: ความเป็นไปได้ในการครอบครองพรแห่งนักดาบศักดิ์สิทธิ์

: ความเป็นไปได้ในการครอบครองพรแห่งนักดาบศักดิ์สิทธิ์

เวทมนตร์น้ำแข็งนั้นอยู่ภายใต้ธาตุน้ำ ซึ่งทำให้พลังของเวทมนตร์ของวูดถูกลบล้างถึง 80% โดยพรของไรน์ฮาร์ด

ทว่า...แม้เวทมนตร์จะถูกลดทอนลงเหลือเพียงหนึ่งในห้า หากเวทมนตร์นั้นทรงพลังมากพอ มันก็ยังสามารถสร้างบาดแผลอย่างมีนัยสำคัญต่อไรน์ฮาร์ดได้

ยิ่งไปกว่านั้น เวทมนตร์ของวูดไม่ได้ออกแบบมาเพื่อโจมตีตรง ๆ หากแต่เป็นการสร้างความเสียหายต่อเนื่อง พร้อมทั้งปรับเปลี่ยนภูมิประเทศให้เป็นประโยชน์ต่อตนเอง

วูดกระทืบพื้นด้วยแรงมหาศาล ทำให้แผ่นน้ำแข็งใต้เท้าแตกสะบั้นราวกับกระจกที่ร้าวเป็นใยแมงมุม

แรงสะท้อนจากการกระทืบทำให้ร่างของวูดพุ่งทะยานไปข้างหน้าเร็วราวกระสุนปืน ระยะห่างระหว่างเขากับไรน์ฮาร์ดถูกกลืนหายไปในพริบตา

เมื่อรู้ดีว่าไรน์ฮาร์ดมี “พรแห่งการหลบหลีก” การโจมตีจากระยะไกลจึงไร้ผลโดยสิ้นเชิง วูดจึงเข้าใจตั้งแต่ต้นว่า... การต่อสู้ครั้งนี้ จะต้องจบลงด้วยการประมือประชิดเท่านั้น

แม้แต่เวทน้ำแข็งระดับจักรพรรดิ...พลังที่รุนแรงพอจะแช่แข็ง 4 จักรพรรดิได้ทั้งแผ่นดิน...ก็ยังแทบไม่อาจทำอะไรไรน์ฮาร์ดได้

ไรน์ฮาร์ดอาจรู้สึกถึงความเย็นเยียบและได้รับบาดแผลเล็กน้อย แต่ผลกระทบเช่นการแช่แข็งหรือเกิดภาวะบาดเจ็บจากน้ำแข็งล้วนถูกลบล้างด้วย “พรแห่งภูมิคุ้มกันเวทมนตร์”

วูดร่ายเวทอย่างว่องไว สร้างคมดาบน้ำแข็งดำสองเล่มในมือ ก่อนจะพุ่งเข้าใส่ไรน์ฮาร์ดที่ยกดาบมังกรเรดขึ้นเตรียมรับมือ

"เวทน้ำแข็งระดับนักบุญ...เขี้ยวมังกรน้ำแข็ง!"

แต่ก่อนที่ไรน์ฮาร์ดจะขยับตัว เสียงสะเทือนบางอย่างใต้พื้นน้ำแข็งก็ดังขึ้น

แท่งน้ำแข็งแหลมคมพุ่งขึ้นจากพื้นในจังหวะเดียวกับที่ไรน์ฮาร์ดเริ่มเคลื่อนไหว มุ่งเป้าสังหารตรงไปที่ร่างเขาโดยตรง

ด้วยสัญชาตญาณและปฏิกิริยาที่เฉียบคมไร้เทียมทาน ไรน์ฮาร์ดสามารถหลบแท่งน้ำแข็งเหล่านั้นได้ทันเวลา แม้จะตกใจอยู่บ้าง

ทว่า...แม้จะหลบได้ แต่สีหน้าของเขาไม่ได้แสดงความโล่งใจ กลับแฝงไว้ด้วยแววตาแห่งความตื่นตระหนก

"ดูเหมือน ‘พรแห่งญาณจิต’ ของนายจะช่วยให้ล่วงรู้แผนการของชั้น... แต่รู้ไม่ได้แปลว่าจะหยุดมันได้!"

แม้ไรน์ฮาร์ดจะรอดพ้นจากแท่งน้ำแข็ง ทว่าหากสังเกตให้ดี จะพบว่า... พื้นที่รอบตัวยามนี้เต็มไปด้วยแท่งน้ำแข็งตัดสลับเป็นรูปกากบาท...จำกัดการเคลื่อนไหวของเขาอย่างสิ้นเชิง

"พรแห่งภูมิคุ้มกันเวทมนตร์" อาจปกป้องเขาจากผลกระทบของเวทมนตร์ แต่ไม่อาจป้องกัน “ภูมิประเทศ” ที่เปลี่ยนแปลงไปโดยตรง

วูดไม่เคยคิดจะใช้แท่งน้ำแข็งฆ่าไรน์ฮาร์ดตั้งแต่แรก จุดประสงค์ของเขาคือ “ล่ามโซ่การเคลื่อนไหว” ไว้กับสถานที่

"สำนักยักษ์ร้อยอสูร: วิชาดาบคู่...ฟันปีศาจโลหิต!"

ขณะไรน์ฮาร์ดเพิ่งรู้ตัวว่าขยับได้ยาก วูดก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าแล้ว!

ดาบน้ำแข็งดำคู่ถูกห่อหุ้มด้วย ฮาคิราชันย์ เส้นสายพลังสีแดงแผ่ออกจากคมดาบเสริมด้วยฮาคิเกราะอย่างสมบูรณ์แบบ

ไรน์ฮาร์ดที่ไม่อาจหลบได้ ทำได้เพียงยกดาบมังกรเรดขึ้นต้านรับการโจมตี

ปึง...!!

เสียงปะทะสั่นสะท้านราวแผ่นดินไหว

พื้นน้ำแข็งรอบตัวทั้งสองแหลกเป็นใยแมงมุม รอยร้าวแตกแผ่ไกลออกไปหลายร้อยเมตร

ครั้งนี้ วูดไม่ใช้เทคนิคใดๆ ไม่มีกระบวนท่าหรือกลอุบายใด...มีเพียงพละกำลังมหาศาลแท้จริง เสริมด้วยพลังของฮาคิราชันย์ เปรียบประหนึ่งการต่อสู้กับเทพมังกรอีกครั้ง

แม้ไรน์ฮาร์ดจะแข็งแกร่งล้นพ้น เขายังตั้งรับทันในวินาทีสุดท้าย แต่แรงของดาบนั้นหนักหนาสาหัสจนแขนสั่นสะเทือน กระทั่งปลายเท้าของไรน์ฮาร์ดทะลวงแผ่นน้ำแข็งลึกลงไปในดิน

ดาบเรดถูกกดลงจนบ่าของไรน์ฮาร์ดแทบทรุด วูดฉวยจังหวะนั้น เตะเข้าที่ใบหน้าของไรน์ฮาร์ดด้วยท่าหมุนเต็มแรง!

ถึงแม้ไรน์ฮาร์ดจะปักดาบลงพื้นเพื่อยันตัวไว้ พร้อมยกมือเปล่าขึ้นรับการเตะ...แต่ก็ยังสายเกินไป

เปรี้ยง...!

เสียงกระดูกแตกดังลั่น ข้อศอกของไรน์ฮาร์ดหักจากแรงเตะ ร่างเขาปลิวออกไปเป็นทางยาว สะเทือนไปทั่วพื้นสนามรบที่ตอนนี้กลายเป็นลานน้ำแข็งยับเยิน

ดาบน้ำแข็งดำคู่ในมือวูดแตกละเอียด... แต่วูดไม่หยุด!

เขาใช้ “โซล” กับ “เกปโป”...สองท่าวิชาหกรูปแบบของกองทัพเรือ...ทะยานตามไรน์ฮาร์ดไปในพริบตา

ไรน์ฮาร์ดพยายามใช้แรงจากการร่วงเพื่อควบคุมท่าตกและเตรียมโต้กลับ แต่สิ่งที่เห็นในวินาทีถัดมาคือ "ฝ่ามือของวูด" ที่ใหญ่ขึ้นในสายตาเรื่อยๆ

วูดคว้าศีรษะไรน์ฮาร์ดแล้ว ฟาดลงกับพื้น!

ลากร่างของไรน์ฮาร์ดไถลไปตามลานน้ำแข็งหลายร้อยเมตร!

ยังไม่จบ...วูดเริ่มรวบรวมพลังเวทไว้ในมือ

ไรน์ฮาร์ดที่มี “พรแห่งญาณจิต” รับรู้ถึงสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น

"พรของนายอาจป้องกันเวทมนตร์ส่วนใหญ่ได้... แต่ถ้าเวทมนตร์นั้นรุนแรงพอ...แม้เพียง 20% ก็ยังสร้างบาดแผลได้! และเวทมนตร์... ไม่จำเป็นต้องยิงจากระยะไกลเสมอไป!"

"เวทไฟระดับนักบุญ...คริมสันโนวา!!"

แสงสีแดงฉานระเบิดขึ้นในมือของวูด...ราวกับอาทิตย์ยามเช้าลุกโชนกลางรัตติกาล!

เสาเพลิงอันร้อนแรงพุ่งขึ้นฟ้าสูงนับร้อยเมตร เผาผลาญพื้นน้ำแข็งและทำให้ดินโดยรอบกลายเป็นสีดำเกรียม

ควันคลุ้งกระจายไปทั่ว พื้นดินกลายเป็นปล่องลึกขนาดยักษ์ ขอบปล่องเรืองแสงสีแดงจากความร้อนมหาศาล

วูดกระโดดถอยออกจากเขตระเบิด พลางเบี่ยงตัวหลบฟันจากดาบมังกรเรด...ไรน์ฮาร์ดยังรอด!

"บ้าเอ๊ย! นั่นมันหลบไปได้ยังไงอีกล่ะ!? พรเก่าๆ ของนายไม่ได้ช่วยในสถานการณ์แบบนี้นี่หว่า...จะบอกได้มั้ยว่านายรอดจากเวทไฟของชั้นได้ยังไง?"

ทั้งสองคนดูสะบักสะบอม เสื้อผ้าขาดวิ่น ถูกเปลวเพลิงแผดเผา

แม้แต่วูด...ผู้ร่ายเวท...ยังไม่อาจหลีกเลี่ยงความเสียหายจากระเบิดได้ทั้งหมด หากไร้คาถาฟื้นฟูที่สลักไว้ในร่าง เขาคงเจ็บหนักกว่านี้

วูดตั้งใจไม่ใช้เวทไฟระดับจักรพรรดิ เพราะพรของไรน์ฮาร์ดจะลดพลังลงถึง 80% หากใช้เวทที่รุนแรงเกินไป อาจกลับกลายเป็นทำร้ายตนเองแทน

อีกทั้ง หากไรน์ฮาร์ดตาย...พรแห่งฟีนิกซ์จะปลุกเขาขึ้นมาใหม่เต็มพลัง และการต่อสู้จะเริ่มต้นอีกครั้ง

ดังนั้น กลยุทธ์ของวูดคือ..."ทำให้บาดเจ็บสาหัส แล้วใช้วิธีอื่นสยบเขา"

ทว่าผลคือ... ไรน์ฮาร์ด "ยังคงยืนอยู่"

"พรอีกข้อใช่มั้ย...?"

ไรน์ฮาร์ดรู้ว่าต้องอธิบาย จึงกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงใจ

"ใช่... ตอนที่นายจับหัวชั้น... โลกมอบ ‘พรแห่งภูมิคุ้มกันเวทต่อสู้’ ให้ชั้น ทำให้เวทมนตร์ที่ส่งผ่านร่างกายไม่มีผลต่อชั้นเลย"

วูดตะลึง...พรเพิ่งถูกมอบให้ ‘ในตอนนั้นเลย’!?

พรที่ไรน์ฮาร์ดถือครองเหนือกว่าทุกสิ่ง คือ...

"พรแห่งความรักของโลก"

พรนี้... มีอำนาจให้ไรน์ฮาร์ดได้รับ “พรใดก็ได้ที่เขาต้องการ” ณ ขณะนั้น! แม้ไร้พร ไรน์ฮาร์ดยังแข็งแกร่งที่สุดในโลกด้วยร่างกายล้วนๆ

เขาไม่อาจใช้เวทเองได้ แต่แม้กระทั่งวิญญาณธาตุก็ยังเคลื่อนตามน้ำเสียงและเจตนาของเขา

พรแห่งความรักของโลก...คือจุดสูงสุดของการคัดสรรจากโชคชะตา

หลังจากอธิบายจบ ไรน์ฮาร์ดจับดาบแน่น...พร้อมรบต่อ!

...แต่วูดยกมือขึ้น... ยอมแพ้

"พอแล้ว... เท่านี้ก็พอแล้ว"

การประลองครั้งนี้ยาวนานเกินพอ วูดได้เรียนรู้สิ่งที่ต้องรู้แล้ว

การสู้ต่อไม่มีความหมายอีก หากใช้ “หัวใจเทพ” ก็คือแลกพลังด้วยอายุขัย... ซึ่งไม่ควรใช้กับการประลอง

แม้จะใช้เทคนิคสุดท้ายไป ก็ไม่มีหลักประกันว่าจะชนะไรน์ฮาร์ด

ผู้ชายคนนี้...คือปาฏิหาริย์แห่งพรทั้งมวล

การโจมตีระยะไกลไร้ผล เวทมนตร์เกือบไม่มีผล และตอนนี้...แม้แต่เวทที่ส่งผ่านร่างกายยังใช้ไม่ได้

วูดกลัวว่าสู้ต่อไป ไรน์ฮาร์ดอาจได้ “พรแห่งการต้านดาบ” และกลายเป็นอมตะจากทุกคมอาวุธ!

ยิ่งไปกว่านั้น... วูดรู้ตั้งแต่ต้นว่าไรน์ฮาร์ด ไม่ใช่ศัตรู เขาเห็นเครื่องแบบ เห็นสายตา และรู้ว่าเขามากับสึบารุ

แล้วทำไมถึงต้องต่อสู้?

เพราะวูดต้องการ “ทดสอบพลังของตนเองในโลกนี้”

แต่มีอีกเหตุผลหนึ่ง... ที่เกี่ยวข้องกับ จำลองโลกทั้งหมด

ทุกครั้งที่เขาใช้เครื่องจำลอง พลังที่ได้จะสะสมสู่ร่างจริงในโลกวันพีซ

และเมื่อสิ้นสุดแต่ละโลก เขาจะได้เลือกรางวัลหนึ่งจากสามทางเลือก

คุณภาพของรางวัล... จะขึ้นอยู่กับผู้ที่เขา “เผชิญหน้า” ด้วย

ยิ่งศัตรูแข็งแกร่ง...ของรางวัลยิ่งล้ำค่า

และเมื่อวูดสบตาไรน์ฮาร์ดครั้งแรก... เขาก็รู้ทันที...ชายคนนี้ “ไม่ใช่คนธรรมดา” อย่างแน่นอน!

โปรดติดตามตอนต่อไป

จบตอน

♥♥ ถ้าเนื้อเรื่องไม่โอเค ขออภัยด้วยนะครับ เนื่องจาก Re : zero ทางผู้แปลไม่เคยดูเลยจะทำการเปิดฟรีจนจบจักรวาล Re : Zero ครับ ขอบคุณครับ ♥♥

♥♥ หากท่านใดอ่านแล้วค้างสามารถติดตามผลงานเรื่องอื่นๆของ charcoal gray silver gold ได้ที่ชัั้นหนังสือ ขอบคุณครับ ♥♥