ข้าคือ แซมเวลล์ ทาร์ลี่ ตอนที่ 55
ข้าคือ แซมเวลล์ ทาร์ลี่ ตอนที่ 55
มหาศึกชิงบัลลังก์ : ข้าคือ แซมเวลล์ ทาร์ลี่ ตอนที่ 55 ข้อตกลง
“เจ้าจะประลองกับแซมเวลล์ ซีซาร์พรุ่งนี้จริง ๆ หรือ?” สเตฟฟอนมองลูกชายของเขาด้วยความประหลาดใจ
“ใช่แล้ว ท่านพ่อ” เดเวนตอบกลับด้วยอารมณ์เดือดดาล “เจ้านั่นมันบังอาจลบหลู่ตระกูลแลนนิสเตอร์ ข้าจะต้องสั่งสอนมันให้รู้สำนึก!”
สเตฟฟอนถอนหายใจ มองลูกชายอย่างรู้ทัน “อย่ามาอ้างเหตุผลนั้นกับข้าเลย เจ้าแค่ต้องการเอาชนะใจเดสเมร่าใช่ไหม?”
“ก็ได้ ใช่ ข้ายอมรับ” เดเวนตอบเสียงแข็ง
สเตฟฟอนส่ายศีรษะ “ข้ากำลังจะพูดเรื่องนี้กับเจ้าอยู่พอดี พวกเราอยู่ที่อาร์เบอร์มาหลายวันแล้ว แต่ลอร์ดแพ็กซ์เตอร์ก็ยังไม่ได้ให้คำตอบที่แน่ชัด มันชัดเจนแล้วว่าเขาไม่คิดจะให้เจ้าหมั้นหมายกับลูกสาวของเขา”
“ว่าอะไรนะ!? ทำไมกัน?” ดวงตาของเดเวนเบิกกว้าง เสียงของเขาสูงขึ้นด้วยความตกใจ “เขาคิดว่าข้าไม่คู่ควรกับนางงั้นหรือ? หรือว่า . . . เดี๋ยวก่อน หรือว่าเขามีคนอื่นในใจ . . .”
เมื่อพูดถุงตรงนี้เดเวนก็หยุดพูดทันที เหมือนบางอย่างผุดขึ้นมาในความคิด ก่อนที่เขาจะลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ ตะโกนเสียงดังจนประตูและหน้าต่างสั่นสะเทือน “เป็นเจ้าอัศวินแห่งรีชคนนั้นใช่ไหม!? เขาคิดจะยกนางให้เจ้าอัศวินบุกเบิกนั่นแทนข้าใช่ไหม!?”
สเตฟฟอนพยักหน้าอย่างปลงตก “ข้าก็คิดเช่นนั้น . . .”
“ทำไม!?” เดเวนเดือดดาลจนเริ่มเดินวนไปมา ราวกับพร้อมจะชักดาบออกมาท้าทายใครบางคน “ข้าด้อยกว่ามันตรงไหน? ข้าไม่ดีพออย่างนั้นหรือ!? ไม่! ข้าไม่ยอมรับเรื่องนี้! พรุ่งนี้ข้าจะเอาชนะมันในการประลอง! ข้าจะทำให้ลอร์ดแพ็กซ์เตอร์และเดสเมร่าเห็นเองว่าใครคืออัศวินที่แท้จริง!”
“แล้วมันจะมีประโยชน์อะไร?” สเตฟฟอนย้อนถามอย่างเหนื่อยหน่าย “เจ้าคิดว่าเดสเมร่าเป็นถ้วยรางวัลที่จะแจกให้ผู้ชนะหรือ?”
เดเวนชะงัก หายใจแรงด้วยความโกรธเกรี้ยว
สเตฟฟอนถอนหายใจอีกครั้ง พยายามปลอบโยนลูกชาย “ฟังนะ ปัญหามันไม่ได้อยู่ที่เจ้า มันชัดเจนว่าแพ็กซ์เตอร์มีแผนของเขาเอง ข้าได้ลองสืบเรื่องของแซมเวลล์ ซีซาร์ดูแล้ว ข้ายอมรับว่าเรื่องของเขาค่อนข้างแปลกทีเดียว”
“เขาเป็นบุตรชายคนโตของตระกูลทาร์ลี่ แต่กลับสละสิทธิ์ในมรดกเพื่อไปตั้งรกรากในดินแดนอันกันดารของเทือกเขาเรดเมาน์เทนส์ และไม่มีใครเชื่อว่าเขาจะทำให้ที่นั่นเติบโตขึ้นมาได้จริง ๆ แถมตอนนี้ยังมีพวกคนเถื่อนอยู่ใต้การปกครองของเขากว่าหมื่นคน ซึ่งข้าคิดว่าตระกูลไทเรลล์อาจกำลังวางแผนบางอย่างเกี่ยวกับเขา . . . ดังนั้นมันจึงไม่แปลกเลยที่แพ็กซ์เตอร์อยากได้เขาเป็นลูกเขย”
สีหน้าของเดเวนแข็งกระด้าง “แล้วเราก็ต้องยอมแพ้อย่างนั้นหรือ?”
“ใช่ พรุ่งนี้ข้าจะไปคุยกับลอร์ดแพ็กซ์เตอร์และขอตัวกลับ และสำหรับการประลองระหว่างเจ้ากับแซมเวลล์ ข้าว่าปล่อยมันไปเถอะ ไม่เห็นมีประโยชน์อะไรที่จะเสียแรงกับเรื่องนี้”
“ไม่! ข้าไม่สนใจ ข้าจะประลองกับมัน ไม่ว่าท่านพ่อจะว่ายังไงก็ตาม!”
สเตฟฟอนขมวดคิ้วมองลูกชายอย่างไม่พอใจ เขาไม่คิดว่าบุตรชายที่โดยปกติแล้วสุขุมและฉลาดของเขาจะกลายเป็นคนวู่วามเพียงเพราะสตรีคนหนึ่ง หรือว่าเขาหลงรักนางจริง ๆ? หรือแค่ความหลงใหลของวัยหนุ่มที่ทำให้ขาดสติ?
ก่อนที่สเตฟฟอนจะพูดอะไรต่อ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น
“ใคร?”
“แซมเวลล์ ซีซาร์ ขอเข้าพบเซอร์สเตฟฟอน”
ทันทีที่ได้ยินเสียงนั้นเดเวนก็หันขวับ ดวงตาแดงก่ำเป็นประกายด้วยโทสะ ขณะที่มือกำแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นมา
“นั่งลง! แล้วควบคุมอารมณ์ของเจ้าซะ!” สเตฟฟอนลุกขึ้นยืนทันที หันไปปรามลูกชายเสียงแข็ง จากนั้นเขาจึงเปิดประตู
“เซอร์ซีซาร์ มาพบข้าดึกดื่นเช่นนี้ มีธุระอะไรหรือ?”
แซมเวลล์ยิ้มบาง ๆ อย่างสุภาพ “ข้าคิดว่าคงควรพูดคุยกับท่านสักหน่อย หากท่านสะดวก”
สเตฟฟอนจ้องมองอัศวินหนุ่มตรงหน้าอย่างพิจารณาก่อนจะหลีกทางให้ “เข้ามาสิ”
เมื่อแซมเวลล์ก้าวเข้ามา สิ่งแรกที่เขาเห็นคือสายตาเกลียดชังของเดเวนที่จ้องมา ราวกับอยากจะฉีกเขาเป็นชิ้น ๆ
“สวัสดียามเย็น เซอร์เดเวน” แซมเวลล์เอ่ยทัก พลางยิ้มให้อีกฝ่ายขณะนั่งลงตรงข้ามเขา
เดเวนไม่ตอบ และจ้องแซมเวลล์เขม็ง ราวกับคิดว่าแค่สายตาของเขาก็สามารถฆ่าอีกฝ่ายได้
สเตฟฟอนนั่งลงตรงกลางระหว่างพวกเขา เห็นได้ชัดเจนว่ากังวลว่าลูกชายของเขาอาจคุมอารมณ์ไม่อยู่ “เอาล่ะ เซอร์ซีซาร์ ว่ามาเถอะ ท่านมาพบข้าเพราะเรื่องอะไร?”
“ง่ายมาก ข้ารู้ว่าทำไมท่านถึงมาเยือนอาร์เบอร์ แต่เพื่อให้ท่านไม่ต้องเสียเวลาไปมากกว่านี้ ข้าจะบอกให้ชัดเจน ลอร์ดแพ็กซ์เตอร์ได้ตัดสินใจแล้วว่าท่านหญิงเดสเมร่าจะหมั้นหมายกับข้า”
คำพูดนี้แทบจะทำให้เดเวนกระโจนออกจากที่นั่ง แต่ก็ถูกมืออันแข็งแกร่งของบิดายึดตัวไว้ทัน
สายตาของสเตฟฟอนมืดลงขณะจ้องมองแซมเวลล์ “งั้นเจ้ามาที่นี่เพื่อเยาะเย้ยข้าอย่างนั้นหรือ?”
“ไม่เลย” แซมเวลล์ส่ายหัว “ข้าแค่ไม่อยากให้พวกท่านเสียเวลาเปล่า งั้นทำไมเราไม่ยกเลิกการประลองพรุ่งนี้ไปซะ?”
“อ้อ เพราะเจ้ากลัวสินะ?” เดเวนแค่นเสียงเยาะเย้ยเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่แซมเวลล์มาถึง
“ไม่ใช่ความกลัว ข้าแค่คิดว่ามันไร้ความหมาย ไม่ว่าผลจะออกมาอย่างไร ท่านหญิงเดสเมร่าก็ยังจะแต่งงานกับข้าอยู่ดี”
“งั้นข้าจะซัดเจ้าจนเลือดอาบให้เป็นบทเรียน!”
แซมเวลล์ถอนหายใจ คล้ายกับยอมจำนน “มันคุ้มค่าจริง ๆ หรือ เซอร์เดเวน? การหาเรื่องกับข้า และโดยนัยแล้วก็หมายถึงลอร์ดแพ็กซ์เตอร์ เพียงเพื่อรักษาศักดิ์ศรีของเจ้า? เอาเถอะ ข้ามีข้อเสนอให้เจ้า ข้าจะให้สิบเหรียญทองมังกรถ้าเจ้าถอนตัวจากการประลอง”
ทันใดนั้นทั้งสเตฟฟอนและเดเวนก็ระเบิดหัวเราะออกมาทันที และเมื่อเสียงหัวเราะจางลง เดเวนก็พูดขึ้นมาอย่างเยาะเย้ย “สิบเหรียญทองมังกร? เจ้าคิดจะดูถูกพวกเราหรือยังไง?”
สเตฟฟอนเสริมขึ้น “ตระกูลแลนนิสเตอร์ไม่รับสินบน เซอร์ซีซาร์ พวกเรามีแต่จะเป็นฝ่ายแจกให้ผู้อื่น”
แซมเวลล์ยักไหล่ “ทุกสิ่งล้วนมีราคา เซอร์สเตฟฟอน งั้นบอกมาว่าท่านต้องการเท่าไร?”
สเตฟฟอนส่ายหน้า “บางสิ่งซื้อไม่ได้ด้วยทอง เช่นเกียรติ ถ้าข้าเสนอเจ้าหนึ่งร้อยเหรียญทองมังกรเพื่อให้เจ้าจงใจแพ้พรุ่งนี้ เจ้าจะรับหรือไม่?”
ก่อนที่แซมเวลล์จะตอบ เดเวนก็แทรกขึ้นมา “ท่านพ่อ ข้าไม่ต้องการเงินของท่าน ข้าจะชนะมันด้วยกำลังของข้าเอง!”
สเตฟฟอนยกมือขึ้นเป็นเชิงให้ลูกชายเงียบ เขายังคงจับจ้องแซมเวลล์ ซึ่งดูเหมือนกำลังลังเลกับข้อเสนอ
“อืม . . . ข้าอาจจะพิจารณาก็ได้นะ” ในที่สุดแซมเวลล์ก็พูดขึ้น “อย่างที่ข้าพูดไป ไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไร ท่านหญิงเดสเมร่าก็ยังจะแต่งงานกับข้า งั้นถ้าข้ายอมแพ้ให้เจ้าชนะ มันจะเสียหายอะไร?”
เดเวนสบถ “เจ้าน่าขายหน้าสิ้นดี! เจ้าไม่คู่ควรกับตำแหน่งอัศวินเลยสักนิด!”
แซมเวลล์ยักไหล่อีกครั้ง “เจ้าคงไม่เข้าใจ แผ่นดินของข้ากำลังต้องการเงินทุนอย่างมาก บางครั้งคนเราก็ต้องประนีประนอม เซอร์สเตฟฟอน ท่านพูดจริงหรือเปล่าเรื่องหนึ่งร้อยเหรียญทองมังกร?”
ทันใดนั้นแววตาแห่งความเข้าใจก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของสเตฟฟอน “ข้าให้เจ้าหนึ่งพัน”
“ท่านพ่อ!” เดเวนมองบิดาของเขาด้วยความตกตะลึง แต่สเตฟฟอนยกมือขึ้นห้าม “หนึ่งพันเหรียญทองมังกร แลกกับการที่เจ้าถอนตัวจากท่านหญิงเดสเมร่าโดยสิ้นเชิง”
“เป็นไปไม่ได้!” แซมเวลล์ประท้วง “ท่านคิดจริง ๆ หรือว่าข้าจะยอมทิ้งท่านหญิงเดสเมร่าเพียงเพื่อเงินแค่หยิบมือ?”
“สองพันเหรียญทองมังกร” สเตฟฟอนพูดต่อด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เจ้าบอกเองว่าทุกอย่างมีราคา งั้นให้ราคาของเจ้ามาสิ”
“ไม่!” แซมเวลล์ตอบหนักแน่น “ความรู้สึกของข้าที่มีต่อท่านหญิงเดสเมร่าแน่วแน่มาก!”
แม้จะถูกปฏิเสธ แต่สเตฟฟอนก็จับสังเกตเห็นแววลังเลวูบหนึ่งในดวงตาของแซมเวลล์ ทำให้เขายิ้มอย่างมั่นใจ “สามพัน”
ในฐานะหนึ่งในตระกูลที่ทรงอำนาจที่สุดแห่งเวสเทอรอส ไม่มีใครเข้าใจวิธีใช้ความมั่งคั่งเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการดีกว่าแลนนิสเตอร์
“ได้โปรด อย่าดูถูกความรู้สึกของข้าที่มีต่อท่านหญิงเดสเมร่า” แซมเวลล์กล่าว
“สี่พัน” สเตฟฟอนเสนอเพิ่ม
แซมเวลล์เริ่มดูมีท่าทีลังเลมากขึ้น
“ห้าพัน” สเตฟฟอนขยับเข้าใกล้เล็กน้อย เสียงของเขาต่ำลงแต่ทรงพลัง “เงินจำนวนนั้นเพียงพอที่จะจ้างกองทัพเล็ก ๆ มาปกป้องดินแดนของเจ้า”
หลังจากต่อสู้กับความคิดภายในอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดแซมเวลล์ก็เอ่ย “ตกลง ข้าจะถอนตัว . . . แต่ข้าต้องการหนึ่งหมื่นเหรียญทองมังกร”
“ไม่มีทาง” สเตฟฟอนแสยะยิ้ม “ต่อให้ท่านหญิงเดสเมร่าถูกหล่อขึ้นจากทอง นางก็ยังไม่คุ้มราคานั้น”
“งั้นเราต่อรองกันที่แปดพัน?”
“ห้าพัน”
“เอาล่ะ ๆ งั้นข้าจะลดให้เหลือเจ็ดพัน?”
“ห้าพัน” สเตฟฟอนย้ำเสียงหนักแน่น
เมื่อเห็นว่าไม่อาจต่อรองได้มากกว่านี้ แซมเวลล์จึงแกล้งถอนหายใจอย่างพ่ายแพ้ และหลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็พยักหน้า “ตกลง”
เดเวนกระพริบตาปริบ ๆ ยังไม่ทันตั้งตัวกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น การประลองกลับกลายเป็นการเจรจาซื้อขายไปเสียอย่างนั้น และเขาแทบไม่อยากเชื่อสิ่งที่เพิ่งได้ยิน แต่เขาก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่า ความพึงพอใจเริ่มก่อตัวขึ้นในใจเขา เพราะในที่สุดเขาอาจได้ครอบครองมือของเดสเมร่าเสียที แม้ว่ามันจะมีราคาสูงถึงห้าพันเหรียญทองมังกรก็ตาม