บทที่ 22 : มีคนที่เเข็งเเกร่งกว่าหลิงซาน?

บทที่ 22 : มีคนที่เเข็งเเกร่งกว่าหลิงซาน?

นักเรียนหลายร้อยคนเริ่มหลั่งไหลเข้าไปในเมืองเหมือนคลื่น แล้วแยกย้ายกันไปอย่างรวดเร็วเพื่อมองหาเหยื่อ

"นี่คือเมืองรกร้าง​หรอ?" ชูโจวและหลิวเฉียนๆเดินอยู่บนถนนที่เต็มไปด้วยวัชพืช ทั้งสองฟากของถนน มีรถเก่าที่ถูกทิ้งร้างหลายคันและบ้านบริเวณ​ใกล้เคียงก็ถูกเถาวัลย์สีเขียวปกคลุม

ทันใดนั้นก็มีเสียงกรอบแกรบดังมาจากพงหญ้าข้างถนน

"ฮึ่ม~~"

ก่อนที่ชูโจวเเละหลิวเฉียนๆจะได้ตอบสนอง เงาสีดำสองตัวก็พุ่งออกมาจากพงหญ้าและปะทะกับพวกเขา

เฉียนๆระวัง!" ร่างของชูโจวขยับหลบและด้วยระยะกระชั้นชิด​ เขาหลบคมเขี้ยวที่กำลังจะเจาะหน้าอกของเขาได้อย่างหวุดหวิด​

ในเวลาเดียวกัน พลังทั้งหมดในร่างกายของเขาก็รวบรวมไว้ที่มือขวาจากนั้นมือขวาของเขาก็กลายเป็นมีดปล่อยออร่าใบมีดสีแดงที่แหลมคมไปทางหัวของเงาสีดำ

ฟุ่บ…..หัวสัตว์ร้ายลอยออกจากร่างกาย เเละเลือดพุ่งออกจากคอเหมือนน้ำพุ ส่วนร่างกายของสัตว์​ร้ายยังคงพุ่งไปมากกว่า 10 เมตรก่อนที่จะล้มลง

ในอีกด้านหนึ่งหลิวเฉียนๆก็หลบเลี่ยงการโจมตีของเงาสีดำอีกตัวด้วยความว่องไวเช่นกัน เเละเมื่อเห็นเช่นนี้ชูโจวจึงรีบวิ่งเข้าไปและเตะเท้าขวาเหมือนเคียววาดออร่าเส้นโค้งที่แหลมคม

เงาสีดำแยกออกเป็นสองส่วนและกระแทกลงกับพื้น

ชูโจวมองดูศพของมอนสเตอร์บนพื้นอย่างระมัดระวัง….รูปลักษณ์ของมอนสเตอร์ทั้งสองนี้คล้ายกับหมูป่าในสมัยก่อน แต่ตัวใหญ่กว่าหมูป่าปกติถึงสามเท่าเเละทั้งตัวปกคลุมด้วยหนามเหล็กสีดำ สุดท้ายมีเขี้ยวทั้ง 2 ข้างแหลมและยาวเหมือนมีดพร้า 2 คม

"มันคือหมูป่าหนามเหล็ก!"ชูโจวจำตัวตนของมอนสเตอร์ตัวนี้ได้ พูดถึงเรื่องนี้เขากินเนื้อหมูเเบบนี้มาเกือบเดือนแล้ว เเต่นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นตัวจริงของหมูป่าหนามเหล็ก

"หมูป่าระดับสัตว์ร้ายมีราคา 1,000 เหรียญต่อ 1 kg...แม้ว่าหมูป่าหนามเหล็กสองตัวนี้จะยังไม่ถึงระดับสัตว์ร้าย แต่พวกมันก็ไม่น่ามีปัญหาหากขายในราคา 500 เหรียญต่อ 1 kg"....คาดคะเนตามขนาดของพวกมัน แต่ละตัวหนักประมาณ 600 Kg กล่าวคือหนึ่งตัวมีมูลค่า 300,000 เหรียญ"

"นี่ยังไม่รวมเขี้ยวของมันที่มีค่าที่สุดของหมูป่าหนามเหล็กและขนก็แพงพอๆ กัน…ไม่แปลกใจเลยที่อาจารย์​ลี่เกอบอกว่านักรบตัวจริงรวยทุกคน”

ชูโจวลองคำนวณคร่าวๆว่าหมูป่าสองตัวนี้มีค่าเท่าไร จากนั้นหัวใจของเขาก็เต้นแรง นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้ชัดเจนว่าการเป็นนักศิลปะการต่อสู้นั้นทำเงินได้มากมายขนาดใหน

แค่การสุ่มฆ่ามอนสเตอร์ระดับต่ำก็เพียงพอแล้วที่จะได้รับเงินที่คนทั่วไปไม่สามารถหาได้หลังจากทำงานหนักมาสิบปี

เเต่เขารู้ด้วยว่าถ้าเป็นภายใต้สถานการณ์ปกติ มันไม่ง่ายเลยสำหรับเขาที่จะฆ่าหมูป่าหนามเหล็กสองตัวนี้…. ปกติในเมืองจะมีมอนสเตอร์หลากหลายระดับ เเละมอนสเตอร์ระดับนักรบอสูรในเมืองเล็กๆ แห่งนี้ถูกกวาดล้างโดยอาจารย์​ของเเต่ละโรงเรียน​หมดเเล้ว

มิฉะนั้น ปัจจัยเสี่ยงขแงการล่าในเมืองรกร้างเเห่งนี้จะเพิ่มขึ้นอย่างมาก ถ้าเขาเข้ามาที่นี่ในตอนที่ไม่ทีการจัดการทดสอบ เขาอาจถูกสัตว์ประหลาดระดับนักรบอสูรฆ่าในทันที…..แต่ไม่ว่ายังไงก็ตามอาชีพนี้ก็ร่ำรวยมาก

"น่าเสียดาย ฉันยังต้องล่ามอนสเตอร์ต่อ ฉันไม่สามารถเอาศพของหมูป่าหนามเหล็กสองตัวนี้ออกไปได้​" ชูโจวรู้สึกเจ็บปวดในใจเมื่อเขามองไปที่ซากศพของหมูป่าทั้งสอง

"ชูโจว เราต้องแยกกันเเล้วล่ะ" หลิวเฉียนๆ ฃมองไปที่หมูป่าหนามเหล็กที่ถูกชูโจวผ่าครึ่งอย่างง่ายดายแล้วยิ้มเบาๆ….นายแข็งแรงมากเกินไป แม้ว่าการอยู่กับนายจะปลอดภัยแต่ฉันก็จะสูญเสียโอกาสที่จะฝึกฝนตัวเอง"

“งั้นก็ระวังตัวด้วยนะ” ชูโจวไม่ได้คัดค้านที่หลิว เฉียนเฉียนต้องการเเยกไปคนเดียว

รุ้งกินน้ำจะเกิดโดยไม่มีลมและฝนได้อย่างไร

เพียงการยืนหยัดสู้ลมและฝนเท่านั้นที่จะทำให้ผู้คนสามารถเติบโตได้อย่างแท้จริง

"ชูโจว… โชวดีนะ นายซ่อนพลังมานานเเล้ว ตอนนี้ได้เวลาทำให้ทุกคนประหลาดใจเเล้ว" หลิวเฉียนๆหัวเราะเบา ๆ และวิ่งไปอีกทางทันที

ชูโจวยิ้มให้หลิวเฉียนๆ และจากหางตา เขาก็เห็นร่างที่พุ่งหายวับไปในบ้านพักข้างหน้าของเขาทันใดนั้น​เขาก็พุ่งไปในบ้านพักราวกับลูกธนูที่แหลมคม

เขารีบวิ่งไปที่ด้านหน้าของบ้านพัก จากนั้นเขาก็กระโดดไปที่ชั้นสองทันที

"ฉั่ว" ทันทีที่ชูโจวเข้าสู่ชั้นสองของบ้านพัก​ เงาสีเทาก็พุ่งเข้ามาหาเขาราวกับสายฟ้า

ชูโจวรู้สึกเจ็บแปลบที่คอทันที ราวกับว่ากรงเล็บที่แหลมคมกำลังจะฉีกคอของเขาออกจากกัน

มันสายเกินไปที่เขาจะหลบในเวลานี้ เเละการโจมตีคือการป้องกันที่ดีที่สุด…. ในพริบตา มือและเท้าของชูโจวก็ปล่อยออร่าใบมีด​มีดตัดส่วนโค้งไขว้กันกลางอากาศ

ในอากาศ มีเสียงร้องออกมา "เหมียว!"

พร้อมๆกับเสียงกรีดร้องในความว่างเปล่า

ก็มีเลือดไหลพรั่งพรูออกมา

จากนั้นร่างของแมวสีเทาตัวขนาดเท่าลูกหมาก็ปรากฏบนกล่องเหล็กในห้องนั่งเล่น

กรงเล็บอันแหลมคมสองอันส่องแสงแวววาวราวกับโลหะ อุ้งเท้าข้างหนึ่งมีเลือดไหลออกมาตลอดเวลา ซึ่งมันคือร่องรอย​จากการโจมตี​ของหลินเป่ย

"ไม่น่าแปลกใจที่มันมีความเร็วมากขนาดนี้ มันคือแมวเงาสีเทามอนสเตอร์ตระกูล​เเมว!"

ดวงตาของชูโจวหรี่ลงเล็กน้อย มอนสเตอร์ประเภท​แมวนั้นเร็วมากและการโจมตี​ก็เงียบเชียบ​ พวกมันเป็นนักฆ่าโดยกำเนิด

มีนักรบหลายคนเสียชีวิตทันทีเมื่อพวกเขาพบกับมอนสเตอร์ประเภท​แมวในพื้นที่​รกร้าง​ว่างเปล่า​

เมื่อกี้ถ้าเขาไม่ระเบิดออร่าใบมีด​ด้วยพลังทั้งหมดของเขาได้ทันเวลา ตอนนี้เขาอาจจะถูกแยกหัวออกจากร่างกายไปแล้ว

"อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ฉันได้ตัดอุ้งเท้าหน้าข้างหนึ่งของมันออกไปแล้ว ความเร็วของมันต้องลดลงอย่างมาก!"

ชูโจวมองไปที่อุ้งเท้าหน้าของแมวเงาสีเทาที่มีเลือดค่อยๆไหลซึมออกมาจากนั้นรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา

ดวงตาสีแดงเข้มของแมวเงาสีเทามองไปยังมนุษย์ที่อยู่ข้างหน้าของมัน สัญชาตญาณบอกให้ทันถอยหนี

แต่ยังไม่ทันจะได้ทำอะไร ชูโจวก็พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว มอนสเตอร์ตรงหน้ากำลังบาดเจ็บเเล้วชูโจวจะพลาดโอกาสที่ดีเช่นนี้ไปได้อย่างไร?

ฝ่ามือมีดฉีกอากาศอย่างไร้ความปรานี กลายเป็นส่วนโค้งสีแดงเข้มสวยงาม ฟันแมวเงาสีเทาขาดเป็นสองท่อนทันที​ จากนั้นชูโจวมองไปที่นาฬิกาของเขาและมันปรากฏ​เลข 3 ขึ้นบนนั้น

นี่หมายความว่าเขาล่าและฆ่ามอนสเตอร์​ไปแล้วสามตัว

"ประสิทธิภาพการฆ่ามอนสเตอร์แบบนี้มันช้าเกินไป... เราต้องหามอนสเตอร์ที่ชอบอยู่เป็นกลุ่ม!"

ชูโจวเหลือบมองร่างของแมวเงาสีเทา หันกลับเเละกระโดดลงไป

…

"โชคดีจังแฮะ"…..หลังจากที่ชูโจวออกจากบ้านพักได้ไม่นาน เขาก็เห็นหมูป่าแปดตัวรวมตัวกันอยู่ในลานกว้าง

"บูม!" ชูวโจวกระทืบพื้นและร่างของเขากลายเป็นลูกศรพุ่งเข้าหากลุ่มหมูป่าหนามเหล็ก ร่างที่เร่งความเร็วนี้ได้ฉีกอากาศรอบๆจนเกิดการระเบิดขึ้น

"ให้ตายเถอะ ใครช่างกล้านัก...พวกมันคือหมูป่าหนามเหล็กแปดตัวเเต่เขากลับพุ่งเข้าใส่พวกมัน​ทันที"

รอบๆนี้มีนักเรียนจำนวนมากซ่อนอยู่ในอาคารใกล้กับลานกว้าง นักเรียนเหล่านี้ก็หมายตาหมูป่าหนามเหล็กเช่นกัน…. แต่เมื่อเผชิญหน้ากับหมูป่าแปดตัวพร้อมกัน​พวกเขาไม่กล้าขยับตัว

แต่เดิมพวกเขาต้องการรอให้หมูป่าหนามเหล็กแยกย้ายกันไปก่อน เเล้วค่อยออกล่าพวกมันทีละตัว ดังนั้นเมื่อเห็นชูโจวพุ่งเข้าหาฝูงหมูป่าพวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง

หมูป่าหนามเหล็กทุกตัวที่นี่แข็งแกร่งพอๆ กับผู้ฝึกหัดขั้นสูง​ และด้วยร่างกายที่แข็งแกร่งของมอนสเตอร์พลังทำลายล้างของมันจึงสูงกว่าผู้ฝึกหัดระดับสูงอยู่มาก

ชูโจวพุ่งเข้าหาทั้งที่มันอยูาด้วยกันแปดตัว ซึ่งในสายตาของนักเรียนเหล่านี้ นี่ถือเป็นการฆ่าตัวตายอย่างเเน่นนอน​

เเต่ไม่นานนัก นักเรียนเหล่านี้ก็ได้ตกตะลึง​อีกครั้ง เพราะหลังจากที่ชูโจวพุ่งเข้าไปในกลุ่มหมูป่ามือและเท้าของเขาก็ปล่อยออร่าใบมีดที่แหลมคมออกมา

มือเป็น มีดเท้าเป็นมีดและทั้งตัวเต็มไปด้วยออร่าใบมีด ตอนนี้ดูเหมือนว่าเขาจะกลายเป็นปีศาจแห่งใบมีด ในชั่วพริบตาเขาก็พุ่งผ่านเเละสังหารหมูป่าหนามเหล็กทั้งแปดตัวในพริบตา​ แล้วจากไปอย่างสง่างาม

"ให้ตายเถอะ...ไอ้บ้านี่เป็น​ใคร….เขาน่ากลัวชะมัด!"

"สิ่งที่เขาใช้เมื่อกี้คือฝ่ามือมีดทักษะการต่อสู้ระดับ D และเท้าใบมีดใช่ใหม พลังของทักษะการต่อสู้ระดับ D ทั้งสองน่ากลัวขนาดนี้เลยหรอ"

"วันนี้ ฉันเกรงว่าเราจะได้เห็นการเปิดตัวของอัจฉริยะ​สัตว์ประหลาดตัวที่สี่!"

นักเรียนที่ซุ่มอยู่ใกล้ๆต่างตกตะลึง

…..

ห่างออกไปจากลานกว้าง หลินเป่ยก็ได้พบกับมอนสเตอร์อีกครั้ง อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้สนใจมอนสเตอร์ที่อยู่เพียงลำพัง เขาต้องการล่าฝูงมอนสเตอร์​เท่านั้น

หลังจาดนั้นไม่นานชูโจวก็ได้พบกับฝูงมอนสเตอร์ประเภทต่างๆ

พุ่งเข้าไปในฝูงสุนัขสองหาง ทิ้งซากศพไว้มากมาย แล้วจากไปอย่างสง่างาม

พุ่งเข้าไปในฝูงวัวหุ้มเกราะอีก ทำให้เกิดโศกนาฏกรรม

พุ่งเข้าไปในฝูงมดกระหายเลือดและเริ่มฆ่าพวกมัน

…

เขาสร้างฉากการฆ่าที่น่าตกใจซ้ำแล้วซ้ำเล่าในเมืองรกร้าง​เล็กๆเเห่งนี้ เเละนักเรียนหลายคนที่ได้เห็นด้วยตาตนเองถึงกับตกตะลึงอย่างกับเห็นสัตว์​ประหลาด​จากนอกโลก​

…

อีกด้านหนึ่ง ครูชั้นนำหลายคนรวมถึงคณะกรรมการหกคนจากมหาวิทยาลัยศิลปะการต่อสู้ ต่างกำลัง​มองดูตารางคะแนนบนหน้าจอในขณะนี้ และพวกเขาก็ตกตะลึงเช่นกัน

อันดับ 1 ชูโจว 95 คะแนน!

อันดับ 2 หลิงซาน 93 คะแนน!

อันดับที่ 3 ซีเหมิง 84 คะแนน!

อันดับ 4 หลี่ชิงฉี 83 คะแนน!

…

นี่คือสี่อันดับแรกของตารางคะแนน!

"นี่มัน...มีคนมีคะแนนมากกว่าหลิงซาน ซีเหมิง และหลี่ชิงฉี" หยางหมิงครูชั้นนำของโรงเรีย​น​มัธยม​ที่หนึ่ง​กล่าวด้วยดวงตาที่หมองคล้ำ

อีกด้านดวงตาของคณะกรรมการ​ของมหาวิทยาลั​ยศิลป​การต่อสู้​ทั้งหกกำลังส่องประกาย​

……ยังมีคนที่เหนือกว่าหลิงซาน

นี่มัน...เซอร์ไพรส์ครั้งใหญ่​!

……………………….