บทที่ 23 : ชูโจวปะทะซีเหมิง!

บทที่ 23 : ชูโจวปะทะซีเหมิง!

ด้านนอกเมืองรกร้างว่างเปล่า ครูชั้นนำของโรงเรียนมัธยมสิบอันดับแรก และคณะกรรมการของมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้หกแห่งกำลังมองไปที่ชื่อของชูโจวซึ่งอยู่ในอันดับที่หนึ่ง

"อาจารย์ทั้งหลายไม่ทราบว่านักเรียนชูโจวคนนี้มาจากโรงเรียนไหนหรือครับ?"  กัวเต๋าจากมหาวิทยาลัย​กองทหารที่หนึ่ง​ถามขึ้นมา

"นักเรียนของโรงเรียนเรา" อาจารย์​ลี่เกอตอบ

"อะไรนะ…ชูโจวเป็นนักเรียนของโรงเรียนมัธยมที่ห้า?"ผู้นำโรงเรียนมัธยมหลายคนอยู่ในความโกลาหล พวกเขากำลังคิดว่านี่อาจเป็นไพ่ตายที่ซ่อนอยู่ของโรงเรียนมัธยมที่หนึ่งเพื่อสร้างความเซอร์ไพรส์​

เเละแม้ว่าจะไม่ใช่นักเรียนจากโรงเรียนมัธยมที่หนึ่งชูโจวคนนี้ก็ควรมาจากโรงเรียนม​ัธยมที่สองหรือสาม

โรงเรียนมัธยมที่สองและโรงเรียนมัธยมที่สามแม้ว่าจะไม่ดีเท่าโรงเรียนมัธยมที่​หนึ่ง​ แต่ก็ยังดีกว่าโรงเรียนมัธยมที่เหลืออีกเจ็ดแห่ง แต่ใครไม่คาดคิดว่าจะมาจากโรงเรียนมัธยมที่ห้า

หลังจากได้ยินเช่นนี้ กัวเต๋า, หยานชิง และคณะกรรมการคนอื่นๆ จากมหาวิทยาลัยทั้ง 6 แห่งเข้าล้อมอาจารย์​ลี่เกอทันทีหลังจากรู้ว่าชูโจวเป็นนักเรียนของโรงเรีย​น​มัธยม​ที่ห้า

"อาจารย์ลี่เกออย่างที่คุณทราบมหาวิทยาลัยกองทหารที่หนึ่งของเราเป็นมหาวิทยาลัยศิลปะ​การต่อสู้​ที่ดีที่สุดในมณฑลกวางตุ้ง ถ้าชูโจวเลือกมหาวิทยาลัยกองทหารที่หนึ่ง​ของเรา เขาจะต้องได้รับการฝึกฝนที่ดีที่สุดอย่างแน่นอน"

"กัวเต๋า คุณกล้าพูดได้ยังไงว่าถ้าเลือกมหาวิทยาลัยการกองทหารที่หนึ่งของคุณเเล้วเขาจะได้รับการฝึกอบรมที่ดีที่สุด เเบบนี้หมายความ​ว่ามหาวิทยาลัยกองทหารที่สองของเราด้อยกว่าหรือ?"

"อะแฮ่ม ฉันไม่คิดว่าพวกคุณไม่ควรจะสู้เพื่อเเย่งเด็กคนนี้กัน มหาวิทยาลัยทหารกองที่หนึ่ง และมหาวิทยาลัยทหารกองที่สองของพวกคุณไม่เคยขาดคนมีความสามารถเลย ดังนั้นในนั้นจึงมีคนที่มีความสามารถ​มากมายเเต่มีทรัพยากร​จำกัด ดังนั้นมหาวิทยาลัย​ศิลปะการต่อสู้มังกรและเสือของเราเหมาะกับชูโจวมากกว่า"

"โอ้ มหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้มังกรและเสือ ดูเหมือนมหาวิทยาลัยไก่กา ฉันคิดว่ามหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้จีนทางใต้ของเราเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดสำหรับชูโจว"

"คุณคิดอะไรกันอยู่ ในแง่ของมาตรฐานสากล ยังไงก็ต้องดูที่มหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้หนานซานของเรา..."

เกิดการต่อสู้เเย่งชิงคนของกรรมการ​ทั้งหกต่อหน้าอาจารย์​ลี่เกอ เห็นได้ชัดว่าเจตนาของพวกเขาคือหวังให้อาจารย์​ลี่เกอใช้อิทธิพลของเธอกับชูโจวและให้ชูโจวเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยของพวกเขา

เมื่อเห็นฉากนี้หยางหมิงก็พูดไม่ออกชั่วขณะ……พวกคุณมาที่นี่เพื่อพวกหลิงซานทั้งสามคนไม่ใช่หรือ ทำไมถึงเปลี่ยนเป้าหมายกันเร็วนัก?

...

อีกด้านในเมืองที่รกร้างว่างเปล่า

“พี่โจวถง เจ้าชูโจวซ่อนตัวอยู่ที่ไหนกันแน่? ทำไมเราหาอยู่นานเเล้วเเต่ก็หาไม่เจอเลย”

"ลองดูอีกครั้ง! เราค้นหาในสามทิศทาง ตะวันออก ตะวันตก และทางใต้ แต่ก็ยังไม่พบมันในสามทิศทางนี้...ดังนั้นมันน่าจะอยู่ทางเหนือของเมือง"

"ฮึ่ม มันทำให้เราถูกจับและส่งไปยังศูนย์กักกัน...หลังจากที่เราพบมัน มันจะต้องถูกตัดเป็นชิ้นๆ"

โจวถงและจินเจิ้นหนานกำลังตามหาชูโจวอยู่ พวกเขาเกลียดชูโจวมากเเละตัดสินใจจะกำจัดชูโจวในเมืองเล็กๆ แห่งนี้

…

ทางตอนเหนือของเมืองรกร้างว่างเปล่า ชูโจวกำลังไล่​ฆ่าฝูงมอนสเตอร์รอบๆอยู่

"ชูโจว ในที่สุดฉันก็พบนาย!"ทันใดนั้นก็มีเสียงดังสนั่นเเละร่างที่สูงและแข็งแกร่งราวกับสัตว์ประหลาดกำลังพุ่งมาจากระยะไกลด้วยความเร็วสูงจนทำให้เกิดฝุ่นเป็นทาง

"ซีเหมิง!"ชูโจวจำคนๆนี้ได้ทันที เพียงแต่เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายตามเขามาเพื่ออะไร

"ชูโจว หลิงซานบอกว่านายเก่งกว่าฉันเเต่ฉันไม่เชื่อดังนั้นฉันจึงมาขอท้าประลอง​กับนาย!"

ซีเหมิงก้าวอย่างหนักหน่วง พุ่งเข้าไปอย่างรวดเร็ว​และต่อยชูโจวโดยตรง

หมัดที่หนักหน่วงและสง่างามได้ระเบิดอากาศรอบๆโดยตรง

"เป็นเพราะหลิงซานหรือ?" ชูโจวเข้าใจเหตุผลที่ซีเหมิงมาที่นี่ทันที หลังจากครุ่นคิด​นิดหน่อยก็มีร่องรอยของความตั้งใจที่จะต่อสู้ปรากฏ​ในดวงตาของเขา

"ตอนนี้มันน่าเบื่อนิดหน่อยที่ต้องต่อสู้กับสัตว์ประหลาดตลอดเวลา ในเมื่อคุณต้องการประลองกับฉันงั้นก็มาวัดฝีมือ​กันหน่อย!"

ชูโจวคำรามขาขวาของเขาปล่อยออร่าใบมีดฉีกกระฉากอากาศจากนั้นกระโดดเตะใส่ซีเหมิง

"บูม!"

กำปั้นและเท้าปะทะกันเกิดเสียงระเบิดและกระแสลมแรงพัดไปทั่ว

เท้าขวาของชูโจวรู้สึกชาเล็กน้อยและร่างของเขาก็ถูกเหวี่ยงขึ้นไปในอากาศ ส่วนทางซีเหมิงรู้สึกเจ็บเล็กน้อยที่กำปั้นของเขาราวกับว่าหมัดของเขาถูกมีดคมๆบาด

ชูโจวที่ลอยอยู่กลางอากาศ ดวงตาที่เฉียบคมของเขาจับจ้องไปที่ซีเหมิงด้านล่าง เขาหันมือของเขาไปข้างหลังและฟาดขึ้นไปบนท้องฟ้าส่งแรงผลักย้อนกลับมาที่เขา จากนั้นร่างกายของเขาก็เร่งความเร็วขึ้นพุ่งลงมา

ในขณะเดียวกันขาของเขาก็ปล่อนออร่าใบมีดที่ทรงพลัง เมื่อมองจากระยะไกลมันดูเหมือนลำแสงดาบที่คมกริบกำลังลงมาปกคลุมร่างของซีเหมิง(พระเอกจงใจใช้เเค่เท้าใบมีดในการโจมตีเพราะต้องการฝึกทักษะ)​

"ช่างเป็นทักษะ​เท้าใบมีดที่ทรงพลังจริงๆ...อย่างไรก็ตาม หมัดเก้าชั้นของฉันก็ไม่ธรรมดา​เช่นกัน!"ซีเหมิงแสยะยิ้ม แล้วใช้กำปั้นทั้งสองต่อยไปที่เท้าใบมีดของชูโจว

ออร่าใบมีดที่เท้าและเงาของกำปั้นสอดประสานกัน ในเวลาเพียงไม่กี่วินาทีทั้งสองแลกเปลี่ยนกระบวนท่ากันนับสิบครั้ง เสียงคำรามและการสั่นสะเทือนรุนแรงแผ่กระจายออกไปและพื้นดินโดยรอบก็เริ่มพังทลายอย่างรวดเร็ว​ ทั้งชูโจวและซีเหมิงต่างรู้สึกได้ถึงความแข็งแกร่งของอีกฝ่ายเเละทั้งสองฝ่ายต่างก็มีความต้องการที่จะสู้กันอย่างเต็มที่

"ซีเหมิง ถ้าเราสู้กันต่อไปแบบนี้พวกเราจะล่าช้าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ในแง่ของจำนวนมอนสเตอร์ที่เราได้ฆ่า…..ทำไมเราไม่ล่ามอนสเตอร์ไปด้วยในขณะที่ต่อสู้กัน นายคิดอย่างไร"

จู่ ๆ ชูโจวก็ยื่นข้อเสนอ

"สู้ไปด้วยและฆ่ามอนสเตอร์ไปด้วย นี่ข้อเสนอที่ดี ฉันเห็นด้วย!"เมื่อซีเหมิงได้ยินข้อเสนอนี้ดวงตาของเขาก็เป็นประกาย

มีเสือมาสทิฟฟ์หลายตัวอยู่ห่างออกไปร้อยเมตร มาฆ่าพวกมันกันเถอะ”ชูโจวชำเลืองมองเห็นเสือมาสทิฟฟ์หลายตัวปรากฏตัวห่างออกไปและรีบพุ่งไปทางนั้นทันที

ซีเหมิงก็ทำตามจังหวะของชูโจวเช่นกัน พวกมันเคลื่อนไหวไปทางกลุ่มเสือมาสทิฟฟ์ด้วยความเร็วสูงในขณะที่ต่อสู้กันไปด้วย เกิดเสียงคำรามที่รุนแรงดังขึ้นระหว่างพวกเขาเเละเมื่อทั้งสองผ่านไปที่ใด พื้นที่โดยรอบก็จะถูกทำลายเป็นชิ้นๆ

ในไม่ช้า พวกเขาก็มาถึงตำแหน่งสุนัขเสือมาสทิฟฟ์ทั้งสามตัว เสือมาสทิฟฟ์ทั้งสามตัวสับสนเล็กน้อยและก่อนที่พวกมันจะทันได้ตอบโต้พวกมันก็กลายเป็นเศษเนื้อมันที

"ฮ่าฮ่าฮ่า ซีเหมิง ฉันฆ่าได้สองตัว..."

"ฮึ่ม ครั้งหน้าฉันจะต้องฆ่าได้มากกว่านายแน่"

ร่างทั้งสองที่กำลังต่อสู้กันอยู่รีบเคลื่อนตัวออกห่างจากซากเสือมาสทิฟฟ์สามตัวและพุ่งไปที่เป้าหมายถัดไป

นักเรียนที่อยู่บริเวณ​รอบๆต่างตะลึงเมื่อได้เห็นฉากนี้ "ให้ตายเถอะ...มีคนสองคนที่สู้กันไปด้วยล่ามอนสเตอร์ไปด้วย….คนหนึ่งดูเหมือนจะเป็นซีเหมิงเเต่อีกคนคือใครกัน?"

"อีกคนดูเหมือนจะเป็นนักเรียนลึกลับที่เพิ่งสร้างสถานการณ์การฆ่าที่น่ากลัวมากมาย เเต่ฉันไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร!"

"สองคนนี้ทรงพลังมาก...พวกเราไม่ได้อยู่ระดับเดียวกับพวกเขาเลย"

…..

ชูโจวและซีเหมิงต่อสู้กันเช่นนี้ไปตลอดทางเเละ ไล่ฆ่าฝูงมอนสเตอร์ไปเรื่อยๆ นักเรียนตามทางที่ได้เห็นฉากนี้ต่างก็ตกใจกันอย่างมาก

อีกด้าน​หนึ่ง​ในที่สุดโจวถงและจินเจิ้นหนานก็เดินทาง​มาถึงเขตฝั่งเหนือของเมืองรกร้างเเละเมื่อมาถึงพวกเขาก็เห็นหมูป่าหนามเหล็กสามตัว พวกดขาจึงรีบพุ่งเข้าไปและเตรียมจะฆ่ามอนสเตอร์กลุ่มนี้

ท้ายที่สุดแล้ว พวกเขาเข้าร่วมในการทดสอบชั้นยอดนี้ไม่เพียงแต่เพื่อล้างแค้นชูโจวเท่านั้น เเต่พวกเขายังต้องการที่จะได้อันดับที่ดีเพื่อจะได้รับการคัดเลือกจากมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้ ดังนั้นพวกเขาจึงต้องการฆ่ามอนสเตอร์ด้วย

แต่ในขณะนั้นเอง พายุเฮอริเคน 2 ลูกได้พัดผ่านเข้ามา หมูป่าหนามเหล็กข้างหน้าพวกโจวถงก็ถูกระเบิดทันที ส่วนโจวถงและจินเจิ้นหนานที่อยู่ใกล้ๆ ก็ถูกกระเเทกเเละปลิวไปด้านหลังพร้อมกระอักเลือดออกมา

เเต่มันเป็นมากกว่าการกระอักเลือด เพราะพวกเขาถึงกับคายอวัยวะภายในออกมา

"อะไรกัน..." โจวถงและจินเจิ้นหนานมองดูร่างที่ห่างไกลออกไปทั้งสองด้วยความกลัวและสิ้นหวัง พวกเขาคิดไม่ออกว่าทำไมพวกเขาถึงดวงซวยเช่นนี้

พวกเขาแค่ต้องการล่าหมูป่าหนามเหล็กสองสามตัว แต่พวกเขากลับถูกปรมาจารย์การต่อสู้​สองคนที่จู่ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นโจมตีจนเสียชีวิต

"ฉันไม่เต็มใจ..." โจวถงคร่ำครวญ เอียงศีรษะลงและสิ้นใจ

"ฉัน...ฉันไม่อยากตาย..." จินเจิ้นหนานพยายามที่จะยืนขึ้น แต่เขาก็ล้มลงกับพื้นทันที และจากนั้นก็สูญเสียพลังชีวิต​ทั้งหมดไป

"เฮ้ ซีเหมิงดูเหมือนเราจะประมาทไปหน่อย เราชนใครบางคนหรือเปล่า..."

"ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้น เเต่อย่ากังวลกับมันมากนัก มันเป็นโชคร้ายของพวกเขา มาตั้งสมาธิกับการต่อสู้กันเถอะ!"

ห่างออกไปไม่ไกลจากจุดที่พวกโจวถงเสียชีวิต​ ชูโจวและซีเหมิงได้แลกเปลี่ยนความคิดกันสั้นๆ และต่อสู้กันต่อไป

……………………..