: วูด ปรากฏตัวทัน!

: วูด ปรากฏตัวทัน!

วาฬขาว แม้จะเป็นสัตว์อสูร ทว่าก็มีสติปัญญาอยู่ไม่น้อย หลังจากกักขังทุกคนไว้ด้วยม่านหมอกหนา มันกลับไม่เลือกที่จะไล่ล่าทันที แต่หันมาเยียวยาบาดแผลของตนเสียก่อน

ในขณะที่เหล่าผู้กล้ากำลังพันตูกับ ตัณหา ในม่านหมอก วาฬขาวฉวยโอกาสจากความสับสน และปลดปล่อยไม้ตายขั้นสูงสุด...หมอกสลายลับ...หมายคร่าชีวิต จูเลียส และพรรคพวกในคราวเดียว

ทันทีที่เสียงคำแรมของวาฬดังขึ้น ทุกคนก็รับรู้ถึงภัยมหันต์ที่กำลังมาถึง ทว่าเมื่อคิดจะถอยกลับ ก็พบว่าขาของพวกเขาขยับไม่ได้แม้แต่น้อย

“ขาของพวกนายโดน ‘มือที่มองไม่เห็น’ ของหมอนั่นรั้งไว้น่ะสิ!” สึบารุ รีบเตือนเมื่อเห็นสีหน้าตื่นตระหนกของจูเลียสและคนอื่น

“บอกตอนนี้จะมีประโยชน์อะไร?! ชั้นรู้อยู่แล้วว่าแกไร้ประโยชน์!” สำหรับนักฆ่าผู้ว่องไวอย่าง หนามพิษ การไม่สามารถขยับได้คือฝันร้าย

เขาพยายามใช้มีดพิษฟาดฟันใส่มือที่มองไม่เห็น แต่กลับไม่ได้ผลใดๆ มือที่มองไม่เห็น แม้จะมีรูปร่าง แต่ไม่ได้สร้างจากเลือดเนื้อ จะใช้พิษหรือแรงทะลวงก็ไม่แน่ว่าจะได้ผล และหนามพิษก็แทงไม่ทะลุ

ตอนนี้ ผู้กล้าสำคัญของกลุ่มล้วนโดนพันธนาการไว้ด้วย มือที่มองไม่เห็น และ หมอกสลายลับ กำลังกลืนทุกสรรพสิ่งเข้ามาใกล้ สถานการณ์เข้าขั้นวิกฤต

แม้สึบารุจะมองเห็นมือเหล่านั้นได้ แต่ในฐานะคนธรรมดา สายตาเขาก็มีขีดจำกัด โดยเฉพาะในหมอกหนาเช่นนี้ ตัณหา อาศัยม่านหมอกบดบัง ส่งมือออกมาทางพื้นดินอย่างแนบเนียน ยากนักจะตรวจจับได้ด้วยตาเปล่า

“เวทมนตร์น้ำแข็งระดับนักบุญ...ป้อมปราการเยือกแข็ง!”

ในยามที่จูเลียสและเหล่าผู้กล้าไม่อาจเคลื่อนไหว ม่านหมอกมรณีกำลังใกล้เข้ามา อุณหภูมิในอากาศก็พลันลดฮวบลง และกำแพงน้ำแข็งขนาดมหึมาก็ผุดขึ้นจากพื้น ยืนขวางระหว่างพวกเขากับหายนะนั้น

หมอกสลายลับ ปะทะเข้ากับกำแพงน้ำแข็ง และเริ่มกัดกินมันอย่างรวดเร็ว

ไม่ใช่การละลาย ไม่ใช่การแตกสลาย...แต่คือการถูกลบหาย ราวกับไม่เคยมีอยู่

แต่โชคดี...ขณะที่กำแพงกำลังถูกลบทิ้ง มวลของหมอกก็ค่อยๆ ลดลงตามไปด้วย

สุดท้าย กำแพงน้ำแข็งที่ยาวหลายร้อยเมตร หนาเท่าตึก กลับเหลือหนาเพียงไม่กี่เซนติเมตร แต่ม่านหมอกก็จางหายไปจนหมดสิ้น

“ชั้นวนอยู่รอบๆ ลุกนิก้ามานาน ฆ่าสัตว์อสูรกับโจรป่าไปหลายตัว แต่ไม่เจออะไรที่น่าสนใจเลยซักนิด

แล้วพวกนายล่ะ? มาทำงานค้าขายเส้นทางปลอดภัยแท้ๆ บอกทีสิว่าไปทำอีท่าไหน ถึงได้ไปยั่วโมโหสิ่งมีชีวิตระดับนี้เข้า?”

ผู้ที่มาถึงทันเวลา และช่วยทุกคนด้วยเวทมนตร์น้ำแข็งอันทรงพลัง...มิใช่ใครอื่น หากไม่ใช่ วูด ตัวจริงเสียงจริง

เวทน้ำแข็งไม่ใช่เรื่องแปลกนัก...เอมิเลีย ก็ถนัดเวทสายนี้ ทว่าเวทของนางยังไม่อาจร่ายขนาดนี้ได้ในพริบตา ปัค อาจทำได้ แต่ตนก็ผนึกพลังไว้เพื่ออยู่กับเอมิเลีย จึงไม่แทรกแซงนัก

วูด เมื่อกลับถึงคฤหาสน์และพบจดหมายที่ มิมิ ทิ้งไว้ ก็ตัดสินใจตามหาอนาสตาเซียและพวกพ้องทันที ในฐานะทายาทของบริษัทการค้าโฮชิน เขาจำข้อมูลเกี่ยวกับ วาฬขาว ได้อย่างแม่นยำ

เมื่อยืนยันว่ามันคือหนึ่งใน สามสัตว์อสูรในตำนาน ที่มีพลังพิเศษน่ากลัว เขาก็เริ่มเป็นกังวลและรีบติดตามตามแผนที่ที่มิมิทิ้งไว้

สิ่งที่เขาไม่คาดคิดคือ สถานการณ์เลวร้ายยิ่งกว่าที่จินตนาการ...นอกจาก วาฬขาว แล้ว ยังมี อัครสาวกแห่งบาป...ตัณหา ของลัทธิแม่มดปรากฏตัวอีกด้วย

ที่คาดไม่ถึงไปกว่านั้นก็คือ ไม่เพียงแต่กำลังของอนาสตาเซียและครูชจะเข้าไปพัวพัน สึบารุ และพรรคพวกก็โดนลากเข้าไปในหายนะนี้ด้วยเช่นกัน

“คิดว่าเราอยากมาเจอเรื่องพรรค์นี้รึไง!? พวกเราก็เป็นเหยื่อเหมือนกัน! ถ้าไม่ใช่เพราะน้องสาวนายกับครูชออกล่ามัน พวกเราก็คงเดินทางถึงเมืองถัดไปไปนานแล้ว!”

สึบารุยังคงรักษาความเยือกเย็นไว้ได้ดีกว่าทุกคน

จะวาฬขาวหรืออัครสาวกแห่งบาป แม้จะมีเป็นร้อย สึบารุก็ไม่มีเหตุให้กลัว

เพราะแม้เขาจะตาย พลัง ย้อนคืนโดยความตาย จะย้อนเวลาทุกอย่างกลับไป เขาก็แค่เลือกเส้นทางใหม่เลี่ยงวาฬขาวเท่านั้น

เขาไม่ได้มีความสัมพันธ์กับครูชหรืออนาสตาเซียโดยตรง...ในทางตรงข้าม พวกเขาคือคู่แข่งของเอมิเลีย เขาไม่มีเหตุผลใดจะต้องเสี่ยงตายเพื่อพวกนี้เลย

“นายเคยคิดบ้างไหม ว่าบางที…ไม่ใช่พวกเขาที่ลากนายเข้ามา แต่เป็นนายต่างหากที่ลากพวกเขาเข้าไป?” วูด สวนกลับทันควัน

เขารู้มานานแล้วว่า สึบารุมีพรสวรรค์ในการ “เรียกเรื่อง”

เริ่มตั้งแต่ เอลซ่า นักล่าลำไส้, ดาบศักดิ์สิทธิ์, เมลี่ ผู้ใช้สัตว์, จนมาถึงตอนนี้ แม้จะเลือกเส้นทางที่ปลอดภัยสุดๆ และมียามอารักขาแน่นหนา ก็ยังถูกลากเข้าสู่นรก

ในขณะที่วูดตระเวนต่อสู้กับสัตว์อสูรกับ เรม มาหลายวัน ยังไม่เคยเจออะไรแบบนี้เลย

เมื่อ ตัณหา เห็นวูด ก็เริ่มบิดคอ หัวเอียงเกินธรรมชาติ ดวงตาโปนโตพลางพึมพำ “เจ้าคือผู้ใด? ศัตรูแห่งแม่มดผู้ยิ่งใหญ่รึ? ความเฉื่อยชาเช่นนี้...ช่างคู่ควรแก่การลงทัณฑ์...โอ้ สมองของข้าสั่นไหว...!”

เขากำหัวอย่างบ้าคลั่ง กัดนิ้วตนเองจนเลือดไหล แต่กลับไม่มีสีหน้าทุกข์ทรมานแม้แต่น้อย

“หมอนี่บ้าอะไรอีก?” วูดถามด้วยความมึนงง ยังไม่ตระหนักว่านี่คือ อัครสาวกแห่งบาป

กระทั่ง จูเลียส และคนอื่นตะโกนเตือน วูดจึงรู้ถึงอันตรายทันควัน

เขากระโดดหลบออกจากจุดนั้นในทันที พร้อมเตะสึบารุให้พ้นระยะไปด้วย

ปัง! พื้นดินที่วูดยืนอยู่เมื่อครู่ แตกระแหง มีรอยฝ่ามือประทับลึกอยู่บนหิน!

“วูด ระวัง! หมอนี่คืออัครสาวกแห่งบาป พลังของมันคือ ‘มือที่มองไม่เห็น’ จู่โจมแบบล่องหน จูเลียสกับคนอื่นก็โดนแบบนี้ ชั้นเองเป็นคนเดียวที่มองเห็นมันได้ เดี๋ยวชั้นจะช่วยนำทางให้!”

สึบารุร้องเตือนจากที่ไถลลงพื้น

“ไม่จำเป็น นายแค่หาที่ปลอดภัยอยู่ให้ห่างๆ ก็พอ ถ้านายตาย มันก็วุ่นวายไปหมดอีก แล้วชั้นก็ไม่อยากต้องวนลูปพวกนี้ใหม่หรอก แค่การโจมตีล่องหน...น่ารำคาญก็จริง แต่ไม่ได้ไร้เทียมทาน”

สึบารุกำลังจะตะโกนเตือนให้เขาอย่าประมาท แต่คำพูดก็หยุดลงทันใด

เพราะในวินาทีถัดมา มือที่มองไม่เห็นของตัณหาพุ่งเข้าใส่วูด...แต่เขากลับหลบได้อย่างเฉียดฉิว โดยไม่ต้องมีใครบอก

ในไม่กี่จังหวะ เขาก็ปรากฏตรงหน้าของตัณหา!

แสงเงินแลบวาบผ่านอากาศ ตัณหา เบิกตากว้าง สีหน้าตื่นตระหนกจนดวงตาแทบถลน

วูดสะบัดเลือดเล็กน้อยออกจากคมดาบ พลางมองเขาอย่างเย็นชา “ดูเหมือนความสามารถของแกจะใช้ป้องกันได้ด้วยสินะ...ไม่เลว”

แม้เขาจะมั่นใจว่าฟันโดนแล้ว แต่กลับสร้างความเสียหายเพียงเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าตัณหาใช้ มือที่มองไม่เห็น มาป้องกันไว้

“เจ้าก็เห็น ‘มือของข้า’ เหมือนเด็กหนุ่มที่ได้รับพรจากแม่มดงั้นรึ!? เจ้าเองก็เป็นผู้ได้รับความรักจากนาง!?”

แต่ละพยางค์ของตัณหาปะปนด้วยคลั่งไคล้และความไม่เข้าใจ

วูดกลับกล่าวอย่างเรียบเฉย “สิ่งที่โจมตีข้าคือ ‘มือ’ งั้นรึ? เสียใจด้วย...ข้ามองไม่เห็น และไม่รู้จักแม่มดของแกด้วย แถมไม่มีวันยอมรับความรักของนาง

ถ้ามือของแกแค่ล่องหนแต่มีรูปร่างสัมผัสได้...มันก็ไม่ได้น่ากลัวอะไรขนาดนั้นหรอก”

คำพูดหยามศรัทธานั้น ทำให้ใบหน้าของตัณหาบิดเบี้ยวจนบ้าคลั่ง

มือที่มองไม่เห็นนับสิบพลันปรากฏขึ้น ซัดเข้าหาวูดเป็นพายุ!

แม้แต่สึบารุซึ่งมองเห็น ก็ยังตามไม่ทัน ปริมาณมากเกินกว่าที่จะหลบได้หมด

แต่เสียงของวูดกลับดังขึ้นเรียบเย็น:

“ยังไม่เข้าใจอีกหรือไง? สายตาอาจมองไม่เห็น แต่สัญชาตญาณที่ผ่านการฝึกย่อมเหนือกว่าประสาททั้งห้า

ข้าไม่ได้เหมือนเรม ไม่มีจมูกอสูรดมกลิ่นแม่มดได้ แต่ข้ายังมีการได้ยินและสัมผัส

มือของแกมีรูปร่างจริง มันเคลื่อนไหวผ่านอากาศ ข้าได้ยินเสียงลม ได้กลิ่นความชื้นและอุณหภูมิหลังเวทน้ำแข็งนั่น ทุกการสั่นไหว แม้เพียงน้อยนิด ข้าก็รู้สึกได้”

เขาหลบมือทั้งหมดอย่างแผ่วเบา...พร้อมกล่าวดั่งวาทกวี

“แม้จะหลบได้ แต่ ‘มือแห่งบาป’ คือพลังของอัครสาวก ไม่มีเวทหรือดาบใดทำลายมันได้ง่ายดายนัก!

เจ้าจะหลบได้กี่ครั้งกันเชียว? พอหมดแรงเมื่อไหร่ ข้าจะฉีกเจ้าด้วยพลังนี้เอง!”

ตัณหาเชื่อมั่นในความเหนียวแน่นของตน

แต่วูดเพียงแค่ยิ้มเย็น...

“แม้ข้าจะไม่ใช่ ไรน์ฮาร์ด และไม่มีพรแห่งดาบศักดิ์สิทธิ์ แต่ในโลกนี้ ยังมีน้อยสิ่งนักที่ข้าฟันไม่ขาด และ ‘มือที่มองไม่เห็น’ ของแก...ก็ไม่ใช่หนึ่งในนั้น”

ดั่งคำประกาศิต...วูดมิได้หลบอีกต่อไป

เขากระชับดาบมั่น ลมรอบกายเริ่มหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง

“ฟาดฟันให้ขาดสะบั้น...ดาบสายลมแห่งสำนักยาคุโยะ: คามาอิตาจิ!!”

คมดาบแหวกผ่านม่านอากาศ โค้งเงินเสียดฟ้าดุจเคียวปีศาจแห่งลม พลังลมแหลมคมดุจเคียวของวีรอสูร ผ่าแผ่นดินจนแยก!

โปรดติดตามตอนต่อไป

จบตอน

♥♥ ถ้าเนื้อเรื่องไม่โอเค ขออภัยด้วยนะครับ เนื่องจาก Re : zero ทางผู้แปลไม่เคยดูเลยจะทำการเปิดฟรีจนจบจักรวาล Re : Zero ครับ ขอบคุณครับ ♥♥

♥♥ หากท่านใดอ่านแล้วค้างสามารถติดตามผลงานเรื่องอื่นๆของ charcoal gray silver gold ได้ที่ชัั้นหนังสือ ขอบคุณครับ ♥♥