: เซียนดาบผู้ไร้เทียมทาน ... พลังอันล้นเหลือของวูด!

: เซียนดาบผู้ไร้เทียมทาน ... พลังอันล้นเหลือของวูด!

“ชื่อของชั้นคือวูด... ก็แค่ชาวบ้านธรรมดาคนหนึ่งจากดินแดนอันไกลโพ้น” เขาแนะนำตัวอย่างสงบ พลางจ้องมองชายเบื้องหน้าอย่างประเมิน “ชั้นไม่อาจเสนอคำชี้แนะใดๆ ได้หรอก โดยเฉพาะต่อคนที่มีตำแหน่งสูงส่งอย่าง ‘ดาบแห่งอาณาจักร’ และ ‘อัศวินผู้เลิศล้ำ’ อย่างนาย”

ตั้งแต่จูเลียส จูคูเลียส ก้าวเท้าเข้าสู่สนาม วูดก็ล่วงรู้ในทันที...ชายผู้นี้มิใช่เพียงภาพลักษณ์งดงามภายนอก แต่เป็นอัศวินที่แฝงเร้นไว้ด้วยอันตรายถึงขีดสุด นับแต่ก้าวสู่โลกใบนี้ วูดพบเจอผู้คนเพียงหยิบมือ และในจำนวนนั้น แทบไม่มีใครมอบ “ความรู้สึกแห่งภัยคุกคาม” ให้กับเขาได้...เรนฮาร์ด ฟาน แอสเทรีย อาจใช่ และบางทีอาจรวมถึงปัคกับเอมิเลียที่รวมพลังกัน

แต่ตอนนี้… จูเลียสกลับสามารถแผ่พลังออกมาระดับเดียวกัน… หรือแม้กระทั่งเหนือกว่าเอลซ่าและพริสซิลลาเสียอีก

จูเลียสชักดาบด้วยท่วงท่าละเมียดละไม โค้งคำนับอย่างสุภาพแบบอัศวิน ก่อนที่ร่างของเขาจะหายไปในชั่วพริบตา

หากจะบอกว่าเขาหายตัวไปก็คงไม่ถูกนัก...หากแต่การเคลื่อนไหวนั้นรวดเร็วเกินกว่าตามนุษย์ปุถุชนจะติดตามได้ทันต่างหาก

“อะไรกัน… จูเลียสเอาจริงเรอะ? ถ้าใช่ แบบนี้คู่ต่อสู้ก็คงโดนสอยร่วงในพริบตาน่ะสิ?”

จูเลียสคือหนึ่งในยอดฝีมือแห่งกองอัศวินหลวง รองจากเซียนดาบเรนฮาร์ดแล้ว แทบไม่มีใครเทียบเคียงเขาได้...แม้แต่เรนฮาร์ดเอง หากไร้พรแห่งพระเจ้า ก็อาจมิอาจเหนือกว่าเขาในด้านวิชาดาบล้วนๆ

ความเข้มแข็งอันยิ่งใหญ่ของจูเลียส และความเคร่งขรึมที่ฉายออกมา ทำให้เหล่าอัศวินที่เฝ้าดูต่างตกตะลึง พวกเขาคุ้นเคยกับจูเลียสในแบบที่ไม่เคยแสดงพลังเต็มที่เช่นนี้มาก่อน

ทว่า...ในขณะที่ทุกสายตาจับจ้องอย่างตื่นกลัว...ฉากเบื้องหน้ากลับพลิกความคาดหมายทั้งมวล!

ชายหนุ่มผู้ถูกมองว่าเป็นแค่ชาวบ้านบ้านนอก กลับตอบสนองต่อการโจมตีของจูเลียสในเสี้ยววินาที!

เพล้งงง!!

สายลมกรรโชกกระจายจากจุดปะทะของสองดาบ เปลวประกายกระเด็นสาดส่องวูบไหวไปทั่วอากาศ

บรรดาอัศวินที่เฝ้าชมต่างเบิกตาโพลง เด็กหนุ่มที่พวกเขาดูแคลน กลับเคลื่อนไหวได้ทัดเทียมกับจูเลียส รับการโจมตีได้อย่างตรงเป้า!

“ความเร็วไม่เลวนี่” จูเลียสเอ่ยชมพลางเผยรอยยิ้มจาง “แต่ดูเหมือนพลังของชั้นยังได้เปรียบอยู่”

ทว่า...เพียงแค่การปะทะกันชั่วครู่ จูเลียสกลับรับรู้ถึงแรงกระแทกมหาศาลไหลบ่าผ่านแขนดั่งคลื่นยักษ์จนร่างของเขาต้องถูกผลักกระเด็นโดยไม่อาจต้านทาน!

ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก...แล้วร่างของเขาก็ลอยเคว้งกลางอากาศ มิอาจทรงตัวได้!

เห็นเช่นนั้น จูเลียสรีบสะบัดดาบถือมือหนึ่ง อีกมือกางออกเรียกพลังเวทไฟจำนวนมาก

ในโลกนี้ การใช้เวทขึ้นอยู่กับ ‘โอด’ หรือพลังเวทในร่าง ซึ่งจะปลดปล่อยผ่าน ‘ประตูเวท’ ที่เปิดสู่ธาตุต่างๆ ขนาดและจำนวนของประตูเหล่านี้คือสิ่งที่กำหนดพลังทำลายของเวท

สำหรับจูเลียส เขาครอบครอง “พรแห่งญาณวิญญาณ” ทำให้สามารถเข้าถึงเวททั้งหกธาตุ และเปิดประตูเวทขนาดใหญ่ได้ด้วยการสนับสนุนจากวิญญาณธาตุ

ลูกไฟเกือบสิบลูก ผุดขึ้นจากฝ่ามือ...เริ่มจากขนาดลูกปิงปอง ก่อนจะขยายกลางอากาศจนเท่าลูกฟุตบอล ลุกโชนด้วยพลังความร้อน มุ่งสู่ร่างของวูดอย่างดุดัน!

แต่…วูดกลับไม่แม้แต่จะขยับตัว ใบหน้ากลับฉายแววตื่นเต้นเปี่ยมด้วยไฟการต่อสู้!

“นักดาบที่ใช้เวทมนตร์ได้เรอะ? น่าสนใจดีแฮะ… ไม่ได้เจอแบบนี้มานานแล้ว!” เขากล่าวพลางยิ้ม “เวทศักดิ์สิทธิ์ธาตุน้ำ...ม่านสายน้ำทะลัก!!”

วูดยกมือขึ้น เปิดประตูเวทของตนเอง...พลังเวททะลักออกจากพื้นราวกับระเบิดน้ำใต้ดิน รังสรรค์ม่านน้ำสูงตระหง่านขึ้นเบื้องหน้า! เปลวไฟของจูเลียสพุ่งชนม่านน้ำจนเกิดปะทะธาตุรุนแรง กลุ่มไอน้ำหนาทึบแผ่คลุมทั่วสนามรบ!

“นั่นมัน…ชาวบ้านบ้านนอกที่ไหนกัน!?” อัศวินคนหนึ่งพึมพำอย่างลืมตัว “เขาเป็นทั้งนักดาบและผู้ใช้เวทเหมือนกับจูเลียสเลย! อัจฉริยะอัศวินชัดๆ!”

แม้เป็นเพียงการประมือช่วงสั้น แต่ทุกคนในที่นั้นต่างรู้แล้วว่า...ชายหนุ่มผู้นี้หาใช่ผู้มาใหม่ธรรมดา

ผู้ที่สามารถรับการฟาดฟันแรกของจูเลียส และร่ายเวทระดับสูงในเวลาเดียวกัน… สมควรได้รับความเคารพในฐานะอัศวินแห่งกองทัพหลวง

“หืม… การประลองระหว่างอัศวินงั้นเรอะ? หาดูได้ไม่บ่อยแฮะ” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านข้าง

“แถมกัปตันมาร์คัสยังอนุมัติด้วยเนี่ยสิ แปลกกว่าอีก...การประลองแบบนี้เปลืองทรัพยากรจะตาย กัปตันออกจะงกเรื่องพวกนี้แท้ๆ” อีกเสียงพูดเสริมอย่างขบขัน

สองร่างเพิ่งมาถึง...ผู้หนึ่งคือชายผู้สวมชุดอัศวินสีแดงเพลิง ผู้ได้รับการยกย่องว่าเป็นสุดยอดแห่งดาบ...เรนฮาร์ด ฟาน แอสเทรีย

และอีกผู้ที่มากับเขาคือชายร่างระหง ใบหน้าอ่อนหวานราวสตรี มีหูแมวโผล่พ้นผมยาว...เฟลิกซ์ อาร์ไกล์ หนึ่งในนักรักษาชั้นเลิศ เจ้าของสมญา “สีน้ำเงิน” และเป็นผู้ที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ที่ได้รับตำแหน่งนี้

แม้มิใช่นักรบแนวหน้า แต่พลังของเฟลิกซ์ก็จัดอยู่ในระดับห้าอันดับแรกของกองอัศวิน และยังเป็นเพื่อนสนิทกับทั้งเรนฮาร์ดและจูเลียส

ที่พวกเขามาถึงล่าช้า เพราะเหตุวุ่นวายเล็กน้อยจากเฟลท์...เด็กสาวผู้เรนฮาร์ดเพิ่งพาตัวมายังเมืองหลวง เธอพยายามกลับสลัมอย่างดื้อรั้นจนบาดเจ็บ และเรนฮาร์ดจึงขอให้เฟลิกซ์รักษา

ไม่เคยคิดเลยว่าจะกลับมาเจอฉากดวลอันดุเดือดเช่นนี้

“กัปตัน มาร์คัส วันนี้มีอะไรกัน? ใครเป็นฝ่ายประลอง? พลังเวทย์ที่หลงเหลือในอากาศนี่ไม่ใช่น้อยๆ เลยนะ” เรนฮาร์ดเอ่ยพลางมองมายังสนามด้วยแววตาสงสัย

มาร์คัสยังจับจ้องไปยังเวทีอันหม่นมัวด้วยหมอกไอ ก่อนตอบเรียบๆ “จูเลียส กำลังทดสอบผู้เข้าร่วมใหม่”

ดวงตาของเฟลิกซ์เบิกกว้าง “จูเลียสเรอะ!? แล้วเจ้าหนูนั่นยังยืนสู้ได้อีกเนี่ยนะ!? เขาเป็นใครกันแน่!? อัศวินที่ฝึกโดยตระกูลขุนนางในเมืองหลวงเรอะ!?”

รู้ดีถึงพลังของจูเลียส เฟลิกซ์จึงตกตะลึงสุดขีด กลิ่นอายเวทมนตร์ที่เหลืออยู่ในสนามบ่งบอกได้ชัดว่า เด็กหนุ่มผู้นั้นไม่ธรรมดาแน่นอน

“เปล่า เขาไม่ใช่คนจากตระกูลขุนนางหรอก ที่จริง…เขาได้รับการแนะนำโดยท่านพริสซิลลา หนึ่งในผู้เข้าชิงตำแหน่งราชา” มาร์คัสตอบเรียบๆ “อดีตของเขา... เขาเคยเป็น ‘โจร’ แต่จากที่พวกเราเห็นกันตอนนี้…คงต้องเลิกใช้คำว่า ‘ธรรมดา’ กับหมอนี่แล้วล่ะ”

เฟลิกซ์หลุดหัวเราะ “โจรเรอะ? ถ้าโจรสู้ได้แบบนี้ สาวๆ ในราชอาณาจักรคงต้องระวังตัวกันให้ดีแล้วล่ะ~”

แต่มาร์คัสกลับมีสีหน้าครุ่นคิด ราวกับกำลังพิจารณาคำพูดเล่นๆ นั้นอย่างจริงจัง

“ไม่น่าเชื่อเลย… คนที่สู้กับ ‘อัศวินผู้เลิศล้ำ’ อย่างจูเลียสได้ กลับเป็นอดีตโจร…แบบนี้มัน…”

ก่อนที่เฟลิกซ์จะพูดจบ กลุ่มไอร้อนกลับถูกกวาดกระจายด้วยแรงปะทะครั้งใหม่ เผยให้เห็นร่างของวูดกับจูเลียสที่ยังคงปะทะกันไม่หยุด

เฟลิกซ์ถึงกับอึ้งไปกับพลังของวูด ส่วนเรนฮาร์ดนั้นกลับเบิกตา ร้องออกมาอย่างตกใจ

“วูด!! อย่างนี้นี่เอง… ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมถึงต้านจูเลียสได้!”

ปฏิกิริยานั้นทำให้ทั้งมาร์คัสและเฟลิกซ์หันมามองเขาด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็น

“เรนฮาร์ด นายรู้จักเขางั้นเรอะ?” มาร์คัสถามด้วยความสงสัย

“พูดให้ถูก ชั้นไม่รู้จักเขาดีหรอก” เรนฮาร์ดตอบโดยไม่ละสายตาจากเวที “แต่ครั้งหนึ่ง…ตอนที่ชั้นตามหาท่านเฟลท์ เขาก็ช่วยชั้นไว้”

เรนฮาร์ดยิ้มบาง “ตอนนั้นเกิดความเข้าใจผิด…แล้วเราก็สู้กันเล็กน้อย ตอนนั้นแหละที่ชั้นรู้ว่า...หมอนี่แข็งแกร่งมาก”

มาร์คัสกับเฟลิกซ์ถึงกับเบิกตาในทันใด

“แล้ว? ชั้นเดาว่านายชนะน่ะสิ?” มาร์คัสถาม...มั่นใจในความเป็นเซียนดาบของเรนฮาร์ด

“ก็...ถ้าจะพูดแบบนั้นก็ใช่” เรนฮาร์ดตอบด้วยรอยยิ้มฝืดๆ “แต่เขายอมแพ้หลังจากที่เคลียร์ความเข้าใจผิดแล้วต่างหาก บอกตรงๆ นะ…เกือบไปเหมือนกัน ถ้าชั้นไม่ได้รับ ‘พรใหม่’ กลางการต่อสู้ คงต้องใช้ ‘พรแห่งฟีนิกซ์’ ไปแล้วล่ะ”

คำพูดนั้นทำเอาทั้งมาร์คัสและเฟลิกซ์ตะลึงจนพูดไม่ออก...แม้แต่เซียนดาบยังถูกไล่ต้อนจนเกือบถึงขีดจำกัด!?

“ถ้าเขาไม่ยั้งมือในวันนั้น ชั้นคงไม่รอดแบบนี้แน่…” เรนฮาร์ดกล่าวพลางถอนใจ “รู้สึกเสียดายอยู่หน่อยๆ ที่ตอนนั้นเขาไม่ยอมประลองซ้ำอีก…แต่วันนี้ได้มาเจอเขาที่เมืองหลวงแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน”

ทัศนคติของมาร์คัสและเฟลิกซ์ที่มีต่อวูด เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงหลังได้ยินเรื่องนี้...หากเรนฮาร์ด ฟาน แอสเทรีย เซียนดาบผู้ไร้ผู้ใดเทียบเคียง ยังเกือบพ่ายแพ้… งั้นวูดก็ไม่ใช่เพียง “แข็งแกร่ง”...แต่คือ “อสูรในร่างมนุษย์” อย่างไม่ต้องสงสัย

การประลองระหว่างวูดและจูเลียสดำเนินต่อไปอย่างดุเดือด

หลังจากที่ได้ฟังคำบอกเล่าของเรนฮาร์ด มาร์คัสและเฟลิกซ์ต่างก็รู้สึกว่า...ผลแพ้ชนะของการดวลนี้…ชัดเจนแล้ว

แม้จูเลียสจะเป็นยอดอัศวิน ทว่าเขาย่อมมิอาจเทียบได้กับเซียนดาบ

และหากวูดสามารถประมือกับเรนฮาร์ดได้อย่างสูสี…จูเลียสก็ย่อมไม่มีทางเอาชนะได้

แต่…ตัวของจูเลียสเองกลับไม่รู้เลยว่าเหล่าอัศวินทั้งหลายกำลังคิดอะไรอยู่

เพราะในวินาทีนั้น...ภายใต้การต่อสู้อันเร่าร้อน...หัวใจของเขากลับเต้นระรัวด้วยความยินดี…ที่ได้พบศัตรูคู่ควร!

โปรดติดตามตอนต่อไป

จบตอน

♥♥ ถ้าเนื้อเรื่องไม่โอเค ขออภัยด้วยนะครับ เนื่องจาก Re : zero ทางผู้แปลไม่เคยดูเลยจะทำการเปิดฟรีจนจบจักรวาล Re : Zero ครับ ขอบคุณครับ ♥♥

♥♥ หากท่านใดอ่านแล้วค้างสามารถติดตามผลงานเรื่องอื่นๆของ charcoal gray silver gold ได้ที่ชัั้นหนังสือ ขอบคุณครับ ♥♥