บทที่42: ความลับของแกนสีดำ

มุมที่ไม่เป็นที่สังเกตของตลาดมืด แผงลอยที่ตั้งขึ้นอย่างลวกๆ ด้านหลังติดกับเนินดิน

จางเฮ่ากับพี่น้องผิวคล้ำสองคนนั่งอยู่ที่ขอบเนินดิน

จางเฮ่าดูอายุประมาณ 40 ปี พี่น้องผิวคล้ำทั้งสองคนก็ดูแก่กว่าวัยเช่นกัน ทั้งสามคนนั่งล้อมวงกัน ดูเหมือนกับชาวนาที่ขุดดินหาอาหารในยุคก่อน

ท่าทางซื่อๆ หน้าตาดูแก่กว่าวัย รอยย่นที่หว่างคิ้วแฝงไปด้วยความทุกข์ยาก

ปัจจุบันนี้ คนที่สามารถมีที่ดินปลูกผักได้ล้วนเป็นผู้มีอำนาจ ถือเป็นความบันเทิงระดับสูงแบบกลับคืนสู่ธรรมชาติ

คนชั้นล่างกินแต่อาหารที่ผลิตจากเครื่องจักรในโรงงาน เนื้อสังเคราะห์และผักสังเคราะห์ที่พิมพ์สามมิติออกมาตามคำสั่งโปรแกรม

เนื้อและผักทุกชิ้นมีลวดลายเหมือนกันหมด เวลาไปซื้อผักก็ไม่ต้องเสียเวลาเลือก บรรจุภัณฑ์ถุงสุญญากาศก็มีวันหมดอายุที่ยาวนานมาก และทุกชิ้นก็ระบุไว้ว่า ไม่มีสารปรุงแต่งและผลข้างเคียงใดๆ สามารถบริโภคได้อย่างปลอดภัย

นิ้วชี้และนิ้วหัวแม่มือของจางเฮ่าคีบบุหรี่อยู่ สูดเข้าไปลึกๆ ทีหนึ่ง ถามว่า "ไอ้หนุ่มที่โรงเผานั่น ไม่ได้มาพักใหญ่แล้วใช่ไหม?"

คนหน้าคล้ำหมายเลข 1 "อืม ไม่ได้มาเลย"

จางเฮ่าขมวดคิ้ว "ช่วงนี้ที่โรงเผาไม่มีศพอสูรเข้ามาเหรอ?"

คนหน้าคล้ำหมายเลข 1 "เข้ามาสิ เมื่อสองวันก่อนเขาไปซุ่มดูอยู่ที่หน้าประตูโรงเผา นับดูแล้ว เฉลี่ยทุกวันก็มีรถขนศพอสูรเข้าไป"

คนหน้าคล้ำหมายเลข 1 ชี้ไปยังคนหน้าคล้ำหมายเลข 2 อีกฝ่ายซึ่งปกติพูดน้อยก็พยักหน้าอย่างเงียบๆ

จางเฮ่าสูดควันบุหรี่เข้าไปอีกครั้ง "โชคไม่ดี ไม่ได้เผาแกนสีดำออกมาเหรอ?"

คนหน้าคล้ำหมายเลข 1 ส่ายหน้าอีกครั้ง "ระหว่างทาง เขาตามไอ้หนุ่มนั่นไปพักหนึ่ง ใช้เครื่องตรวจวัดดูแล้ว แสดงว่ามีค่าตัวเลขตกค้างอยู่"

คนหน้าคล้ำหมายเลข 2 ยังคงพยักหน้าต่อไป

คิ้วของจางเฮ่าขมวดเป็นปม พูดเสียงหนักแน่น "มีค่าตัวเลขตกค้างอยู่ แสดงว่าได้แกนสีดำออกมาแล้ว แต่ไม่ได้อยู่กับตัวเขา ไอ้หนุ่มนั่นส่งต่อให้คนอื่นแล้ว ที่เขตที่เก้ามีคนอื่นรับซื้อแกนสีดำด้วยเหรอ?"

คนหน้าคล้ำหมายเลข 1 กำลังจะพูดอีกครั้ง จางเฮ่าก็หงุดหงิดขึ้นมา ถลึงตาคำรามเสียงต่ำ "แกอย่าพูดแทนเขาสิ เขาไม่มีปากหรือไง ให้เขาพูดเอง"

คนหน้าคล้ำหมายเลข 1 อ้อไปคำหนึ่ง

คนหน้าคล้ำหมายเลข 2 เอาแต่ก้มหน้าใช้กิ่งไม้เขี่ยมดอยู่ตลอดเวลา ตอนนี้จำเป็นต้องพูดขึ้นมา ดูเหมือนสมองจะประมวลผลไม่ทัน ถึงได้โยนกิ่งไม้ทิ้งอย่างหงุดหงิด ข้างเท้าเต็มไปด้วยมดที่ตายแล้ว

"โรงเผามีเด็กใหม่มา ค่าตรวจวัด...สูงมาก" คนหน้าคล้ำหมายเลข 2 เงยหน้าขึ้น ตอบอย่างติดๆ ขัดๆ

จางเฮ่าฟังเข้าใจแล้ว ในใจก็โล่งอกไปบ้างเล็กน้อย แต่ก็ยังสงสัยอยู่มาก "ในเมื่อไม่มีคนอื่นรับซื้อแกนสีดำ แล้วทำไมไอ้หนุ่มคนใหม่ที่โรงเผาถึงได้เก็บแกนสีดำไว้กับตัวเองล่ะ ทำไมไม่เอามาขายที่นี่แลกเงินไป?"

คนหน้าคล้ำหมายเลข 1 สมองไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่ ไม่เคยคิดลึกซึ้งขนาดนั้น ได้ยินดังนั้นก็นิ่งไปครู่หนึ่ง ถามอย่างไม่แน่ใจ "ไอ้หนุ่มนั่นมันรู้ความลับของแกนสีดำแล้วเหรอ?"

ใบหน้าที่เฉยเมยของคนหน้าคล้ำหมายเลข 2 ยังคงไร้อารมณ์ เขาหยิบกิ่งไม้ขึ้นมาอีกครั้ง ใช้นิ้วเขี่ยซากมดที่ติดอยู่บนนั้นออก

เขาดูดนิ้วเบาๆ พูดออกมาสี่คำอย่างเฉยเมย "ฆ่าทิ้งซะ ฉันไปเอง"

จางเฮ่ากำลังครุ่นคิด ยังไม่ทันจะคิดออก ก็เห็นว่าแผงลอยที่ปูอยู่บนพื้น ถูกรองเท้าที่เปื้อนโคลนสองสามคู่เหยียบย่ำจนสกปรกไปหมดแล้ว

"ฉันไปสืบมาแล้ว ในตลาดมืดมีแค่พวกแกเจ้าเดียวที่รับซื้อแกนสีดำใช่ไหม?"

เฉียนฮ่าวเหยียบอยู่บนแผงลอย เขามองคนทั้งสาม ถามอย่างไม่เกรงใจ

ลูกน้องสองสามคนที่ตามมาข้างหลัง ทุกคนต่างก็เหน็บมีดสั้นหรือท่อนเหล็กไว้ที่เอว ท่ายืนดูสบายๆ สีหน้าแสดงความเหี้ยมโหดแบบอันธพาลในแก๊งที่อาศัยพวกมากเข้าข่มอย่างพร้อมเพรียงกัน

จางเฮ่าลุกขึ้นเดินเข้าไป รอยย่นบนใบหน้าขยับรวมกันเป็นรูปดอกเบญจมาศ ยิ้มแล้วพูดว่า "ใช่ฉันเอง พวกแกจะมาขายแกนสีดำเหรอ?"

คนหน้าคล้ำหมายเลข 1 สังเกตเห็นว่าบรรยากาศไม่ค่อยดี รีบตามเข้าไป คนหน้าคล้ำหมายเลข 2 ก้มหน้าอย่างเฉยเมย เล่นกิ่งไม้เขี่ยมดไปเรื่อยๆ

เฉียนฮ่าวหัวเราะเยาะ "ขาย? ไม่ๆๆ แกเข้าใจผิดแล้ว พวกเรามาซื้อแกนสีดำต่างหาก ในมือแกมีแกนสีดำเท่าไหร่ พวกเราเอาหมด"

ผู้คนรอบๆ ที่อยู่ใกล้เคียง ต่างก็มองมาด้วยความประหลาดใจและอยากรู้อยากเห็น

ในใจของจางเฮ่าหนักอึ้งลง ถามอย่างลองเชิง "พวกแกต้องการแกนสีดำไปทำอะไร?"

เฉียนฮ่าวยังไม่ทันจะพูดอะไร ลูกน้องข้างหลังที่หมดความอดทนแล้วก็ตะคอกขึ้นมา "ของที่นายใหญ่พวกเราต้องการ แกจะถามมากทำไม รีบเอาออกมาให้หมดสิว่ามีเท่าไหร่"

เฉียนฮ่าวรอให้ลูกน้องด่าจบ เขามองชายวัยกลางคนที่ยืนเงียบอยู่ตรงหน้า ขมวดคิ้วเล็กน้อย มือข้างหนึ่งลูบไปที่มืดสั้นที่เหน็บอยู่ที่เอว อีกมือหนึ่งตบไหล่ของอีกฝ่ายเบาๆ

"วางใจได้ ไม่ขาดทุนของแกหรอก แกรับซื้อมาเท่าไหร่ พวกเราให้ราคาแปดส่วนทั้งหมดเลย"

ในพจนานุกรมของเฉียนฮ่าว การที่สามารถจ่ายให้ในราคาแปดส่วนได้ ก็ถือว่าเป็นราคาสูงที่เมตตาอย่างยิ่งแล้ว

จางเฮ่าตระหนักได้ว่า อันธพาลกลุ่มนี้แตกต่างจากพวกที่เคยมาสอบถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นก่อนหน้านี้ คนพวกนี้ตั้งใจจะมาปล้นแกนสีดำจริงๆ

หรือก็คือ...คนพวกนี้รู้ความลับของแกนสีดำ หรือว่า...นายใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังพวกเขารู้ความลับของแกนสีดำ?

เมื่อเห็นว่าจางเฮ่าเอาแต่เงียบไม่พูดอะไร สีหน้าของเฉียนฮ่าวก็มืดครึ้มลงทันที มือที่บีบไหล่ของอีกฝ่ายออกแรงเล็กน้อย บีบจนเกิดรอยฟกช้ำสองสามแห่งทะลุเสื้อผ้าออกมา

"แกจะไม่บอกฉันใช่ไหมว่าแกจะไม่ขายให้พวกเรา?" เฉียนฮ่าวถามเสียงเย็นเยียบ

ใบหน้าของจางเฮ่าแสดงความเจ็บปวด ร่างกายก็ทรุดลงไปครึ่งหนึ่งโดยไม่รู้ตัว มือที่อยู่ข้างหลังทำสัญญาณห้ามไม่ให้คนหน้าคล้ำหมายเลข 1 ที่อยากจะก้าวไปข้างหน้า

เขาก้มหน้าประจบประแจงยิ้ม "ไม่กล้าหรอกครับ พวกเราขายให้คุณทั้งหมดเลยครับ"

เฉียนฮ่าวคลายนิ้วลงเล็กน้อย "ของอยู่ที่ไหน เอาออกมาสิ?"

จางเฮ่า "ของอยู่ที่บ้านพักของพวกเราพี่น้องครับ เอาอย่างนี้ พรุ่งนี้เวลานี้ พวกเราจะเอาแกนสีดำทั้งหมดมาให้ พวกคุณก็เอาเงินมาแลกไปครับ"

เฉียนฮ่าวเลิกคิ้ว หัวเราะเยาะอย่างเย็นชา "แกไม่ได้กำลังจะหลอกฉันให้เตรียมตัวหนีหรอกนะ?"

จางเฮ่าส่ายหัวอย่างแรง "พวกเราเป็นพวกไร้ค่า ออกจากเขตที่เก้าไม่ได้อยู่แล้วครับ แล้วก็แค่คืนเดียว พวกเราไม่โง่พอที่จะคิดหนีหรอกครับ"

เฉียนฮ่าวดูเหมือนจะเชื่อ พูดว่า "ก็ได้ คืนเดียวเท่านั้น พรุ่งนี้เวลานี้พวกเราจะมารับของ"

พูดจบ เฉียนฮ่าวก็พาลูกน้องจากไป

ไม่นานนัก จางเฮ่ากับพวกอีกสามคนก็ไม่สนใจแผงลอยอีกต่อไป แอบย่องออกจากตลาดมืดไปอย่างลับๆ ล่อๆ

ไม่ไกลออกไป ในมุมมืด เฉียนฮ่าวจ้องมองทิศทางที่คนทั้งสามจากไปอย่างเย็นชา พาลูกน้องตามไปอย่างเงียบกริบ

เฉียนฮ่าวหารู้ไม่ว่า ฉากนี้ของเขา อันธพาลผมเหลืองกับอันธพาลผมแดงที่เพิ่งจะตายไปไม่นานคงจะรู้สึกคุ้นเคยเป็นอย่างมาก

20 นาทีต่อมา

ใต้สะพานแห่งหนึ่งริมแม่น้ำที่เปลี่ยวร้าง

ศพนอนเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้น ทุกคนใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและบิดเบี้ยว โดยเฉพาะเบ้าตาถูกทุบจนแหลกเหลว สมองสีขาวข้นไหลทะลักออกมา จนเบ้าตาถูกย้อมไปด้วยสีขาวขุ่นน่าสยดสยอง

เฉียนฮ่าวนอนหายใจรวยรินอยู่บนพื้น เบ้าตาขวามีเศษกิ่งไม้ปักคาอยู่ บนกิ่งไม้ยังคงมีซากมดติดอยู่

การต่อสู้เกิดขึ้นเร็วมาก แทบจะในชั่วลมหายใจเดียว คนที่เฉียนฮ่าวพามาก็ตายหมด เหลือเพียงเขาคนเดียว ดวงตาก็ถูกแทงจนบอดไปข้างหนึ่ง

น่ากลัวเกินไปแล้ว

นี่มันไม่ใช่ระดับฝีมือของพวกแก๊งอันธพาล หรือระดับพ่อค้าในตลาดมืดที่ควรจะมีเลยแม้แต่น้อย

เฉียนฮ่าวถึงกับไม่สามารถประเมินความแข็งแกร่งของอีกฝ่ายได้ เพราะเขาไม่เคยเห็นใครที่ฆ่าคนได้อย่างโหดเหี้ยมแต่ก็ดูสบายๆ แบบนี้มาก่อน

ในบรรดานักสู้ของแก๊งหมาป่าเขียวก็มีนักยุทธ์อยู่บ้าง แต่ส่วนใหญ่ก็เป็นนักยุทธ์ระดับหนึ่งหรือสองเท่านั้น นายใหญ่เจิ้งก็เป็นนักยุทธ์ระดับสามที่เก่งที่สุดในแก๊งแล้ว

สูงกว่านั้น...เฉียนฮ่าวไม่เคยเห็นมาก่อน ใครที่มีฝีมือขนาดนั้นจะมาเป็นอันธพาลกันล่ะ

แต่ว่า...คนหน้าคล้ำที่เมื่อกี้ใช้กิ่งไม้เสียบลูกตาคนเป็นพวง ความแข็งแกร่งที่เผยออกมาในชั่วพริบตานั้น นายใหญ่เจิ้งก็อาจจะยังสู้ไม่ได้ด้วยซ้ำ

เฉียนฮ่าวคิดยังไงก็คิดไม่ออกว่า ทำไมคนที่มีฝีมือโหดเหี้ยมขนาดนี้ ถึงได้มาซ่อนตัวอยู่ในตลาดมืดที่ไม่มีอนาคตอะไรเลย ที่สำคัญที่สุดคือรับซื้อแต่แกนสีดำที่ไม่ค่อยจะมีค่าอะไรอีกด้วย

พวกแกอย่าทำตัวโลว์โปรไฟล์ขนาดนี้ได้ไหม พวกเราจะตาบอดไปชนกับของแข็ง จนตัวเองต้องตายกันหมดแล้วนะ?

จางเฮ่าก้มตัวลงนั่งยองๆ อยู่ตรงหน้าเฉียนฮ่าว ใบหน้าที่ดูเหมือนชาวนาซื่อๆ ในตอนนี้ เมื่อสะท้อนอยู่ในดวงตาข้างเดียวที่เหลืออยู่ของเฉียนฮ่าว กลับทำให้รู้สึกหวาดหวั่นจนถึงส่วนลึกของจิตวิญญาณ

"ฉันรู้ว่าแกมีคำถามมากมาย"

"ไม่ต้องถาม ประหยัดเวลาหน่อย ชีวิตของแกเหลือน้อยเต็มทีแล้ว แกแค่ต้องตอบคำถามของฉันก็พอ"

เฉียนฮ่าวกัดฟันแน่น ถึงแม้จะหวาดกลัว แต่ในเมื่อจะต้องตายแล้ว เขาก็จะไม่พูดอะไรออกมาอีกแม้แต่คำเดียว

จางเฮ่าราวกับเดาความคิดของเฉียนฮ่าวออก ประโยคต่อไปที่เขาพูดออกมาอย่างเฉยเมย ทำให้เฉียนฮ่าวขนหัวลุก

เขาพูดว่า "ถ้าแกไม่พูด ฉันจะยื้อชีวิตแกไว้เรื่อยๆ แกวางใจได้ฝีมือฉันดีมาก สามารถรับประกันได้ว่ามดจะกัดกินตับไตไส้พุงของแกไปครึ่งหนึ่งแล้ว แกก็ยังจะมีสติพูดคุยกับฉันได้อยู่"

เมื่อหน้าอกถูกกิ่งไม้ผ่าออก มดตัวแรกคลานอยู่บนหัวใจของเขา เฉียนฮ่าวก็ทนไม่ไหวแล้ว

"บอกฉันมา ใครใช้ให้พวกแกมารับซื้อแกนสีดำ?"

"พี่ปิน...เป็นพี่ปินใช้ให้พวกเรามาครับ"

"พี่ปินต้องการแกนสีดำไปทำไม?"

"ผมไม่รู้ครับ...พี่ปินไม่ได้บอก...ผมไม่รู้จริงๆ ครับ อ๊าาาาา อย่าให้มันกัดอีกเลย ผมเจ็บเหลือเกิน อ๊าาาาา—"

(จบตอน)