: เอมิเลีย ศัตรูตัวฉกาจของพี่สาวผู้หวงน้อง

: เอมิเลีย ศัตรูตัวฉกาจของพี่สาวผู้หวงน้อง

“ถ้าชั้นจำไม่ผิด...การคัดเลือกองค์ราชินีถูกตัดสินโดย หินมังกร ใช่ไหมล่ะ?”

“แค่จะฝากชะตากรรมของทั้งอาณาจักรไว้กับหินก้อนหนึ่งก็ดูเป็นเรื่องงี่เง่าแล้ว แต่ไม่ว่าจะแปลกแค่ไหน การเลือกผู้ได้รับพรจากมังกรก็ไม่ใช่สิ่งที่พวกขุนนางกับรัฐมนตรีจะเข้าไปก้าวก่ายได้เลย จริงไหม?”

“ครึ่งเอลฟ์คือความชั่วร้ายงั้นเหรอ? ความคิดนั่นมันทั้งผิดพลาด...และโง่เง่าสุดขีด”

“ถ้าพวกนายเปิดตาดูประวัติศาสตร์ของทวีปนี้จริงๆ จะเห็นว่าวายร้ายส่วนใหญ่มันก็ เกิดจากมนุษย์ ทั้งนั้น...มีมากกว่าคนอย่างแม่มดแห่งความริษยา ‘ซาเทลล่า’ เป็นร้อยเท่า!”

“แล้วถ้าพวกนายเป็นมนุษย์...และมีเลือดของพวกอาชญากรในอดีตไหลเวียนอยู่ในตัว จะให้ถือว่า ผิดโดยสายเลือด งั้นเหรอ?”

คำกล่าวของวูด โฮชินทำให้ทั่วทั้งห้องประชุม เงียบงัน

แต่ในท่ามกลางหมู่คนเจ้าเล่ห์ย่อมต้องมีผู้โต้กลับ

“ถ้าครึ่งเอลฟ์คนนี้ไม่มีความเกี่ยวข้องกับซาเทลล่าจริง...แล้วทำไมหน้าตาถึงได้เหมือนกันขนาดนั้น?”

“เพียงเพราะหน้าตาคล้าย...ก็จะสรุปว่าเป็นพวกเดียวกันเลยเหรอ? แล้วถ้านั่นคือ แผนการของซาเทลล่าเองล่ะ?”

“บางทีเธออาจตั้งใจจะปลอม ‘ผู้กอบกู้’ ให้ดูเหมือน ‘ผู้ทำลาย’ เพื่อให้คนโง่บางกลุ่ม...พาตัวเองไปสู่หายนะโดยไม่รู้ตัว”

แม้คำพูดของวูดจะไม่มีคำหยาบหรือด่าทอ...แต่ทุกคนต่างเข้าใจดีว่าเขากำลัง ชี้หน้าด่าใคร

ผู้ที่กลัวเอมิเลีย...คือ คนโง่ ที่วูดเอ่ยถึงนั่นเอง

“หึ! นั่นก็แค่ความคิดเข้าข้างตัวเองของแกเท่านั้น จะไปรู้ได้ไงว่าอะไรจริงอะไรเท็จ?”

วูดรู้ดีว่า...แค่คำพูดเปล่าๆ ไม่สามารถเปลี่ยนความคิดของเหล่าขุนนางดื้อรั้นได้

แม้กระทั่งถ้าซาเทลล่ามีเจตนาเช่นนั้นจริง...พวกเขาก็จะไม่มีวันยอมรับ

“แต่จะพิสูจน์อะไรไปทำไม? ตามกฎของราชอาณาจักรมังกร...เอมิเลียได้รับการยอมรับจากหินมังกร นั่นก็เพียงพอแล้วที่จะแสดงว่าเธอมีสิทธิ์เข้าชิงบัลลังก์!”

“ส่วนพวกแกที่ยังกลัวแม่มดริษยา...ก็แสดงให้เห็นแค่ว่า พวกแกยังฝังใจกับความพ่ายแพ้ในอดีตจนไม่กล้าก้าวไปข้างหน้า!”

“สามวีรชนเคยโค่นซาเทลล่าได้ในอดีต...ถ้าเธอกลับมาอีกครั้ง พวกเราก็แค่... โค่นเธอลงอีกครั้งก็เท่านั้น!”

“คนที่มัวแต่หวาดกลัวอดีตคือพวกอ่อนแอ...แต่ผู้มีสายตาไกล ต้องกล้าก้าวข้ามมันไป!”

“ไม่แปลกใจเลยที่อาณาจักรมังกรลูคนิก้าจะอ่อนแอลงขนาดนี้...เมื่อปกครองโดยคนขี้ขลาดอย่างพวกแก!”

คำปราศรัยอันเปี่ยมด้วยพลังของวูด...สั่นสะเทือนหัวใจของผู้ฟังหลายคน

แต่ในขณะเดียวกัน...ขุนนางที่ถูกตราหน้าว่าขี้ขลาด ต่างก็กำหมัดด้วยความเดือดดาล

หากไม่ใช่เพราะมีอัศวินหลวงยืนคุมอยู่...บางคนคงพุ่งเข้าใส่วูดแล้วด้วยซ้ำ

“อัศวินชื่อวูดผู้นี้...เป็นคนใหม่ของอัศวินหลวงงั้นหรือ? ต้องยอมรับเลย...คำพูดของเขาช่างกินใจนัก”

ครูชกล่าวขึ้นด้วยแววตาชื่นชม

ในฐานะขุนนางผู้ถือดาบ...ครูชเห็นด้วยกับคำพูดของวูดโดยสิ้นเชิง

หากลูคนิก้าจะเข้มแข็งขึ้นอีกครั้ง...การพึ่งพาเพียงมังกรคงไม่พอ

ศัตรูในอนาคตที่ร้ายแรงกว่าแม่มดริษยา...จะต้องปรากฏอีกแน่นอน

ความหวาดกลัวที่ตรึงอาณาจักรไว้กับอดีต...ไม่มีวันนำไปสู่พลัง

ครูชปรารถนาไม่เพียงแค่ ฟื้นฟูเกียรติของลูคนิก้า เท่านั้น แต่ต้อง ก้าวข้ามอดีต ให้จงได้

ด้วยเหตุนี้...แม้จะมีเสียงคัดค้านมากมาย เอมิเลียก็ยังคงมีสถานะผู้สมัครชิงบัลลังก์อย่างถูกต้อง

ตามธรรมเนียมของลูคนิก้า...หากได้รับการรับรองจากหินมังกร และมีอัศวินผู้สาบานตน...ก็ถือว่ามีสิทธิ์เต็มที่

แต่ปัญหาก็เกิดขึ้น...เพราะผู้ได้รับพรจากมังกรในครั้งนี้มีถึง ห้าคน!

และเมื่อหินมังกร “รับรองทั้งหมด”…ใครกันแน่ที่จะเป็นราชาคนใหม่?

สภาผู้ทรงปัญญา จึงปรึกษากับหินมังกรอีกครั้ง และท้ายที่สุดก็ได้บทสรุป...

“จะให้เวลาแต่ละคน…พิสูจน์ตนโดยการสร้างผลงานให้กับลูคนิก้า ใครมีคุณูปการมากที่สุด…ผู้นั้นจะได้ครองราชบัลลังก์!”

ไม่มีใครรู้ว่าสภาผู้เฒ่าสื่อสารกับหินมังกรยังไง...แต่เมื่อแม้แต่ราชวงศ์ยังต้องฟังพวกเขา ก็ไม่มีใครกล้าโต้แย้ง

พิธีคัดเลือกสิ้นสุดลงแล้ว...

การแข่งขันที่แท้จริงเพิ่งเริ่มต้น

“ท่านวูด...ขอบคุณมากค่ะ ถ้าไม่มีท่านตอนนั้น ชั้นคงไม่รู้จะทำยังไงจริงๆ…”

เมื่อพวกเขาออกจากวัง เอมิเลียก็โค้งศีรษะคำนับอย่างลึกซึ้ง

คำพูดและการกระทำของวูดในท้องพระโรงนั้น ทำให้หัวใจเธอสั่นไหว

ในฐานะครึ่งเอลฟ์ผู้มีใบหน้าเหมือนซาเทลล่า...เอมิเลียเคยไม่มั่นใจในตัวเองมาตลอด

แต่หลังได้ฟังวูด...เธอก็เริ่มยอมรับตัวตนของตน

ซาเทลล่าก็คือซาเทลล่า...เอมิเลียก็คือเอมิเลีย

ไม่ว่าจะเกี่ยวข้องกันยังไง สิ่งเดียวที่เธอต้องทำคือ ใช้ชีวิตในแบบของตัวเอง และ พิสูจน์คุณค่าให้เห็น

“ตรงนี้ไม่ใช่ที่คุยหรอก...ชั้นเช่าคฤหาสน์ไว้ในเมืองหลวง ไปที่นั่นกันดีกว่า”

เสียงชายแปลกประหลาดดังมาจากด้านหลัง...เขาคือชายผิวซีด ผมยาวสีน้ำเงิน แต่งหน้าราวตัวตลก

มาร์ควิส รอสวาล แอล. เมเธอร์ส หนึ่งในผู้สนับสนุนเอมิเลีย

วูดรู้ดีว่าอีกฝ่ายคือจอมเวทหลวงแห่งลูคนิก้า...ผู้ครอบครองฉายา “แดง”, “เขียว”, และ “เหลือง” ทั้งสามธาตุ

แค่ได้หนึ่งฉายาก็ว่ายากแล้ว…แต่รอสวาลกลับมีถึงสาม

แต่แม้รอสวาลจะแข็งแกร่งแค่ไหน...วูดก็ไม่เคยใส่ใจนัก เพราะพวกเขาไม่มีสายสัมพันธ์ใดต่อกัน

สิ่งเดียวที่ทำให้วูด “จับตา” รอสวาล...คือสิ่งที่เขาพบหลังฆ่าแม่ของเอลซ่า

ในบันทึกของนาง...ระบุชัดว่า ผู้จ้างเอลซ่าให้สังหารเอมิเลียคือรอสวาลเอง!

ช่างประหลาดนัก…ในขณะที่แสดงตนว่าเป็นผู้สนับสนุน…กลับวางแผนจะทำลายเธอ?

หรือบางทีเขาอาจเปลี่ยนใจกลางคัน? หรือทั้งหมดเป็นเพียงแผนลวง? วูดไม่อาจแน่ใจ

แต่สิ่งที่เขารู้แน่คือ...รอสวาลไม่ใช่คนธรรมดา

...เขาอาจเจ้าเล่ห์เทียบเท่ากับ “เทพมนุษย์” จากโลกของ เกิดชาตินี้พี่ต้องเทพ เสียด้วยซ้ำ

วูดจึงหวังสุดใจว่าจะไม่ต้องปะทะกับชายคนนี้

“ส่วนเรื่องคำสัตย์…ชั้นคงต้องขอโทษนะ ตอนนั้นที่พูดแบบนั้นออกไป...ก็เพราะเรารู้จักกันมาก่อน แต่อย่างเป็นทางการ...ชั้นยังไม่อยากสังกัดฝ่ายใด”

“แต่ถ้าเธอต้องการความช่วยเหลือ...ถ้ามันอยู่ในความสามารถของชั้น ชั้นก็จะช่วย”

คำพูดของวูดทำให้เอมิเลียหน้าเสียไปชั่วครู่...แต่เธอก็ฝืนยิ้มออกมา

เธอรู้ดี...ที่ผ่านมาเขาช่วยเธอมามาก แต่เธอยังไม่เคยตอบแทนอะไรเขาเลย

ขอแค่เขายังยื่นมือเมื่อเธอต้องการ...แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว

วูดหันหลัง เตรียมกลับไปที่พักของอัศวิน...แต่แล้วเขาก็ชะงัก

...ใครบางคน กำลังมุ่งตรงมาทางนี้ ด้วยสายตาแน่วแน่

วูดจึงเปลี่ยนใจ พูดกับเอมิเลียอีกครั้ง

“เอมิเลีย…จริงๆ แล้วการเป็นอัศวินของเธอก็ไม่เลวนักหรอกนะ

แต่มีเงื่อนไขข้อเดียว...ต้องมีอาหาร ที่พัก...แล้วก็ช่วยจัดการเรื่องส่วนตัวให้ชั้นด้วย”

“เอ๋?” เอมิเลียเบิกตาอย่างงุนงง

อาหาร? ที่พัก? แถมยังต้องช่วยเรื่องส่วนตัวอีก?

สึบารุที่ยืนอยู่ใกล้ๆ...กัดฟันจนแทบแตก!

“อาหาร”...แปลว่าได้กินข้าวด้วยกัน

“ที่พัก”...หมายถึงนอนใต้ชายคาเดียวกัน

“เรื่องส่วนตัว”…ไอ้บ้านี่คิดจะลวนลามนางฟ้าของชั้นเรอะ!?

...สึบารุแทบจะระเบิดเป็นผุยผง

ทำไมพลังโกงของเขาถึงไร้ค่าแบบนี้!? ถึงจะรักเอมิเลียมากแค่ไหน ก็ยังไม่สามารถเป็น “อัศวินของครึ่งเอลฟ์” ได้เลย!

แต่ในขณะที่สึบารุจมอยู่กับความฟุ้งซ่าน ทั้งเอมิเลียและพรรคพวกก็เริ่มเข้าใจแล้วว่า “ปัญหาส่วนตัว” ที่วูดพูดถึง...คืออะไร

เพราะบุคคลผู้หนึ่ง...รออยู่ด้านนอกวังอย่างไม่ยอมจากไป...

เธอคือ อนาสตาเซีย โฮชิน

ในฐานะประมุขห้างโฮชิน...เธอเฝ้ารอวูดที่หายไปจากบริษัทมาสองปีเต็ม

เธอทั้งคิดถึง...ทั้งเป็นห่วง

เธอไม่อยากให้วูดไปไหนอีกแล้ว!

ในสายตาอนาสตาเซีย...ความฝันของวูดเรื่องเป็นอัศวินมันเหลวไหล

โลกแห่งอัศวินเต็มไปด้วยความอันตราย...ในเมื่อตอนนี้เขามีทุกอย่างแล้ว จะไปเสี่ยงเพื่ออะไร?

และถึงแม้เขาจะอยากเป็นอัศวินจริง...ก็ต้องเป็นอัศวินของเธอเท่านั้น!

“วูด เลิกทำตัวงี่เง่าสักที...ไม่งั้นพี่สาวคนนี้จะโกรธนะ!”

“ชั้นจะไม่บังคับให้นายบริหารกิจการอีกแล้วก็ได้…แค่ขอนายอยู่กับชั้นก็พอ!”

เธอคิดว่าวูดแค่กำลังอยู่ในช่วง วัยต่อต้าน เหมือนเด็กทั่วๆ ไป

แต่ช่วงวัยต่อต้านนี่แหละ...คือเวลาที่อันตรายที่สุด!

โดยเฉพาะเมื่อมี “ครึ่งเอลฟ์” หน้าตาเหมือนซาเทลล่าคนนั้นอยู่ข้างๆ!

“อนาสตาเซีย...ชั้นโตแล้ว ไม่ต้องมาคอยประคบประหงมขนาดนั้นก็ได้”

“ชั้นตัดสินใจแล้ว...ว่าจะเป็นอัศวินของเอมิเลีย และจะช่วยให้เธอขึ้นครองบัลลังก์”

“แม้ว่าเธอจะเป็นพี่สาวของชั้น...แต่ในฐานะผู้นำคนละฝ่าย...เธอก็กลายเป็นศัตรูของชั้นแล้ว เตรียมตัวไว้ให้ดีล่ะ”

ทันทีที่วูดกล่าวเช่นนั้น…แววตาใสซื่อของอนาสตาเซียเปลี่ยนเป็นเยียบเย็นดั่งน้ำแข็ง

เธอกระซิบกับตัวเองเบาๆ ราวกับจมอยู่ในภวังค์

“วูด...เห็นพี่สาวคนนี้เป็นคู่แข่งงั้นเหรอ...เด็กน้อยน่ารักของพี่…”

สักพัก เธอก็กลับมายิ้มตามปกติ...และมองวูดอย่างจริงจัง

“เข้าใจแล้วล่ะ...นายเลือกทางเดินของตัวเองแล้ว”

ทุกคนต่างโล่งอกที่เห็นภาพการปรองดองของพี่น้อง...แต่แล้ว...อนาสตาเซียก็หันสายตาเต็มไปด้วย ไฟแค้น ไปยังเอมิเลีย!

“แสดงว่าเธอสินะ...ที่ขโมยน้องชายของชั้นไป!

เดิมทีชั้นตั้งใจจะเล่นงานฝั่งครูช...เพราะเป็นฝ่ายที่แข็งแกร่งที่สุด

แต่ตอนนี้...เปลี่ยนเป้าหมายแล้ว! ชั้นจะ บดขยี้ฝ่ายของเอมิเลียให้แหลก!

เพื่อให้น้องชายแสนโง่คนนี้...รู้ว่าอยู่ข้างพี่สาวต่างหากที่ปลอดภัยที่สุด!”

โปรดติดตามตอนต่อไป

จบตอน

♥♥ ถ้าเนื้อเรื่องไม่โอเค ขออภัยด้วยนะครับ เนื่องจาก Re : zero ทางผู้แปลไม่เคยดูเลยจะทำการเปิดฟรีจนจบจักรวาล Re : Zero ครับ ขอบคุณครับ ♥♥

♥♥ หากท่านใดอ่านแล้วค้างสามารถติดตามผลงานเรื่องอื่นๆของ charcoal gray silver gold ได้ที่ชัั้นหนังสือ ขอบคุณครับ ♥♥