ข้าคือ แซมเวลล์ ทาร์ลี่ ตอนที่ 60

มหาศึกชิงบัลลังก์ : ข้าคือ แซมเวลล์ ทาร์ลี่ ตอนที่ 60 การค้นพบ

ณ อีเกิลส์พอยท์

ท็อดด์ ฟลาวเวอร์ส ก้าวเข้าไปในห้องของลอร์ดและโค้งคำนับต่อแซมเวลล์ ก่อนเอ่ยว่า “ท่านลอร์ดซีซาร์ ท่านต้องการพบข้า?”

“ใช่” แซมเวลล์เงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารแล้วกล่าว “ข้าต้องการให้เจ้าสำรวจไปยังไฮการ์เดน รวบรวมพวกผู้ลี้ภัยให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แล้วพาพวกเขามาที่อีเกิลส์พอยท์”

“ผู้ลี้ภัย?” ท็อดด์ขมวดคิ้วแล้วเตือนว่า “ท่านลอร์ด แม้ว่าพวกเขาจะเป็นผู้ลี้ภัย แต่พวกเขาก็ยังอยู่ภายใต้การคุ้มครองของตระกูลไทเรลล์ ท่านไม่สามารถทำเช่นนี้ได้ . . .”

ก่อนที่เขาจะพูดจบ แซมเวลล์ก็โยนกระดาษแผ่นหนึ่งไปให้เขา

ท็อดด์รับไว้และคลี่ออกดู ก่อนจะพบว่ามันมีลายเซ็นของลอร์ดเมซ ไทเรลล์เอง ซึ่งเป็นคำสั่งที่อนุญาตให้แซมเวลล์สามารถรับสมัครผู้ลี้ภัยจากไฮการ์เดนและนำพวกเขามาที่อีเกิลส์พอยท์ได้

ท็อดด์ตกตะลึง เขาไม่คาดคิดเลยว่าแซมเวลล์จะสามารถเกลี้ยกล่อมให้ลอร์ดเมซออกคำสั่งเช่นนี้ได้ นี่มัน . . . เขาพยายามหาคำพูดที่เหมาะสม แต่เมื่อเห็นลายเซ็นของลอร์ดเมซ และรู้ว่าแซมเวลล์คงไม่กล้าปลอมแปลงเอกสารสำคัญเช่นนี้ เว้นแต่เขาคิดจะละทิ้งรีชไปตลอดกาล ท็อดด์จึงเงียบไป

“พาชายห้าสิบคนไปด้วย แจ้งผู้ลี้ภัยว่าเราจะจัดหาอาหารและที่พักให้ หากพวกเขาทำงานก็จะได้รับแต้งงาน เจ้าคุ้นเคยกับระบบแต้มงานของเราอยู่แล้ว อธิบายให้พวกเขาฟังด้วย และบอกพวกเขาว่าใครก็ตามที่เดินทางถึงอีเกิลส์พอยท์อย่างปลอดภัย จะได้รับรางวัลสิบเหรียญทองแดงต่อคน จำไว้นะ ขอแค่พวกเขายินดีจะมา ไม่ว่าจะเป็นเด็กหรือคนแก่ ชายหรือหญิง พามาให้ได้มากที่สุด”

“ขอรับ ท่านลอร์ด” ท็อดด์ตอบ แม้ว่าเขาอยากจะถามว่า ถ้ามันมากเกินไปล่ะ? เราจะรับมือไหวจริงหรือ?

แต่เขาก็ไม่ได้ถาม เพราะท็อดด์เริ่มเข้าใจแซมเวลล์ได้น้อยลงเรื่อย ๆ ไม่ว่าเขาจะทำสิ่งใด ไม่ว่าจะเป็นการต่อสู้ การทำเงิน หรือการบริหารดินแดน วิธีการของเขาดูผิดแผกไปจากลอร์ดทั่วไป แต่เขากลับประสบความสำเร็จทุกครั้ง

ดินแดนแห่งนี้เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วในระดับที่น่าเหลือเชื่อ และท็อดด์รู้ว่าเขาไม่มีสิทธิ์ตั้งคำถามต่อลอร์ดเช่นนี้

ในสายตาของท็อดด์ แซมเวลล์อาจไม่ใช่ลอร์ดที่ฉลาดที่สุด . . . แต่เขาเป็นลอร์ดที่น่าตื่นตะลึงที่สุด!

หลังจากท็อดด์ออกจากห้อง เขาก็ครุ่นคิดถึงคนที่เขาจะเลือกให้เดินทางไปกับเขาที่ไฮการ์เดน ทว่าเสียงอึกทึกจากท่าเรือก็ดึงความสนใจของเขา

‘อีกแล้วหรือ?’ เขาคิดพลางขมวดคิ้ว เรือสินค้าเดินทางมาอีเกิลส์พอยท์เป็นประจำนับตั้งแต่ที่นี่เริ่มมีท่าเรือ ซึ่งนี่ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่อะไร ทว่าเมื่อไม่นานมานี้ จำนวนเรือที่เข้ามากลับเพิ่มขึ้นผิดปกติ แต่ก็อีกนั่นแหละ . . . อีเกิลส์พอยท์ตั้งอยู่ในทำเลที่ดี มันอาจพัฒนาเป็นท่าเรือที่แท้จริงได้ก็เป็นได้

ท็อดด์ยักไหล่เล็กน้อยแล้วเดินจากไป

. . .

ไม่นานหลังจากนั้น แซมเวลล์ก็ก้าวออกจากห้องของลอร์ด เขามองไปยังท่าเรือที่วุ่นวายพลางหรี่ตา ต่างจากท็อดด์ที่ไม่คิดมาก แซมเวลล์กลับสังเกตเห็นบางอย่างผิดปกติในจำนวนเรือที่หลั่งไหลเข้ามา

มันมากเกินไป!

แม้ว่าข่าวของอีเกิลส์พอยท์จะเริ่มแพร่สะพัด แต่ก็ไม่ควรมีเรือแห่มามากขนาดนี้ในเวลาอันสั้น แถมเขายังสังเกตเห็นว่าเรือส่วนใหญ่มาจากดอร์น นั่นทำให้เขาตระหนักว่าอาณาเขตเล็ก ๆ ของเขา คงเริ่มไปเข้าตาพวกขุนนางดอร์นแล้ว

แน่นอนว่าเขารู้อยู่แล้วว่าวันนี้จะมาถึง . . . แต่ไม่นึกว่ามันจะมาเร็วขนาดนี้

ไม่สิ! ทันใดนั้นเขาก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า การที่จำนวนเรือจากดอร์นเพิ่มขึ้นนั้น มันเริ่มขึ้นไม่นานหลังจากที่ลิตเติ้ลฟิงเกอร์ ปีเตอร์ เบลิช เดินทางออกไป และเมื่อพิจารณาจากนิสัยชอบยุแหย่ของลิตเติ้ลฟิงเกอร์ ก็เป็นไปได้สูงว่าเขาเป็นคนไปแจ้งข่าวให้พวกดอร์นรู้

เมื่อคิดได้เช่นนั้น แซมเวลล์ก็ก้าวเดินไปทางท่าเรือ ระหว่างทางประชาชนทักทายเขา และเขาก็พยักหน้าตอบกลับ ก่อนที่เขาจะไปถึงท่าเรือ และพบกับกัปตันเรือชาวดอร์นที่มีชื่อว่า ดอน

“ท่านลอร์ด ขอบคุณที่อนุญาตให้พวกเรานำเรือเข้าจอดที่นี่”

“ไม่ต้องขอบคุณข้า ที่นี่เป็นท่าเรือเปิด ยินดีต้อนรับทุกคนที่มีเจตนาดี” แซมเวลล์กล่าว ขณะเหลือบมองธงที่เสากระโดงเรือ “พวกเจ้ามาจากสตาร์ฟอลล์?”

“ใช่แล้ว ท่านลอร์ด”

“ช่วงนี้มีแขกคนสำคัญไปเยือนสตาร์ฟอลล์บ้างหรือไม่?”

“แขกคนสำคัญ?” ดอนดูงุนงง “ท่านหมายถึงใครหรือ ท่านลอร์ด?”

“ใครสักคนที่มาจากคิงส์แลนดิ้ง”

“จากคิงส์แลนดิ้งหรือ?” ดอนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายศีรษะ “เท่าที่ข้ารู้ ยังไม่มีบุคคลสำคัญจากคิงส์แลนดิ้งมาเยือนสตาร์ฟอลล์เมื่อเร็ว ๆ นี้เลย ท่านลอร์ด”

แซมเวลล์พยักหน้าอย่างไม่แปลกใจ เพราะเขารู้ดีว่านิสัยของลิตเติ้ลฟิงเกอร์นั้นเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม เขาย่อมไม่ทำอะไรโจ่งแจ้งขนาดเดินทางไปสตาร์ฟอลล์โดยตรง เพราะมันจะทำให้ความเคลื่อนไหวของเขาชัดเจนเกินไป

“เจ้ารู้เรื่องท่าเรือแห่งใหม่ที่อีเกิลส์พอยท์ย์จากที่ใด?”

“ข่าวลือนี้แพร่ไปทั่วท่าเรือสตาร์ฟอลล์แล้วขอรับ และเลยไปถึงไฮเฮอร์มิเทจกับแบล็กมอนต์ด้วย ทุกคนพูดกันว่าพวกเขาอาจจะแวะมาหยุดพักเติมเสบียงที่นี่ได้ แต่ก็ . . .”

“แต่อะไร?”

“เอ่อ . . . ท่าเรือของท่านยังดูเรียบง่ายไปหน่อยนะขอรับ ท่าเทียบเรือยังสั้นเกินไป มีที่จอดเรือไม่พอ ไม่มีโกดังสำหรับเก็บเสบียงหรือถังน้ำ . . . ข้ามิได้มีเจตนาดูหมิ่นท่านลอร์ด . . .”

“ไม่เป็นไร” แซมเวลล์ตอบพลางหัวเราะ “คำแนะนำของเจ้ามีประโยชน์ ข้าจะรับไว้พิจารณา แต่เจ้าต้องเข้าใจว่าดินแดนของข้าเพิ่งเริ่มสร้างขึ้น ทุกอย่างต้องใช้เวลาในการพัฒนา”

เขาหยุดคิดชั่วครู่ก่อนถามต่อ “ตอนนี้ใครเป็นคนดูแลสตาร์ฟอลล์?”

แซมเวลล์จำได้ว่าตระกูลเดย์นสาขาหลักกำลังตกต่ำ คนสำคัญหลายคนเสียชีวิตไปหมดแล้ว เหลือเพียงเด็กชายคนหนึ่งเป็นผู้สืบทอดตำแหน่ง

“เป็นเซอร์อุลริค แซนด์ ขอรับ ท่านลอร์ด”

“อุลริค แซนด์ . . .” แซมเวลล์พึมพำ แซนด์ เป็นนามสกุลของพวกลูกนอกสมรสแห่งดอร์น แปลว่าชายผู้นี้คงเป็นบุตรนอกสมรสของตระกูลเดย์น และกำลังดูแลสตาร์ฟอลล์ชั่วคราว

แต่เขานึกไม่ออกว่าเคยได้ยินชื่ออุลริค แซนด์มาก่อนหรือไม่ ในหัวของเขาบุคคลนี้ถูกจัดอยู่ในกลุ่ม ‘ตัวละครข้างทางที่ไม่สำคัญ’

แซมเวลล์ถามต่อว่า “แล้วลอร์ดแห่งสตาร์ฟอลล์คนปัจจุบัน เอ็ดดริก เดย์น อยู่ที่ไหน?”

“ลอร์ดเอ็ดดริกเดินทางไปยังแบล็กเฮเว่นแล้วขอรับ ตอนนี้เขาเป็นสไควร์ให้กับลอร์ดบริค ดอนแดเรียน”

ชื่อของ บริค ดอนแดเรียน ทำให้แซมเวลล์นึกถึงบางสิ่งขึ้นมาได้

ชายผู้มีเจ็ดชีวิต ลอร์ดไลต์นิง!

ดวงวิญญาณที่ถูกชะตากรรมทรมาน หรืออาจกล่าวได้ว่าเป็น ดวงวิญญาณต้องคำสาป ชายผู้ถูกกำหนดให้ตายซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพื่อจุดมุ่งหมายที่เขาไม่อาจควบคุม

แซมเวลล์จำได้ว่าบริคเคยแต่งงานกับป้าของเอ็ดดริก ซึ่งอาจเป็นเหตุผลที่เขาพาเด็กหนุ่มผู้เป็นทายาทแห่งสตาร์ฟอลล์ไปยังแบล็กเฮเว่น

หลังจากไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง แซมเวลล์ก็ยิ้มและกล่าวว่า “เจ้าสามารถส่งสารถึงเซอร์อุลริคที่สตาร์ฟอลล์ให้ข้าได้หรือไม่? บอกเขาว่าข้าตั้งใจจะไปเยือนเขาในเร็ว ๆ นี้”

ดอนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างกระตือรือร้น “แน่นอน ท่านลอร์ด!”