เมื่อวูดปรากฏตัวต่อหน้า...ดวงตาเขาก็เบิกโพลงด้วยความตระหนก

และในวินาทีถัดมา... ดาบน้ำแข็งของวูดก็กรีดผ่านกลางลำตัวของเขา ผ่าร่างเขาเป็นสองส่วน...และป่าเบื้องหลัง... ถูกแช่แข็งกลายเป็นทะเลน้ำแข็งทันที!

“สารเลว... ไอ้สัตว์ประหลาดนี่มันมาจากไหน?! ทำไมไม่มีข้อมูลอะไรเกี่ยวกับมันเลย?!”

แม้จะอยู่ไกล “โลภะ” ก็เห็นทุกอย่าง ... การที่ “ตะกละ” ถูกสังหารในพริบตา และป่าทั้งผืนถูกแช่แข็งราวกับภาพฝัน

ยิ่งใช้ชีวิตนานเท่าไร คนเราก็ยิ่งกลัวความตาย...“โลภะ” แม้จะเป็นมนุษย์ธรรมดา แต่ด้วยพลัง “หยุดเวลา” เขาก็มีอายุยืนกว่าร้อยปี

เขาชินกับการอยู่เหนือทุกสิ่ง และเขายังไม่พร้อมที่จะตายในวันนี้

แต่ “วูด” นั้น... ทรงพลังเกินไป...

แม้ “ตะกละ” จะเทเลพอร์ตไกลขนาดนั้น เขาก็ยังไล่ทันในพริบตา แล้วเขาเอง... จะรอดได้อย่างไร?

ขณะนั้น แรมยังคงกำจัด “ภรรยา” ในอาณาจักรน้อยอย่างต่อเนื่อง พลัง “หัวใจสิงห์” ก็กำลังหมดลง

“โลภะ” มองวูดกับแรมด้วยแววตาเคียดแค้น ไม่อาจยอมรับ แต่แล้ว... ดวงตาเขาเบิกกว้าง พร้อมรอยยิ้มบิดเบี้ยวปรากฏบนใบหน้า

“ตะกละ” อาจตายแล้ว...แต่เขายังไม่จำเป็นต้องตาย...

เขาเจอทางรอดแล้ว

แรมที่กำลังมองภาพวูดสังหาร “ตะกละ” ด้วยความตกตะลึงก็เร่งมืออย่างเต็มที่ หวังลดภาระให้วูดที่ใช้ “หัวใจแห่งเทพเจ้า”

แต่แล้ว... ท่าทางเธอก็หยุดชะงักทันที

สีหน้าเธอเปลี่ยนเป็นความตกใจและโกรธเกรี้ยว...ดวงตาเบิกโพลงมองไปยัง “โลภะ” ซึ่งกำลังยิ้มอย่างสยองอยู่จากระยะไกล...

โปรดติดตามตอนต่อไป

จบตอน

♥♥ ถ้าเนื้อเรื่องไม่โอเค ขออภัยด้วยนะครับ เนื่องจาก Re : zero ทางผู้แปลไม่เคยดูเลยจะทำการเปิดฟรีจนจบจักรวาล Re : Zero ครับ ขอบคุณครับ ♥♥

♥♥ หากท่านใดอ่านแล้วค้างสามารถติดตามผลงานเรื่องอื่นๆของ charcoal gray silver gold ได้ที่ชัั้นหนังสือ ขอบคุณครับ ♥♥