: จุดอ่อนของอาญาสิทธิ์นั้น... อยู่ที่ “หัวใจ”!

: จุดอ่อนของอาญาสิทธิ์นั้น... อยู่ที่ “หัวใจ”!

กล่าวอีกนัยหนึ่ง...อาญาสิทธิ์ของอัครสังฆราชแห่ง “โลภะ” ที่เจ้าตัวโอ้อวดว่า “ไร้เทียมทาน” แท้จริงแล้ว... ต้องมีเงื่อนไขหรือค่าใช้จ่ายบางอย่างเพื่อคงพลังนี้ไว้แน่!

“เกียจคร้าน” ครอบครองอาญาสิทธิ์แห่ง “มือที่มองไม่เห็น” และพลังนั้นก็ผูกกับแขนของเขา เช่นนั้นแล้ว หากอัครสังฆราชแห่ง “โลภะ” ครอบครองอาญาสิทธิ์ที่เรียกว่า “หัวใจสิงห์”... มันจะเกี่ยวข้องกับ “หัวใจ” หรือไม่?

ในขณะที่วูดครุ่นคิดถึงแก่นแท้ของพลัง “โลภะ” อยู่นั้น แรมที่ยืนอยู่ข้างเขาก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

“ไม่รู้สิว่าเป็นแค่ความรู้สึก หรือจินตนาการของชั้น... แต่มันเหมือนกลิ่นของแม่มดที่อยู่บนตัว ‘โลภะ’ จะลดลงทุกครั้งที่นายโจมตีเขา

“ตอนแรกชั้นคิดว่าอาจเป็นแค่ความผิดพลาด... แต่ตอนนี้มันเกิดขึ้นสองครั้งแล้ว และชั้นก็คิดว่า มันต้องมีอะไรบางอย่างที่ผิดปกติ

“กลิ่นของแม่มดที่หายไปจาก ‘โลภะ’ นั้น... มันถูกถ่ายโอนไปยังคนอื่นแทน”

เมื่อเห็นว่าวูดไม่มีทีท่าจะล่าถอย แรมจึงเลือกจะเปิดเผยสิ่งที่เธอสังเกตเห็น แม้จะไม่เฉียบแหลมเท่าวูด แต่ในฐานะอสูรจากเผ่าโอนิ สัญชาตญาณและประสาทรับกลิ่นของเธอเฉียบคมกว่าผู้ใด

เหมือนกับที่เรมเคยจับกลิ่น “กลิ่นสาปแม่มด” บนร่างสึบารุได้...แรมเองก็สามารถสัมผัสได้เช่นกัน

กลิ่นนั้นมีต้นกำเนิดจากพลังของแม่มดแห่งความอิจฉา และในหมู่ลัทธิแม่มด พวกเขาเรียกมันว่า “น้ำหอมของแม่มด” ... ทว่าในสายตาของผู้เกลียดชังลัทธินี้ มันคือกลิ่นเน่าเหม็นที่น่าขยะแขยง

พลังของอัครสังฆราชแห่งบาปนั้นมาจากแม่มด...และสำหรับแรม กลิ่นนั้นเด่นชัดจนจับได้ไม่ยากเลย

“หมายความว่า ทุกครั้งที่ ‘โลภะ’ ใช้อาญาสิทธิ์ไร้เทียมทานนั่น... กลิ่นของแม่มดจะถูกส่งไปยังคนอื่นแทน?”

วูดถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียดยิ่งกว่าเดิม

“ใช่ ครั้งแรก... เป็นคนนั้น ส่วนครั้งที่สอง... อยู่ที่มุมโน้น”

แรมชี้ไปยังสองสมาชิกของลัทธิแม่มด ซึ่งในช่วงหนึ่งมี “กลิ่นแม่มด” พวยพุ่งแรงขึ้นอย่างเด่นชัด

“สองคน? แสดงว่ามีมากกว่าหนึ่งงั้นสิ… แรม ตั้งแต่นี้ไปอยู่ใกล้ๆ ชั้น แล้วถ้ากลิ่นแม่มดย้ายจาก ‘โลภะ’ อีก บอกชั้นทันทีเลยนะ!”

วูดนึกถึงกรณีของ “เกียจคร้าน” ที่สามารถเปลี่ยนสาวกให้กลายเป็น “นิ้วของเกียจคร้าน” ได้ จึงสงสัยว่า “โลภะ” ก็มีความสามารถในลักษณะเดียวกัน

แม้เขายังไม่รู้ความเชื่อมโยงระหว่างกลิ่นแม่มดที่ถูกย้ายกับอาญาสิทธิ์ของ “โลภะ” แต่ถ้าไม่สามารถโจมตีเจ้าตัวได้โดยตรง...ก็ต้องหาช่องว่างจากทางอื่นแทน

เมื่อวูดกับแรมพุ่งเข้าหา “โลภะ” อีกครั้ง อัครสังฆราชก็ยังคงสีหน้าทะนงตน พร้อมกล่าวเย้ยหยัน

“พวกนายคิดว่าการมาด้วยกันสองคนจะเปลี่ยนสถานการณ์ได้งั้นหรือ?

“ต่อให้มีมากกว่านี้อีกสิบเท่าก็ไม่มีผล! อาญาสิทธิ์ของชั้นไร้เทียมทาน ไม่ว่านายจะมากันกี่คนก็ไร้ความหมาย!

“อย่าลืมนะ ว่าชั้นเคยพิชิตนครป้อมปราการการ์คล่าแห่งจักรวรรดิ์โวลัคเคียมาได้ด้วยตัวคนเดียว แถมยังฆ่าขุนพลเผ่าสัตว์ ‘เทพสงครามแปดกร ครูแกน’ ได้อย่างง่ายดาย!”

“โลภะ” มีความมั่นใจเต็มเปี่ยมในพลัง “หัวใจสิงห์”

แก่นแท้ของพลังนี้คือการควบคุมมิติกาลเวลา...พลังในการ “ปฏิเสธการเปลี่ยนแปลง” หมายความว่า เขาสามารถตรึงสภาพของร่างกายหรือวัตถุไว้ให้หยุดนิ่งจากช่วงเวลาหนึ่งได้ตลอดกาล ... เปรียบเสมือน “หยุดเวลา” สำหรับร่างกายของตน

เว้นแต่จะมีพลังควบคุมเวลาเช่นกัน มิฉะนั้น ต่อให้แข็งแกร่งเพียงใด ก็ไม่อาจทะลวงผ่านสิทธิ์นี้ได้เลย

“โลภะ” ยังคงขว้างวัตถุใส่ทั้งวูดและแรม แม้จะควบคุมความเร็วได้ทีละก้อน แต่ก็สามารถเปลี่ยนเป้าหมายของพลังไปยังลูกถัดไปได้ทันที ทำให้เขาโจมตีต่อเนื่องได้ไม่หยุด

ด้วยค่าตอบแทนเป็นดาบน้ำแข็งที่ถูกทำลายถึงสองเล่ม วูดจึงเข้าใกล้ “โลภะ” อีกครั้ง

แต่ “โลภะ” ยังคงยิ้มเยาะ พูดประชดวูดด้วยน้ำเสียงจองหอง

“นายไม่มีวันเรียนรู้เลยสินะ? ไม่ว่าพยายามกี่ครั้ง ผลลัพธ์ก็เหมือนเดิม...นายไม่มีวันแตะตัวชั้นได้แม้แต่นิดเดียว!

“ยิ่งดิ้นรนตอนนี้มากเท่าไร… ก็ยิ่งสิ้นหวังในตอนจบมากเท่านั้น... ฮะฮ่าฮ่า!”

แม้จะอยู่ในสถานการณ์อันตราย “โลภะ” ก็ยังไม่รู้สึกตัวเลยว่า ความพินาศกำลังคืบคลานเข้าหาตัว

“วูด! คนที่สองจากทางซ้ายของนาย ห่างออกไปประมาณร้อยเมตร!”

ในขณะที่ “โลภะ” หัวเราะเย้ยหยัน เชื่อว่าวูดหมดหนทางแล้ว...แรมที่วิ่งตามอยู่ด้านหลังพลันชี้ไปยังหนึ่งในสาวกลัทธิแม่มด

“ได้เลย!”

เมื่อเสียงแรมดังขึ้น สีหน้าของวูดก็แปรเปลี่ยนเป็นตกใจ... ก่อนจะแปรเป็นความหวัง ขณะที่ใบหน้าของ “โลภะ” เปลี่ยนเป็นซีดเผือด ราวกับวิญญาณหลุดจากร่าง

เขาไม่รู้ว่าตนพลาดอะไรไป แต่รู้แน่ชัดว่าจุดอ่อนของอาญาสิทธิ์ได้ถูกเปิดเผยแล้ว ... เมื่อเห็นวูดพุ่งตรงไปยังสาวกที่ถือ “หัวใจ” ของเขา เขาก็จำต้องใช้ความสามารถ “กษัตริย์น้อย” เพื่อย้ายหัวใจอีกครั้ง!

ใช่แล้ว ... ดั่งที่วูดเคยเอ่ยไว้ ไม่มีพลังใดในโลกนี้ที่ไร้เทียมทาน อาญาสิทธิ์แห่ง “หัวใจสิงห์” ก็มีช่องโหว่เช่นกัน

เหตุที่เขาไม่ถูกทำร้ายใดๆ ก็เพราะ “หัวใจสิงห์” ทำให้ร่างกายถูกตรึงในกาลเวลา จึงไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่เสี้ยววินาที ... และนั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาจึงยังคงรูปลักษณ์เด็กหนุ่มแม้เวลาผ่านไปกว่าศตวรรษ

แต่ใช่ว่าเขาจะหยุดร่างกายทั้งหมดได้อย่างไม่มีผล ... หัวใจของเขายังคงต้องเต้นอยู่เสมอ หากหยุดหัวใจ เขาจะเจ็บปวดทรมานเกินทนได้ และอดทนได้เพียง 5 วินาทีเท่านั้น

เพื่อใช้งาน “หัวใจสิงห์” อย่างสมบูรณ์ เขาจึงต้องพึ่งอาญาสิทธิ์อีกอย่างหนึ่ง...“กษัตริย์น้อย” ซึ่งอนุญาตให้เขา “เก็บหัวใจไว้ในผู้อื่น” โดยหลอมรวมเข้ากับร่างเป้าหมาย ทำให้เขาสามารถตรึงร่างกายของตนได้โดยไม่ตาย

เป้าหมายเหล่านี้จะต้องอยู่ภายใน “อาณาจักรน้อย” ซึ่งเป็นอาณาเขตอุปมานัย...บุคคลที่เขานิยามว่า “ภรรยา”

ตราบใดที่หนึ่งใน “ภรรยา” ยังถือหัวใจของเขาอยู่ และอยู่ในระยะใกล้ “กษัตริย์น้อย” ก็สามารถคงพลังของ “หัวใจสิงห์” ได้ ... เมื่อกลิ่นแม่มดย้ายไปยังคนใด แปลว่าหัวใจของเขาอยู่ในร่างของผู้นั้น

และหาก “ภรรยาผู้ถือหัวใจ” ถูกสังหาร ... “โลภะ” ก็จะตายด้วย!

นั่นคือเหตุผลที่ “โลภะ” แสดงสีหน้าหวาดหวั่นเมื่อวูดพุ่งเข้าใส่สาวกลัทธิ!

เมื่อวูดกำลังจะฟันดาบน้ำแข็งลงใส่สาวกผู้ถือหัวใจ แรมก็ร้องเตือนอีกครั้ง

“วูด! กลิ่นแม่มดย้ายอีกแล้ว! คราวนี้ไปทางขวานาย สิบเมตร!”

ใช่แล้ว ... ตราบใดที่เป้าหมายยังอยู่ใน “อาณาจักรน้อย” “โลภะ” สามารถย้ายหัวใจได้อย่างอิสระ เห็นได้ชัดว่าทันทีที่วูดเตรียมโจมตี เขาก็ย้ายหัวใจไปยังคนอื่นทันที

มีสาวกลัทธิแม่มดทั้งหมด 53 คนที่ร่วมเดินทางมากับ “โลภะ” และ “ตะกละ” และทั้งหมดถูกเรียกว่า “ภรรยา” ของเขา แทรกอยู่ทั่วหมู่บ้าน

ในรอบศตวรรษที่ผ่านมา เขา “แต่งงาน” กับหญิงสาวมาแล้ว 291 คน โดยเปลี่ยนชื่อพวกเธอเป็น “หมายเลข” แทนชื่อเดิม ผู้ที่ไม่เป็นที่โปรดปรานก็ถูกสังหารเล่น ส่วนที่ยังอยู่ตอนนี้มีเพียง 53 คน ... ทั้งหมดเป็นหญิงสาวงดงามบริสุทธิ์ เนื่องจาก “โลภะ” ไม่เคยมีความสัมพันธ์เชิงชู้สาวกับพวกเธอเลย ด้วยปมทางจิตใจของตน

เมื่อได้ยินคำเตือนจากแรม วูดมองไปยังสาวกคนใหม่ แม้เขาจะไม่เข้าใจกลไกทั้งหมด แต่เขารู้แน่ว่า “โลภะ” กำลังย้ายจุดอ่อนของตนไปเรื่อยๆ

หากเขาฟันตอนนี้ “โลภะ” ก็แค่ย้ายหัวใจอีกครั้ง

“ถ้าอย่างนั้น... ก็ไม่มีทางเลือกแล้ว...ต้องใช้เวทวงกว้างล้างพวกมันทั้งหมดทีเดียว!”

“แกอาจมีพลังไร้เทียมทาน... แต่สาวกของแกไม่มีหรอก!”

เมื่อรู้ว่าวูดกำลังรวบรวมพลังเวทขนาดมหึมา “โลภะ” ก็ไม่กล้าประมาทอีกต่อไป เขารีบย้ายหัวใจกลับคืนสู่ร่างตน!

แม้จะใช้ “หัวใจสิงห์” ได้ไม่นานเมื่อหัวใจอยู่ในตัวเอง แต่ก็ยังดีกว่าต้องตายหากสาวกถูกสังหาร

แรมที่สัมผัสได้ถึงกลิ่นแม่มดที่ย้อนกลับไปยัง “โลภะ” เตรียมจะตะโกนเตือนวูด แต่เห็นว่าเขากำลังถูกขัดขวางโดย “ตะกละ” จึงตัดสินใจลงมือเอง!

เธอห่อหุ้มกรงเล็บด้วยเวทลม แล้วพุ่งเข้าใส่ “โลภะ” อย่างฉับไว

ปราศจากความไร้เทียมทานจาก “หัวใจสิงห์” “โลภะ” จำต้องหลบการโจมตีของเธอ ... แต่โชคร้ายสำหรับเขา เพราะเขาไม่มีความเร็วหรือพละกำลังเท่าแรมเลย

ในการถอยกลับ ใบหน้าหล่อเหลาก็ถูกกรีดเป็นทางยาว เลือดไหลอาบแก้ม!

“สารเลวเอ๊ย! นังสารเลว! ทุกอย่างมันเป็นความผิดของแก! เพราะแก จุดอ่อนของชั้นถึงถูกเปิดเผย!!”

“โลภะ” คำแรมลั่นด้วยความโกรธแค้นที่อัดแน่นในอก ... ใบหน้าที่หวงแหนของตนถูกกรีด พลังที่ภาคภูมิก็ถูกเปิดโปง และทุกอย่าง... คือความผิดของเธอ!

อีกด้านหนึ่ง วูดก็เตรียมโจมตีสาวกอีกรอบหลังแรมเตือนว่า “หัวใจ” ถูกเรียกกลับ แต่ “ตะกละ” ก็โผล่ขัดขวางอีกครั้ง

ขณะกำลังสะสมเวท วูดไม่อาจตั้งรับได้เต็มที่ เขาจึงจำต้องพุ่งหมัดสวน!

สองหมัดปะทะกันกลางอากาศ เกิดคลื่นกระแทกสะท้านผืนดิน ... ด้วยฮาคิเกราะและร่างกายที่ทรงพลัง “ตะกละ” จึงตกเป็นรองอย่างชัดเจน

หลังการปะทะไม่กี่วินาที “ตะกละ” ก็อาเจียนเลือด ถูกส่งร่างปลิวเป็นทางยาว ร่างของเขาสร้างรอยร่องลึกบนพื้นดิน

จากนั้น วูดก็พุ่งกลับมาหาแรมทันที ทำลายก้อนหินที่ถูก “โลภะ” ขว้างใส่เธอในพริบตา ... แม้แรมจะมีเวทลม แต่ก็ไม่อาจหยุดวัตถุที่คงความเร็วของ “โลภะ” ได้

“แรม ... พวก ลัทธิปล่อยให้เธอจัดการ ส่วน ‘โลภะ’ ปล่อยให้ชั้นรับมือเอง”

การปล่อยให้แรมสู้กับ “โลภะ” คนเดียวอันตรายเกินไป ... วูดจึงแบ่งหน้าที่ แรมจัดการภรรยาของ “โลภะ” เพื่อตัดทางใช้ “หัวใจสิงห์” ขณะที่วูดยื้อศัตรูไร้เทียมทานเอาไว้

“ไอ้พวกบัดซบ! ไอ้พวกบัดซบ!! ชั้นจะฆ่าพวกแกให้หมด!! ทุกคน!! ทุกคนเลย!!”

โปรดติดตามตอนต่อไป

จบตอน

♥♥ ถ้าเนื้อเรื่องไม่โอเค ขออภัยด้วยนะครับ เนื่องจาก Re : zero ทางผู้แปลไม่เคยดูเลยจะทำการเปิดฟรีจนจบจักรวาล Re : Zero ครับ ขอบคุณครับ ♥♥

♥♥ หากท่านใดอ่านแล้วค้างสามารถติดตามผลงานเรื่องอื่นๆของ charcoal gray silver gold ได้ที่ชัั้นหนังสือ ขอบคุณครับ ♥♥