บทที่ 24 : ประลองความเร็วกับหลี่ชิงฉี!

บทที่ 24 : ประลองความเร็วกับหลี่ชิงฉี!

อีกด้าน​หนึ่ง​ ในป่าใกล้ๆเมืองรกร้างที่ใช้จัดการทดสอบชั้นยอด ที่นี่มีซากปรักหักพังของวิลล่าที่พังทลาย

ซากปรักหักพังของวิลล่านี้ตอนนี้ถูกปกคลุมด้วยเถาวัลย์ และคงไม่มีใครคาดคิดว่ามีฐานการทดลองลึกลับอยู่ลึกลงไปใต้ดินในซากปรักหักพังของวิลล่าหลังนี้

ฐานทดลองใต้ดินนี้มีขนาดครึ่งหนึ่งของสนามฟุตบอล เต็มไปด้วยสไตล์อุตสาหกรรมหยาบๆ และเหมือนคุกขนาดใหญ่ ในฐานลับมีแสงสลัว มีกรงเหล็กหลายสิบกรงเเละในแต่ละกรงเหล็กก็มีนักโทษหลายสิบคนถูกจับเอาไว้

อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นที่ทรุดโทรมและไม่พึงประสงค์ เลือด เหงื่อ อุจจาระ กลิ่นต่างๆ ปะปนกันไปอีกทั้งรอบๆยังมีผู้คุมถืออาวุธนับสิบนายเดินตรวจตราไปมา

“ผอ. นี่จะหกโมงเย็นแล้วตอนนี้พระอาทิตย์กำลังจะตกดิน”ชายในชุดต่อสู้รายงานต่อผู้อำนวยการฐานลับ จากเหยาหยาง

จางเหยาหยางวางเท้าบนโต๊ะ ดวงตาของเขามืดมนและดุร้าย ราวกับหมาป่าที่ต้องการเลือด

"ผู้ทดลองทุกคนได้รับการฉีดยามอนสเตอร์ประเภท​บีเเล้วหรือไม่"จางเหยาหยาง กล่าวเบาๆ

"ฉีดยากับผู้ทดลองทั้งหมดเสร็จแล้ว รอประมาณ 10 นาที ยามอนสเตอร์​ประเภทบีจะเเสดงผล"ชายในชุดต่อสู้ตอบอย่างเร่งรีบ

"ดีมาก!" จางเหยาหยางยืนขึ้นพร้อมมีสีหน้าดุร้าย "ตอนนี้เปิดกรงทั้งหมดได้และปล่อยให้ผู้ทดลองทั้งหมดออกไป ให้ผู้ฝึกหัดระดับสูงของโรงเรียนมัธยมสิบอันดับเเรกในเจียงเฉิงมาช่วยเราทดสอบผลของยามอนสเตอร์​ประเภท B ของเรา เพื่อดูว่ามีอะไรที่ต้องปรับปรุงหรือไม่"

ชายในชุดต่อสู้รีบลงไปดำเนินการตามคำสั่ง

หลังจากนั้นไม่นานก็มีเสียงคำรามดุร้ายดังมาจากส่วนลึกของฐานนี้ ราวกับว่าสัตว์ประหลาดนับไม่ถ้วนกำลังถูกปล่อยออกมา

...

บนถนนสายเก่าที่ทรุดโทรมในเมืองรกร้าง...

บูม!

ภาพเงาสองเงาที่สู้กันอย่างต่อเนื่องและกำลังพัวพันกันก็ปรากฏขึ้นที่นี่ พลังบ้าที่ดีเดือดได้ทำลายรถยนต์เก่าที่ถูกทิ้งร้างหลายคันรอบๆตัวพวกเขาให้กลายเป็นเศษเหล็กจำนวนนับไม่ถ้วน

"พอเเล้ว ไม่สู้กับนายแล้ว..."ทันใดนั้นร่างกำยำแข็งแรงก้าวถอยหลังกว่าสิบก้าวหยุดที่ถนนเก่า หอบหนักเเละมีเหงื่อไหลเต็มร่างกาย

"นายหมดเเรงเเล้วหรอ?" ชูโจวยิ้มและมองไปที่ซีเหมิงที่มีคราบเลือดของมอนสเตอร์ทั่วร่างกาย

ซีเหมิงกลอกตาด้วยความโกรธ: "ชูโจว เจ้าสารเลว….นายมันเลวเกินไป นายมีโอกาสอย่างน้อย 50 ครั้งที่สามารถ​เอาชนะฉันได้ แต่ทุกครั้งที่นายจะปล่อยโอกาส​นั้นไปเเละตอนนี้ฉันรู้​แล้ว​นายกำลังใช้ฉันเป็นเครื่องมือในการฝึกฝนทักษะการต่อสู้ของนาย"

ใช้นายเป็นเครื่องมือในการฝึกฝน​ อย่าพูดคำร้ายกาจเเบบนั้นสิ…… ถึงมันจะเป็นเรื่องจริงก็เถอะ ฮิฮิ” ชูโจวหัวเราะเบาๆเเละยอมรับตามตรง!

ใบหน้าของซีเหมิงเต็มไปด้วยความโกรธ​ ถ้าไม่ใช่คงามจริงที่ว่าเขาไม่สามารถเอาชนะชูโจวได้ ตอนนี้เขาคงจะทุบตี​ชูโจวไปแล้ว

…..

"จุ๊จุ๊ ชีเหมิงทำไมนายดูเหมือนขอทานเเบบนี้ล่ะ? ทันใดนั้น​ก็มีเสียงหัวเราะดังขึ้นจากนั้นผู้หญิงที่มีผมยาวสลวยและมีอารมณ์ที่สง่างามก็ปรากฏตัวที่ด้านบนของบังกะโลสองชั้นไกล้ๆพวกเขาเเละเธอคือหนึ่งในสามอัจฉริยะ​ของโรงเรีย​น​มัธยม​ที่หนึ่ง​ หลี่ชิงฉี!

ซีเหมิงมองไปที่หลี่ชิงฉีบนหลังคา กลอกตาแล้วพูดว่า"หลี่ชิงฉีเธอกำลัวหัวเราะฉันอยู่หรือ….ฮึ่ม ฉันไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาเเต่เธอก็สู้เขาไม่ได้เหมือนกันเเน่ๆ ถ้าไม่เชื่อฉันลองสู้กับเขาสิถ้าเธอมีความสามารถมากพอ!"

"นักเรียนชูโจวนายยังพอมีเเรงเหลือใหม" หลี่ชิงฉีถามพร้อมกระพริบตาอย่างซุกซน

"มีสิ…. มีเเรงเหลือมากมายเลย" ชูโจวยืดอกขึ้นเป็นลูกผู้ชายจะปฏิเสธได้อย่างไร

"ถ้างั้นก็มาเริ่มกันเลย" พอพูดจบร่างของหลี่ชิงฉีก็หายไปบนหลังคาในทันที ครู่ต่อมากริชคมกริบก็ปรากฏต่อสายตาของฉู่โจว

"เร็วมาก!"

ดวงตาของชูโจวหลี่ลงเล็กน้อย เขาใช้ฝ่ามือมีดปล่อยออร่าใบมีด​ตัดไปทางกริชทันที

อย่างไรก็ตามก่อนที่ออร่าใบมีด​ที่แหลมคมจะตัดกริชนั้นขาด กริชนั้นก็หายไปในทันที

ฉั่ว!

มีดสั้นโผล่มาจากอีกทางหนึ่งและแทงไปที่ชูโจวอีกครั้ง ออร่าใบมีดสีแดงอีกอันตัดเข้าหากริช

กริชหายไปอีกครั้งและปรากฏที่ข้างหลังชูโจว ชูโจวหันกลับมาและฟันลงอย่างดุเดือดด้วยมีดในมือราวกับเคียวมรณะเเต่กริชก็หายไปอีกแล้ว

…….. ทั้งสองฝ่ายเผชิญหน้ากันนับสิบครั้ง แต่ก็ไม่มีการปะทะกันอย่างเป็นทางการ วิธีการต่อสู้เเบบนี้รวดเร็วและน่าตื่นเต้นอย่างยิ่ง ใครก็ตามที่ตอบสนองช้าจะถูกแทงด้วยกริชหรือถูกฟันด้วยมีดทันที​ พวกเขาดูเหมือนศิลปินสองคนที่กำชังเต้นรำบนลานปลายมีด

"ชูโจวน่าทึ่งมาก" ซีเหมิงมองไปที่การเผชิญหน้าของทั้งคู่ “แม้แต่หลี่ชิงฉีผู้ซึ่งมีความชำนาญในการลอบสังหารอย่างมากก็ทำให้เขาตื่นตระหนกไม่ได้ด้วยซ้ำ​”

ซีเหมิงมีความเข้าใจอย่างลึกซึ้งเกี่ยวกับทักษะการลอบสังหารของหลี่ชิงฉี ทุกครั้งที่สู้กับเธอเขารู้สึกอายกับเทคนิคการลอบสังหารที่ขี้ขลาด​ของหลี่ชิงฉี โดยพื้นฐานแล้วเขาจะอาศัยหมัดเก้าชั้นของเขาในการเขย่าอากาศหรือพื้นดินเป็นบริเวณกว้าง สร้างการโจมตีขนาดใหญ่ เพื่อบังคับให้หลี่ชิงฉีปรากฏ​ตัวขึ้นมาเเละสู้กับเขาแบบตัวต่อตัว จากนั้นเขาถึงฟื้นสถานการณ์การต่อสู้​กับเธอได้...

เเต่การต่อกรกับการลอบสังหาร​ของชูโจวนั้นดีกว่าซีเหมิงอย่างเห็นได้ชัดเพี่อเมื่อชูโจวต้องเผชิญกับการโจมตีลอบสังหารที่เข้าใจยากของหลี่ชิงฉรครั้งแล้วครั้งเล่าเเต่เขากลับรับมือได้อย่างง่ายดาย แม้แต่จังหวะการหายใจของเขาก็ยังไม่เปลี่ยนเลย

"ให้ตายเถอะชูโจว ไอ้สารเลวนั่นกำลังรักษาความแข็งแกร่งของเขาไว้อย่างประณีตอีกครั้งเเละใช้หลี่ชิงฉี ฃเป็นเครื่องมือในการฝึกฝนทักษะการต่อสู้ของเขาเหมือนกับเรา..." ซีเหมิงห็นความตั้งใจของชูโจวเมื่อเขาจ้องมองไปที่การต่อสู้​นี้และเขาก็หัวเราะอย่างรวดเร็ว

"ครั้งนี้ฉันไม่ใช่คนเดียวที่ถูกใช้เป็นเครื่องมือ! ถ้าอย่างนั้นมันก็ไม่เป็นไรเเล้ว" ซีเหมิงหัวเราะเบา ๆ และไม่ได้พูดเพื่อเตือนหลี่ชิงฉีเลย…. เขาแค่นั่งบนพื้นหญ้าและดูการแสดงของทั้งสองคน

หลี่ชิงฉีใช้ทักษะร่างกายของเธออย่างสุดกำลัง พร้อมผสมผสานกับวิธีการลอบสังหารที่เธอฝึกฝนอย่างหนักเป็นเวลาหลายปีเพื่อเปิดการโจมตีใส่ชูโจวครั้งแล้วครั้งเล่า

ร่างของเธอเคลื่อนไหว​ไปมาคล้ายภูติผีและโจมตี​ด้วยกริชของเธอลึกลับยิ่งกว่า แต่หลังจากการลอบสังหารติดต่อกันถึง 18 ครั้งล้มเหลวเเละได้เห็นท่าทางสงบนิ่งของชูโจว เธอก็นึกบางอย่างขึ้นได้ ปฏิกิริยาของชูโจวในตอนนี้เร็วมาก แต่…เขาน่าจะเร็วกว่านี้ได้

เธอรู้ว่าชูโจวก็ฝึกเท้าใบมีดเช่นกันเเละแม้ว่ามันจะเป็นเทคนิคการโจมตีไม่ใช่เทคนิคการเคลื่อนไหว แต่อย่างไรก็ตามมันก็เกี่ยวข้องกับฝึกขาและในระดับหนึ่งมันก็น่าจะสามารถเร่งความเร็วได้

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การระเบิดความเร็วชั่วขณะ​ผลของเท้าใบมีดจะมีความสำคัญมาก แต่จนถึงตอนนี้ชูโจวไม่เคยใช้ความเร็วของเท้าใบมีดเพื่อเร่งความเร็วเลย ถ้าเขาทำเเบบนั้นความสมดุลของการต่อสู้​ก็จะเอียงมาทางชูโจวนานแล้ว…..เห็นได้ชัดว่าชูโจวจงใจรักษาความแข็งแกร่งของเขาไว้ในระดับนี้

"นี่เขา……ใช้ฉันเป็นเครื่องมือในการฝึกฝนทักษะการต่อสู้ของเขา" หลี่ชิงฉีถอยหลังไปสิบเมตรในทันทีจ้องมองชูโจวด้วยความโกรธ

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า หลี่ชิงฉีในที่สุดเธอก็ได้รู้ว่าชูโจวใช้เธอเป็นเครื่องมือฝึกทักษะ​ของเขา" ซีเหมิงหัวเราะ

"นายก็นิสัยเเย่เหมือนกัน!" หลี่ชิงฉีมองไปที่ซีเหมิงอย่างรุนแรง…. เข้ารู้ความจริงแต่ไม่ได้บอกเธอ โชคดีที่ชูโจวใช้เธอเป็นเครื่องมือมาเป็นเวลาไม่นานนัก

"เฮ้ พวกนายช่างจินตนาการเกินไปและขาดความยืดหยุ่น….. การเป็นเครื่องมือมันไม่ได้ผิดอะไร ฉันใช้พวกนายเป็นเครื่องมือเเต่พวกนายก็ได้ฝึกฝนเหมือนกัน!" ชูโจวถอนหายใจสะบัดเท้าขวาปล่อยออร่าใบมีด​ตัดไปทางรถบัสที่ปกคลุมด้วยตะไคร่น้ำข้างๆ มีเพียงเสียงดังฉึบและรถบัสก็เเยกออกเป็นสองส่วนทันที จากนั้นปรากฏ​ใบหน้าที่มีความสุขเล็กน้อยของชูโจว หลังจากได้รับการฝึกฝนโดยใช้ซีเหมิงและหลี่ชิงฉี ในที่สุดทักษะ​เท้าใบมีดของเขาก็เลื่อนเป็นระดับสมบูรณ์

"เท้าใบมีดระดับสมบูรณ์แบบ?" ซีเหมิงและหลี่ชิงฉีจ้องมองที่ฉากนี้อย่างตกตะลึง…. ทันใดนั้น พวกเขาก็คิดได้ว่าทักษะเท้าใบมีดของชูโจวได้รับการเลื่อนระดับอาจจะเป็นเพราะได้พวกเขาสองคนช่วยฝึก

ทันใดนั้นพวกเขาก็รู้สึกช็อก "การมองครของหลิงซานช่างแม่นยำจริงๆ" หลี่ชิงฉีอุทาน

"ใครๆก็มักจะพูดว่าพวกเราเป็นสัตว์ประหลาด...เเต่ตอนนี้ฉันคิดว่าเขาเป็นสัตว์ประหลาดยิ่งกว่า ฝ่ามือมีดระดับปรมาจารย์​ เท้าใบมีดระดับสมบูรณ์แบบ...ยิ่งกว่านั้นสนามพลังชีวิตของเขาไม่ใช่แค่ 3.5 เเน่นอน….. อย่างน้อยคงระดับ 4 เเล้วเเน่ๆ…คราวนี้หลิงซานได้เจอคู่ต่อสู้ของเขาจริงๆเเล้วล่ะ" ซีเหมิงกล่าว

เเละหลี่ชิงฉีพยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของซีเหมิง

"อ๊ะ ช่วยด้วย..มีมอนสเตอร์... มีมอนสเตอร์..." ทันใดนั้นเสียงกรีดร้องโหยหวนก็ดังมาจากบริเวณ​ไม่ไกล

ชูโจว, ซีเหมิงและหลี่ชิงฉีมองไปรอบ ๆ ทันทีที่ได้ยินเสียงนั้นและพบนักเรียนแขนหักวิ่งหนีมาด้วยความตื่นตระหนก

ทันใดนั้น มอนสเตอร์รูปร่างคล้ายมนุษย์ที่มีกล้ามเนื้อเปลือยเปล่าราวกับถูกถลกหนังทั้งตัวได้จับเเละเหวี่ยงนักเรียนคนนั้นลงกับพื้น แล้วกัดคอของเขา

"นั่นมันตัวอะไร" ชูโจวและคนอื่น ๆ สีหน้าเปลี่ยนไปในทันทีเเละในไม่ช้าเสียงร้องคำรามก็ดังขึ้นตามด้านข้างถนนและมอนสเตอร์รูปร่างคล้ายมนุษย์ที่มีกล้ามเนื้อเปลือยเปล่าก็ปรากฏตัวต่อหน้าพวกเขาทั้งสามคน

"สถานการณ์ผิดปกติ มอนสเตอร์รูปร่างคล้ายมนุษย์เหล่านี้ไม่ควรมีอยู่ในเมืองรกร้าง... ฉันเกรงว่าจะมีบางสิ่งที่ไม่ปกติเกิดขึ้นที่นี่"

ชูโจว, ซีเหมิงและหลี่ชิงฉีต่างก็มีสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก

ต้นกำเนิดของมอนสเตอร์รูปร่างคล้ายมนุษย์นั้นไม่ธรรมดาเลย วิกฤตเช่นนี้ไม่ใช่สิ่งที่ผู้ฝึกหัดระดับสูงอย่างพวกเขาจะรับมือได้

………………………