: แก้ปัญหา...ด้วยการกำจัดนัตสึกิ สึบารุ!

: แก้ปัญหา...ด้วยการกำจัดนัตสึกิ สึบารุ!

ต้นตอของข่าวคือ เฟรเดริก้า หัวหน้าเมดแห่งคฤหาสน์รอสวาล...หญิงสาวเผ่าลูกครึ่กงผู้สง่างามผู้มีผมทองสุกสว่าง

แต่เดิม เธอเคยรับใช้อยู่ในคฤหาสน์รอสวาล ทว่าเมื่อแรมและเรมต้องไปยังเมืองหลวงเพราะการคัดเลือกราชินี เฟรเดริก้าก็กลับมารับหน้าที่ดูแลคฤหาสน์แทน

และจากปากของเธอ...ผู้ที่บุกโจมตีหมู่บ้านอาร์แลม...คือจอมบาปอีกสองตนแห่งลัทธิแม่มด!

เบเทนไคทอส เลย์...จอมบาปแห่งความตะกละ

เรกูลัส คอร์เนียส...จอมบาปแห่งความโลภ!

ทั้งสองบุกรุกหมู่บ้านและบังเอิญเจอกับแรม ที่กำลังลอบสะกดรอยรอสวาลกลับคฤหาสน์...และนั่นนำไปสู่ ศึกใหญ่

ในตอนนั้น แรมได้พลังกลับคืนเต็มที่จนถูกขนานนามว่า “เทพอสูรไร้เขา”...เธอต่อสู้อย่างกล้าหาญ

แต่เมื่อเผชิญหน้ากับจอมบาปทั้งสองและต้องปกป้องชาวบ้านไปพร้อมกัน

แรมพ่ายแพ้...และสูญเสียความทรงจำทั้งหมดโดยไม่ทราบสาเหตุ!

โชคยังดี...รอสวาลปรากฏตัวทันเวลาและเข้าขัดขวาง

บังคับให้สองจอมบาปจำต้องล่าถอยชั่วคราว

เพื่อปกป้องชาวบ้านจากอันตรายซ้ำอีกครั้ง รอสวาลพาทุกคนไปยังสถานที่หนึ่ง...แดนศักดิ์สิทธิ์

ชื่อเต็มของมันคือ “แดนศักดิ์สิทธิ์แห่งเครมาลดี”

ที่นั่นถูกปกป้องด้วย “ป่าทดลองเขาวงกต”...แนวกั้นอาคมลวงตาที่ทำให้ผู้บุกรุกหลงทิศ

แต่ทว่ากับเผ่าลูกครึ่ง…แนวกั้นนี้กลับโหดร้าย...พวกเขาจะสลบทันทีที่ก้าวเข้าหรือออกจากแดนศักดิ์สิทธิ์ ส่วนมนุษย์แท้จะไม่ถูกผลกระทบ

แดนศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้คือผลงานทดลองของ แม่มดแห่งความโลภ และเป็นที่พักพิงสุดท้ายของเธอ

โดยตระกูลมาธาเรสรับหน้าที่ดูแลสืบต่อมา ภายใต้การปกครองของรอสวาล

และเนื่องจากแนวกั้นนั้น ไม่สมบูรณ์ จึงมีวิธีปลดได้โดย การผ่านบททดสอบ 3 ครั้ง

เฟรเดริก้าเองก็เคยอาศัยอยู่ที่นี่ แต่สามารถออกมาได้เพราะมี “ศิลาศักดิ์สิทธิ์” ที่รอสวาลมอบให้

เมื่อรอสวาลนำชาวบ้านเข้าไปในแดนศักดิ์สิทธิ์ นั่นหมายความว่า...พวกเขาเป็นตัวประกัน

การ์ฟีล ทินเซล ผู้นำกลุ่มลูกครึ่งในแดนนั้น ใช้ชีวิตของชาวบ้านเป็นข้อแลกเปลี่ยน

ยื่นเงื่อนไขให้องค์หญิงเอมิเลียเข้ารับบททดสอบ เพื่อปลดปล่อยแดนศักดิ์สิทธิ์นี้

เอมิเลียผู้มีจิตใจอ่อนโยนย่อมไม่อาจทอดทิ้งชาวบ้าน...เธอตั้งใจจะเดินทางไปตามลำพัง

แต่เรมก็กล่อมจนเธอยอมมาปรึกษาวูดและสึบารุก่อน

เมื่อได้รับข่าวว่าแรมสูญเสียความทรงจำ และจอมบาปสองตนยังมีชีวิต...คลื่นข้อมูลถาโถมใส่วูด

จนเขาอยากตะโกนตามจอมบาปแห่งตัณหาว่า...

“สมองสั่นแล้วโว้ยยย!!”

ด้วยบ้านกำลังโดนโจมตี ทั้งวูดและสึบารุไม่มีเวลาทะเลาะกันเรื่องเครดิตของศึกก่อนหน้าอีก

ทั้งสองจึงรีบเดินทางกลับคฤหาสน์รอสวาลทันที

“ตอนนี้แรมอยู่ที่ไหน? ถ้าเธอกลับมามีพลังเต็มที่ ทำไมถึงต้านพวกจอมบาปไม่ได้ล่ะ? หรือว่าพวกมันแข็งแกร่งขนาดนั้นจริงๆ?” วูดเอ่ยถามระหว่างทาง

เขาเคยสู้กับจอมบาปแห่งตัณหา...และรู้ว่าพลังของมันมหาศาล

แต่ถ้าแรมมีพลังคืนจริง วูดเชื่อว่าเธอไม่น่าจะแพ้

สิ่งที่เขากังวลคือ “ความทรงจำที่หายไป”

หากช่วยแรมให้จำได้...ข้อมูลจากเธออาจเป็นกุญแจสำคัญต่อศึกในอนาคต

“พี่สาวอยู่ที่คฤหาสน์ค่ะ...แต่เธอจำฉันไม่ได้เลย” เรมตอบด้วยน้ำเสียงเศร้า

“พวกเราพาไปให้ท่านเบียทริซดูแล้ว แต่ท่านก็บอกว่า...ทำอะไรไม่ได้”

นั่นหมายความว่าอาการของแรม ไม่ใช่แค่บาดเจ็บ...มันเป็นสิ่งลึกซึ้งกว่านั้น

เมื่อมาถึงคฤหาสน์ ร่างสูงผมทองของเฟรเดริก้ากำลังสั่งงานเมดอีกสองคน

สึบารุที่เห็นภาพนั้น...แทบล้มทั้งยืน!

สาวน้อยผมสีชมพูที่กำลังทำงานบ้านอย่างคล่องแคล่วคนนั้น...คือ แรม!

สึบารุแทบไม่อยากเชื่อสายตา...แรมที่เขารู้จักนั้น “ไร้ประโยชน์ในงานบ้าน” อย่างสิ้นเชิง

แต่ตอนนี้ เธอทำงานบ้าน เก่งกว่าพี่สาวตัวจริงเสียอีก

นี่คือหลักฐานชัดเจนว่า...ความทรงจำของแรมหายไปแล้วจริงๆ

วูดตัดสินใจใช้เวทรักษาขั้นสูง ตรวจสอบดูด้วยตนเอง ท่ามกลางสายตาหวังลมๆ แล้งๆ ของเรม

ทว่า...ไร้ผล

“ตามที่เบียทริซบอก แรมไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ

แต่ความทรงจำของเธอถูก ‘กลืนกิน’

เธอยังคงมีกลิ่นของแม่มดติดตัว และวิญญาณของเธอได้รับความเสียหาย”

เสียงของพัคดังขึ้นจากด้านหลังเอมิเลีย

จิตวิญญาณแห่งเปลวเพลิงผู้ยิ่งใหญ่กล่าวเสริมตามคำวินิจฉัยของเบียทริซ

“ถ้าสิ่งที่เสียหายคือ ‘จิตวิญญาณ’...แสดงว่าเวทรักษาทั่วไปไม่มีผลเลย” วูดครุ่นคิด

การเยียวยาระดับวิญญาณต้องใช้เวทระดับ “เทพ”

แม้จะมีพลัง “หัวใจแห่งพระเจ้า” วูดก็ยังใช้ได้เพียงแค่ระดับ “จักรวรรดิ” เท่านั้น

“ถ้าเบียทริซยังช่วยไม่ได้ งั้นทางเดียวที่เหลือก็คือ...” พัคกล่าวหนักแน่น

“...ต้องกำจัดจอมบาปผู้ก่อเรื่องนั้นให้ได้”

คำพูดนั้นทำให้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ

แต่จะหาเจอตัวได้อย่างไร ในเมื่อพวกมันหลบซ่อนเก่งระดับตำนาน?

ทว่าวูดกลับเอ่ยขึ้น...

“จริงๆ ยังมีอีกทางหนึ่ง...โดยไม่ต้องสู้กับจอมบาปเลย” เขาหันไปมองสึบารุ

“อะ...ไม่ ไม่ ไม่! ชั้นรู้เลยว่าแกจะพูดอะไร!” สึบารุโวยขึ้นทันที

“แกอยากให้ชั้น ‘รีเซ็ตเวลา’ ย้อนกลับไปก่อนแรมโดนโจมตีใช่ไหมล่ะ?!

แต่นายลืมไปแล้วเหรอ ว่าพลังของชั้นมันทำงานผ่าน ‘ความตาย’!

นายจะให้ชั้น ‘ตาย’ เพื่อช่วยแรมเนี่ยนะ?! บ้าไปแล้ว!”

สึบารุทรุดลงนั่งพื้น ไม่ยอมขยับ

ถึงแม้เขาจะไม่ตายจริง แต่...ความเจ็บปวดมันก็ “จริง” ทุกครั้ง

“เลิกบ่นซะที!” วูดเสียงแข็ง “นายไม่ตายจริงซะหน่อย จะเก็บพลังไว้ทำไมถ้าไม่ใช้มัน?

แล้วอย่าลืมสิ เป้าหมายนายคือช่วยเอมิเลียชิงราชย์ไม่ใช่เหรอ?

แรมอาจมีข้อมูลสำคัญที่ช่วยเราได้!”

วูดอดไม่ได้ที่จะหงุดหงิด

เขาอยากจะเสียบสึบารุไปเดี๋ยวนั้น แต่...ถ้าเขาฆ่าจริง แล้วสึบารุตายถาวรล่ะ?

“พูดง่ายสิ แกไม่ได้เป็นคนตายเองนี่!” สึบารุโพล่งออกมาด้วยความคับแค้น

“ใครจะไปอยากเป็น ‘วีรบุรุษไร้ชื่อ’ ที่ไม่มีใครรู้จักกันล่ะ!

ต่อให้ชั้นช่วยทุกคนไว้ได้ แต่ไม่มีใครจำได้เลยว่าชั้นทำอะไรไปบ้าง! มันไม่ยุติธรรม!”

วูดหยุดคิดครู่หนึ่ง แล้วรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ผุดขึ้น

“งั้นเอาแบบนี้...ถ้านายใช้พลังย้อนไปช่วยแรมได้

ชั้นจะสั่งให้พวกหนามพิษแพร่ข่าวเรื่องความกล้าหาญของนายตอนปราบวาฬขาว

แถมจะทำให้เอมิเลียได้ยินกับหูด้วย”

“ตกลง!!” สึบารุลุกพรวดมาจับมือวูดทันที

เขาถูกหลอกใช้ง่ายดาย...

แต่ยังไงก็ไม่สำคัญ...ถ้าจะใช้พลังนี้ให้คุ้ม ก็ต้องตอบแทนกันบ้าง

“แต่ขอบอกไว้ก่อนเลยนะ ชั้นไม่อยากตายด้วยวิธีโหดๆ หรอก!

ขอชั้นทำเองดีกว่า ไม่ต้องให้แกช่วยฆ่า!” สึบารุรีบพูดเมื่อเห็นวูดเริ่มชักดาบ

“...ข้า...”

“จะกลับมา...ด้วยความตาย!”

สึบารุเอ่ยชื่อพลังออกมา แล้ว...

มือที่มองไม่เห็น กระชากหัวใจเขา...และบีบมันอย่างไร้ปรานี

วูดสัมผัสได้ถึงพลังลี้ลับอันมหาศาลแผ่ซ่านออกมา มันรุนแรงถึงขั้นทำให้เขารู้สึก “ถูกคุกคาม”

เป็นครั้งที่สอง...หลังจากที่เคยรู้สึกแบบเดียวกันตอนเผชิญหน้ากับไรน์ฮาร์ด

แต่ก่อนจะวิเคราะห์อะไรต่อไปได้...ความมึนงงก็กลืนสติของเขาไป...

เมื่อฟื้นขึ้นอีกครั้ง วูดพบว่าตนยืนอยู่บนเส้นทางชนบท...ก่อนจะไปล่าวาฬขาวเสียอีก!

สึบารุได้เซ็ตจุดย้อนเวลาที่นี่

วูดตัดสินใจ...ครั้งนี้ เขาจะไม่ไปช่วยอนาสตาเซีย

เขาจะไปยังหมู่บ้านอาร์แลมโดยตรง!

หากตามเส้นเวลาเดิม ทุกอย่างจะซ้ำรอย

แต่การเสียสละของสึบารุครั้งนี้...จะไม่สูญเปล่า

แม้หมู่บ้านจะอยู่ห่างไกล

แต่ถ้าใช้เวทลมเร่งความเร็ว และ “โซล” ช่วยเคลื่อนไหว...วูดสามารถไปถึงภายในครึ่งวัน

แต่ทันใดนั้น...

ความมึนงงเดิมก็ถาโถมอีกครั้ง...

สึบารุ...ต้องตายอีกแล้ว...

หากเขารู้ว่าวูดกำลังไปช่วยแล้ว

เขาไม่มีเหตุผลที่จะฆ่าตัวตาย...

แสดงว่าผู้ฆ่าสึบารุคือ...วาฬขาว หรือไม่ก็จอมบาปแห่งตัณหาอีกครั้ง!

โปรดติดตามตอนต่อไป

จบตอน

♥♥ ถ้าเนื้อเรื่องไม่โอเค ขออภัยด้วยนะครับ เนื่องจาก Re : zero ทางผู้แปลไม่เคยดูเลยจะทำการเปิดฟรีจนจบจักรวาล Re : Zero ครับ ขอบคุณครับ ♥♥

♥♥ หากท่านใดอ่านแล้วค้างสามารถติดตามผลงานเรื่องอื่นๆของ charcoal gray silver gold ได้ที่ชัั้นหนังสือ ขอบคุณครับ ♥♥