บทที่ 20: มุ่งสู่แกรนด์ไลน์

บทที่ 20: มุ่งสู่แกรนด์ไลน์

ด้านหลังของโรงเตี๊ยม ภายในโกดังอันมืดสลัว อากาศอบอวลด้วยกลิ่นกำมะถันและดินปืน สารพัดอาวุธแขวนเรียงรายตามผนังราวกับคลังสงคราม

“ชิ...แค่กองกระสุน?” ไรเนอร์พ่นลมหายใจอย่างไม่สบอารมณ์ เขารื้อค้นกล่องและตู้หลายใบ แต่เจอเงินไม่ถึงเจ็ดสิบล้านเบรี

นี่น่ะหรือ ตลาดมืดที่ใหญ่ที่สุดในโลคทาวน์? ทำไมมันถึงได้จนเช่นนี้?

แต่ถึงอย่างนั้น...ขาของยุงก็ยังเป็นเนื้อ วันไหนไม่มีอะไรกินก็ยังเอาไปต้มกินได้… นอกจากเงินสด เขายังเก็บอาวุธจำนวนมาก รวมถึงเหล้าชั้นดีสองสามขวด...

หลังจากวางเพลิงเผาโรงเตี๊ยมทิ้ง ไรเนอร์ก็เดินทางไปตลาดมืดอีกแห่งที่อยู่ภายใต้การควบคุมของบาร์โธโลเมโอ และขายอาวุธทั้งหมดในราคาต่ำ

ก่อนกลับ เขาเหลือบเห็นว่ามีคนขายล็อกโพส จึงซื้อเก็บไว้สิบอัน

สิ่งที่น่าสนใจคือ ตลาดมืดนี้ดูแทบไม่ต่างจากตลาดทั่วไป เต็มไปด้วยแผงลอยสองข้างถนน ผู้คนเดินสวนกันขวักไขว่ บ้างก็ห่มผ้าคลุมหน้า บ้างก็เป็นนักเลงหน้าดุ

“เหมือนหลุดมาจากนิยายเลยแฮะ” ไรเนอร์อดหัวเราะไม่ได้ “รวมกับอาวุธที่ขายไปวันนี้ คงได้กำไรราวๆ ร้อยยี่สิบล้านเบรี”

ข่าวดีคือ เขาได้หินไคโร

ข่าวดียิ่งกว่าคือ...ไม่ได้เสียเงินแม้แต่เบรีเดียว มิหนำซ้ำยังฟันกำไรกลับมา

ไรเนอร์จากตลาดมืดพร้อมถุงเงิน กะว่าจะกลับเรือพลางแวะดูการแข่งขันของซันจิสักหน่อย

แต่จู่ๆ ท้องฟ้าแจ่มใสกลับมืดครึ้มลงอย่างรวดเร็ว เมฆดำหนาทึบก่อตัวเหมือนมีใครเรียกมา

ไรเนอร์รีบเร่งฝีเท้า พอเดินผ่านลานกว้างแห่งหนึ่ง...

“ดูนั่นสิ!”

“หมอนั่นกำลังยิ้มอยู่เหรอ!?”

เสียงร้องอื้ออึงรอบตัวทำให้ไรเนอร์หยุดชะงัก แล้วหันไปมอง

กลางลานประหาร บนแท่นสูงตระหง่าน มีชายจมูกแดงหน้าตาเหมือนตัวตลกยืนถือดาบยิ้มกราดเกรี้ยว ข้างล่างคือลูฟี่ที่ถูกล่ามตรวน แต่กลับยิ้มกว้างอย่างสดใส

เหวอ! ฉากประวัติศาสตร์ของโลก!?

เดี๋ยว...แล้วลูฟี่ไปโดนจับได้ตอนไหน? เราก็ไม่ได้ไปยุ่งกับบากี้เลยนี่หว่า!?

“เกียฮ่าฮ่าฮ่า! ได้ยินมาว่าหล่อนที่ขโมยแผนที่ทะเลของข้าไปร่วมกลุ่มกับพวกแกแล้วนี่! คิดจะปล่อยแกตายล่ะสิ!”

บากี้ยิ้มเหี้ยมพร้อมชูดาบขึ้นสูง “งั้นชดใช้ด้วยหัวของแกแล้วกัน!”

“แม่งเอ๊ย! ไกลไปหน่อย!” ไรเนอร์สบถในใจ ขณะรีบวิ่งเข้าหาแท่นประหาร เขาชักปืนพกออกมาเล็งไปที่บากี้ด้านบนทันที

กระบอกปืนนี้คืออาวุธพิเศษที่ไรเนอร์เพิ่งได้มาจากตลาดมืด มีกระสุนหินไคโรอยู่ภายใน เตรียมไว้รับมือหากเจอสโมคเกอร์

ปัง!!

ก่อนที่บากี้จะฟันลง กระสุนของไรเนอร์ก็พุ่งทะลุเข้ากลางไหล่ เลือดพุ่งกระจาย!

“โอ๊ย! แม่งอะไรกันฟะ!?” บากี้ร้องลั่น ก่อนร่วงจากแท่นประหารกลิ้งหลุนๆ ลงมา

ลูฟี่เห็นแบบนั้นถึงกับตาโต ก่อนจะมองลงมายังคนที่ยิง

รอยยิ้มของเขากว้างขึ้น “ชิชิชิ! รู้แล้วว่าแกไม่ตายหรอก!”

“ไอ้บ้า! ไปโดนจับได้ยังไง!?” ไรเนอร์ปีนขึ้นไปปลดตรวน “รีบเผ่นลูฟี่! กลับเรือด่วน!”

จากบนแท่น ไรเนอร์มองเห็นสโมคเกอร์กำลังขี่มอเตอร์ไซค์หน้าตาประหลาดพุ่งตรงมา

เขาไม่อยากสู้กับสโมคเกอร์ ถึงจะมีหินไคโรก็เถอะ เพราะถ้าไม่มีประโยชน์ก็ไม่คุ้มกับกระสุนราคาแพงหูฉี่

“เยส! ลุยกันเลยไรเนอร์!”

“ไปหาซันจิก่อน แล้วเผ่น!”

ทั้งสองกระโดดลงจากแท่น วิ่งไปทางท่าเรือ

ฝนเริ่มโปรยลงมาเบาๆ สโมคเกอร์ขี่มอเตอร์ไซค์ตามหลังมาอย่างไม่ลดละ

“ซันจิ!” ไรเนอร์ตะโกน

ข้างหน้า ซันจิกำลังแบกปลาลายฟ้าขาวตัวโต...ปลาทูน่าช้างที่เขาชนะจากการแข่งขัน

เขาหันมาพอดี “อ้าว? พวกนาย!? วิ่งหนีอะไรกัน!?”

“หนีสิวะ! ทหารเรือตามมา!!” ทั้งสองวิ่งฉิวผ่านซันจิไป

ซันจิชะงักงันไปชั่วครู่ พอมองตามก็เห็นมอเตอร์ไซค์ของสโมคเกอร์

“บ้าจริง! ทำไมไม่แกล้งทำเป็นไม่รู้จักกันวะ!?” เขาตะโกน ก่อนออกวิ่งเต็มสปีด

ลูฟี่กับซันจิช่วยกันแบกปลาคนละหัวคนละหาง ฝนโปรยหนักขึ้นเรื่อยๆ จนแทบมองไม่เห็นทาง

“ไม่ดีแล้ว! รถมันเร็วกว่าเราเยอะ!”

“อีกนิดเดียวก็จะโดนแล้ว!”

“จะสู้เลยไหม!?”

“อย่าเสียเวลา วิ่งต่อไป!” ไรเนอร์ตะโกน “ถ้ามาถึงเมื่อไหร่ ชั้นจะให้อะไรเด็ดๆ แกแดก!”

เมื่อใกล้ถึงท่าเรือ สโมคเกอร์กลับไปถึงก่อนพวกเขาเสียอีก

“ไวท์ โบลว์!!”

เสียงคำรามดังกึกก้อง กลุ่มควันสีขาวทะลักเข้ามาอย่างโหมกระหน่ำ ร่างของสโมคเกอร์ปรากฏขึ้นจากกลางควัน!

“มังกี้ ดี ลูฟี่! เกมโจรสลัดของแก...จบแค่นี้แหละ!!”

“ไอ้นี่มันตัวอะไรฟะ!?” ลูฟี่หลบหมัด แล้วเตะสวน แต่ขากลับทะลุผ่านควันไปเหมือนไม่โดนอะไร

“ห๊า!? ไม่โดน? ทั้งที่ควรจะโดนนี่หว่า!?”

“โกมุ โกมุ ...แกทลิ่ง!!” ลูฟี่รัวหมัดชุดใหญ่ใส่สโมคเกอร์ แต่ทุกหมัดก็ทะลุร่างอีกฝ่ายเหมือนหมัดลม

“ไม่มีประโยชน์! หมอนี่เป็นพวกผลปีศาจสายลอเกีย! การโจมตีธรรมดาแตะตัวมันไม่ได้!” ไรเนอร์ตะโกน พร้อมเล็งปืน

“ดูเหมือนแกจะรู้อะไรบ้างสินะ” สโมคเกอร์ปรายตามามองไรเนอร์

“งั้นหมอนี่ก็อมตะน่ะสิ?”

“แล้วจะสู้ยังไงถ้าแตะตัวไม่ได้?” ลูฟี่กับซันจิเริ่มตื่นตระหนก

“ในเมื่อแกเข้าใจ ก็เลิกดิ้นรนได้แล้ว ด้วยพลังของพวกแก ไม่มีทางเอาชนะชั้นได้หรอก” สโมคเกอร์กล่าวเย็นชา ดั่งคำพิพากษาครั้งสุดท้าย

ไรเนอร์ยังคงนิ่ง เล็งปืนไปยังสโมคเกอร์ “กระสุนนัดละหกล้านเบรี... เสียดายจริงๆ ที่ต้องใช้กับแก”

“ไม่มีประโยชน์! เลิกดิ้นรนได้แล้ว!” สโมคเกอร์ตะโกน ไม่สนใจแม้แต่น้อยกับปืนของไรเนอร์ ก่อนจะชกเข้าเต็มแรง

ปัง!!

ในวินาทีเดียวกัน กระสุนพุ่งออกจากลำกล้อง!

ปึ้ด!

เลือดสาดกระจาย สโมคเกอร์ตกใจสุดขีด ร่างเขาเซถลาลงพื้น

“ฮาคิ!? ไม่สิ...” เขานึก ก่อนร่างเริ่มอ่อนแรง ควันจางหาย กลายเป็นร่างมนุษย์

หินไคโร!!

“มันเป็นไปได้ยังไงกัน!?” สโมคเกอร์สิ้นเรี่ยวแรงนอนอยู่กับพื้น มองพวกไรเนอร์วิ่งหนีไป

หินไคโรนั้นหาได้ยากยิ่ง แม้แต่รัฐบาลโลกยังต้องไปขอซื้อจากประเทศวาโนะที่ไคโดควบคุมอยู่ และยังต้องแลกเปลี่ยนกับโจรสลัดราคาสูงลิบ

“โจรสลัดจากอีสต์บลู ไปเอาหินไคโรมาจากไหนฟะ!?” สโมคเกอร์ครุ่นคิดด้วยความเหลือเชื่อ

“ยิงได้สวยเลยเว้ยไรเนอร์!” ลูฟี่ยิ้มแฉ่ง

ซันจิมองไรเนอร์อย่างไม่เข้าใจ “เฮ้ย นี่มันยิงโดนได้ยังไงวะ? ไม่ใช่ว่าลอเกียแตะไม่ได้เหรอ?”

“อย่าพูดเลย...หัวใจแทบวาย” ไรเนอร์จับอก ทำหน้าเจ็บใจอย่างเว่อร์ๆ ก่อนจะอธิบายถึงหินไคโรและการซื้อของจากตลาดมืด

เมื่อไปถึงท่าเรือ คนอื่นๆ ก็มาถึงกันครบแล้ว

ฝนหยุดตก ท้องฟ้าที่เคยมืดครึ้มกลับแจ่มใสอย่างน่าประหลาด

“อากาศบ้านี่อะไรกันวะ?” ซันจิเงยหน้ามองฟ้า

ไรเนอร์ไม่ใส่ใจ จุดบุหรี่สูบพร้อมเดินขึ้นเรือ “ไปกันเถอะ ซันจิ”

“ชิชิชิ! จุดหมายต่อไป แกรนด์ไลน์!! ลุยเลย!!!”

ในขณะเดียวกัน ที่ถนนสายหนึ่งในโลคทาวน์ สโมคเกอร์นอนแน่นิ่ง รอทหารของตนมาช่วย ตอนนี้เขาไม่มีแม้แต่แรงจะงัดกระสุนออกจากตัว

ทันใดนั้น เสียงหัวเราะต่ำๆ ดังมาจากด้านหลัง

“ดูสิ สโมคเกอร์...สภาพนายนี่มันน่าสมเพชจริงๆ”

“แกมาทำอะไรที่นี่?” สโมคเกอร์หันมองด้วยความตกใจ

“บังเอิญผ่านมา มีธุระนิดหน่อย...เลยแวะมาส่งพวกหนุ่มๆ ขึ้นเรือน่ะ”

“ส่งขึ้นเรือ?” สโมคเกอร์ขมวดคิ้ว สงสัยว่าหมายถึงอะไร แต่ไม่ดูเหมือนจะกลัวอีกฝ่ายแม้แต่น้อย

“อืม...ส่งขึ้นเรือ”

โปรดติดตามตอนต่อไป

จบตอน

By. charcoal gray silver gold

═❀═❀═❀═❀═❀═❀═