ข้าคือ แซมเวลล์ ทาร์ลี่ ตอนที่ 96

มหาศึกชิงบัลลังก์ : ข้าคือ แซมเวลล์ ทาร์ลี่ ตอนที่ 96 อสรพิษแดง

“เก้าหมื่นหกพันเหรียญทองมังกร นั่นคือข้อเรียกร้องจากตระกูลทาร์ลี่แห่งฮอร์นฮิลล์”

อัลฟริก พ่อบ้านเดย์นอยู่ในสภาพหมดหนทางโดยสิ้นเชิง เขาเข้าใจดีแล้วว่าฝ่ายตรงข้ามมุ่งมั่นจะรีดเอาเหรียญสุดท้ายจากห้องคลังของสตาร์ฟอลล์ และไม่ใช่แค่สตาร์ฟอลล์เท่านั้น แต่รวมถึงห้องคลังของไฮเฮอร์มิเทจด้วย

“และสุดท้าย สำหรับอีเกิลส์พอยท์” แซมเวลล์ถอนหายใจ “ข้าได้รับความเสียหายมหาศาลจากสงครามครั้งนี้”

นาตาลีที่มีความจริงใจเสมอ กล่าวปลอบใจว่า “ไม่ต้องห่วง เซอร์แซมเวลล์ สตาร์ฟอลล์จะชดเชยความเสียหายทั้งหมดให้ท่านเอง”

แซมเวลล์พยักหน้าขอบคุณอย่างดูจริงใจ ก่อนจะพูดต่อ “อย่างแรก เนื่องจากการรุกรานของอุลริค แซนด์ ที่อีเกิลส์พอยท์ ท่าเรือของข้าถูกทำลาย ข้าจึงขอใช้ท่าเรือของสตาร์ฟอลล์แทนเป็นการชดเชย ระยะเวลา 99 ปี”

อัลฟริกแทบกลั้นกลอกตาไว้ไม่อยู่ ท่าเรือเล็ก ๆ ที่อีเกิลส์พอยต์จะต้องได้รับการชดเชยด้วยท่าเรือของสตาร์ฟอลล์ และถึงกับ 99 ปีเลยหรือ? จะเรียกร้องเอาเป็นเจ้าของไปเลยไม่ดีกว่าหรือ? แต่เขารู้ว่าการคัดค้านไม่มีประโยชน์ จึงได้แต่หลับตาแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน

“ต่อไป ที่ดินของข้าถูกเผาทำลายระหว่างสงคราม ดังนั้นสตาร์ฟอลล์ต้องส่งคนเจ็ดพันนายไปช่วยฟื้นฟูอีเกิลส์พอยท์ และจากความสูญเสียอย่างหนักทั้งทหารและประชาชน รวมถึงทรัพย์สินและเสบียง ตระกูลเดย์นต้องจ่ายเพิ่มเติมอีกแปดหมื่นเหรียญทองมังกร”

“เดี๋ยวก่อน”

แซมเวลล์คิดว่าเจ้าผู้ดูแลชราจะคัดค้านอีกครั้ง แต่เมื่อเงยหน้าขึ้น เขากลับแปลกใจที่เห็นโฮรัส เรดไวน์เป็นคนก้าวออกมาแทน

“เซอร์โฮรัส ท่านมีอะไรอย่างนั้นหรือ?”

“ข้าไม่ติดอะไรที่ฟลอเรนต์กับทาร์ลี่จะได้ส่วนแบ่งของพวกเขา แต่สำหรับอีเกิลส์พอยท์? ท่านแทบไม่ส่งทหารมาช่วย แล้วทำไมถึงมีสิทธิ์ได้ค่าชดเชยมากมายขนาดนี้?” โฮรัสสบถทันที

แซมเวลล์แค่นยิ้ม และรู้ดีว่านั่นคือความอิจฉา “เฮอะ ท่านไม่รู้ตัวเลยหรือ? สงครามครั้งนี้ทำให้คลังบรั่นดีที่สะสมไว้สามเดือนของข้าหมดเกลี้ยง นั่นก็มีมูลค่ามหาศาลแล้ว หากคำนวณที่สิบเหรียญเงินต่อแกลลอน ยังไม่รวมถึงการที่ข้าระดมชาวบ้านแทบทุกคนจากอีเกิลส์พอยท์มาร่วมรบ ทำให้อุตสาหกรรมหลักอย่างการกลั่นบรั่นดี การทำเหมืองเงิน และการก่อสร้างต้องหยุดชะงัก ท่านได้คิดถึงผลกระทบทางเศรษฐกิจหรือยัง? และยังมีผู้คนของข้ามากมายต้องอพยพ หลายคนเห็นบ้านตนเองถูกทำลายกับตา ท่านจินตนาการถึงบาดแผลทางใจได้ไหม? แล้วยังมี . . .”

“พอแล้ว!” โฮรัสขัดขึ้น เขาเริ่มเวียนหัวกับเหตุผลที่ถาโถมเข้ามา และด้วยความที่ไม่มีใครสนับสนุนในห้องนั้น เขาจึงได้ต้องจำยอม เพราะเขารู้ว่าแกนนำในสงครามคือฟลอเรนต์กับทาร์ลี่ ซึ่งทั้งสองต่างก็สนับสนุนแซมเวลล์ เขาเองจึงไม่มีอำนาจต่อรองใด ๆ แถมแปดพันเหรียญทองมังกรก็คงพอทำให้แพ็กซ์เตอร์ เรดไวน์พอใจได้

เมื่อเห็นว่าไม่มีใครคัดค้านอีก แซมเวลล์จึงพูดต่อ “สุดท้าย เพื่อป้องกันความขัดแย้งในอนาคต ข้าขอเสนอให้เสริมสร้างความสัมพันธ์ทางวัฒนธรรม เศรษฐกิจ และสังคมระหว่างดินแดนของเรา สตาร์ฟอลล์และไฮเฮอร์มิเทจจะยกเว้นภาษีสินค้าทั้งหมดจากอีเกิลส์พอยท์ และตระกูลเดย์นจะไม่ห้ามราษฎรของตนในการทำงาน อาศัย หรือแม้แต่ตั้งถิ่นฐานที่อีเกิลส์พอยท์”

“ข้าเห็นด้วยกับข้อเสนอนี้อย่างยิ่ง” นาตาลีกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงใจ พลางพยักหน้า “ค่าแรงที่อีเกิลส์พอยท์สูง อาหารก็ดี ข้าเชื่อว่าผู้คนของเราคงอยากไปที่นั่น”

อัลฟริกแทบจะเป็นลม

แซมเวลล์ยิ้ม พลางตบบ่านาตาลีเบา ๆ “ข้าเป็นคนใจกว้างกับคนที่ทำงานให้ข้า ไม่ว่าจะเป็นชาวรีช ชาวดอร์น หรือแม้แต่พวกคนเถื่อนก็ตาม”

จากนั้นเขาก็ยื่นปากกาและกระดาษให้นาตาลี “ท่านหญิงนาตาลี หากท่านไม่มีข้อคัดค้านต่อรายชื่อค่าชดเชยนี้ โปรดลงนามที่นี่”

“โอ้” นาตาลีเซ็นชื่ออย่างเชื่อฟัง

อัลฟริกรู้สึกราวกับจะพุ่งไปแย่งปากกา หรือฉีกเอกสารทิ้งเสียเดี๋ยวนั้น แต่สุดท้ายเขาก็ยั้งตัวไว้ ชีวิตเป็นของเขาเอง และถ้าท่านหญิงนาตาลีไม่แคร์ทรัพย์สมบัติของตระกูล แล้วเขาจะต้องห่วงไปทำไม?

ลายมือของนาตาลีสั่นไหว สะท้อนถึงประสบการณ์การอ่านเขียนที่ยังจำกัด แม้จะมีการเรียนกับอาชารา เดย์นแล้วก็ตาม

แต่สำหรับแซมเวลล์ ลายเซ็นของนางนั้นคือภาพที่งดงามที่สุดในโลก ไม่ใช่เพราะเขาสนุกกับการหลอกเด็กสาว หากแต่เพราะเขาจำเป็นต้องบั่นทอนอำนาจของตระกูลเดย์น เพราะตราบใดที่สตาร์ฟอลล์ยังแข็งแกร่งก็จะต่อต้านอิทธิพลของเขา ซึ่งจะเป็นอันตรายต่อสถานะใหม่ของนาตาลี

หลังจากที่นางเซ็นชื่อเสร็จ เหล่าขุนนางแห่งรีชก็สบตากันอย่างกระตือรือร้น เตรียมพร้อมจะเข้าไปกอบโกยทรัพย์สมบัติจากห้องคลังของตระกูลเดย์นจนหมดสิ้น

แต่ก่อนที่พวกเขาจะได้ขยับตัว ทหารคนหนึ่งก็รีบร้อนเข้ามาในท้องพระโรง พลางประกาศว่า “ท่านทั้งหลาย เจ้าชายโอเบอริน มาร์เทล ได้มาถึงสตาร์ฟอลล์แล้ว และกำลังรออยู่ที่ประตู”

ความเงียบงันปกคลุมทั่วห้อง และหลังจากผ่านไปชั่วครู่ ลอร์ดแรนดิลล์ ทาร์ลี่ ก็ทำลายความเงียบนั้นลง “‘อสรพิษแดง’ เดินทางมาเร็วจริง ๆ แล้วเขานำทหารมาด้วยกี่คน?”

“มาเพียงคนเดียวขอรับ”

แรนดิลล์ถึงกับผงะ “เชิญเขาเข้ามา”

“รับทราบท่านลอร์ด”

ทันทีที่ชื่อของเจ้าชายโอเบอริน มาร์เทล ถูกเอ่ยขึ้น บรรยากาศในห้องก็แปรเปลี่ยนไปทันที

อสรพิษแดงแห่งดอร์น โอเบอริน มาร์เทล เป็นที่รู้จักไปทั่วเวสเทอรอส ไม่ใช่แค่เพราะเขาเป็นน้องชายของเจ้าชายโดรานเท่านั้น แต่เพราะด้วยนิสัยใจร้อนและความโหดเหี้ยม เขามักจบข้อพิพาทด้วยการประลองถึงตาย และบ่อยครั้งก็ใช้พิษเป็นอาวุธ ซึ่งเป็นวิธีการที่อัศวินดูแคลน แต่ทุกคนต่างก็เกรงกลัว

นอกจากนี้ชาวรีชส่วนใหญ่ล้วนโกรธแค้นเขาเป็นพิเศษ เพราะโอเบอรินคือคนที่ทำให้วิลลาส ไทเรลล์ รัชทายาทแห่งไฮการ์เดนต้องพิการ

แซมเวลล์แอบสอดกระดาษที่มีลายเซ็นลงในเสื้อคลุมอย่างเงียบ ๆ พลางรู้สึกโล่งใจที่นาตาลีเซ็นก่อนโอเบอรินจะมาถึง ตอนนี้เว้นแต่ตระกูลมาร์เทลจะออกมาคัดค้านต่อหน้าสาธารณะ ตระกูลเดย์นก็จะต้องยึดถือข้อตกลงชดเชยนี้

ส่วนโอกาสที่มาร์เทลจะกล้าค้านข้อตกลง แซมเวลล์มองว่าเป็นไปได้น้อยมาก หลังศึกนี้ดอร์นคงไม่มีพลังจะเปิดสงครามครั้งใหญ่อีกกับรีช และความอดทนของเจ้าชายโดรานก็ขึ้นชื่ออยู่แล้ว หากไม่เพราะลูกสาวใจร้อนของเขา สงครามครั้งนี้อาจไม่ลุกลามขนาดนี้ด้วยซ้ำ

ในขณะกำลังครุ่นคิด แซมเวลล์ก็เงยหน้าขึ้นและเห็นร่างสูงปรากฏที่ประตูห้อง

ชายผู้นั้นสวมเสื้อคลุมพลิ้วไหวหลากสี ส้ม เหลือง และแดง ดั้งจมูกโด่งตรง หน้าผากแคบ เส้นผมสีดำมันวาว ใต้คิ้วบาง ๆ ดวงตาสีดำสนิทของเขาเปล่งประกายเย็นเยียบ เหมือนกับงูพิษที่กำลังจ้องเหยื่อไม่มีผิด

“ชาวรีช” โอเบอริน มาร์เทล ก้าวเข้ามาในห้องเพียงลำพัง ทว่ารัศมีของเขากลับยิ่งใหญ่ราวกับนำกองทัพมาด้วย ก่อนที่ดวงตาเย็นชาของเขาจะกวาดมองลอร์ดรีชทีละคน โดยที่น้ำเสียงของเขาแฝงความคุกคามอย่างปิดไม่มิด ขณะเอ่ยถามต่อว่า “หลานสาวข้าอยู่ที่ไหน?”