: วูด ... มาเป็น “หมาน้อยผู้ซื่อสัตย์” ของชั้นซะเถอะ!

: วูด ... มาเป็น “หมาน้อยผู้ซื่อสัตย์” ของชั้นซะเถอะ!

ตอนนี้วูดได้เผชิญหน้ากับไรน์ฮาร์ดไปแล้ว แถมยังได้ประลองดาบกันอย่างเต็มรูปแบบ สิ่งที่เหลืออยู่ก็มีเพียงโชคชะตา... ว่ารางวัลปลายทางจากโลกจำลองนี้จะมีอะไรให้เขาเลือก

หากเลือกได้ วูดย่อมอยากได้ “พรแห่งความรักของโลก” อันไร้เทียมทานนั้นแน่นอน

แต่ถ้านั่นมากเกินไป การได้รับ “พรแห่งฟีนิกซ์” ก็นับว่าไม่เลว

แน่นอน ทั้งหมดนี้เป็นเพียงความหวังในฝัน ความจริงมันขึ้นอยู่กับดวง... ล้วน ๆ

“นายจะหยุดแค่นี้จริงเหรอ? นายยังไม่แพ้นะ จะยอมให้ชั้นจับตัวไปง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอ?”

เมื่อเห็นวูดยกมือแสดงท่าทียอมแพ้ ไรน์ฮาร์ดรู้สึกเสียดายอยู่ไม่น้อย...เขาไม่ได้เจอคนที่แข็งแกร่งเท่านี้มานานแล้ว

แม้วูดจะเป็นฆาตกรผู้มีชื่อเสีย... แต่ไรน์ฮาร์ดก็ไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่าเขาคือหนึ่งในศัตรูที่แข็งแกร่งที่สุดที่เขาเคยเจอ

“จับงั้นเหรอ? นายเข้าใจอะไรผิดไปรึเปล่า? ชั้นเป็นพลเมืองดีนะ วันนี้ชั้นช่วยหยุดฆาตกรไม่ให้ฆ่าคน แต่แทนที่จะให้รางวัล ‘ประชาชนดีเด่น’ นายกลับจะจับชั้น? นี่มันตรรกะบ้าอะไรกัน?”

สมองไรน์ฮาร์ดถึงกับหยุดประมวลผล ใบหน้าเต็มไปด้วยความสับสน

“แล้วตอนที่นายบอกว่า ‘ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของชั้น แล้วนายแค่ตามมา’ ... นี่คือสิ่งที่นายหมายถึงเรอะ?”

ตอนนี้เมื่อการต่อสู้สิ้นสุดลง สึบารุก็มีโอกาสเอ่ยแทรกบ้าง หลังจากที่ได้รับคำอธิบายจากเฟลท์

เขาก็เริ่มเข้าใจว่า...วูดเกือบจะจัดการนักล่าลำไส้ได้แล้ว แต่เพราะไรน์ฮาร์ดโผล่มากะทันหัน ทุกอย่างจึงวุ่นวายไปหมด

“สรุปแล้ว... นายไม่ใช่นักล่าลำไส้?” ไรน์ฮาร์ดถามเสียงแผ่วอย่างกระอักกระอ่วน

“แน่นอนว่าไม่ใช่สิ นักล่าลำไส้น่ะเป็นสาวสุดเซ็กซี่ใส่ถุงน่องดำต่างหาก คนที่นายช่วยไว้ก่อนหน้านี้น่ะ...เธอหนีไปตั้งนานแล้ว!”

สึบารุบ่นอุบ ถ้าเขารู้ว่าวูดแข็งแกร่งขนาดนี้...เขาคงไม่เสียเวลาวิ่งไปหาความช่วยเหลือจากไรน์ฮาร์ดเลยด้วยซ้ำ

อัศวินในหมู่อัศวินเรอะ? โธ่... นายเล่นทำให้ตัวการหลุดหนีไปเนี่ยนะ!

แท้จริงแล้ว นักล่าลำไส้หนีไปตั้งแต่เนิ่น ๆ แล้ว

ทีแรกเธอตั้งใจจะแอบดูสถานการณ์จากระยะไกล แล้วรอจังหวะลอบโจมตี

แต่เมื่อศึกระหว่างวูดกับไรน์ฮาร์ดขยายใหญ่โตจนกลายเป็นลานน้ำแข็งและปล่องภูเขาไฟ...เธอก็ตัดสินใจถอยอย่างไม่ลังเล

เพราะเธอรู้ดี...ไม่ว่าคนใดคนหนึ่งจะชนะ คนที่เหลืออยู่ก็ยังสามารถฆ่าเธอได้ในพริบตา

เมื่อความเข้าใจคลี่คลาย การต่อสู้จึงไม่มีความหมายอีกต่อไป

ไรน์ฮาร์ดยังเอ่ยชักชวนวูดให้ประลองกันอีกในอนาคต...แต่ถูกเมินอย่างแนบเนียน

ส่วนเฟลท์ที่ขโมยของ ก็ถูกไรน์ฮาร์ดนำตัวกลับไปยังเมืองหลวง ถึงอย่างนั้นเอมิเลียก็ยอมจ่ายเงินค่าจ้างที่นักล่าลำไส้เคยตกลงไว้แทนเธอ

เพราะแท้จริงแล้ว เฟลท์ไม่ได้เอาเงินไปใช้เอง...แต่ตั้งใจจะนำไปช่วยเหลือเด็กกำพร้าในสลัม

ที่น่าสนใจคือ คนที่จ่ายเงินให้เอมิเลีย กลับเป็นหญิงสาวอีกคนหนึ่งชื่อ “เรม”

เรมมีผมสีฟ้า ความยาวประบ่า หน้าม้าเฉียงบดบังดวงตาข้างหนึ่ง เธอสวมชุดเมดสีขาวดำ

แม้ใบหน้าจะดูแบ๊ว แต่วูดก็อดสังเกตไม่ได้ว่า “หน้าอกของเธอใหญ่กว่าเอมิเลียเสียอีก”

ด้วยความซาบซึ้งที่วูดกับสึบารุช่วยนำเข็มกลัดคืนให้ เอมิเลียจึงเชื้อเชิญทั้งสองไปยังคฤหาสน์ของเธออย่างอบอุ่น

สึบารุ...ที่ใฝ่ฝันจะได้ใกล้ชิดกับเอมิเลียมานาน...ตอบรับอย่างตื่นเต้น

แต่วูดกลับปฏิเสธอย่างไม่ใยดี เขาไม่ได้สนใจเรื่องความรักเลยแม้แต่น้อย

และเมื่อรู้ว่าไรน์ฮาร์ดคืออัศวินแห่งราชองครักษ์ ความต้องการจะเดินทางไปยังเมืองหลวงของราชอาณาจักรมังกรยิ่งเพิ่มขึ้น

การปฏิเสธของวูดทำให้เอมิเลียรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง...จากการสังเกตการต่อสู้ เธอรู้ว่าวูดคือจอมเวทอันทรงพลัง เธออยากสอบถามหลายเรื่องจากเขา

แต่เพราะวูดมีภารกิจ เธอจึงไม่ฝืนใจ

ส่วนสึบารุและเรม...ต่างก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

สำหรับสึบารุ เพราะวูดนั้นเกินไป... เกินไปจริง ๆ เขารู้สึกว่าตัวเองแทบไม่เหลือบทพระเอกเลย ถ้าวูดยังอยู่ใกล้ ๆ

ส่วนเรม... เหตุผลต่างออกไป

ในฐานะสมาชิกของเผ่าโอนิ เรมสามารถรับรู้ได้ถึงพลังอันน่าสะพรึงกลัวของวูดโดยสัญชาตญาณ

การพาชายผู้นี้เข้าไปในคฤหาสน์รอสวาลอาจกลายเป็นภัยคุกคามต่อทุกคน

เธอเป็นเพียงสาวใช้ ไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจเรื่องนี้นัก หากวูดรับคำเชิญ เธอก็คงต้องจำยอม

ดังนั้น เมื่อวูดปฏิเสธด้วยตนเอง...นั่นคือ “ผลลัพธ์ที่ดีที่สุด”

สำหรับสึบารุ... เรมไม่ได้มองเขาเป็นภัยเลย

แม้กลิ่นมลทินของแม่มดจะแรงกล้า แต่ความสามารถในการต่อสู้นั้น...เรมสามารถล้มสึบารุได้สิบคนโดยไม่ต้องหอบแม้แต่น้อย

“อย่าตายง่าย ๆ อีกนะ ไม่อย่างนั้นชั้นจะไม่ลังเลที่จะผนึกแกไว้ร้อยปีเลย”

นั่นคือคำอำลาของวูดต่อสึบารุ ทำเอาเจ้าตัวสะดุ้งสุดตัว

หลังจากได้พบหญิงงาม และได้รับเชิญไปบ้านของเธอ สึบารุเริ่มรู้สึกดีขึ้นเกี่ยวกับโลกใหม่นี้...

ถ้าเพียงแต่มีเขาเป็นพระเอกคนเดียวก็คงดี...

เพราะวาจาสุดท้ายของวูด...ไม่ได้ฟังดูเป็น “มุกตลก” เลยแม้แต่น้อย

แต่นั่นแหละ ชีวิตของสึบารุ...หนุ่มสมัยใหม่ผู้ไร้ความสามารถในการต่อสู้ ต้องมาอยู่ในโลกแฟนตาซีที่อันตราย... ไม่มีอะไรจะไปตามแผนอยู่แล้ว

หลังจากแยกย้ายกันไป ไรน์ฮาร์ดก็พาเฟลท์กลับเมืองหลวง เขาสังเกตว่าเฟลท์...ผู้ครอบครอง “พรแห่งสายลม”...น่าจะไม่ใช่เด็กข้างถนนธรรมดา

สึบารุเดินทางไปยังคฤหาสน์รอสวาลกับเอมิเลีย

ส่วนวูด เดิมทีตั้งใจจะไปเมืองหลวงเหมือนกัน...

แต่หลังจากพวกนั้นจากไป เขาก็เลือกเส้นทางใหม่

ณ โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งในอาณาจักรลูคนิก้า เอลซ่า...นักล่าลำไส้...นั่งอยู่ในห้อง กำลังรักษาบาดแผลจากการประจันหน้าครั้งก่อน

มือของเธอสั่นไหวขณะล้างบาดแผล...

ภารกิจนี้... ทำให้เธอหวาดกลัวกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา

ในอดีต หากเอลซ่าล้มเหลว เธอก็จะล่าถอยราวกับอสรพิษ แล้วรอวันชำระแค้น

แต่ครั้งนี้... เธอกลับไม่เห็น “ทางชำระแค้น” ใดเลย

ทั้งวูดและไรน์ฮาร์ด...ต่างก็เป็นอสูรร้ายในคราบมนุษย์ ไม่ว่าใครจะชนะ...เธอก็ไม่มีโอกาสอยู่ดี

ยิ่งไปกว่านั้น... เอลซ่ายังไม่แน่ใจเลยด้วยซ้ำว่าจะอธิบายความล้มเหลวนี้ให้ “แม่” ของเธอฟังยังไง เธอรู้... ว่าต้องมีบทลงโทษรออยู่แน่

“ไม่รู้ว่าจบยังไง... ได้แต่หวังว่าเจ้าสัตว์ประหลาดที่ทำชั้นล้มเหลวนั่นจะโดนไรน์ฮาร์ดฆ่าไปแล้ว...”

ฆาตกรอย่างเอลซ่าใช้ชีวิตอย่างผู้ล่า...ชอบดูเหยื่อกรีดร้องและทรมาน

แต่ครั้งนี้... เธอกลับกลายเป็น “ของเล่น”

ชัดเจนว่า หากดูจากพลังที่วูดเผยออกมาในการต่อสู้กับไรน์ฮาร์ด เขาสามารถฆ่าเธอได้ง่ายดาย

แต่เขา เลือกจะไม่ฆ่า เพื่อทำให้เธอ “อับอาย”

“ผิดหวังล่ะสิ? เสียใจด้วยนะ ชั้นไม่ได้ฆ่าหมอนั่นได้ และเขาก็ไม่ได้ฆ่าชั้นเหมือนกัน จริง ๆ แล้วชั้นก็ได้รับบาดแผลไม่น้อย... หรือว่านี่แหละ โอกาสทองของเธอจะแก้แค้นล่ะ? ว่ายังไงดี?”

เสียงแปลกประหลาดดังขึ้น เรียกเอลซ่ากลับมาจากภวังค์

สัญชาตญาณนักฆ่าทำงานทันที เธอคว้ามีดโค้งจากโต๊ะ หันขวับไปยังต้นเสียง

และสิ่งที่เธอเห็นบนเตียงคือ...

วูด...ชายผู้ตามหลอกหลอนเธอในฝันร้าย กำลังนั่งอย่างสบายใจ สายตาจ้องร่างเธออย่างไม่ปิดบังแม้แต่น้อย

เธอกำลังเปลือยเปล่า ขณะรักษาแผล...

“ดูพอรึยัง? ตามชั้นมาถึงนี่เพียงเพราะอยากดูร่างกายชั้นงั้นเรอะ?”

แม้จะรู้สึกไม่สบายใจใต้สายตาแบบนั้น แต่เอลซ่าก็ไม่คิดจะปกปิดร่างกายหรือเก็บมีดเพื่อใส่เสื้อผ้า

ในสถานการณ์คับขัน...การถืออาวุธสำคัญกว่าศักดิ์ศรี

“เธอนี่สุดยอดยิ่งกว่าที่ชั้นคิดแฮะ นักฆ่ามืออาชีพจริง ๆ ...แต่คิดเหรอว่า มีดนั่นจะปกป้องเธอได้ถ้าชั้นจะฆ่า?”

หลังลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เอลซ่าก็ลดท่าทีลง วางมีดช้า ๆ และหันหลังกลับเพื่อแต่งตัว

เพราะเธอรู้...ไม่ว่าจะมีหรือไม่มีอาวุธ ต่อหน้าวูด... มันก็ไม่ต่างกัน

ถ้าเขาต้องการฆ่าเธอจริง ๆ เธอคงไม่มีโอกาสได้พูดด้วยซ้ำ

อย่างน้อย... ถ้าจะตาย เธอก็อยาก “ตายอย่างมีศักดิ์ศรี”...ไม่ใช่เปลือยเปล่า

“นายตามชั้นมาถึงนี่ แต่กลับไม่ลงมือ... นายไม่ได้อยากฆ่าชั้น หรือจะถามว่าใครจ้างชั้นใช่มั้ย? หรือคิดจะจับตัวชั้นไปรับรางวัล?”

เมื่อแน่ใจว่าวูดไม่ได้คิดจะสังหาร เอลซ่าก็ผ่อนคลายขึ้น

เธอเอนหลังพิงกำแพงด้วยท่าทางยั่วยวนแต่ไม่ประมาท

วูดตามหาเอลซ่าได้ด้วยการตามกลิ่นเวทที่เขาฝังไว้ในบาดแผลของเธอจากคราวก่อน

“ไม่ใช่ทั้งนั้น ชั้นไม่คิดจะฆ่าเธอ หรือซักเรื่องคนจ้าง... เอมิเลียกับพวกชั้นก็ไม่สนิทอะไรกันนัก ไปเถอะ...จะล้างแผลต่อก็ได้ ชั้นจะไม่ขัด... ถือว่าชั้นไม่มีตัวตนก็ได้ ค่อยคุยทีหลังก็ได้”

เอลซ่าเงียบ ไม่ยอมขยับแม้แต่น้อย

วูดถอนหายใจ... แล้วพูดจุดประสงค์ที่แท้จริงออกมา

“เอาจริง ๆ เลยนะ... ชั้นตามหาเธอเพราะสนใจองค์กรนักฆ่าที่เธอทำงานให้

คนอย่างเธอคงไม่ได้ทำงานคนเดียวใช่มั้ย? ต้องมี ‘องค์กร’ เบื้องหลังแน่ ๆ

คำถามของชั้นคือ... ‘ชั้นมีโอกาสเป็นหนึ่งในพวกเธอมั้ย?’ หรือจะพูดให้ชัดกว่านั้น...

‘ชั้นมีโอกาสเป็น หัวหน้า ของพวกเธอมั้ย?’”

ใช่... นี่คือเป้าหมายที่แท้จริงของวูดในการตามหานักล่าลำไส้

ในเมื่อโลกนี้มีเครือข่ายใต้ดิน...วูดก็ย่อมต้องการกลับไปสู่วงการเดิม

ในโลกของ เกิดชาตินี้พี่ต้องเทพ วูดเคยล้มเหลวเพราะขาดข้อมูล ทำให้เขาถูกฮิโตงามิเล่นงานไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ

ถ้าเขารู้มาก่อนว่าศัตรูคือฮิโตงามิ หรือออร์สเต็ด...เหตุการณ์คงไม่จบแบบนั้น

วูดเรียนรู้แล้ว...ข้อมูล คือสิ่งสำคัญที่สุด

เขายังมีเป้าหมายเดิม...จะเป็นอัศวินในราชอาณาจักรมังกรให้ได้

แต่ไม่มีอะไรห้ามเขาให้เป็น "เจ้าพ่อโลกมืด" ไปพร้อมกัน เหมือนในโลกวันพีซ

โลกใต้ดินนั้นมืดมนและวุ่นวาย...แต่ก็คือ “ความจริง” ที่ชัดเจนที่สุด

นั่นคือเส้นทางสู่ “ความจริงเบื้องหลังของโลกใบนี้”

เป้าหมายของวูดชัดเจน: ยึดองค์กรนักฆ่า และใช้มันเป็นตาข่ายข่าวกรองอันทรงพลังของตนเอง

โปรดติดตามตอนต่อไป

จบตอน

♥♥ ถ้าเนื้อเรื่องไม่โอเค ขออภัยด้วยนะครับ เนื่องจาก Re : zero ทางผู้แปลไม่เคยดูเลยจะทำการเปิดฟรีจนจบจักรวาล Re : Zero ครับ ขอบคุณครับ ♥♥

♥♥ หากท่านใดอ่านแล้วค้างสามารถติดตามผลงานเรื่องอื่นๆของ charcoal gray silver gold ได้ที่ชัั้นหนังสือ ขอบคุณครับ ♥♥