: นักดาบศักดิ์สิทธิ์ผู้ครอบครองพรเหนือกว่าสี่สิบประการ!

: นักดาบศักดิ์สิทธิ์ผู้ครอบครองพรเหนือกว่าสี่สิบประการ!

หลังจากเสริมความแข็งแกร่งให้คมดาบน้ำแข็งด้วยฮาคิเกราะ วูดก็กระโจนออกไปด้วยพลังระเบิดจากการเตะอย่างรุนแรง ความเร็วอันน่าตะลึงของเขาทำให้ผืนแผ่นดินแทบจะไม่ทันรับรู้การเคลื่อนไหว

และในห้วงเวลาเดียวกัน ไรน์ฮาร์ดก็ขยับ!

เคร้ง...!!

คมดาบน้ำแข็งที่ถูกเคลือบด้วยสีดำสนิทปะทะกับดาบมังกร "เรด" ด้วยแรงปะทะมหาศาลที่ก่อให้เกิดพายุหมุนวนกระจายออกไปรอบทิศ

พื้นดินใต้เท้าของพวกเขารับแรงสั่นสะเทือนไม่ไหว จนเกิดรอยแยกแผ่กว้างออกไปเป็นเส้นลึกทมิฬ

ทว่า... นั่นเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น

ดาบของทั้งคู่แยกจากกันในชั่วพริบตา ก่อนร่างของวูดและไรน์ฮาร์ดจะหายวับไปจากสายตา...และปรากฏขึ้นอีกครั้งในอากาศที่ห่างออกไปกว่าร้อยเมตร กระบี่กับดาบล็อกเข้าหากันอีกครา

ทุกครั้งที่คมอาวุธกระทบกัน เสียงสั่นสะเทือนของพลังเวทมนตร์ก็คล้ายจะกรีดร้องออกมาจากอากาศรอบตัว ภูมิทัศน์โดยรอบเริ่มแปรเปลี่ยนไปทีละเล็กละน้อย... กลายเป็นซากปรักพังจากแรงปะทะเพียงอย่างเดียว

เมื่อสึบารุวิ่งมาถึงที่เกิดเหตุ เขารู้สึกยินดีในตอนแรกที่เห็นเอมิเลีย, เฟลท์ และพวกพ้องปลอดภัยดี

แต่เมื่อสายตาเบนไปยังวูดกับไรน์ฮาร์ด... ดวงตาของเขาเบิกโพลงด้วยความตะลึงขีดสุด

"อะไรกันน่ะ!? วูดกับไรน์ฮาร์ดกำลังสู้กันงั้นเหรอ!? แล้วนักล่าลำไส้ล่ะอยู่ไหน!?"

ตามแผนที่วางไว้ วูดควรจะถ่วงเวลานักล่าลำไส้ไว้ เพื่อให้สึบารุไปตามทหารประจำเมืองมาจัดการจับกุม

ทว่าตอนนี้ กลับกลายเป็นว่า "พันธมิตรทั้งสอง" หันคมดาบเข้าหากันเสียเอง สึบารุไม่อาจเข้าใจได้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น

"นี่... พวกเขามีแค้นกันมาก่อนงั้นเหรอ?"

"สึบารุ! นายเจอพวกเราจนได้นะ! อัศวินคนนั้นก็เป็นเพื่อนนายใช่มั้ย!? เขาอาจจะเข้าใจวูดผิดไปก็ได้! พวกเขาต้องหยุดเดี๋ยวนี้เลย ถ้ายังปล่อยให้สู้ต่อไปแบบนี้... พังแน่!"

เอมิเลีย...ลูกครึ่งเอลฟ์ที่แม้อายุเกินร้อยปีแล้ว ทว่ามีช่วงชีวิตจริงแค่สิบสี่ปี เนื่องด้วยการถูกแช่แข็ง...หันมาหาสึบารุด้วยแววตาสั่นไหว เธอกำลังร้องขอความช่วยเหลือจากเขาอย่างแท้จริง

สึบารุรู้สึกหัวใจแทบละลายเมื่อเห็นสายตาแบบนั้น แน่นอน... เขาอยากจะเป็นคนที่เธอพึ่งพาได้

แต่เมื่อเขามองดูการต่อสู้ระหว่างวูดกับไรน์ฮาร์ดอีกครั้ง ความมั่นใจที่ก่อขึ้นก็พังทลายลงทันที

พลังของทั้งสอง... อยู่เหนือระดับมนุษย์เกินกว่าจะเข้าไปแทรกแซง

"นี่พวกเขาเล่นจริงเรอะ!? อัศวินนั่นบอกว่าตัวเองเป็นแค่นักดาบธรรมดา... ส่วนวูดก็แค่บอกว่า ‘พอมีฝีมืออยู่บ้าง’... แต่นี่มันอะไรกัน!? เล่นเปลี่ยนผืนดินเรียบๆ ให้กลายเป็นภูเขาไปแล้ว! แล้วชั้นจะไปทำอะไรได้ในฉากแบบนี้เนี่ย!?"

สึบารุมองดูวูดฟันดาบลงบนพื้นจนเกิดรอยแยกยาวเป็นกิโลเมตร ในขณะที่ไรน์ฮาร์ดใช้ดาบสะบัดหินมหึมากว่าหลายตันให้แหลกละเอียดราวกับเศษกระดาษ

เขารู้สึกเหมือนตนเองเป็นแค่ตัวประกอบ... ในการประจันหน้าของสองผู้กล้าระดับพระเจ้า

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างรวดเร็วเกินตาที่คนธรรมดาจะติดตามทัน แม้กระทั่งเอมิเลีย, เฟลท์ และคนอื่นๆ ต่างก็เริ่มมองไม่เห็นรูปแบบของการเคลื่อนไหว

แต่ถึงจะมองไม่เห็น สิ่งที่ยังได้ยินอย่างชัดเจนคือเสียงปะทะของอาวุธ ซึ่งยังคงดังกึกก้องไม่ขาดสาย

"สำนักยักษ์ร้อยอสูร: ระบำใบมีดสายลม...คามาอิตาจิ!"

วูดปลดปล่อยใบมีดสีเขียวอันทรงพลังออกมา ตัดผ่านอากาศด้วยแรงลมเกรี้ยวกราด จนสามารถเฉือนคอนกรีตได้ราวกับเนย

หลังจากประมือกับไรน์ฮาร์ดมาเนิ่นนาน วูดเริ่มมั่นใจในสิ่งหนึ่ง...ไรน์ฮาร์ดคือ “นักดาบ” ที่แข็งแกร่งที่สุดที่เขาเคยพบ... ในทุกโลกที่เขาเคยย่างกราย

ไม่ใช่แค่ฝีมือดาบเท่านั้น... สัญชาตญาณการต่อสู้ และพรสวรรค์แต่กำเนิดของไรน์ฮาร์ดช่างน่าเกรงขาม แม้จะไม่เคยผ่านศึกใหญ่โตมากนัก แต่ชายผู้นี้ก็หลบหลีกการโจมตีของวูดได้ราวกับรู้ล่วงหน้า

ทว่าในชั่วขณะนั้น...วูดเห็น "ช่องว่าง"

คมใบมีดคามาอิตาจิถูกปล่อยออกไปพร้อมจังหวะที่ไรน์ฮาร์ดกำลังลงพื้น...ท่วงท่าของเขาเปิดเปลือยต่อการโจมตี

ใบมีดสายลมพุ่งตรงไปอย่างแม่นยำ...

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นคือ...มัน "เฉียด" ร่างของไรน์ฮาร์ดไปอย่างไม่น่าเชื่อ ไม่ได้สร้างบาดแผลแม้แต่รอยเดียว!

และมันพุ่งต่อไป... ผ่าผืนดินเป็นร่องลึกยาวร้อยเมตร ตัดยอดเขาลูกหนึ่งออกกลางลำ ก่อนจะหายไปสู่เส้นขอบฟ้า

วูดเบิกตากว้าง...ก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงเย็นชา

"พรของนายใช่มั้ยล่ะ...?"

ไรน์ฮาร์ดยิ้มบาง “ใช่แล้ว... มันคือ ‘พรแห่งการหลบหลีก’ ไม่มีการโจมตีระยะไกลใดจะสามารถโดนเป้าหมายได้เลย”

ไรน์ฮาร์ดยังคงมีความเป็นอัศวินเต็มเปี่ยม แม้จะอยู่ในศึกก็ตาม เขาเลือกจะไม่ปิดบังพรของตน

วูดขมวดคิ้วแน่น “งั้นการที่นายไม่โดนระเบิดของชั้นตั้งแต่ต้นการต่อสู้... ก็คือพรอีกข้อใช่มั้ย?”

“ถูกต้อง” ไรน์ฮาร์ดยืนยัน “นั่นคือ ‘พรแห่งต้านทานไฟ’ มันจะลดพลังของเวทไฟเหลือเพียงยี่สิบเปอร์เซ็นต์ของพลังเดิม”

วูดเริ่มเข้าใจ... ชายตรงหน้าคือผู้ใช้พรซ้อนพร เหมือนเขา... แต่เกินกว่านั้นอย่างลึกล้ำ

“นายคือศัตรูที่แข็งแกร่งที่สุดที่ชั้นเคยเผชิญมา” ไรน์ฮาร์ดกล่าวอย่างจริงจัง “แม้แต่ดาบมังกรเรดยังรู้สึกตื่นเต้นที่ได้ต่อสู้อย่างแท้จริง กับนาย”

แล้วไรน์ฮาร์ดก็เริ่มไล่รายชื่อพรของตนออกมาอย่างไม่หยุดยั้ง...

และเหนือสิ่งอื่นใด...

“พรแห่งฟีนิกซ์”...พลังในการคืนชีพหนึ่งครั้ง และหากใช้แล้วจะได้รับ “พรแห่งฟีนิกซ์ขั้นสูง” ทำให้สามารถฟื้นคืนชีพได้ ไม่จำกัดครั้ง

วูดนิ่งไป... ชายคนนี้แทบจะเป็นอมตะ

เขาเคยคิดว่าวีรบุรุษในแต่ละโลกนั้น ‘โกง’ แล้ว... แต่ไรน์ฮาร์ดได้ทำลายความเชื่อนั้นลงอย่างสิ้นเชิง

"จำนวนพรที่นายมีมันช่างน่าเหลือเชื่อ... แค่ฟังยังทำให้คนทั่วไปหมดแรงใจจะสู้ แต่ไม่มีใครไร้เทียมทานหรอก...ต้องมีจุดอ่อนบ้างล่ะ ถึงเวทจะลดลง แต่มันก็ยัง ‘มีผล’ อยู่บ้าง"

แม้จะตะลึงกับพรนับไม่ถ้วนของศัตรู แต่วูดไม่ยอมถอยแม้แต่น้อย

เขาเคยเผชิญหน้ากับเทพมังกร...ผู้สามารถทำลายทวีปและบิดเบือนกาลเวลาได้มาแล้ว

ไรน์ฮาร์ด... ก็เป็นเพียงอีกหนึ่งศัตรูอันตรายในรายทางเท่านั้น

"เวทน้ำแข็งระดับจักรพรรดิ...ไอซ์เอจ!"

กระแสเวทมหาศาลพุ่งพล่าน อุณหภูมิทั่วสนามรบลดลงอย่างฉับพลัน ลมหนาวดั่งคมมีดกรีดผ่านร่างทุกชีวิต

แม้แต่เฟลท์กับสึบารุที่อยู่ห่างไกล... ยังต้องสั่นสะท้าน

"มาแล้ว!" เอมิเลียเบิกตา "พลังเวทอันมหาศาล... วิญญาณในอากาศยังสะท้านไปหมด วูด... เขาเป็นคนแบบไหนกันแน่!? มีทั้งฝีมือดาบแบบนั้น แล้วยังร่ายเวทได้ระดับนี้อีก..."

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง สิ่งที่ปรากฏต่อสายตาทุกคนคือ...ภาพที่ไม่อาจเชื่อได้เลย

ผืนดินอันแห้งแล้งก่อนหน้านั้น... กลายเป็นทุ่งน้ำแข็งเวิ้งว้างที่แผ่กว้างไปไกลสุดสายตา หนึ่งพันลี้กลายเป็นขั้วโลกในพริบตาเดียว

สึบารุพึมพำ ทั้งที่ลมหายใจเริ่มกลั่นเป็นไอเย็น

"ชั้นรู้อยู่แล้วว่านี่คือโลกที่ต่างจากเดิม... แต่แบบนี้มัน... มันเกินกว่าที่จินตนาการไหวจริงๆ..."

โปรดติดตามตอนต่อไป

จบตอน

♥♥ ถ้าเนื้อเรื่องไม่โอเค ขออภัยด้วยนะครับ เนื่องจาก Re : zero ทางผู้แปลไม่เคยดูเลยจะทำการเปิดฟรีจนจบจักรวาล Re : Zero ครับ ขอบคุณครับ ♥♥

♥♥ หากท่านใดอ่านแล้วค้างสามารถติดตามผลงานเรื่องอื่นๆของ charcoal gray silver gold ได้ที่ชัั้นหนังสือ ขอบคุณครับ ♥♥