ข้าคือ แซมเวลล์ ทาร์ลี่ ตอนที่ 58

มหาศึกชิงบัลลังก์ : ข้าคือ แซมเวลล์ ทาร์ลี่ ตอนที่ 58 แผนการสมคบคิด

ยามค่ำคืนมาเยือนอีเกิลส์พอยท์ส์อย่างรวดเร็ว

บนชายหาด กองไฟลุกโชติช่วงเป็นกลุ่ม ๆ ส่งกลิ่นหอมของเนื้อย่างลอยฟุ้งไปทั่วอากาศ เสียงหัวเราะและการเฉลิมฉลองดังไปไกล เพื่อต้อนรับการกลับมาของลอร์ดของพวกเขา เกาะแห่งนี้จึงจัดงานเลี้ยงฉลองกองไฟอันยิ่งใหญ่

ไร้หลังคาคุ้มฟ้า ไร้พิธีรีตอง ทุกคนกินดื่มกันอย่างอิสระ เล่าเรื่องราวให้กันฟัง ในขณะที่เหล่าทหารของแซมเวลล์ก็บรรยายถึงการผจญภัยของพวกเขาระหว่างทาง ส่วนแซมเวลล์เองก็กำลังเดินเล่นไปตามชายหาดพูดคุยอยู่กับปีเตอร์ เบลิช

“ที่นี่ทำให้ข้านึกถึงดินแดนของข้าเอง” ปีเตอร์กล่าว ใบหน้าเปื้อนแววคิดถึงชั่วขณะ “ทั้งสองแห่งตั้งอยู่ริมทะเล และเต็มไปด้วยโขดหิน แม้ว่าทะเลชิเวอร์ริงจะไม่อ่อนโยนเหมือนทะเลซัมเมอร์ก็ตาม”

“ข้าเองก็ไม่เคยเห็นทะเลชิเวอร์ริง แต่สักวันข้าอยากไปเยือน”

“หากเจ้าได้ไป อาจต้องเสียใจก็ได้” ปีเตอร์หัวเราะเบา ๆ “ว่ากันว่า ในส่วนลึกของทะเลชิเวอร์ริง มีเหล่ายักษ์น้ำแข็งเต้นรำไม่รู้จบ ก่อให้เกิดคลื่นยักษ์อันน่าสะพรึงกลัวที่สามารถกลืนเรือทั้งลำได้”

“ยักษ์น้ำแข็งหรือ? ข้าจำได้ว่าข้าเคยอ่านเจอแต่เรื่องมังกรน้ำแข็ง”

“บางทีอาจจะมีทั้งสองอย่าง” ปีเตอร์ยักไหล่ ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องอย่างกะทันหัน “เซอร์ซีซาร์ เจ้ารู้หรือไม่ว่าทำไมข้าถึงมาเยือนอีเกิลส์พอยท์ด้วยตัวเอง?”

‘มาแล้วสินะ’ แซมเวลล์คิดในใจ พลางตั้งสมาธิรับมือกับสิ่งที่จะเกิดขึ้น

ปีเตอร์ เบลิช นักวางแผนที่เจ้าเล่ห์ที่สุดในอาณาจักร ย่อมไม่เดินทางไกลมายังดินแดนห่างไกลเพียงเพื่อดูเหมืองเงินแน่ เขาต้องมีเป้าหมายที่แท้จริงซ่อนอยู่ แต่แซมเวลล์ก็ยังคงรักษาท่าทีสงบนิ่ง เพราะเขารู้ดีถึงธาตุแท้และวิธีการของขุนนางเหรัญญิกผู้นี้

เบลิชต้องการเพียงสิ่งเดียว ความโกลาหล! เพราะในความวุ่นวายนั้น ชายผู้มีจุดกำเนิดต่ำต้อยเช่นเขาจึงจะสามารถไต่เต้าขึ้นไปได้ ในฐานะหนึ่งในผู้เล่นที่เก่งกาจที่สุดในเกมอำนาจ ปีเตอร์รู้วิธีซ่อนแรงจูงใจของตนเอง บางครั้งถึงกับทำสิ่งที่ดูเหมือนไม่ได้ให้ประโยชน์อะไรแก่ตนเองเลย ความคลุมเครือนี้ทำให้ไม่มีใครระแวงเขา และเปิดทางให้เขาชักใย ‘ตัวละครหลัก’ บนเวทีแห่งนี้ให้ต่อสู้และทำลายกันเอง

“ข้าต้องยอมรับเลย ลอร์ดเบลิช ข้าประหลาดใจมากที่ท่านมาเยือน” แซมเวลล์ตอบด้วยน้ำเสียงจริงใจ

ปีเตอร์หยุดเดิน แล้วหันมาประจันหน้ากับแซมเวลล์ “ที่จริงแล้ว ข้ามาที่นี่เพราะอยากพบเจ้า เซอร์ซีซาร์”

“พบข้า?”

“ใช่ เจ้าทำให้ข้านึกถึงตัวข้าเองในวัยหนุ่ม” ปีเตอร์กล่าว ดวงตาสะท้อนแววชื่นชมอย่างปฏิเสธไม่ได้ “แม้ว่าต้นกำเนิดของเจ้าจะสูงกว่าของข้าเล็กน้อย แต่บิดาของเจ้าก็มิได้ให้ความโปรดปรานแก่เจ้า และฮอร์นฮิลล์ก็อยู่นอกเหนือเงื้อมมือของเจ้าเช่นเดียวกับข้าในอดีต เจ้าไม่มีอะไรเลย ถูกมองข้ามและถูกทอดทิ้ง”

“แต่เช่นเดียวกับข้า เจ้าจะไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา”

“ข้าเคยดำรงตำแหน่งเจ้าหน้าที่ภาษีแห่งกัลล์ทาวน์ และเพิ่มรายได้ของเมืองถึงสิบเท่าภายในสามปี ส่วนเจ้าได้รับหมอบหมายจากลอร์ดเมซให้ตั้งถิ่นฐานบนผืนดินนี้ และสามารถตั้งหลักได้ในส่วนลึกของเทือกเขาเรดเมาน์เทนส์ อีกทั้งยังได้รับความภักดีจากชาวเถื่อนนับพัน ดังนั้น แม้ว่าเจ้ายังไม่มีปราสาทเป็นของตัวเอง แต่ข้าเชื่อว่าสักวันหนึ่ง เจ้าจะทำให้ทั้งเวสเทอรอสต้องตกตะลึง”

แซมเวลล์ต้องยอมรับว่าคำพูดของปีเตอร์มีพลังดึงดูดบางอย่าง เสียงทุ้มลุ่มลึกของเขาถูกควบคุมจังหวะได้อย่างพอเหมาะพอดี ราวกับเวทมนตร์ที่สามารถปลุกเร้าหัวใจของผู้ฟังได้ และหากคำชื่นชมนี้มาจากขุนนางระดับสูง คงเป็นเรื่องที่เยาวชนส่วนใหญ่ต้านทานไม่ได้

แต่โชคร้ายสำหรับปีเตอร์ แซมเวลล์รู้ดีว่าตัวตนที่แท้จริงของเขาเป็นเช่นไร สำหรับแซมเวลล์คำพูดของเบลิชเป็นเพียงเสียงกระซิบของปีศาจ แล้วชะตากรรมของผู้ที่เคยไว้ใจปีเตอร์ เบลิชเป็นเช่นไร? เพียงแค่ดูจุดจบของเอ็ดดาร์ด สตาร์ค ก็พอจะเข้าใจได้

“ท่านให้เกียรติข้ามากเกินไปแล้ว ลอร์ดเบลิช” แซมเวลล์ตอบกลับ โดยจงใจทำท่าทีถ่อมตน แสดงออกอย่างระมัดระวังว่าทั้งตื่นเต้นและรู้สึกเป็นเกียรติในเวลาเดียวกัน

“ดวงตาของข้านั้น ไม่ค่อยผิดพลาดหรอก” ปีเตอร์ยิ้มบาง ๆ “ยิ่งไปกว่านั้น ข้ามักจะเต็มใจให้ความช่วยเหลือแก่หนุ่มสาวที่มีอนาคตไกลเสมอ เพื่อเร่งให้พวกเขาเติบโตขึ้น”

“ความใจกว้างของท่านคือพรของอาณาจักร!” แซมเวลล์เอ่ยชม พร้อมกับยิ่งรู้สึกสงสัยว่า ‘ความช่วยเหลือ’ ที่ว่าคืออะไรกันแน่

ปีเตอร์ก้าวเข้ามาใกล้ วางมือบนไหล่ของแซมเวลล์ก่อนจะลดเสียงลง “ข้ารู้ดีว่าการพัฒนาดินแดนในเทือกเขาเรดเมาน์เทนส์อันแร้นแค้นนั้นยากเย็นเพียงใด และการต้องเลี้ยงดูผู้คนมากมาย เจ้าคงต้องการเงินทุนอย่างมาก . . .”

จิตใจของแซมเวลล์แล่นเร็วดั่งสายฟ้า บัลลังก์เหล็กจะให้เงินอุดหนุนแก่ลอร์ดผู้บุกเบิกจริงหรือ? แต่คำพูดต่อมาของปีเตอร์กลับดับความหวังนั้นลง พร้อมแทนที่ด้วยความเข้าใจที่เต็มไปด้วยความระแวดระวัง

“สำหรับอาณาจักร เหมืองเงินแห่งนี้อาจไม่มีความสำคัญอะไร แต่สำหรับเจ้า มันประเมินค่าไม่ได้ นั่นคือเหตุผลที่ข้ามาที่นี่ด้วยตัวเอง และเหตุผลที่ข้าจะฝากคนที่ข้าไว้วางใจไว้ที่อีเกิลส์พอยท์ เพื่อดูแลการผลิตเหรียญเงิน”

เพียงแค่นั้นแซมเวลล์ก็เข้าใจโดยทันทีว่าปีเตอร์กำลังสื่อถึงอะไร ชายผู้นี้กำลังบอกเป็นนัยว่า เขาสามารถปลอมบัญชีได้ และถ้าหากเขาสามารถกันเหรียญเงินบางส่วนไว้เป็นของตัวเอง ภาษีที่เขาต้องส่งให้ราชสำนักก็จะลดลงอย่างมาก

เมื่อเห็นสีหน้าตกตะลึงของแซมเวลล์ ปีเตอร์ก็ยิ้มอย่างรู้ทันแล้วกล่าวเสริม “ข้ารู้ดีว่านี่อาจไม่ใช่วิธีที่ซื่อตรงนัก แต่เชื่อข้าเถอะ นี่เป็นประโยชน์ต่ออาณาจักรมากกว่าที่จะเป็นภัย กษัตริย์ของเราไม่ใช่ผู้ที่มัธยัสถ์นัก และเหรียญเหล่านี้จะถูกผลาญไปอย่างไร้ค่าเสียเปล่าหากส่งให้เขา จะดีกว่ามากหากปล่อยให้มันอยู่ที่นี่ เพื่อใช้ในการขยายอาณาเขต”

‘เหตุผลอันสูงส่งเสียจริง’ แซมเวลล์ก้มหน้า ทำทีเหมือนกำลังชั่งใจอย่างหนัก แต่ในใจกลับคำนวณเจตนาที่แท้จริงของเบลิช

ไม่มีทางที่ชายคนนี้จะสนใจผลประโยชน์ของอาณาจักรอย่างจริงใจ ในทางตรงกันข้าม ปีเตอร์คงมีความสุขเสียด้วยซ้ำหากเวสเทอรอสตกอยู่ในความโกลาหล

ดูเหมือนเขาคงเดาได้ว่าท่านหญิงโอเลนน่าได้ส่งแซมเวลล์มายังอีเกิลส์พอยท์ด้วยจุดประสงค์บางอย่าง และตอนนี้ก็กำลังใช้โอกาสนี้เพื่อสุมไฟให้แรงขึ้น และยิ่งอีเกิลส์พอยท์เจริญรุ่งเรืองมากเท่าไหร่ ความเป็นไปได้ที่เดอะรีชจะเคลื่อนไหวต่อต้านดอร์นก็ยิ่งสูงขึ้น และหากสองแคว้นนี้ปะทะกัน นั่นย่อมหมายถึงโอกาสมากมายให้พวกอย่างปีเตอร์ได้ฉกฉวยผลประโยชน์ท่ามกลางความวุ่นวาย

นี่แหละคงเป็นเป้าหมายที่แท้จริงของเขา!

แม้ว่าแซมเวลล์จะมองทะลุเจตนาของปีเตอร์ แต่เขากลับไม่พบเหตุผลดี ๆ ที่จะปฏิเสธ การเก็บเหรียญเงินบางส่วนไว้กับตัวเองย่อมเป็นประโยชน์ต่อเขาอย่างไม่ต้องสงสัย แม้ว่ามันจะมาพร้อมกับความเสี่ยง แต่มันก็เป็นผลประโยชน์ที่จับต้องได้จริง

ส่วนเรื่องที่ว่าสิ่งนี้จะเร่งให้เกิดสงครามระหว่างรีชกับดอร์นหรือไม่นั้น แซมเวลล์ไม่ได้กังวลมากนัก เพราะเขารู้ดีว่าอีกไม่นาน ความโกลาหลจะปะทุขึ้นที่คิงส์แลนดิ้งเอง เมื่อกษัตริย์โรเบิร์ตสิ้นพระชนม์ เวสเทอรอสทั้งแผ่นดินจะเข้าสู่สงครามชิงบัลลังก์ และเมื่อถึงตอนนั้น ใครกันจะมาใส่ใจลอร์ดนักบุกเบิกตัวเล็ก ๆ ที่อยู่โดดเดี่ยวกลางเทือกเขาเรดเมาน์เทนส์?

อย่างไรก็ตามเพื่อความปลอดภัย แซมเวลล์รู้ดีว่าเขาไม่สามารถเก็บเงินลับนี้ไว้เพื่อตัวเองเพียงลำพังได้ หากปีเตอร์เลือกใช้มันเป็นข้อต่อรองกับเขาในอนาคตล่ะ? ดังนั้นหลังจากแสดงท่าทีครุ่นคิดอยู่นาน ในที่สุดเขาก็กล่าวว่า “ท่านพูดถูก ลอร์ดเบลิช และข้าเองก็อยากกันส่วนหนึ่งของเหรียญเงินไว้เป็นของขวัญแด่ท่านเช่นกัน ข้ารู้ว่าท่าน ชายผู้ยิ่งใหญ่ที่อุทิศตนเพื่ออาณาจักร ย่อมสามารถใช้ประโยชน์จากกองทุนเพิ่มเติมนี้ได้เสมอ”

ปีเตอร์จ้องแซมเวลล์อยู่นาน ก่อนจะเผยรอยยิ้มพึงพอใจออกมา ราวกับว่าเขาได้รับในสิ่งที่ต้องการอย่างแท้จริง “ดีมาก”