: ปรากฏการณ์แห่งนักดาบผู้ไร้เทียมทาน

: ปรากฏการณ์แห่งนักดาบผู้ไร้เทียมทาน

“ก็ตามคาด… การต่อสู้นี้ทำให้ชั้นรู้ระดับพลังของตัวเองได้ดีพอแล้ว”

วูดกล่าวออกมาอย่างเรียบเฉย แต่แฝงด้วยความแน่วแน่

ในขณะนั้น “นักล่าไส้” ก็รู้ตัวดีว่า ฝีมือของนางต่างจากวูดราวฟ้ากับเหว ความคิดจะหนีผุดขึ้นในใจแล้ว...แต่คำถามคือ… นางยังหนีได้อยู่หรือไม่?

คมดาบน้ำแข็งในมือของวูดเปล่งแสงระยิบระยับใต้แสงจันทร์ ยิ่งฟาดฟันยิ่งกระจ่างใสราวผลึกคริสตัล

ฟิ้ววววว!

วูดสะบัดดาบอีกครั้ง ส่งคลื่นพลังดาบรูปพระจันทร์เสี้ยวถาโถมออกไป...รุนแรงยิ่งกว่าครั้งก่อน มันกรีดอากาศด้วยแรงทำลายอันน่าสะพรึง กลืนกินทุกสิ่งเบื้องหน้า

ร้านรับจำนำที่เคยเสียหายจากการฟันก่อนหน้านี้ ตอนนี้หลังคาเปิดโล่ง สร้างพื้นที่มากขึ้นให้การเคลื่อนไหวของ “นักล่าไส้”

แต่ถึงจะมีอิสระเพิ่มขึ้น… หัวใจของนางกลับรู้สึกหนักอึ้งราวถูกโซ่เหล็กพันธนาการ

จะหลบได้ไหม?

ด้วยความเร็วและระยะของคลื่นดาบ...นางรู้ดีว่า “แทบเป็นไปไม่ได้”

จะป้องกันมันได้ไหม?

ใบมีดที่เคยมีแตกสลายหมดแล้ว… คำตอบชัดเจนว่า ไม่ได้

เมื่อคลื่นดาบใกล้ถึงตัว “นักล่าไส้” ก็ยิ้มอย่างฝืนใจ...ราวยอมรับชะตากรรม หากหลบไม่ได้ หากป้องกันไม่ได้… จะขัดขืนไปเพื่ออะไร?

แต่ในขณะที่คลื่นพลังทำลายล้างนั้นกำลังจะฉีกกระชากร่างของนาง…

เพล้งงงง!!!

ร่างหนึ่งในชุดเกราะอัศวินขาวบริสุทธิ์ก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า

ในพริบตาเดียว เขาชักดาบด้วยความเร็วเหนือจินตนาการ ฟันใส่คลื่นดาบที่พุ่งเข้ามา

ผลก็คือ...

พลังดาบของวูดถูกผ่าออกเป็นสองเสี้ยว!

แรงปะทะแผ่สะเทือนลงสู่พื้น สร้างรอยร้าวลึก ขณะที่ทรายฝุ่นลอยกระจายทั่วอากาศ

“พลังของคลื่นดาบนั้น… เสริมด้วย ‘พรแห่งจันทรา’ แท้ๆ…”

วูดยิ้มบางๆ “กำลังคิดว่า ‘นักล่าไส้’ อ่อนเกินไปซะแล้ว… แต่จู่ๆ ก็มี ‘สัตว์ประหลาด’ อย่างนายโผล่มา… โลกใบนี้คงไม่หน้าเบื่อนัก”

การโจมตีรวดเร็วจนแม้แต่เฟลท์และคนอื่นๆ ยังไม่ทันรับรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

แต่ดวงตาของวูด...มองเห็นชัดเจน

ก่อนที่พลังดาบของเขาจะฟันถึงตัว “นักล่าไส้” มีร่างหนึ่งผมแดงเพลิงปรากฏตัวขึ้น… แล้วผ่าพลังของเขาออกเป็นสองส่วน

วูดไม่ได้รู้ว่าอีกฝ่ายคือใคร แต่จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ของเขาพลุ่งพล่านขึ้นทันที!

เขาถีบพื้นพุ่งเข้าใส่ร่างนั้นเต็มกำลัง แรงกระแทกถึงกับทิ้งรอยหลุมลึกไว้บนพื้น

ทางด้าน “นักล่าไส้” มองดูชายในชุดเกราะสีขาวด้วยความตกตะลึง

ในฐานะสมาชิกของสมาคมนักฆ่า นางชินกับการซ่อนตัวในเงามืด มิใช่การได้รับการช่วยเหลือจากอัศวินผู้เป็นสัญลักษณ์ของคุณธรรม

“ทำไมอัศวินถึงช่วย… คนอย่างชั้น?”

ก่อนที่นางจะเอ่ยสิ่งใด ชายผมแดงก็คว้านางออกไปจากแนวต่อสู้ โยนร่างนางไปอีกด้านอย่างไร้เยื่อใย

“สึบารุบอกข้ามาว่า มีนักฆ่าฝีมือร้ายแรงซ่อนอยู่ในสลัม”

เสียงของอัศวินผมแดงแว่วขึ้นอย่างสุขุม “แต่ไม่คาดคิดว่าจะได้เจอคู่ต่อสู้ระดับนี้ ถ้าดาบมังกรของข้า ‘ตื่นตัว’ ขนาดนี้ แสดงว่าศัตรูคนนี้… คู่ควรแก่การประลองอย่างแท้จริง”

ยังไม่ทันพูดจบ...วูด ก็พุ่งทะลุม่านฝุ่นออกมา ร่วงจากฟ้าในท่าร่วงลง พร้อมกับ ดาบน้ำแข็ง ในมือที่เล็งตรงไปยังชายชุดเกราะ!

อัศวินผู้ครอง ดาบมังกรเรด ยกดาบขึ้นรับแรงปะทะ!

เสียงปะทะกระหึ่มแผดเสียงดังไปทั่ว ความรุนแรงถึงขนาดพื้นแยกออก แรงสั่นสะเทือนไปทั่วตรอกแคบ

ดาบมังกรเรด...ศาสตราวุธที่ได้รับการขนานนามว่า “ดาบที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก” สืบทอดมาในตระกูลแอสเทรีย

มันสามารถถูกชักออกได้โดยผู้ได้รับ “พรแห่งนักดาบ” เท่านั้น และมันจะ “ไม่ยอมถูกใช้งาน” หากคู่ต่อสู้ไร้ค่าพอจะประมือด้วย

แต่วันนี้...ดาบเล่มนี้กลับ “สั่นสะท้านด้วยความตื่นเต้น”

นี่เป็นครั้งแรกที่มันรู้สึกเช่นนั้น

ผู้ครองดาบเรด...ไรน์ฮาร์ด ฟาน แอสเทรีย...รู้ดีว่าดาบเล่มนี้ทรงพลังเกินมีดคุริของ “นักล่าไส้” นัก

ดังนั้นเมื่อดาบน้ำแข็งของวูดปะทะกับดาบมังกร...ดาบของวูดก็เริ่มแตกร้าว เส้นร้าวลายใยแมงมุมขยายไปทั่วใบดาบ

“กระบวนท่า: ‘ระบำดาบหลอมเพลิงแห่งร้อยภูตผี!’”

วูดไม่มีทางรู้ว่าไรน์ฮาร์ดคือใคร แต่แค่การปะทะครั้งเดียวก็รู้แล้วว่า...นี่ไม่ใช่ศัตรัสส์รรมดา

นี่ไม่ใช่เวลาล้อเล่นอีกต่อไป วูดจึง เผยพลังที่แท้จริงออกมา!

จากเศษซากดาบน้ำแข็ง… เปลวเพลิงก็ปะทุขึ้น!!

“ไฟ… จากน้ำแข็ง?”

ไรน์ฮาร์ดถึงกับสะดุดความคิด เมื่อกำลังจะเปิดเกมบุก ดาบน้ำแข็งในมือวูดก็ ระเบิดออก แปรเปลี่ยนเป็น ลูกไฟขนาดยักษ์!

ตูมมมมม!!!

เปลวไฟพวยพุ่งอย่างบ้าคลั่ง แผ่กระจายร้อนแรงไปทั่วตรอกสลัม ท่ามกลางแสงเปลวเพลิงที่สว่างจ้าจนท้องฟ้ายามค่ำคืนกลายเป็นสีแดงฉาน

เคราะห์ดีที่ไรน์ฮาร์ดคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าและอพยพชาวบ้านในบริเวณออกไปก่อนหน้า ไม่เช่นนั้น… ทั้งย่านคงถูกแผดเผา

ด้าน “นักล่าไส้” ที่เฝ้ามองจากมุมปลอดภัย เพิ่งเข้าใจตอนนี้เองว่า...ทำไมอัศวินคนนั้นถึงโยนนางออกจากวงต่อสู้

หากนางยืนอยู่ตรงนั้น… ร่างของนางคงไม่เหลือแม้แต่เถ้าธุลี

และสิ่งที่นางเข้าใจยิ่งกว่าคือ...วูดออมมือกับนางมากเพียงใด

หากเขาใช้เวทระดับนี้ตั้งแต่ต้น นางคงไม่รอดแม้แต่สามกระบวนท่า

ตูมมม!!!

แม้ไฟจะลุกโชติช่วง แต่เงาร่างทั้งสองกลางวงไฟ...กลับยัง ยืนหยัด อยู่โดยไม่สะทกสะท้าน

เพล้งง!!

สองแรงดาบพุ่งฝ่าเปลวไฟฉีกม่านเพลิงออกเป็นสองเส้น ประกายไฟกระจายทั่วขอบฟ้า ขณะที่พื้นแยกออกจนลึกเป็นร่อง

ทั้งวูด และไรน์ฮาร์ด...ต่างถูกแรงปะทะดีดถอยหลังจากกัน ต่างถลาร่างออกมาจากกลุ่มฝุ่นควัน

“นักล่าไส้” ในขณะนี้… จารึกใบหน้าของวูดลงในหัวใจอย่างฝังแน่น...บุรุษผู้นี้… อย่าได้เข้าใกล้อีกเลยตราบชีพยังมี!

ส่วนชายผมแดงที่ช่วยนางไว้… นางรู้แล้วว่าเขาเป็นใคร

ไรน์ฮาร์ด ฟาน แอสเทรีย

ชื่ออาจไม่คุ้นหูชาวบ้านทั่วไป แต่ในหมู่ขุนนาง ราชวงศ์ และโลกใต้ดิน...เขาคือตำนาน

เขาคือ “นักดาบ” ผู้ไร้ผู้ใดเทียบเทียม

ถูกขนานนามว่า “ผู้ถูกเลือกแห่งโลก” หรือ “เด็กแห่งโชคชะตา”

ไม่เพียงแต่พรสวรรค์และการฝึกฝน...สิ่งที่ทำให้ไรน์ฮาร์ดน่าเกรงขามยิ่งกว่าใครคือ “พรจากโลก”

หากใครได้รับพรสักหนึ่ง ก็ถือว่าเหนือมนุษย์แล้ว

แต่ไรน์ฮาร์ด… มีมากกว่า 40 พร!

แม้ไม่ใช่ทั้งหมดจะใช้ต่อสู้ได้ แต่ก็เพียงพอจะทำให้เขาเป็น “สัตว์ประหลาดไร้เทียมทาน”

ที่น่ากลัวไปกว่านั้น...เขายังสามารถ รับพรเพิ่ม ได้อีกเรื่อยๆ

ในสายตาโลก...เขาไม่ต่างจาก “บุตรแห่งโลก”

และในฐานะอัศวินแห่งราชวัง ไรน์ฮาร์ดไม่มีเหตุผลใดต้องช่วยนักฆ่าเช่น “นักล่าไส้”

นางจึงสรุปว่า...เขาต้องเข้าใจผิด วูดคือ “ผู้ร้าย” และนางคือ “เหยื่อ”

ในเมื่อร่างของนางบาดเจ็บเละเทะ วูดแสดงออร่าดุร้าย ใครเห็นก็ต้องเข้าใจเช่นนั้น

และก็จริง...ไรน์ฮาร์ด เข้าใจผิด อย่างเต็มที่

หลังแยกกับวูดก่อนหน้า สึบารุก็ออกไปตามหาคนช่วย… และด้วยโชคมหาเทพ เขาก็ เจอกับสุดยอดอัศวินของราชอาณาจักร

...ไรน์ฮาร์ด!

เมื่อสึบารุเล่าเรื่องให้ฟัง ไรน์ฮาร์ดรู้ทันทีว่าเหตุการณ์เลวร้าย รีบพุ่งตัวไปยังที่เกิดเหตุ ปล่อยให้สึบารุตามมา

และเมื่อมาถึง เขาเห็นภาพวูดกำลังลงมือใส่ “หญิงสาวผู้ไร้ทางสู้”

สัญชาตญาณของอัศวินจึงตัดสินใจแทนเขา...ศัตรูคือวูด

หลังม่านฝุ่นจางลง ทั้งวูดและไรน์ฮาร์ดถอยห่างกันราวร้อยเมตร

ดาบน้ำแข็งในมือวูด… แตกร้าวจนเป็นเสี่ยงๆ ตกกระจายเต็มพื้น

“คงต้องปรับยุทธศาสตร์ใหม่แล้ว”

วูดพึมพำอย่างหงุดหงิด “ดาบน้ำแข็งใช้ได้ดีกับพวกอ่อนแอ แต่กับพวกระดับนี้… ไม่ไหวจริงๆ”

เขาเรียกดาบน้ำแข็งขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้...ขณะจับดาบไว้ พลังแปลกประหลาดก็แผ่ซ่านจากแขน

สีดำแวววาวแผ่จากฝ่ามือขึ้นคลุมใบดาบ… กลายเป็นชั้นโลหะสีดำทมิฬปกคลุมดาบทั้งหมด

ดาบน้ำแข็งใสกลับกลายเป็นสีดำมืดดั่งออบซิเดียน สะท้อนแสงจันทร์อย่างชั่วร้าย

“ดูเหมือนโลกนี้จะให้ชั้นใช้ ฮาคิ ได้ด้วยสินะ…”

“ถึงจะไม่เท่ากับดาบของหมอนั่น… แต่น้อยที่สุด...มันคงไม่แตกง่ายอีกแล้ว”

โปรดติดตามตอนต่อไป

จบตอน

♥♥ ถ้าเนื้อเรื่องไม่โอเค ขออภัยด้วยนะครับ เนื่องจาก Re : zero ทางผู้แปลไม่เคยดูเลยจะทำการเปิดฟรีจนจบจักรวาล Re : Zero ครับ ขอบคุณครับ ♥♥

♥♥ หากท่านใดอ่านแล้วค้างสามารถติดตามผลงานเรื่องอื่นๆของ charcoal gray silver gold ได้ที่ชัั้นหนังสือ ขอบคุณครับ ♥♥