: ความสูญเสียข้างเคียงของผู้เป็นบุตรแห่งโลก

: ความสูญเสียข้างเคียงของผู้เป็นบุตรแห่งโลก

“ชั้นจะล่อสองร่างไว้เอง! ทุกคน...รีบใช้โอกาสนี้ตัดครีบอกมันซะ!”

วาฬขาว อสูรเวทที่มีรูปร่างดุจวาฬยักษ์ ใช้ครีบขนาดมหึมาเป็นปีกเพื่อโบยบินเหนือผืนฟ้า

สุภาพบุรุษชรา “วิลเฮล์ม” เปี่ยมด้วยเพลิงแค้นยามได้ประจันหน้ากับมัน อสูรตนนี้ได้พรากภรรยาอันเป็นที่รักไปจากเขา ความแค้นฝังแน่นนั้นยึดติดใจเขามาเนิ่นนาน นักดาบผู้มีฉายาว่า “อสูรดาบ” เคยฝันซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าสักวันจะได้ฟันคอวาฬขาวเพื่อแก้แค้นแทนนาง

แต่เมื่อพิจารณาสถานการณ์ในตอนนี้ วิลเฮล์มก็ต้องยอมรับว่าหากปล่อยให้ศึกยืดเยื้อ ย่อมเป็นผลเสียต่อฝ่ายเขา ด้วยใจที่ไร้หวาดหวั่นต่อความตาย เขาจึงกระโจนเข้าโจมตีร่างโคลนสองร่างของวาฬขาวเพียงลำพัง หวังให้ยูเลียสและคนอื่นๆ ฉวยโอกาสนั้นกลับตาลปัตรศึกให้ได้

“หากชั้นยังหนุ่มกว่านี้สักยี่สิบปีล่ะก็ เจ้าคงได้เห็นวันสุดท้ายของเจ้าแน่!”

วิลเฮล์มหวดกระบี่ยาวของตนออกไปเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว...คลื่นดาบเฉียบคมผ่ากลางใบหน้าของร่างโคลนหนึ่งจนเลือดพุ่งกระเซ็น อสูรร้องคำแรมด้วยความเจ็บปวด ขณะพุ่งตัวเข้าใส่วิลเฮล์ม ทว่าแม้ร่างกายจะแก่ชรา เขาก็ยังเคลื่อนไหวคล่องแคล่ว...ใช้หัววาฬเป็นฐานเหยียบพุ่งสู่หลังของอีกตัว ก่อนจะแทงกระบี่ลงกลางหลังอย่างแม่นยำ

หากพิจารณาจากขนาดมหึมาของวาฬขาวแล้ว ดาบเพียงเล่มเดียวน่าจะไม่สร้างความเสียหายมากนัก แต่เสียงคำแรมปวดร้าวของมันบ่งบอกว่าการโจมตีนั้นรุนแรงยิ่งนัก

ขณะเห็นวิลเฮล์มฟาดฟันร่างโคลนทั้งสองจนบาดเจ็บหนักในเวลาอันสั้น สหายร่วมรบ “วิลคิน” ผู้ถือดาบใหญ่ก็กล่าวด้วยความทึ่ง “คุณลุงนี่ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ ถ้าเขาหนุ่มกว่านี้หน่อย สงสัยคงฆ่าวาฬขาวได้ด้วยตัวคนเดียวแน่ๆ”

แม้จะเป็นเพียงร่างโคลน แต่มันก็มีขนาดและพลังใกล้เคียงต้นฉบับ วิลคินย่อมตระหนักดีจากการสู้ก่อนหน้า

“อย่าประมาทเขาเด็ดขาด” ยูเลียสกล่าวพร้อมแววตามั่นใจ “เขาถึงได้รับฉายาว่า ‘อสูรดาบ’ ไงล่ะ”

ต่างจากวิลคินที่ไม่รู้จักวิลเฮล์มดี ยูเลียสนั้นมั่นใจเต็มร้อย เติบโตในเมืองหลวง เขาได้ยินตำนานของชายผู้นี้มาตั้งแต่จำความได้

ในอดีต วิลเฮล์มคือผู้ไม่ยอมจำนนต่อโชคชะตา เขาไม่มีพรจากโลก ไม่มีพลังเวท แต่ก็ยังสามารถฝึกตนจนกลายเป็นผู้ทัดเทียม “นักดาบศักดิ์สิทธิ์”

เมื่อสิ้นสุดสงครามเผ่ากึ่งมนุษย์ วิลเฮล์มได้ท้าประลอง “เทเรเซีย ฟาน แอสเทรีย” นักดาบศักดิ์สิทธิ์ในยุคนั้น ซึ่งเป็นหนึ่งใน “สามวีรชน” แห่งยุค และสามารถชนะได้ ทั้งที่ไร้พรใดๆ...เป็นเหตุให้เขาได้ฉายา “อสูรดาบ”

แม้พละกำลังจะร่วงโรยตามอายุ แต่ประสบการณ์ที่สะสมมาตลอดชีวิตก็ยกระดับเพลงดาบของเขาไปอีกขั้น

เมื่อร่างโคลนทั้งสองถูกตรึงไว้ วิลคินและยูเลียสจึงสามารถโฟกัสกับวาฬขาวร่างจริง โดยหลบหมอกหายนะ “หมอกลบเลือน” เป็นหลัก

วาฬขาวตัวจริง แม้จะใหญ่โต แต่ก็เคลื่อนไหวเชื่องช้า ดุจเป้ายักษ์ที่ไร้การป้องกัน

หลังต่อสู้อย่างเหน็ดเหนื่อย ในที่สุดครีบอกของวาฬขาวก็ถูกทำลาย มันร่วงตกจากฟ้าด้วยเสียงคำแรมสุดท้าย

เมื่อไม่อาจบินได้อีก มันก็เป็นเพียงเหยื่อรอเชือด นักรบแห่ง เขี้ยวเหล็ก และอัศวินตระกูลคาร์สเทนต่างพุ่งเข้าหาพร้อมจะปลิดชีพมัน

แต่ทันใดนั้น…

กลุ่มคนในผ้าคลุมดำปรากฏขึ้น พวกเขาคือ “ลัทธิแม่มด” ศัตรูที่ร้ายกาจยิ่งกว่าวาฬขาวเสียอีก

นักรบที่กำลังพุ่งเข้าสังหารวาฬขาว ลอยขึ้นฟ้าราวกับมีพลังล่องหน ก่อนจะถูกฉีกเป็นชิ้นๆ กลางอากาศ เลือดและอวัยวะกระจายเกลื่อนพื้น

เสียงกรีดร้องดังก้องทุ่งร้าง ศพไร้ชิ้นดีเกลื่อนกลาด

“หืม...ดูเหมือนจะมีอัศวินกับพวกครึ่งสัตว์มาไล่ล่าผู้อภินิหารแห่งหมอก...วาฬขาวกันงั้นรึ?”

บุรุษผมเขียวใบหน้าไร้เลือดสี ผิวเน่าเปื่อย พึมพำอย่างวิปลาส “แม้ข้าไม่มีสายสัมพันธ์กับมัน แต่ในฐานะอัครบาปแห่ง ‘ความเฉื่อยชา’ ข้าย่อมทนเห็นสัตว์เลี้ยงของแม่มดอีกท่านถูกฆ่าไปเฉยๆ ไม่ได้แน่!”

ผู้ที่ปรากฏคือ “เปเทลกิอุส โรมาเน่-คอนตี” อัครบาปแห่งความเฉื่อยชาแห่งลัทธิแม่มด

ยูเลียสรู้ทันทีว่าอันตรายยิ่งกว่าเดิมมาเยือนแล้ว

ลัทธิแม่มด คือกลุ่มคลั่งบูชา “แม่มดแห่งความริษยา ซาเทลล่า” นำโดยเหล่าอัครบาปทั้ง 7 และสาวกไร้หน้า เป้าหมายหลักคือฟื้นคืนชีพแม่มด และแต่ละอัครบาปก็มีพลังจาก “ปัจจัยแม่มด”

เปเทลกิอุส ผู้เรียกตัวเองว่าผู้ขยันขันแข็ง เชื่อมั่นใน “คัมภีร์พระประสงค์” หนังสือที่ชี้ทางให้ผู้รับพรจากแม่มด เขาปรากฏตัวเพราะคัมภีร์บอกว่า ผู้มีสายใยกับแม่มดจะมาที่นี่ และถ้าเขาช่วยวาฬขาว ผู้นั้นจะปรากฏตัว

แม้จะไม่มีความเกี่ยวข้องกับวาฬขาว แต่เขาก็แทรกแซงศึกนี้ทันที

ครูชกัดฟันแน่น แม้จะมีสมาชิกลัทธิน้อย แต่แค่หนึ่งอัครบาปก็ถือเป็นหายนะ

พลังของเปเทลกิอุสนั้นลึกลับและมองไม่เห็น แต่สามารถฆ่าทหารได้ในพริบตา

ยูเลียสรู้สึกได้ว่า พลังของศัตรูนั้นจับต้องไม่ได้ ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นลอยอยู่เต็มอากาศ พร้อมฉีกเหยื่อเป็นชิ้น

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังใช้เวท “มลภาวะทางจิต” ที่ส่งผลรุนแรงต่อจิตใจของผู้เข้าใกล้ มีเพียงผู้มีสายสัมพันธ์กับวิญญาณสูงเท่านั้นที่ทนได้

แม้วิลเฮล์มจะยังสู้กับร่างโคลนอยู่กลางฟ้า แต่ฝั่งยูเลียสกับครูชก็ไม่สามารถแม้แต่จะเข้าใกล้วาฬขาวที่ล้มอยู่ได้อีก

และในที่สุด ครีบของวาฬขาวที่ถูกตัด ก็เริ่มฟื้นฟู...

มันคำแรมกึกก้องอีกครั้ง...ทะยานกลับสู่ผืนฟ้า...

ด้วยการแทรกแซงของอัครบาปแห่งความเฉื่อยชา กองทัพ เขี้ยวเหล็ก และตระกูลคาร์สเทนต้องสูญเสียหนัก ครูชรู้ดี...หากยังสู้ต่อ พวกเขาจะพินาศหมดสิ้น

นางจึงสั่งถอยทันที วางแผนกลับมาใหม่เมื่อพร้อม

แต่ปัญหาคือ...วาฬขาวไม่ใช่สัตว์เวทธรรมดา ไม่ใช่สิ่งที่สู้ซ้ำแล้วจบ เหมือนบอสในเกม

มันมีสติปัญญาสูง และครองฟ้าอีกครั้ง ปล่อยหมอกขาวพวยพุ่งจากร่าง ดั่งคลื่นซัดมาทั่วผืนดิน

“เตรียมพลุพิเศษ! มันจะบดบังการมองเห็นพวกเราอีกแล้ว!” ครูชตะโกน

“แต่ท่านครูช...พลุหมดแล้วครับ…”

หัวหน้าหน่วยรายงานอย่างสิ้นหวัง ศึกยืดเยื้อสองวันได้ใช้เสบียงไปหมดสิ้นแล้ว พวกเขาไม่คาดว่าจะมีอัครบาปแทรกแซงศึกนี้

“บัดซบ! ทุกคนฟังให้ดี! ขี่มังกรแล้วหนีออกจากหมอกเดี๋ยวนี้!”

เมื่อใครติดอยู่ในหมอกของวาฬขาวแล้ว...โอกาสรอดแทบไม่มี

ขณะที่ครูชและ เขี้ยวเหล็ก พากันถอย วาฬขาวก็พ่นหมอกไล่หลังมาอย่างไม่ยอมให้หนี

และในเวลาเดียวกัน...

ขบวนคาราวานของสึบารุและหนามพิษ เพิ่งเข้าสู่พื้นที่...เพียงพริบตาหลังแยกกลุ่มกัน หมอกก็กลืนพวกเขาทันที

“ยูเลียส…ไอ้เวรเอ๊ย…แอนาสตาเซียด้วย…” สึบารุสบถ เมื่อเห็นทั้งสองขี่มังกรพุ่งมาทางเขา

เขาเข้าใจผิด คิดว่าแผนการค้าโดนเปิดโปง ทว่า หนามพิษกลับสบถออกมา “เป็นพวกแกใช่ไหม!? ไปก่อเรื่องกับสัตว์ปีศาจ แล้วลากหมอกสวรรค์ตามมาถึงนี่!”

ต่างจากสึบารุผู้ไม่รู้เรื่อง หนามพิษ ผู้โลดแล่นในโลกมืดมานาน ย่อมจำหมอกนี้ได้ทันที...วาฬขาวแห่งตำนาน! อสูรที่ไม่มีใครรอดกลับมาได้!

ร่องรอยก่อนหน้านี้ยืนยันว่า ยูเลียสกับพวกเตรียมรับมือมัน แต่กลับล้มเหลว...และลากหายนะมาซ้ำเติมอีก

“พวกเราต้องขอโทษจริงๆ” ยูเลียสกล่าวด้วยท่าทีสุภาพสมเป็นอัศวิน “เราไม่คิดว่าจะมีใครผ่านเส้นทางนี้ในเวลาเดียวกัน…”

โปรดติดตามตอนต่อไป

จบตอน

♥♥ ถ้าเนื้อเรื่องไม่โอเค ขออภัยด้วยนะครับ เนื่องจาก Re : zero ทางผู้แปลไม่เคยดูเลยจะทำการเปิดฟรีจนจบจักรวาล Re : Zero ครับ ขอบคุณครับ ♥♥

♥♥ หากท่านใดอ่านแล้วค้างสามารถติดตามผลงานเรื่องอื่นๆของ charcoal gray silver gold ได้ที่ชัั้นหนังสือ ขอบคุณครับ ♥♥