: ลอบสังหารหัวหน้ากลุ่มนักฆ่า ... “มารดา”

: ลอบสังหารหัวหน้ากลุ่มนักฆ่า ... “มารดา”

เมื่อตอนนี้ เมลี่ พอร์ทรูต มองดูวูดที่ค่อยๆ เดินตรงเข้ามาหา ใบหน้าเล็กอันแสนเยาว์ของเธอก็เต็มไปด้วยความหวาดผวา

ก่อนหน้านี้ ความมั่นใจที่เมลี่แสดงออกต่อวูด เกิดจากความเข้าใจว่าเธอยังมีฝูงสัตว์อสูรกว่าร้อยตัวคอยหนุนหลังอยู่ ทว่าเพราะเหตุอันใดก็ไม่ทราบ เหล่าสัตว์อสูรเหล่านั้นกลับสลบไสลลงไปสิ้น

และเมื่อเธอเห็นวูดเรียกใบมีดน้ำแข็งขึ้นมา แล้วเดินไปฆ่าสัตว์อสูรที่หมดสติลงทีละตัว เมลี่ก็ถึงกับขวัญหนีดีฝ่อโดยสิ้นเชิง

“แค่เธอไม่เคยเข้าใจพลังของนายมาก่อน… และเพราะความกลัว ‘มารดา’ มันฝังลึกเกินไป

นักฆ่าที่มีพลังแห่งพรสวรรค์มีไม่มาก และยิ่งในวัยเท่านี้ เมลี่ก็ถือว่ามีค่าเกินพอจะฝึกฝนได้อีกมาก”

เอลซ่าเอ่ยกับวูดที่เดินเข้าหาเมลี่ด้วยใบมีดน้ำแข็งในมือ สีหน้าเต็มไปด้วยความร้อนรน

เธอไม่คิดว่าสถานการณ์จะดำเนินมาถึงจุดนี้

แต่เดิม เธอพาวูดมาหาเมลี่ด้วยความหวังว่า ก่อนที่เด็กน้อยจะก่ออาชญากรรมร้ายแรง วูดจะใช้พลังของเขาเข้าช่วยเหลือและฉุดดึงเมลี่ให้หลุดพ้นจาก “มารดา”

แต่บัดนี้… ไม่เพียงแค่ไม่อาจช่วยเมลี่ได้ ชีวิตของเธอยังอาจดับสิ้นตรงนี้

วูดเดินเข้าไปใกล้ เมลี่ที่บาดเจ็บขาหักก็เริ่มแสดงความกลัวออกมาเต็มที่ แม้ขาจะใช้ไม่ได้แล้ว เธอก็ยังใช้แขนทั้งสองข้างพยายามลากตัวเองหนีออกไปอย่างสิ้นหวัง

ต่อหน้าเธอ วูดไม่ต่างอะไรจากปีศาจในฝันร้าย และระยะห่างระหว่างพวกเขาก็ลดลงเรื่อยๆ

เมื่อวูดมายืนตรงหน้า พร้อมใบมีดที่อาบเลือดของสัตว์อสูร เมลี่ก็หลับตาลงด้วยความกลัวสุดขีด

เอลซ่าเองก็คว้าด้ามมีดโค้งใต้ผ้าคลุมแน่น เธออยากจะยื้อชีวิตของเมลี่เช่นเดียวกับที่เคยช่วยเหลือเด็กๆ ทาสมาก่อนหน้า ทว่า… ระยะห่างระหว่างเธอกับวูดนั้นช่างห่างไกลเกินไป

และสุดท้าย เธอก็คลายมือจากมีดลง

ในความเป็นจริง วูดมิใช่ผู้ที่ผิด แต่เป็นเมลี่เองที่ประมาทเกินไป ไม่แม้แต่จะวัดพลังของศัตรูตามครรลองของนักฆ่าผู้ช่ำชอง

“เวทศักดิ์สิทธิ์บำบัด: บทเพลงแห่งการเยียวยา!”

วูดยืนอยู่ต่อหน้าเมลี่ ยื่นมือขวาอาบเลือดของเขาออกไป

แต่แทนที่ทุกคนจะคิดว่าเขาจะสังหารเด็กน้อย ผู้ควบคุมสัตว์อสูร… ภาพลวงตาของเทพธิดาก็ปรากฏขึ้นด้านหลังวูด นางเทพีถือพิณบรรเลงเพลงอันไพเราะ ขับขานบทเพลงศักดิ์สิทธิ์ ก่อนจะโปรยแสงศักดิ์สิทธิ์ลงมา

เมลี่ที่กำลังเตรียมตัวรับความเจ็บปวด เธอกลับถูกห้อมล้อมด้วยความรู้สึกอบอุ่นและเสียงพิณอันนุ่มนวล

เมื่อค่อยๆ ลืมตาขึ้น สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าก็คือวูดผู้ถูกอาบด้วยแสงศักดิ์สิทธิ์ งดงามดั่งเทวทูตที่เหยียบพื้นพิภพลงมา

ใช่… คนที่เธอเห็นเป็นปีศาจเมื่อครู่ ตอนนี้กลับงามสง่าราวกับเทพเทวา

ภายใต้แสงศักดิ์สิทธิ์ ไม่เพียงแค่ความอบอุ่นเท่านั้น แต่แม้แต่ขาที่หักไปก่อนหน้า ก็กำลังฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว

“ไงล่ะ? ตอนนี้เธอเชื่อหรือยัง ว่าฉันมีพลังพอจะโค่น ‘มารดา’ ของเธอ?”

วูดยื่นมือมาทางเธอ เมลี่แม้จะยังกลัวอยู่ แต่เมื่อเห็นแสงศักดิ์สิทธิ์และใบหน้าที่ชวนฝัน เธอก็เผลอยื่นมือตอบกลับไปอย่างเขินอาย…

…

เมื่อ สึบารุ นัตสึกิ ฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง เขาพบว่าตนเองกลับมานอนอยู่ในคฤหาสน์รอสวาลแล้ว

เรมเป็นผู้แบกร่างของเขากลับมา พร้อมกับรายงานเรื่องราวทั้งหมดให้กับ มาร์คกราฟรอสวาล ฟัง

และเพราะเมลี่กับเอลซ่าถูกวูดพาตัวไป หมู่บ้านอาร์ลัมจึงไม่ถูกโจมตีโดยสัตว์อสูรเหมือนเดิม และสึบารุก็รอดชีวิตจากกรงเล็บของพวกมันอย่างโชคดี

ทว่าเพราะเหตุการณ์สัตว์อสูรไม่เกิดขึ้น ความสัมพันธ์ของสึบารุกับเรมก็ไม่พัฒนาไปไกลเท่าในไทม์ไลน์เดิม

เอมิเลีย เมื่อรู้ว่าเมลี่กับเอลซ่าโผล่มาเพราะเธอ และหมู่บ้านเกือบโดนทำลายเพราะเธอ ก็เกิดความรู้สึกผิดอย่างรุนแรงอีกครั้ง

เมื่อรู้ว่าสถานการณ์คลี่คลายได้เพราะวูด เอมิเลียก็อดกล่าวคำขอบคุณและชื่นชมเขาไม่ได้

และแน่นอนว่า… ความรู้สึกอิจฉาก็กัดกินใจของ สึบารุ ทันที

เดิมที สึบารุควรจะได้ใช้โอกาสการมาที่คฤหาสน์รอสวาลเพื่อเพิ่มระดับความสนิทกับเอมิเลีย

แต่ตอนนี้ วูดยังไม่แม้แต่จะคุยกับเธอโดยตรงด้วยซ้ำ เอมิเลียกลับยิ่งรู้สึกดีขึ้นเรื่อยๆ กับเขา!?

“บารุสุ ถ้านายคิดจะมองผู้ชายคนนั้นเป็นคู่แข่งล่ะก็ ลืมไปได้เลยนะ

จากที่เรมเล่าให้ฟัง คนแบบนั้นเกินกว่านายจะเทียบได้เสียอีก นายไม่มีค่าพอจะเช็ดรองเท้าเขาด้วยซ้ำ อย่าว่าแต่แข่งเรื่องผู้หญิงเลย”

เสียงของ แรม พี่สาวผมชมพูดังขึ้น เธอยังคงพูดตรงๆ ตามแบบฉบับของเธอเสมอ

แรม ผู้เคยได้รับขนานนามว่า “เทพอสูรไร้เขา” แห่งเผ่าโอนิ หากเธอไม่สูญเสียเขาไปขณะช่วยเรมจากพวกนิกายแม่มดในอดีต พลังของเธออาจแซงแม้แต่ พัค วิญญาณยักษ์เลยก็เป็นได้

แต่แม้เธอจะเคยยิ่งใหญ่เพียงใด เมื่อได้รู้ว่าวูดเคยประมือกับ เรย์นฮาร์ด ดาบศักดิ์สิทธิ์จนเสมอกัน และสามารถทำให้สัตว์อสูรนับร้อยสลบด้วยพลังฮาคิ เธอก็ต้องยอมรับ… ว่าตนไม่อาจเทียบเขาได้เลย

“แล้วทุกคนจะได้เห็น… ถึงฉันจะไม่มีพลังเวอร์วัง หรือหน้าตาหล่อเหลาสะกดใจสาว แต่ฉันยังมีมันสมอง!

เมื่องานคัดเลือกราชินีเริ่มขึ้นที่เมืองหลวง ฉันจะแสดงให้เห็นเอง ว่าฉัน… เก่งกว่าไอ้วูดนั่น!”

พิธีคัดเลือกผู้สืบราชบัลลังก์แห่งอาณาจักรมังกรลุกนิก้าใกล้จะเริ่มขึ้นแล้ว

เพราะกษัตริย์องค์ก่อนสิ้นพระชนม์กะทันหัน เหล่า “นักบวชแห่งมังกร” ผู้ได้รับการรับรองจากมังกรมีเพียงห้าคนเท่านั้นที่มีสิทธิ์ถือ “ตแรมังกร” และลงสมัครคัดเลือก

เอมิเลีย คือหนึ่งในห้านักบวช และ รอสวาล เป็นผู้สนับสนุนหลักของเธอ

แต่เดิม แรมจะต้องอยู่ดูแลคฤหาสน์ ทว่าเรมกลับเป็นผู้ร้องขอด้วยตนเองให้พี่สาวเดินทางไปด้วย

เมื่อแรมถามเหตุผล เรมก็เผยด้วยท่าทีเขินอาย

เพราะวูดเคยกล่าวไว้ว่าจะไปเมืองหลวง… และเรมก็อยากให้แรมไปเจอเขา

ทำไมเรมถึงอยากให้พี่สาวเจอวูด? เหตุผลนั้นก็ชัดเจน

ภาพที่วูดใช้เวทฟื้นฟูรักษาขาที่หักของเมลี่นั้นยังติดตรึงอยู่ในใจเธอไม่จาง

แม้โลกนี้จะมีเวทมนตร์มากมาย แต่เวทรักษาน้ำธรรมดาในโลกนี้ ก็ไม่อาจเปรียบกับเวทศักดิ์สิทธิ์ของวูดได้เลย

และเขาของแรม… เคยเป็นปมในใจของเรมมาโดยตลอด

แรมผู้เคยเป็นอัจฉริยะแห่งเผ่าโอนิ ต้องสูญเสียพลังอันยิ่งใหญ่เพราะน้องสาวผู้ไร้ค่า

แม้เรมจะไม่เคยพูดออกมา แต่ความรู้สึกผิดนั้นฝังแน่นอยู่ภายในหัวใจของเธอเสมอมา

และเมื่อลองขอร้องวูด เขากลับไม่ได้ปฏิเสธในทันที

แม้เขาจะกล่าวตรงๆ ว่าเขาไม่ใช่พวกชอบทำคะแนนกับสาวๆ แบบสึบารุ แต่ก็ยินดีช่วย… ถ้าพบกันที่เมืองหลวง

แต่เขาก็เตือนเรมเช่นกัน...เวทมนตร์ไม่ใช่สิ่งอันสมบูรณ์แบบ และเขาเองก็ไม่อาจรับประกันได้ว่าจะช่วยแรมได้จริง

…

ขณะเดียวกัน หลังจากออกจากหมู่บ้านอาร์ลัมพร้อมเมลี่และเอลซ่า วูดก็ตามพวกเธอไปยังฐานลับของกลุ่มนักฆ่าใต้ดิน

และที่นั่น เขาก็ได้พบกับบุคคลที่พวกเขาเรียกว่า...“มารดา”

แม้ “มารดา” จะเป็นหญิงสาว ทว่าวูดสัมผัสได้ทันที… ว่าเธอหาใช่มนุษย์ปกติไม่

เอลซ่าและเมลี่ที่ถูกเรียกว่าอสูรเดินดินของโลกนี้ ยังต้องสะท้านกลัวเมื่อยืนอยู่ต่อหน้า “มารดา” ผู้นี้

“เอลซ่า เมลี่ ภารกิจที่มอบให้ทำสำเร็จแล้วหรือยัง? แล้วผู้ชายผู้นั้นคือใคร? พวกเธอไม่คิดจะอธิบายอะไรให้ฉันฟังบ้างเลยหรือ?”

“มารดา” ของพวกเธอยืนอยู่หลังม่านสีแดง ร่างเงาบนผืนผ้ามีสัดส่วนอันยั่วยวนใจ

เอลซ่าและเมลี่ไม่เคยเห็นใบหน้าที่แท้จริงของเธอเลยแม้แต่ครั้งเดียว

เพียงเสียงคำพูดที่เอ่ยมา เมลี่ก็ยิ่งเกร็งกลัวถึงขีดสุด เธอหลบไปอยู่หลังวูด กอดชายเสื้อของเขาแน่น

ใต้ม่านสีแดง เงาดำบางราวงูเลื้อยเรื่อยเข้ามาอย่างเงียบงัน ก่อนจะแผ่กิ่งก้านออกเป็น “แขนเงา” นับไม่ถ้วนมุ่งโจมตีทั้งสาม

วูดเรียกไอเย็นจากอากาศ สร้างใบมีดน้ำแข็งในมือ พลันฟาดฟันแขนเงาดังกล่าวราวกับตัดหญ้า

แต่เมื่อแขนเงาถูกฟันขาด กลับละลายกลับไปเป็นเงาดำบนพื้นอีกครั้ง และคืนรูปร่างออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“นี่คือความสามารถของ ‘มารดา’... ดาบใดก็ทำอะไรเงาไม่ได้

ต่อให้ฟันสักกี่ครั้ง พวกมันก็จะรวมตัวกลับมา และไล่ล่าจนเหยื่อดับสิ้น…”

เอลซ่ากล่าว พลางปกป้องเมลี่และถอยร่น

เธอเคยพยายามจะหลุดจากการควบคุมของ “มารดา” หลายครั้งแล้ว แต่พลังควบคุมใบมีดของเธอ กลับถูกพลังของเงานี้ตรึงจนไร้ผล

ที่ร้ายกว่านั้นคือ ไม่มีใครรู้เลยว่า “มารดา” ยังมีความสามารถอื่นแฝงอยู่อีกหรือไม่

“ควบคุมเงา… สมกับเป็นนักฆ่า

เงาสามารถแทรกผ่านทุกอย่าง โจมตีได้ไร้เสียงไร้เงา ทว่าทุกพลังย่อมมีจุดอ่อน ไม่มีอะไรสมบูรณ์แบบ!”

วูดกล่าว ก่อนจะกางวงเวทขนาดมหึมาขึ้น

“เวทน้ำแข็งศักดิ์สิทธิ์: ลมหายใจแห่งเหมันต์!”

วงเวทสีฟ้ากระจายกว้าง แช่แข็งทุกสิ่ง...พื้น ผนัง เพดาน… และเหล่าเงาทั้งหมดกลายเป็นน้ำแข็งดั่งภาพหยุดเวลา

เมลี่ที่หลบอยู่หลังเอลซ่า ถึงกับเบิกตากว้าง

ในใจของเธอ ณ เวลานั้น ได้ตระหนักถึงสิ่งที่เอลซ่าเคยพูดมาโดยตลอด…

ว่าชายผู้นี้คือ… “อสูร” ตัวจริงเสียงจริง!

โปรดติดตามตอนต่อไป

จบตอน

♥♥ ถ้าเนื้อเรื่องไม่โอเค ขออภัยด้วยนะครับ เนื่องจาก Re : zero ทางผู้แปลไม่เคยดูเลยจะทำการเปิดฟรีจนจบจักรวาล Re : Zero ครับ ขอบคุณครับ ♥♥

♥♥ หากท่านใดอ่านแล้วค้างสามารถติดตามผลงานเรื่องอื่นๆของ charcoal gray silver gold ได้ที่ชัั้นหนังสือ ขอบคุณครับ ♥♥