บทที่ 15: กัปตันโจรสลัดแห่งฟากฟ้า ชิกิ ราชสีทองคำ
บทที่ 15: กัปตันโจรสลัดแห่งฟากฟ้า ชิกิ ราชสีทองคำ
บทที่ 15: กัปตันโจรสลัดแห่งฟากฟ้า ชิกิ ราชสีทองคำ
รอยเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ เขารีบเป่านกหวีดเรียกทุกคนให้เข้าสู่สถานะเตรียมพร้อมทันที
เหล่ากลุ่มหนวดขาวกรูกันออกมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเห็นสิ่งที่ปรากฏเบื้องหน้า...เรือลำหนึ่ง...กำลังลอยอยู่บนฟากฟ้า!
“เรือเหรอ!? เรือบินได้เนี่ยนะ?”
“มันเป็นเรือเหาะหรือเปล่า?”
“ไม่มีปีกสักนิด มันลอยขึ้นไปได้ยังไงกัน?”
“มีคนอยู่บนนั้น!”
“มันกำลังจะลงมาแล้ว!!”
หนวดขาวก้าวออกจากห้อง จ้องขึ้นไปบนท้องฟ้า สายตาแน่วนิ่งไปยังเรือที่ลอยอยู่
ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งก็กระโจนลงมาจากฟากฟ้า
“นิวเกต!!!”
“ทุกคน ถอย!!”
หนวดขาวคำรามลั่น กำบังบิเซ็นโตะแน่น ฮาคิและพลังจากผลปีศาจรวมตัวกันที่คมใบมีด
“ปัง!!”
เสียงการปะทะของคมดาบทั้งสามดังสนั่น แรงสะเทือนอันมหาศาลทำให้เรือโมบี้ดิ๊กจมหยุบลง
คลื่นกระแทกแผ่กระจายออกจากตัวเรือไปทั่วทุกทิศ
รอยและคนอื่นๆ ต้องยึดเกาะกับตัวเรือสุดแรงไม่ให้ถูกแรงปะทะเหวี่ยงปลิวออกไป
“นั่นมันใครกัน?”
มัลโก้รวบตัวรอยไว้เพื่อป้องกันแรงกระแทก
“โจรสลัดแห่งฟากฟ้า… ชิกิ ราชสีทองคำ”
รอยตอบเสียงเครียด
“ราชสีทองคำ! กัปตันโจรสลัดแห่งฟากฟ้า!?”
มัลโก้เบิกตากว้าง
“ปัง!”
การปะทะหยุดลง ชิกิลอยตัวอยู่กลางอากาศ มือถือดาบคู่ มีซิการ์คาบอยู่ในปาก
“เกียฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า~ นิวเกต! ไม่เจอกันนานเลยนะ!”
“ชิกิ… ชั้นไม่อยากเจอนายเลยด้วยซ้ำ” หนวดขาวกล่าวเสียงเย็น พลางบิดคมดาบหมุนก่อนจะปักด้ามลงกับพื้น ใบหน้ามืดมน
“อย่าพูดแบบนั้นสิ เราก็เคยเป็น ‘สหายร่วมรบ’ กันไม่ใช่รึไง?”
ชิกิหัวเราะอย่างไม่ใส่ใจ
“สหายร่วมรบงั้นเรอะ? นายยอมรับว่าเป็นลูกน้องของหมอนั่นด้วยหรือ?”
หนวดขาวกล่าวเสียงเรียบ
“แน่นอนว่าไม่! ใครจะยอมรับว่าเป็นลูกน้องกันล่ะ? แค่ความร่วมมือกันเฉยๆ แถมหมอนั่นก็ล้มเหลวไปแล้วด้วยซ้ำ!”
ชิกิหัวเราะ
“พูดมาเลย นายมาหาชั้นทำไม? อย่าบอกนะว่าแค่อยากมาสู้”
หนวดขาวกล่าวเสียงต่ำ
ชิกิเหยียดแขนออกด้วยความตื่นเต้น
“นิวเกต… มาร่วมมือกับชั้นเถอะ! เราจะได้ ‘ของสิ่งนั้น’ มาด้วยกัน แล้วโลกทั้งใบนี้จะตกอยู่ในมือของเรา!”
“นายพูดว่าอะไรนะ… นายอยากให้ชั้นเป็นลูกน้องของนายอย่างงั้นเรอะ?”
น้ำเสียงของหนวดขาวต่ำลงเรื่อยๆ ใบหน้าเริ่มบิดเบี้ยวด้วยโทสะ
รอยที่รู้จักหนวดขาวมาตลอด 6 ปีรู้ได้ทันที...ตอนนี้เขากำลังเดือดสุดขีด
ราชาจะไม่มีวันยอมก้มหัวให้ราชาอีกคน!
ที่หนวดขาวเคยเป็นลูกน้องของร็อกส์...ไม่ใช่เพราะเขาอ่อนแอ แต่เป็นเพราะ ‘แพ้ในเกม’
ศึกเดิมพันศักดิ์ศรีโจรสลัด หรือที่รู้จักกันในชื่อ “เกมชิงลูกเรือ”
พวกเขาแพ้ให้กับกิแบ็กในเกมนั่น...ถึงต้องจำใจกลายเป็นลูกน้อง
ไม่อย่างนั้น ทำไมผู้ใช้ฮาคิราชันย์มากมายจะยอมรวมตัวกันในเรือลำเดียว?
กลุ่มร็อกส์รวมกันเพราะผลประโยชน์ ไม่ใช่มิตรภาพ
การที่ชิกิพูดเช่นนั้น...ก็เท่ากับจุดชนวนโทสะในใจหนวดขาวอย่างเต็มเปา
“ชั้นรู้น่า ว่านายกำลังโกรธ นิวเกต… งั้นเรามาสู้กัน! ถ้านายแพ้...นายต้องเข้าร่วมกลุ่มของชั้น!!”
ชิกิหัวเราะเย้ย
“ชั้นไม่ยอมเด็ดขาด! ถึงจะตาย...ชั้นก็ไม่มีวันเป็นลูกน้องของใครอีก!”
หนวดขาวตะโกน ก่อนจะย่างสองก้าวเข้าไป...ฟาดดาบใส่ชิกิทันที!
“ดื้อด้านจริงๆ!!”
ชิกิชักดาบคู่ขึ้นมาปัดป้อง แล้วการต่อสู้ของสองตำนานก็เปิดฉากกลางเรือทันที!
“บลามังโก้! รีบเปิดใบจักรข้างนอก! มัลโก้ นายถือระเบิดไปจัดการเรือของพวกมัน!”
รอยออกคำสั่งอย่างรวดเร็ว
“ครับ พี่ชาย!”
“ฝากไว้เลย พี่ชาย!”
ทั้งสองรีบออกปฏิบัติการทันที...ใบจักรด้านข้างถูกเปิดใช้งาน ทำให้เรือเร่งความเร็ว
หากปล่อยให้สู้บนเรือต่อไป เรือจะต้องถูกทำลายแน่นอน!
ส่วนการส่งมัลโก้ไปถล่มเรือศัตรู...ก็เพื่อ ถ่วงเวลาและสร้างความได้เปรียบ!
การต่อสู้ของหนวดขาวกับชิกิอยู่ในระดับที่คนทั่วไปเข้าไม่ถึงเลย
คลื่นพลังสั่นสะเทือนและฟันดาบที่ปะทะกันแต่ละครั้งนั้นรุนแรงเกินกว่าจะเข้าใกล้
มัลโก้บินตรงไปยังเรือของโจรสลัดราชสีทองคำ
ลูกเรือฝ่ายนั้นเห็นเขาแล้ว แต่ร่างกายของมัลโก้เป็นเปลวเพลิงฟื้นฟู แม้จะยิงใส่ก็ไม่เป็นผล เว้นแต่จะมีฮาคิระดับสูงเทียบเท่าหมัดของการ์ปถึงจะสัมผัสได้จริง
เขาขว้างระเบิดไปใต้ท้องเรือของชิกิ...ตรงแนวกระดูกสันหลังของลำเรือ!
“บึ้ม!!!”
ระเบิดทำหน้าที่ได้อย่างสมบูรณ์แบบ...กระดูกลำเรือแตกทันที
เรือของชิกิจึงกลายเป็นเพียงเศษไม้ในพริบตา!
นี่แหละคือสิ่งที่ทำให้เรือกลัวอาวุธประเภทตอร์ปิโด
เมื่อระเบิดใต้ทะเลทำลายโครงสร้าง...มันเปรียบเสมือนการหักกระดูกสันหลังของมนุษย์
เรือใดที่โครงกลางแตก...ก็คือเรือที่ใช้งานไม่ได้อีก
การซ่อมโครงกลาง = ต่อเรือใหม่ทั้งลำ
เมื่อชิกิเห็นเรือระเบิด...สติก็ขาดห้วงไปชั่วขณะ
การต่อสู้ระดับปรมาจารย์ บางครั้งก็แพ้ชนะในเสี้ยววินาที
เมื่อครั้งลูฟี่สู้กับคาตาคุริ หากไม่โดนขัดจังหวะ ลูฟี่ก็คงแพ้แน่
แต่นั่นเพราะคาตาคุริ “เป็นลูกผู้ชายเกินไป”
หนวดขาวฉวยจังหวะนั้น...ฟาดหมัดคลื่นกระแทกใส่หัวชิกิโดยตรง!!
“ครึ้ก!!!”
อากาศรอบหมัดแตกสลาย
เลือดทะลักจากปากชิกิ...ร่างของเขาถูกอัดกระเด็นไปไกลหลายร้อยเมตร!
ใบจักรเรือที่เพิ่งเปิดทำงาน ส่งโมบี้ดิ๊กพุ่งทะยานหนีออกไปอย่างรวดเร็ว
“รอย นายทำอะไร?” หนวดขาวถามอย่างหัวเสีย
“ถ้าอยากสู้ ก็ไปสู้บนเกาะสิ! นายไม่ห่วงเรือเลยรึไง?”
รอยตะโกนสวน
“ก็รู้…!” หนวดขาวกล่าว แม้จะหงุดหงิด แต่เขาก็เข้าใจดีว่ารอยต้องการปกป้องพวกพ้องทุกคน
สงครามทางเรือ มีเป้าหมายคือ ‘ทำลายเรือศัตรู’
ถ้าใช้เรือของตัวเองเป็นเวทีต่อสู้...มีแต่จะนำภัยมาให้
เพราะชิกิแค่ฟันทีเดียว...เรือก็ขาดสองท่อนได้แล้ว!
รอยไม่อาจปล่อยให้ใครสู้อยู่บนเรือ...อย่างน้อย…ไม่ใช่เรือของพวกเขาเอง
ส่วนเรือศัตรู จะทำลายอย่างไรก็เชิญตามสบาย
แม้ชิกิจะถูกซัดกระเด็น แต่เขาก็กลับมาตั้งตัวได้อย่างรวดเร็ว
เขามองเรือของตัวเองที่ระเบิด ก่อนจะหันไปมองโมบี้ดิ๊กที่หนีหาย...แล้วคายเลือดออกมาหนึ่งกระอัก
“นิวเกต… แกหนีไม่พ้นหรอก…”
ชิกิพุ่งไล่ตามด้วยความเร็วสูง!
โมบี้ดิ๊กเองก็พุ่งไปข้างหน้าด้วยแรงเต็มที่
ปล่อยควันดำทะลุผิวน้ำ มุ่งหน้าสู่เกาะถัดไป
และไม่นานนัก...พวกเขาก็มองเห็นเกาะหนึ่งอยู่ข้างหน้า
นั่นจะเป็น ‘เวทีประลอง’ แห่งใหม่!
หนวดขาวรีบลอยตัวขึ้นไปต้อนรับศัตรู
การต่อสู้ระหว่างเขากับชิกิระเบิดขึ้นอีกครั้ง...กลางเกาะนั้น
“ถอยออกไปให้ห่าง อย่าเข้าไปในเขตปะทะ!”
พวกเขาบังคับเรือให้ออกห่าง เพื่อไม่ให้โดนหางเลขจากพลังทำลายระดับเทพ
ขณะที่ทั้งสองต่อสู้กัน...เกาะทั้งเกาะเริ่มแปรสภาพ
เสียง “ครืน!! ครืน!!” ดังสะท้านทั่วผืนดิน
ทั้งสองคือสัตว์ร้ายแห่งทะเล...ความสามารถของพวกเขา… สามารถทำลายเกาะทั้งเกาะได้ด้วยพลังเพียงลำพัง!
โชคดีที่ไม่มีผู้คนอาศัยอยู่บนเกาะ
มิฉะนั้น...ผลลัพธ์จะน่าสยดสยองเกินกว่าจะจินตนาการได้
มีเพียงการได้เห็นกับตาเท่านั้น…
ถึงจะเข้าใจว่า...พลังของพวกเขานั้นน่ากลัวเกินจินตนาการ และไม่อาจต้านทานได้เลย…
โปรดติดตามตอนต่อไป
จบตอน