: การตัดสินใจของสาวใช้ผู้เสียสละ

: การตัดสินใจของสาวใช้ผู้เสียสละ

เรมยังไม่เข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าเวทขั้นจักรพรรดิหรือเวทระดับเทพนั้นหมายความว่าอย่างไร แต่เธอก็เข้าใจโดยรวมในสิ่งที่วูดกล่าว

กล่าวคือ… วูดยังมิได้เผยพลังทั้งหมดออกมา ซึ่งหมายความว่า ร่างกายของพี่สาวของเธอ...แรม...ยังมีโอกาสจะฟื้นฟูพลังปีศาจกลับคืน!

ท่ามกลางศาสตร์เวทมนตร์มากมายที่วูดได้ร่ำเรียนมานั้น เวทรักษาคือหนึ่งในศาสตร์ที่เขาชำนาญยิ่งนัก

ทว่า… ณ โลกแห่ง “Re:Zero” การบำบัดรักษานั้นถือเป็นศาสตร์เวทที่ยากที่สุด...แม้แต่รอสวาล ผู้ครอบครองมานาอันล้นหลาม ก็ยังไม่สามารถชำนาญเวทรักษาได้โดยง่าย

โดยทั่วไป ผู้ที่สามารถใช้เวทรักษาได้มักเป็นผู้มีพรสวรรค์หายาก หรือไม่ก็ผ่านการฝึกฝนเฉพาะทาง

วูดผู้มีทั้งพรสวรรค์และความเข้ากันได้กับธาตุ จึงสามารถเรียนรู้เวทรักษาได้ และยังบรรลุถึงขั้นที่เรียกว่า “ระดับนักบุญ

เวทรักษาระดับนักบุญนั้นสามารถซ่อมแซมบาดแผลเก่า หรือแม้แต่ลบรอยแผลเป็น เหมือนอย่างที่วูดเคยรักษาบาดแผลไฟไหม้ที่ได้รับจากการโจมตีของสัตว์ปีศาจมาก่อน

ส่วนเขาของแรมนั้น นับเป็นอาการบาดเจ็บเรื้อรังเช่นกัน และตามทฤษฎีแล้ว เวทรักษาระดับนักบุญก็น่าจะเพียงพอในการรักษา

ทว่า… เพราะเขาปีศาจของแรมเป็นสิ่งที่มีอยู่ในระดับสูงเกินกว่าจะเปรียบเทียบกับบาดแผลทั่วไป พลังเวทขั้นนักบุญจึงสามารถรักษาได้เพียงบางส่วน ไม่อาจเรียกคืนได้ทั้งหมด

“ทรงพลังกว่าเวทที่นายใช้เมื่อครู่? ถ้าเป็นเช่นนั้นก็คงไม่ใช่พลังที่จะได้มาโดยไม่ต้องจ่ายอะไรเลยใช่มั้ย?” แรมเอ่ยถามขณะยังรู้สึกได้ถึงพลังที่กลับมาเพียงเล็กน้อยเมื่อครู่

เธอสัมผัสได้ว่าวูดได้ลงแรงเต็มที่ในการรักษา หากเขามีเวทมนตร์ที่แข็งแกร่งกว่านั้นอยู่จริง มันก็คงต้องแลกมาด้วยราคามหาศาล...บางทีอาจต้องใช้พิธีกรรมต้องห้าม หรือของต้องห้ามใดๆ ก็ตาม

อย่างไรเสีย นั่นย่อมมีค่ามหาศาล และด้วยสิ่งที่พวกเธอมีในมือขณะนี้ คงไม่อาจจ่ายค่าตอบแทนได้

เมื่อได้ยินคำของแรม เรมก็หันไปมองวูดด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความลังเล ในความเป็นจริง พวกเธอก็ไม่ได้มีความสัมพันธ์แน่นแฟ้นกับเขา และแน่นอนว่าไม่มีสิทธิ์จะเรียกร้องความช่วยเหลือที่มีราคาสูงเช่นนั้น

อย่างไรก็ตาม...เรม ซึ่งยึดมั่นในใจปรารถนาของตน ก็ยังคงหวังว่าวูดจะช่วยเหลือพี่สาวของเธอ

เมื่อใจต่อใจต่อสู้กันเอง เรมจึงเอ่ยอย่างเด็ดเดี่ยว

“หากท่านวูดสามารถช่วยให้พี่สาวของข้าฟื้นคืนพลังปีศาจได้จริง ข้าจะติดตามท่านไปชั่วชีวิต แม้จะต้องเป็นสาวใช้ของท่านก็ตาม”

แม้ว่าเรมและแรมจะเป็นสาวใช้แห่งคฤหาสน์ของรอสวาล แต่อันที่จริง ความจงรักภักดีของพวกเธอก็มิได้ผูกพันแน่นแฟ้นนัก

แรมเลือกจะติดตามรอสวาลเพราะเขาเป็นผู้ช่วยเหลือพวกเธอจากการล่มสลายของหมู่บ้านโอนิ

ส่วนเรม...เธอเพียงติดตามพี่สาวของตนไปทุกแห่ง ไม่ว่าเส้นทางจะเป็นเช่นไร

“เธอรู้จักประเมินค่าได้ดีทีเดียว” วูดยิ้มบางๆ และกล่าว “เพื่อฟื้นคืนเขาโอนิของเธออย่างสมบูรณ์ พลังที่ข้าต้องใช้จะต้องจ่ายราคาสูงมาก...อาจถึงขั้นเสียบางส่วนของอายุขัย”

“พลังนี้เปรียบเสมือนไม้ตายสุดท้ายของข้า เพราะฉะนั้น หากข้าจะใช้ ขอให้พวกเธอเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับจากผู้อื่นด้วย”

“ส่วนเรื่องติดตามข้า ไม่จำเป็น ข้าอยากช่วยเพราะไม่อยากให้พวกเธอแบกภาระนั้นอีก ไม่ใช่เพื่อหาคนมาชดเชยความว่างเปล่าในใจ”

ขณะวูดกล่าว สายแสงสีเงินนุ่มนวลก็แผ่ซ่านออกจากอกของเขา อักษรโบราณแห่ง “หัวใจแห่งพระเจ้า” ปรากฏขึ้นจากอก ทะลุผ่านเสื้อผ้าอย่างชัดเจนจนแรมและเรมเห็นได้

แม้ทั้งสองจะไม่สามารถอ่านอักษรเหล่านั้นได้ แต่ก็สัมผัสได้ถึงพลังเวทมหาศาลที่แผ่ออกมา

ทันทีที่อักขระเวทศักดิ์สิทธิ์ปรากฏขึ้น พลังเวทของวูดก็พุ่งสูงจนแตะขีดสุด

แม้ห้องทั้งห้องจะมีเขตแดนป้องกันที่วูดวางไว้ล่วงหน้า ทว่า พลังเวทที่พุ่งทะยานก็ทำให้ทุกสิ่งในห้อง...ไม่ว่าจะเป็นกระดาษ เก้าอี้ โต๊ะ...ลอยขึ้นกลางอากาศ

“เวทรักษาระดับจักรพรรดิ: อ้อมกอดแห่งพระมารดา!”

พลังเวทอันดุร้ายในห้องสงบลงในพริบตา กลายเป็นร่างของหญิงสาวในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ ถือคทาเรืองแสงอยู่ในมือ

กลิ่นอายของเธอเปี่ยมไปด้วยความศักดิ์สิทธิ์และเมตตา จนแรมและเรมรู้สึกราวกับตนเองเป็นเพียงสิ่งเล็กน้อยในสรวงสวรรค์

กระนั้น… หญิงผู้นี้มิได้รังเกียจสายเลือดปีศาจของพวกเธอแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม...เธอประหนึ่งมารดาอันแสนอบอุ่น เอื้อมมือไปลูบศีรษะแรมอย่างแผ่วเบา

หรือจะเรียกให้ชัดเจน… เธอวางมือลงบนจุดที่เขาของแรมเคยอยู่

พลังเวทอันมหาศาลแผ่พุ่งราวพายุ หมุนวนอย่างเกรี้ยวกราดรวมศูนย์ที่ปลายนิ้วของพระมารดา

สายเลือดโอนิในกายแรมพลันพลุ่งพล่าน...เขาเล็กๆ ที่เหลืออยู่บนศีรษะของเธอเริ่มงอกยาวออกมาอย่างรวดเร็ว!

กระบวนการนี้กินเวลาหลายนาที และเมื่อสิ้นสุด พระมารดาเพียงแย้มยิ้มอย่างอ่อนโยนแล้วสลายหายไป

ทันใดนั้น… แรมก็ถูกโอบล้อมด้วยมานาอันมหาศาล

กระแสลมอันไร้การควบคุมปะทุออกจากร่างเธอในพริบตา ทำลายข้าวของในห้องของวูดอย่างสิ้นซาก...ไม่ว่าจะเป็นโต๊ะ เก้าอี้ หรือแม้แต่เตียง ล้วนกลายเป็นเศษซาก!

เมื่อทุกสิ่งสงบลง ใบหน้าของเรมก็เต็มไปด้วยความตื้นตัน เธอกอดรัดร่างพี่สาวแน่น

ส่วนแรม...แม้ยังงุนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น เธอก็เอื้อมมือแตะเขาที่กลับคืนมา พร้อมรับรู้ถึงพลังมานาอันล้นเหลือที่ไหลเวียนอยู่ในร่างของตน ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ

“โชคดีที่เวทรักษาระดับจักรพรรดิได้ผล หากไม่สำเร็จแม้แต่เวทขั้นนั้น ข้าก็คงหมดหนทางแล้ว” วูดกล่าว พลางซ่อนความอ่อนแรงไว้เบื้องหลังคำพูด

แม้เขาจะครอบครอง “หัวใจแห่งพระเจ้า” ที่สูบพลังชีวิตในการใช้งาน เขาก็สามารถร่ายได้เพียงเวทรักษาระดับจักรพรรดิเท่านั้น

ส่วนเวทรักษาระดับเทพนั้น… ยังห่างไกลเกินเอื้อม เวทรักษาแตกต่างจากเวทอื่นโดยสิ้นเชิง และในโลกนี้ วูดยังไม่เคยได้ยินว่ามีผู้ใดบรรลุถึงระดับนั้น

ตามที่นักบวชแห่งอาณาจักรมังกรกล่าวไว้...เวทรักษาระดับเทพคือของขวัญจากพระเจ้า สามารถชุบชีวิตผู้ตายได้

“ข้าไม่รู้จะขอบคุณอย่างไรดีจริงๆ หากมิได้ให้คำสัตย์สาบานต่อท่านรอสวาล ข้าคงมอบชีวิตนี้เพื่อตอบแทนท่านวูดไปแล้ว” แรมเอ่ย

เธอทอดสายตามองวูดซึ่งอ่อนแรงหลังจากใช้พลังมหาศาลอย่างทุ่มสุดตัว...และตระหนักว่า เขามิได้พูดเล่นเลย

แม้จะเป็นแรมผู้หยิ่งทระนง เธอก็คุกเข่าลงเบื้องหน้าวูด เพื่อแสดงความขอบคุณอย่างจริงใจ

“เอาน่า เอาน่า ข้าเพียงทำตามสัญญาที่เคยให้ไว้ ไม่ต้องขอบคุณขนาดนั้น และข้าเองก็ไม่คิดจะเรียกร้องความภักดีจากใคร”

“แต่หากเธอรักน้องสาวจริง ข้าขอเตือนไว้ว่าให้ระวังรอสวาลให้ดี หมอนั่น… ไม่ได้ธรรมดา”

“แน่นอน ว่าเธออาจคิดว่าข้าพยายามยุแยงให้แตกกันก็ได้ เธอจะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่ แต่ข้าแค่อยากให้ผู้ที่ข้าเคยช่วยไว้… ไม่ต้องมาตายอย่างไร้ค่า”

แรมเองก็รู้สึกสับสนกับความรู้สึกที่มีต่อรอสวาล

เขาคือผู้มาปรากฏตัวในยามที่พวกเธออ่อนแอที่สุด...และให้ที่พักพิง พร้อมมานาให้เธอใช้ชีวิตอย่างสะดวกสบายมานานปี

แต่วูด… ก็เป็นผู้ที่เสียสละอย่างใหญ่หลวงเพื่อช่วยเหลือเธอในยามนี้เช่นกัน

แรมไม่อยากโต้แย้ง จึงเอ่ยเบาๆ อย่างระมัดระวัง

“ท่านรอสวาลอาจจะแปลกๆ ไปบ้าง… แต่เขาก็เป็นคนดี ท่านวูดอาจยังไม่รู้จักเขาดีพอก็ได้…”

“ดีหรือไม่ดี… ข้าไม่อาจฟันธง แต่ที่แน่ๆ คือ หมอนั่นเจ้าเล่ห์”

“นักล่าไส้ศึกที่โจมตีเอมิเลียในสลัม และผู้ใช้สัตว์อสูรที่บุกหมู่บ้านอาร์แลม...ต่างก็ถูกจ้างวานโดยเขา”

“หากข้าไม่เข้าขัดขวางตอนนั้น เรมก็คงตกอยู่ในอันตรายด้วย”

“มันชัดเจนว่าเขามีเป้าหมายบางอย่าง และพร้อมจะสังเวยผู้คนรอบกายเพื่อสิ่งนั้น”

“อย่างที่ข้าบอก...จะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่ หรือเธอจะไปสืบหาความจริงเองก็ได้ เอาเถอะ… ข้าจะพักผ่อนหน่อยล่ะ”

วูดพูดจบก็ดันสองพี่น้องที่ยังยืนตะลึงออกจากห้อง เตรียมตัวเข้าสู่นิทรา

แต่เมื่อเขาหันกลับมามองห้อง…

เขาก็ตระหนักว่า… ห้องของตนเองนั้นถูกพังยับเยินจากพายุเวทเมื่อครู่…

การนอนพื้นไม่ใช่ปัญหา แต่แม้แต่ฟูกหรือผ้าห่มก็ไม่มีเหลือแล้ว

“เชอะ… ชั้นจะต้องไปนอนนอกบ้านจริงๆ รึไงเนี่ย… ไม่น่าไล่พวกเธอออกไปก่อนเลย

ให้พวกเธอใช้ห้องไปแล้วนี่นา ถ้าชั้นจะขอไปนอนที่ห้องพวกเธอสักคืน พวกเธอคงไม่ปฏิเสธใช่มั้ย…”

รุ่งเช้า… แสงอาทิตย์สาดผ่านกิ่งใบประดุจใบมีดแหลม ปลุกวูดให้ตื่นขึ้น

บนกิ่งไม้กลางลานคฤหาสน์ เขาได้ยินเสียงเอมิเลียฝึกออกกำลังกายกับสึบารุอยู่เบื้องล่าง

ใช่แล้ว...หลังจากคิดตรึกตรองอยู่นานเมื่อคืน วูดตัดสินใจไม่นอนห้องพี่น้องโอนิ แต่ไปหลับบนกิ่งไม้แทน

เมื่อเขากระโดดลงจากต้นไม้ เอมิเลียและสึบารุก็เข้ามาทักด้วยสีหน้าสงสัย

“ท่านวูด นอนบนต้นไม้เมื่อคืนเหรอคะ? หรือเป็นเพราะไม่สะดวกในห้องพักของเรา?”

เอมิเลียถามด้วยรอยยิ้มดีใจที่วูดยังอยู่ แต่ก็มีแววกังวลในสายตา เธอกลัวว่าตนอาจดูแลวูดได้ไม่ดีพอ

เพราะวูดคือนายน้อยแห่งหอการค้าโฮชิน ที่พักในแคมป์ของพวกเธอย่อมไม่หรูหราเท่าค่ายของอนาสตาเซีย

“เปล่าหรอก ชั้นแค่ลองเวทใหม่ในห้องเมื่อคืน แล้วมันก็เลย… เกิดเรื่องเล็กน้อยน่ะ”

“จริงๆ แล้วได้นอนบนต้นไม้ก็ดีนะ ชั้นมีพรแห่งแสงจันทร์ การได้นอนใต้แสงจันทร์ก็ไม่เลวเลยล่ะ”

ได้ยินเช่นนี้ เอมิเลียก็เบาใจลงเล็กน้อย และเริ่มสนใจเวทใหม่ที่วูดกล่าวถึง ท่ามกลางความริษยาของสึบารุ

หรือเขาคิดไปเอง? เอมิเลียดูจะสนิทกับวูดมากขึ้นนับตั้งแต่เขากลายเป็นอัศวินของเธอ...

“คุณหนูเอมิเลีย ท่านวูด แล้วก็… บารุสุ อาหารเช้าเสร็จแล้วค่ะ” แรมในชุดสาวใช้เดินตรงเข้ามาเชิญ

ทีแรกไม่มีอะไรแปลก...แต่สึบารุ ผู้ช่ำชองเรื่องสาวงาม สังเกตได้ในทันที

แรม… เรียกวูดว่า “ท่านวูด”

ไม่ใช่ “นายวูด” แบบปกติ และน้ำเสียงก็แฝงด้วยความเคารพอย่างแท้จริง!

สำหรับสึบารุ...นี่ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยเลย…

และก่อนที่เขาจะได้ไขข้อข้องใจ พวกเขาก็ไปถึงโต๊ะอาหารเช้า และสึบารุก็ต้องอ้าปากค้างอีกครั้ง...

เพราะเรม... กลับเมินทุกคน แล้วทำหน้าที่เป็นสาวใช้ส่วนตัวให้วูดเพียงผู้เดียว...

โปรดติดตามตอนต่อไป

จบตอน

♥♥ ถ้าเนื้อเรื่องไม่โอเค ขออภัยด้วยนะครับ เนื่องจาก Re : zero ทางผู้แปลไม่เคยดูเลยจะทำการเปิดฟรีจนจบจักรวาล Re : Zero ครับ ขอบคุณครับ ♥♥

♥♥ หากท่านใดอ่านแล้วค้างสามารถติดตามผลงานเรื่องอื่นๆของ charcoal gray silver gold ได้ที่ชัั้นหนังสือ ขอบคุณครับ ♥♥