: ความเป็นไปได้ในการแปรสภาพสมาคมนักฆ่า

: ความเป็นไปได้ในการแปรสภาพสมาคมนักฆ่า

“ความสัมพันธ์ของเรมกับท่านวูด ดูจะสนิทสนมกันมากขึ้นเรื่อยๆ เลยนะ…” เอมิเลียพูดขึ้น แม้แต่คนซื่ออย่างเธอก็ยังมองออกว่าท่าทีของเรมนั้นผิดแปลกไป จึงเอ่ยปากออกมา

“เรมบอกชั้นเมื่อคืนว่า เธออยากจะออกจากคฤหาสน์ของรอสวาลและกลายเป็นสาวใช้ส่วนตัวของท่านวูด”

“เนื่องจากทั้งชั้นและเรมไม่ได้มีสัญญาเป็นทางการผูกพันกันอยู่ ชั้นจึงไม่สามารถห้ามเธอได้หากเธอเลือกทางนั้น”

“อีกอย่าง ท่านวูดเองก็เป็นคนที่ยอดเยี่ยมขนาดนั้น ชั้นเชื่อว่าเส้นทางใหม่นี้จะเป็นอนาคตที่ดีสำหรับเรม”

เมื่อรอสวาลพูดจบ ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นต่างก็แสดงสีหน้าประหลาดใจ ไม่เพียงแต่เอมิเลียและสึบารุเท่านั้น แม้แต่ตัววูดเองก็มีท่าทางตกตะลึงอย่างคาดไม่ถึง

“รอสวาล เรื่องนี้มันคืออะไรกันแน่?” เอมิเลียเห็นท่าทีมึนงงของวูดก็รู้ทันทีว่าเขาเองก็ไม่รู้เรื่องนี้มาก่อน จึงหันไปถาม

แต่ครั้งนี้ไม่ใช่รอสวาลที่ตอบ หากเป็นแรมที่ยืนอยู่ข้างเขา

“เพราะท่านวูดได้รักษาอาการบาดเจ็บของชั้นเมื่อคืน ทำให้ชั้นสามารถฟื้นคืนพลังในอดีตได้”

“ชั้นกับน้องสาวต่างซาบซึ้งใจเป็นอย่างยิ่งต่อท่านวูด แต่เดิมควรเป็นชั้นที่จะติดตามท่านไป แต่เรม...”

คำพูดของแรมถูกวูดขัดขึ้นกลางคัน เขามองไปยังเรมแล้วกล่าวว่า

“ชั้นบอกไปแล้วว่า ไม่จำเป็นต้องชดใช้สิ่งใดทั้งสิ้น คำมั่นก็คือคำมั่น”

“และชั้นก็ไม่ต้องการเป็นเพียงตัวแทนของภาระจากพี่สาวของเธอ”

“ท่านวูดไม่ใช่ภาระสำหรับเรม!” เรมกล่าวด้วยน้ำเสียงแน่วแน่ “การตัดสินใจนี้เป็นของเรมเอง ไม่เกี่ยวกับพี่สาวหรือท่านวูดเลย”

“ท่านพูดไว้ก่อนหน้านี้ว่า เรมก็คือเรม และเรมควรเป็นตัวของตัวเอง”

“และตอนนี้เรมขอพูดว่า... เรมต้องการอยู่เคียงข้างท่านวูด นั่นคือเจตจำนงของเรม และเป็นความปรารถนาของเรมด้วย!”

วูดไม่มีทางรู้ได้เลยว่า ปมในใจของสาวอสูรน้อยผู้นี้ได้ถูกผูกมัดไว้นานเพียงใด

ในเรื่องต้นฉบับ เป็นสึบารุต่างหากที่เป็นผู้แก้ปมปัญหานั้นลง และทำให้เรมอุทิศทั้งหัวใจให้กับเขา

ทว่าในค่ำคืนที่ผ่านมา วูดไม่เพียงทำสิ่งที่สึบารุเคยทำได้สำเร็จ

แต่ยังสามารถฟื้นคืนพลังที่สูญสิ้นของแรมได้อย่างสมบูรณ์

ทำให้ความกังวลทั้งหมดในใจของเรมหายไป จนนำมาซึ่งผลลัพธ์ในวันนี้

สึบารุไม่อาจเข้าใจความยากลำบากในการรักษาบาดแผลของแรม

แต่เขารู้แน่ชัดว่าครั้งนี้ วูดได้แซงหน้าเขาไปอีกครั้งแล้ว

การกระทำของวูดเมื่อคืน ดูเหมือนจะเป็นการผ่านอีเวนต์สำคัญที่ทำให้ค่าความชื่นชอบของฝาแฝดอสูรพุ่งทะยานถึงขีดสุดทันที

แรมเองก็ไม่ได้ขัดขวางความตั้งใจของเรมที่จะติดตามวูด ตรงกันข้าม เธอกลับสนับสนุน

หลังเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ แรมรู้สึกได้ว่า วูด ซึ่งมีอดีตคล้ายคลึงกับเธอ ถึงจะไม่ใช่ "คนดี" ในความหมายตรงๆ แต่ก็ไม่ใช่คนที่จะทำร้ายเรมแน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้น แม้ว่ารู้ดีว่าจะทำให้เธอไม่สบายใจ วูดก็ยังกล้าบอกความจริงเกี่ยวกับรอสวาลว่าอาจเป็นภัย

ซึ่งนั่นแสดงให้เห็นว่า การอยู่เคียงข้างวูดน่าจะปลอดภัยกว่าสำหรับเรม

ส่วนเรื่องที่วูดกล่าวหาว่ารอสวาลจ้างนักฆ่ามาทำร้ายเอมิเลียและหมู่บ้านอาร์ลัม แรมยังไม่ปักใจเชื่อ เธอตั้งใจว่าหลังจากนี้จะสืบหาความจริงด้วยตัวเอง

ในใจลึกๆ แรมภาวนาให้ทุกอย่างเป็นเพียงความเข้าใจผิด

เพราะแม้จะเต็มไปด้วยหนี้บุญคุณ เธอก็ยอมรับว่า ภายใต้ความจงรักภักดีนั้น เธอมีความรู้สึกพิเศษบางอย่างต่อรอสวาลอยู่ด้วย

ทว่าเหนือสิ่งอื่นใด สำหรับแรมที่ยึดมั่นในสายสัมพันธ์พี่น้องยิ่งชีวิต ต่อให้เป็นคนที่เธอรักอย่างรอสวาล หากคิดร้ายต่อเรม เธอก็ไม่มีวันให้อภัย

หลังจากคิดใคร่ครวญตลอดทั้งคืน แรมตัดสินใจว่าทางเลือกที่ปลอดภัยที่สุด คือการให้เรมอยู่กับวูดที่มีพลังพอจะปกป้องเธอ ส่วนตัวเธอจะออกตามหาความจริง

การที่แรมฟื้นคืนพลังอสูร นับว่าเป็นการเสริมเขี้ยวเล็บให้กับฝ่ายของเอมิเลียอย่างมหาศาล

ภายใต้สถานการณ์ปกติ ทุกคนควรจะปลื้มปีติยินดี

แต่บรรยากาศกลับเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วน ราวกับทุกคน...ยกเว้นแรมกับเรม...กำลังครุ่นคิดสิ่งใดในใจ

รอสวาลยังคงยิ้มอยู่ภายนอก แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความสงสัย

วูดสามารถรักษาแรมได้อย่างไร ทั้งที่ตัวเขา...จอมเวทย์ผู้ครองพลังเวทมหาศาลและมีชีวิตอมตะมานับศตวรรษ...กลับไม่อาจทำได้

ยิ่งไปกว่านั้น ใน “คัมภีร์แห่งโชคชะตา” ที่เขาครอบครอง ก็ไม่มีการเอ่ยถึงเหตุการณ์สำคัญนี้เลย!

สิ่งที่ทำให้รอสวาลระแวงไม่ใช่แค่พลังของวูด

หากแต่เป็นความไม่แน่นอนที่คัมภีร์ไม่อาจล่วงรู้เกี่ยวกับเขา...“ตัวแปร” ที่แม้แต่โชคชะตาก็มองไม่เห็น

ทางด้านเอมิเลีย เธอควรจะยินดีกับการฟื้นพลังของแรม

แต่เมื่อเห็นว่าเรมกลายเป็นสาวใช้ประจำตัวของวูดไปแล้ว สีหน้าเธอก็แฝงแววประหลาดใจและไม่สบายใจขึ้นมาจางๆ

ส่วนสึบารุนั้น ไม่ต้องพูดให้มากความ

เขาที่เฝ้ามองเอมิเลียในฐานะ “เทพธิดา” มาตลอด บัดนี้เห็นสาวๆ ทั้งเรมและแรมต่างเทใจให้วูดอย่างง่ายดาย

เขารู้สึกถึงวิกฤตครั้งใหญ่ในชีวิต

วูด ไม่เพียงหล่อเหลาและทรงพลัง แต่ยังสามารถพิชิตหัวใจสาวๆ ได้ทีละคนอย่างไร้ข้อโต้แย้ง

แล้วเขา...สึบารุ...จะเอาอะไรไปสู้?

“ทุกคน แม้ว่าการที่แรมได้พลังคืนมาจะเป็นเรื่องน่ายินดี แต่พวกเราควรตระหนักถึงความเร่งด่วนในตอนนี้ด้วยไม่ใช่เหรอ?”

“พิธีคัดเลือกราชินีเริ่มขึ้นเมื่อวานแล้ว แต่ฝ่ายของเอมิเลียกลับยังไม่มีแม้แต่แผนการรบ ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป เราจะตกรอบก่อนจะได้ลงสนามเสียอีก”

สึบารุกล่าวขึ้นบนโต๊ะอาหารด้วยสีหน้าเปี่ยมความมั่นใจ

เขาหวังจะเปลี่ยนสถานการณ์ของตัวเอง โดยใช้ “ความรู้จากเกม” มาช่วยฝ่ายเอมิเลียคว้าชัยชนะในศึกคัดเลือกราชินี

“นั่นสินะ เมื่อเทียบกับอีกสี่ฝ่าย ฝ่ายของพวกเรายังขาดความได้เปรียบอยู่มาก”

รอสวาลกล่าวพลางจิบไวน์ ก่อนจะเริ่มวิเคราะห์แต่ละฝ่าย

ฝ่ายของครูชนั้นเพียบพร้อมทุกด้าน...ทั้งอำนาจ สายสัมพันธ์ และการสนับสนุนจากเหล่าขุนนาง หากไม่มีฝ่ายใดลงมืออะไรเลย ครูชก็จะชนะโดยอัตโนมัติ

ฝ่ายของพริสซิลล่าก็ทรงอำนาจ ทั้งจากตระกูลวัลลีแยร์และทรัพย์สมบัติส่วนตัว ถึงจะหยิ่งผยอง แต่ก็เปี่ยมความสามารถ ตรงข้ามกับเอมิเลียโดยสิ้นเชิง

ฝ่ายของเฟลท์ก็น่ากลัว ด้วยการสนับสนุนจากตระกูลแอสเทรียและฝ่ายราชวงศ์เก่า การมีไลน์ฮาร์ทอยู่ในทีมก็เป็นการรับประกันถึงพลังทหารระดับตำนาน

ส่วนอนาสตาเซีย แม้ภายนอกดูอ่อนแอที่สุด แต่แท้จริงแล้วอาจแข็งแกร่งที่สุดรองจากครูช

นอกจากจะมีตระกูลจูเคลียสของจูเลียสเป็นกำลังสนับสนุน ยังมีความมั่งคั่งจากสมาคมการค้าฮอชิน

เมื่อเทียบกับฝ่ายอื่น ฝ่ายของเอมิเลียถือว่าอ่อนที่สุด

ในด้านสายสัมพันธ์ ขุนนางเพียงคนเดียวที่มีคือรอสวาล ซึ่งก็เป็นเพียงมาร์ควิสที่ไม่มีฐานะในราชสำนัก

ด้านเศรษฐกิจ พวกเขายิ่งย่ำแย่ เพราะดินแดนของรอสวาลนั้นเป็นเพียงดินแดนชายขอบที่ยากจน

สิ่งเดียวที่ได้เปรียบคือ “กำลังรบ”

ถ้าไม่นับไลน์ฮาร์ท ไม่มีใครในห้าฝ่ายที่แข็งแกร่งเท่าวูด

ยังไม่นับรอสวาลที่พลังลึกล้ำ กับแรมที่ฟื้นคืนพลังอสูรแล้วอีกคน

สึบารุวางแผนไว้แล้วอย่างดี เขาหยิบแผนที่ออกมาพร้อมกล่าวว่า

“ด้วยสถานการณ์ตอนนี้ เราควรใช้กำลังรบเป็นจุดขาย”

“ชั้นมีสองความคิด หนึ่ง...เราควรสำรวจราคาสินค้าในเมืองต่างๆ และเริ่มทำการค้าเพื่อสะสมทุนสำหรับศึกยืดเยื้อ”

“อีกหนึ่ง...เราควรสร้างชื่อเสียงโดยการกำจัดภัยคุกคาม เช่น อสูรร้ายหรือโจร”

สึบารุแสดงความมั่นใจว่าเขาจะจัดการเรื่องการค้าได้

โดยใช้หลักง่ายๆ ของการ “ซื้อถูก ขายแพง” แล้วใช้ช่องว่างของราคานั้นสะสมทรัพย์อย่างรวดเร็ว

“ส่วนเรื่องการสู้รบ ก็ให้ท่านวูด แรม และเรมเป็นแนวหน้าในการกวาดล้างภัยคุกคามให้ราชอาณาจักร”

“แผนของชั้นชัดเจน...มีคนรบ มีคนคิด มีคนสะสมทุน และสุดท้าย เราก็จะชนะ!”

ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย...แผนของสึบารุดีจริง หากดูจากภายนอก

ทว่าในขณะที่เขากำลังยิ้มภาคภูมิ วูดกลับเอ่ยขึ้นอย่างสงบ:

“เป็นแผนที่ดี แต่การนำไปใช้อาจไม่ง่ายอย่างที่คิด”

วูดเริ่มอธิบายถึงอุปสรรคของการค้า

แม้ช่องว่างของราคาในเมืองต่างๆ จะมีจริง แต่ปัจจัยสำคัญคือ “ข้อมูล”

“นายรู้ไหมว่าเมืองไหนสินค้าชิ้นไหนแพง? เมืองไหนขายของชิ้นเดียวกันในราคาถูก?”

“ถ้าไม่มีข้อมูลนั้น ก็แค่การลอยไปกับกระแสลม อาจขาดทุนยับตั้งแต่ครั้งแรกก็ได้”

คำพูดจากทายาทสมาคมการค้าฮอชินมีน้ำหนักเกินพอที่จะทำให้สึบารุนิ่งอึ้ง

เขาลืมไปว่าโลกนี้ไม่ใช่เกม...ไม่มีเมนูแสดงราคาซื้อขายให้ดู

สึบารุถึงกับหน้าซีด...เขารู้ดีว่าหากแผนการค้านี้ล้มเหลว คุณค่าของเขาก็จะกลายเป็นศูนย์

ยิ่งเมื่อเห็นสายตาชื่นชมของเอมิเลียที่เริ่มลดลง ความรู้สึกท้อแท้ก็ยิ่งทวีขึ้น...

(โปรดติดตามตอนต่อไป)

จบตอน

♥♥ ถ้าเนื้อเรื่องไม่โอเค ขออภัยด้วยนะครับ เนื่องจาก Re : zero ทางผู้แปลไม่เคยดูเลยจะทำการเปิดฟรีจนจบจักรวาล Re : Zero ครับ ขอบคุณครับ ♥♥

♥♥ หากท่านใดอ่านแล้วค้างสามารถติดตามผลงานเรื่องอื่นๆของ charcoal gray silver gold ได้ที่ชัั้นหนังสือ ขอบคุณครับ ♥♥