: วิชาดาบเวทมนตร์? ชั้นก็ทำได้เหมือนกัน!

: วิชาดาบเวทมนตร์? ชั้นก็ทำได้เหมือนกัน!

ในหมู่อัศวินหลวงแห่งราชอาณาจักร จูเลียสแทบไม่มีคู่ซ้อมที่สมน้ำสมเนื้อได้เลย...ส่วนเรนฮาร์ด เซียนดาบผู้ไร้เทียมทานนั้น...แข็งแกร่งเกินไปจนการประลองด้วยกลายเป็นฝันอันเลือนลาง พลังของเขาอยู่เหนือสามัญชนดั่งหุบเหวกับยอดเขา ทำให้ไม่มีใครอาจเอื้อมถึง

ขณะที่เหล่าอัศวินคนอื่นๆ ก็มิอาจเทียบฝีมือกับจูเลียสได้แม้แต่น้อย จึงทำให้เขาขาดคู่ต่อสู้ที่จะช่วยลับฝีมือให้แหลมคม

เฟลิกซ์นับว่าแข็งแกร่งในด้านเวทมนตร์ก็จริง แต่ความถนัดของเขาอยู่ในสายเวทรักษาธาตุน้ำ เป็นผู้สนับสนุนที่เชี่ยวชาญด้านการเยียวยาและเสริมพลัง มากกว่าจะเหมาะเป็นคู่มือของจูเลียสในการประลอง

ทว่า...บัดนี้...ยามที่เขายืนประจันหน้ากับชายชื่อวูด จูเลียสก็ได้พบกับคู่ต่อสู้ผู้มีฝีมือทั้งในทางดาบและเวทมนตร์...ดุจเงาสะท้อนของตนเอง

เขารู้สึกตื่นเต้นเป็นครั้งแรก...ที่ได้ประมือกับผู้มีความสามารถพิเศษที่คล้ายคลึงกับตนเองเช่นนี้

จูเลียสยกดาบยาวขึ้นในมือ พลิ้วไหวดุจระบำอันสง่างาม กระแสวิญญาณสายลมขานรับเสียงเรียกของเขา ใบดาบกรีดผ่านอากาศ ปล่อยคลื่นคมลมพุ่งทะลวงไปยังวูด

จากการปะทะกันก่อนหน้า จูเลียสรู้แล้วว่าในด้านร่างกาย วูดเหนือกว่าเขาทั้งในเรื่องความเร็วและพลังโจมตี การปะทะตรงๆ จึงถือเป็นกลยุทธ์ที่โง่เขลา

เขาต้องอาศัยทักษะและสติปัญญาเอาชนะ

ด้วยพรศักดิ์สิทธิ์แห่งวิญญาณ จูเลียสได้รับความโปรดปรานจากจิตวิญญาณรอบตัว ทำให้เวทของเขาทรงพลังยิ่งกว่าผู้อื่น ทั้งยังสิ้นเปลืองมานาน้อยลงอย่างน่าเหลือเชื่อ...ขณะที่วูดเองก็ใช้เวทมนตร์ได้ แต่ในการต่อสู้ระยะยาว จูเลียสเชื่อมั่นว่าตนย่อมได้เปรียบ

กระบี่สายลมห้าสายถักทอรวมกันกลางอากาศ กลายเป็นกรงเล็บอันแหลมคมพุ่งทะลวงสู่เป้าหมาย แต่...วูดกลับไม่ขยับแม้แต่น้อย เขายืนมั่น หยิบดาบขึ้นเตรียมโต้กลับอย่างสง่างาม

“เขาจะโต้กลับด้วยการฟันดาบที่แฝงพลังเวทงั้นเรอะ!?”

“แต่นั่นก็เข้าทางจูเลียสพอดีน่ะสิ… ด้วยความสามารถของเขา การใช้เวทมนตร์เปลืองมานาน้อยกว่าคนทั่วไปมาก…”

อัศวินที่ยืนชมจากอัฒจันทร์ส่วนใหญ่ไม่มีความรู้ในด้านเวทมนตร์มากนัก...รวมถึงมาร์คัสและเรนฮาร์ด...แต่เฟลิกซ์กลับเข้าใจเจตนาของจูเลียสทันที

มันชัดเจน...จูเลียสกำลังลากการต่อสู้นี้ให้กลายเป็นสงครามแห่งความทรหด หวังดูดกลืนพลังมานาของวูดจนหมด แล้วค่อยคว้าชัยชนะด้วยพลังแห่งวิญญาณของตน

“สำนักร้อยภูต...วิชาดาบเดี่ยว...คามาอิตาจิ!”

อากาศรอบกายวูดสั่นไหวราวมีมือที่มองไม่เห็นควบคุม สายลมหมุนวนรอบเท้าเขา ดั่งพายุแห่งคมดาบ

ทันทีที่เขาชักดาบออกจากฝัก ลมรอบตัวก็โถมไปข้างหน้าพร้อมเสียงหวีดหวิว!

กระบี่ลมขนาดยักษ์ รูปร่างเสี้ยวจันทร์กว้างเกือบสิบเมตร ฟาดเข้าปะทะกับกรงเล็บลมทั้งห้าของจูเลียสในเสี้ยววินาที!

เสียงปะทะดังก้องสนั่น พายุลมลั่นทั่วสนามรบ คลื่นแรงกระแทกหมุนวนกลายเป็นพายุหมุนยักษ์กลางสนาม!

แรงฟันและใบมีดลมที่คลั่งไหลพุ่งไปทั่ว ดั่งกริชบินนับร้อยกรีดผืนดินจนเกิดรอยลึกหลายสาย

“เวทลมรุนแรงขนาดนี้…แม้แต่จูเลียสที่มีวิญญาณช่วย ยังทำได้แค่ยันไว้…”

มาร์คัสพึมพำตะลึง วูดไม่เพียงใช้เวทได้ แต่ยังควบคุมได้หลายธาตุ...เขาเพิ่งต้านเวทไฟของจูเลียสไปเมื่อครู่ และบัดนี้…กลับใช้เวทลมระดับสูงอีก

“ไม่… หมอนั่นไม่ได้ใช้เวท” เฟลิกซ์เอ่ยเสียงต่ำ ดวงตาสั่นไหว “ไม่มีแม้แต่เศษมานาในอากาศ… การฟันนั้น...มันคือ ‘พลังดาบ’ ล้วนๆ!”

“ว่าไงนะ!? ดาบที่ปล่อยออกมาราวเวทมนตร์งั้นเรอะ!? เป็นไปไม่ได้!!” มาร์คัสอุทาน

แม้อัศวินระดับสูงจะปล่อยคลื่นดาบได้ แต่มันก็แค่กรีดเกราะอ่อนหรือผิวหนังเท่านั้น...แต่ในระดับที่วูดทำได้…นั่นมันไม่ใช่เรื่องธรรมดาอีกต่อไป

“เฟลิกซ์พูดถูก” เรนฮาร์ดเอ่ยพลางพยักหน้า “ตอนชั้นสู้กับเขา เขาใช้ท่าแบบนี้มาก่อน…แต่เพราะชั้นมี ‘พรแห่งการหลบหลีก’ จึงไม่ถูกผลกระทบ”

“และดูเหมือน กลยุทธ์ของจูเลียสจะผิดพลาด… หวังทำให้วูดหมดมานา…มันเป็นไปไม่ได้เลย เพราะระดับพลังของหมอนี่...”

ขณะเหล่าผู้ชมกำลังวิเคราะห์ วูดก็ยืนตรงหน้าจูเลียส เอ่ยคำด้วยน้ำเสียงสงบ

“มีคำแนะนำให้นะ ถ้านายยังอยากมีโอกาสชนะ...ก็สู้ให้เต็มพลังตั้งแต่แรกจะดีกว่า”

“นายมีพรพิเศษบางอย่างใช่มั้ย และหวังจะดึงการต่อสู้นี้ให้ยืดยาว เพื่อดูดพลังมานาของชั้น”

เขาแค่นยิ้ม “แต่ว่านะ…ถ้าการต่อสู้ยืดเยื้อ นายไม่มีทางชนะเลยแม้แต่น้อย”

“พูดตรงๆ ประตูเวทในร่างกายชั้น...มันใหญ่เกินกว่าที่นายจะจินตนาการได้”

ว่าแล้ว วูดก็ปลดผนึกเวทที่กดพลังไว้ มานาอันมหาศาลพลันพวยพุ่งจากร่างของเขา!

พื้นใต้เท้าเริ่มสั่นสะเทือน ราวแผ่นดินจะปริแตก...พลังเวททะลักออกจากร่างกายเป็นเสาแสงที่ทะลุฟ้าฟาด...บิดเบือนอากาศรอบข้าง บดบังเขตเวทของสนามรบ

พื้นดินแตกร้าวเป็นเส้นใยแมงมุมจากจุดยืนของวูด และรัศมีพลังเวทที่เสถียรในที่สุดก็ปักหลัก...เปล่งพลังคงที่และไร้จุดสิ้นสุด

ทุกผู้คนในสนามเบิกตาค้าง แม้แต่ผู้ไม่มีพรเวทก็สัมผัสได้...พลังมานาระดับนี้…เหนือมนุษย์โดยสิ้นเชิง!

แค่การปลดปล่อย...ผืนแผ่นดินยังสั่นสะเทือน แล้วถ้าเขาสู้จริงล่ะ?

“นี่มันไม่ใช่แค่ชาวบ้านบ้านนอก…หมอนี่อยู่ระดับเดียวกับเรนฮาร์ดแล้ว! อสูรชัดๆ!”

“เข้าใจหรือยัง? ถ้านายคิดจะสูบมานาชั้นให้หมด…บอกเลยว่า ชั้นสู้ได้สามวันติดแบบไม่ต้องพัก...แถมการฟื้นฟูมานาของชั้นก็สูงกว่ามาตรฐานหลายเท่า”

“ดังนั้น ถ้าอยากชนะชั้น...ก็ลงดาบตัดสินกันเลย อย่ากลัวว่าจะฆ่าชั้นได้ เพราะถึงชั้นจะไม่มีพลังฟื้นคืนชีพ แต่พลังฟื้นฟูของชั้นก็เหลือเชื่อ”

“ต่อให้แขนขาขาด ก็ไม่ใช่บาดแผลถึงตายสำหรับชั้น”

คำพูดของวูดทำให้สนามเงียบงัน...ไม่เพียงมีมานาล้นเหลือ…แต่ยังฟื้นตัวได้ระดับอสูร! นี่มันตัวโกงชัดๆ!

“ไหนๆ ก็ตื่นเต้นขนาดนี้แล้ว จะบอกอะไรอีกอย่าง...ชั้นใช้เวทได้ทุกธาตุ และพรของชั้นจะยิ่งแกร่งขึ้นเมื่อยามค่ำมาถึง…”

แววตาวูดลุกโชนด้วยเพลิงสงคราม ขณะพูดราวกับเล่น

จูเลียสยิ้มจางๆ...ไม่มีเหตุผลให้คิดว่าวูดโกหกเลย…ตั้งแต่วูดปลดปล่อยมานาออกมา เขาก็รู้ว่าโอกาสชนะของตนนั้นแทบไม่เหลือ

ทั้งในด้านร่างกาย...วูดเหนือกว่า

ทั้งในวิชาดาบ...เขาปลดปล่อยพลังคล้ายเวทได้

เดิมที จูเลียสหวังใช้เวทที่มีวิญญาณหนุนช่วยพลิกสถานการณ์ แต่…ปริมาณมานาของวูดก็ทำลายความหวังนั้นจนหมดสิ้น

“พูดตามตรง นายคือคนที่สองในชีวิตที่ทำให้ชั้นรู้สึกหมดหนทาง…” จูเลียสกล่าวด้วยความสัตย์จริง “แต่ชั้นก็ยังอยากรู้ขีดจำกัดตัวเอง เพราะงั้น...ขอใช้ท่าสุดท้ายล่ะนะ”

แสงแห่งธาตุต่างๆ หกสีค่อยๆ ก่อรูปรวมตัวรอบกายเขา ลอยรวมกันเข้าสู่ดาบยาวในมือ...ทำให้มันส่องประกายดั่งสายรุ้ง

แม้ยังเป็นดาบ แต่บัดนี้...มันไม่ต่างอะไรกับสายรุ้งเรืองรอง

“คูราริสต้า...ดาบสายรุ้ง!”

ด้วยก้าวอันแหลมคม จูเลียสพุ่งไปยังวูดทันที ดาบยาวของเขาฟาดฟันด้วยพลังแห่งสายรุ้ง พลังเวททั้งหกแทรกลงในดาบเดียว ส่งแสงสว่างเจิดจ้า ราวจะผ่าทุกสิ่ง!

มันคือ “เทคนิคดาบเวทมนตร์” ที่ผสมทั้งดาบและเวทเข้าด้วยกัน วิชาไม้ตายที่เขาเคยตั้งใจเก็บไว้ใช้ยามท้าชิงเรนฮาร์ด...แต่วูดก็ทำให้เขาจำเป็นต้องงัดออกมา

แต่วูดเพียงแค่ยิ้ม

“วิชาดาบเวทมนตร์งั้นเรอะ? ก็ดูทรงพลังดีนะ…ว่าแต่…ชั้นเองก็ชำนาญด้านนั้นอยู่ไม่น้อย”

พลางพูด เขาก็ร่ายมานาเข้าสู่ดาบจนร้าว รอยน้ำแข็งแผ่จากแขนลงไปตามใบดาบ อุณหภูมิทั่วสนามเริ่มเย็นเฉียบลงอย่างฉับพลัน

“สำนักร้อยภูต...วิชาดาบเดี่ยวสายเยือกแข็ง...ยูกิอนนะ!!”

วูดฟาดดาบออก...คลื่นพลังเย็นยะเยือกพวยพุ่งจากคมดาบ แท่งน้ำแข็งแหลมผุดขึ้นทั่วพื้นราวมีชีวิต

ในชั่วพริบตานั้น จูเลียสรู้สึกเห็นหญิงสาวงามคนหนึ่งเดินเฉียดผ่าน และก่อนจะรู้ตัว...ครึ่งร่างขวาของเขาก็หมดความรู้สึกโดยสิ้นเชิง!

ผู้ชมทั่วสนามลุกขึ้นยืน พากันตะลึงงัน...หิมะโปรยปรายอย่างเงียบงันลงสู่สมรภูมิ

ผนังน้ำแข็งมหึมาตั้งตระหง่านกลางเวที แบ่งสนามออกเป็นสองฟาก...และ ‘อัศวินผู้เลิศล้ำ’ จูเลียส...ครึ่งร่างพร้อมดาบ…ถูกแช่แข็งไว้ในกำแพงน้ำแข็งนั้น!

“การฟันครั้งสุดท้ายนั้นของวูด...ทำลายวิชาดาบเวทของจูเลียสในพริบตา…แต่อย่างน้อย เขาก็ยั้งมือไว้ช่วงท้าย” เรนฮาร์ดเอ่ยพลางพยักหน้า

แม้หลายคนอาจไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น…แต่เซียนดาบย่อมมองเห็นทุกการเคลื่อนไหว

“ชั้นแพ้แล้วล่ะ…ยินดีต้อนรับเข้าสู่กองอัศวินหลวง” จูเลียสประกาศยอมรับความพ่ายแพ้อย่างไม่ลังเล

เขารู้…ถ้าวูดไม่ยั้งมือ เขาคงตายไปแล้ว

ต่างกันเกินกว่าจะเรียกว่าระดับเดียวกันด้วยซ้ำ...ความสิ้นหวังแบบนี้…เขาเคยเจอแค่ตอนสู้กับเรนฮาร์ดเท่านั้น

และตอนนี้…อสูรอีกตนหนึ่ง ได้ถือกำเนิดขึ้นแล้ว

วูดยื่นมือออก...กำแพงน้ำแข็งละลายอย่างเงียบงัน

จูเลียสยอมแพ้ เท่ากับวูดผ่านการทดสอบ และได้เข้าสังกัดกองอัศวินหลวงอย่างเป็นทางการ

ที่จริง…ตั้งแต่วูดแสดงฝีมือครั้งแรก มาร์คัสก็รู้คำตอบแล้ว...ไม่มีทางปล่อยคนแบบนี้ไปเด็ดขาด

พลังของกองอัศวิน คือเสาหลักแห่งราชอาณาจักรมังกร...มาร์คัสผู้เคยดูแคลนวูดในฐานะ ‘อาชญากร’ ถึงกับต้องยอมรับ…เขาคิดผิดมหันต์

พริสซิลลา ผู้เฝ้ามองทุกการประลองด้วยสายตาคมกล้า ก็จ้องมองวูดอย่างลึกซึ้งกว่าเดิม

เธอเพิ่งเข้าใจในตอนนี้เอง…ว่าเหตุใด สัญชาตญาณแรกพบของเธอจึงบอกว่า...ชายคนนี้ ‘ไม่ธรรมดา’!

โปรดติดตามตอนต่อไป

จบตอน

♥♥ ถ้าเนื้อเรื่องไม่โอเค ขออภัยด้วยนะครับ เนื่องจาก Re : zero ทางผู้แปลไม่เคยดูเลยจะทำการเปิดฟรีจนจบจักรวาล Re : Zero ครับ ขอบคุณครับ ♥♥

♥♥ หากท่านใดอ่านแล้วค้างสามารถติดตามผลงานเรื่องอื่นๆของ charcoal gray silver gold ได้ที่ชัั้นหนังสือ ขอบคุณครับ ♥♥