ข้าคือ แซมเวลล์ ทาร์ลี่ ตอนที่ 46
ข้าคือ แซมเวลล์ ทาร์ลี่ ตอนที่ 46
มหาศึกชิงบัลลังก์ : ข้าคือ แซมเวลล์ ทาร์ลี่ ตอนที่ 46 ความร่วมมือ
เมื่อก้าวเข้าสู่ห้องจัดเลี้ยง แซมเวลล์ก็สังเกตเห็นท่านหญิงมาร์เจอรี ไทเรลล์ในทันที คืนนี้ ‘ดอกกุหลาบแห่งไฮการ์เดน’ สวมชุดราตรีผ้าซาตินสีชมพูแบบคล้องคอ ด้านหลังเปลือยเปล่าและรัดรูปอย่างงดงาม ยิ่งขับเน้นเรือนร่างอันสง่างามของนาง ดวงตาสีน้ำตาลเข้มเปล่งประกายราวอัญมณีล้ำค่า ริมฝีปากแดงนุ่มเผยรอยยิ้มแสนมีเสน่ห์ กิริยาสูงศักดิ์และความงามอันสะกดสายตาของมาร์เจอรีทำให้ไม่ว่านางจะอยู่ที่ใด นางก็กลายเป็นศูนย์กลางของความสนใจอย่างไร้ข้อกังขา
แน่นอนว่าแซมเวลล์ไม่ได้รีบรุดเข้าไปหานาง ที่ไฮทาวเวอร์แห่งนี้เขารู้ดีว่าต้องไปคารวะเจ้าภาพก่อน และลอร์ดเลย์ตันก็หาไม่ยากเลย
สุภาพบุรุษที่รวมตัวกันอยู่ทางด้านขวาของห้องโถงล้วนมีจุดศูนย์กลางอยู่รอบ ๆ บุคคลสี่คน ได้แก่ เซอร์เบลอร์ ไฮทาวเวอร์ ผู้ให้การต้อนรับแซมเวลล์ก่อนหน้านี้ เซอร์ลอรัส ไทเรลล์ ‘อัศวินแห่งบุปผา’ ผู้แต่งกายหรูหราสะดุดตา ส่วนชายหนุ่มร่างสูงสง่างามผู้มีสัญลักษณ์กวางมงกุฎของตระกูลบาราเธียน เขาต้องเป็นเรนลีย์ บาราเธียน ลอร์ดแห่งสตอร์มส์เอนด์และน้องชายของกษัตริย์โรเบิร์ต บาราเธียน และสุดท้าย ชายชราเรือนผมขาวผู้กำลังสนทนาอย่างเป็นกันเองกับลอร์ดเรนลีย์ นั่นย่อมเป็นลอร์ดเลย์ตัน ไฮทาวเวอร์ เจ้าของสถานที่แห่งนี้
เมื่อสังเกตเห็นแซมเวลล์เดินเข้ามา เซอร์เบลอร์ก็กระซิบกระซาบบางอย่างกับบิดาของเขา ไม่นานนักสายตาของลอร์ดเลย์ตันก็หันมาจับจ้องแซมเวลล์ และก่อนที่แซมเวลล์จะเอ่ยปาก ลอร์ดเลย์ตันก็ส่งยิ้มอบอุ่นมาให้แล้วกล่าวว่า “เซอร์ซีซาร์ ข้าได้รับของขวัญจากเจ้าแล้ว ข้าชอบมันมาก!”
“เป็นเกียรติของข้า ท่านลอร์ด” แซมเวลล์กล่าวพลางโค้งคำนับลึก
เรนลีย์หันมามองแซมเวลล์ด้วยความสนใจเล็กน้อย “ขอโทษที่เสียมารยาท แต่ตระกูลซีซาร์เป็นตระกูลเก่าแก่ของเดอะรีชหรือ? ข้าไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนเลย”
“ลอร์ดเรนลีย์ เซอร์ซีซาร์ผู้นี้เป็นอัศวินผู้บุกเบิกของตระกูลไทเรลล์ เขาเป็นบุตรชายคนโตของลอร์ดแรนดิลล์ ทาร์ลี่ ชื่อเดิมของเขาคือแซมเวลล์ ทาร์ลี่ และเมื่อไม่นานมานี้เขาเพิ่งก่อตั้งดินแดนใหม่ในเทือกเขาเรดเมาน์เทนส์ พร้อมทั้งก่อตั้งตระกูลใหม่ในนาม ‘ซีซาร์’” ลอรัสรีบเสริมขึ้นมา
เรนลีย์ดูประหลาดใจเล็กน้อย ดูเหมือนเขาจะสงสัยว่าทำไมทายาทของตระกูลทาร์ลี่จึงเลือกละทิ้งสิทธิ์ในฮอร์นฮิลล์แล้วไปตั้งถิ่นฐานในดินแดนอันกันดารอย่างเทือกเขาเรดเมาน์เทนส์ แต่ด้วยมารยาทอันดี เขาเพียงแค่ยิ้มและกล่าวว่า “อัศวินจากตระกูลพรานนักล่า เช่นนั้นหรือ? ไม่แปลกใจเลยที่เจ้าสามารถครอบครองดินแดนอันทุรกันดารได้ ช่างเป็นวีรุบุรุษหนุ่มผู้เปี่ยมความสามารถจริง ๆ!”
“ท่านกล่าวเกินไปแล้ว ท่านลอร์ด” แซมเวลล์ตอบกลับพร้อมรอยยิ้มสง่างาม “ป้อมปราการของข้ายังสร้างไม่เสร็จ ข้าจึงยังไม่อาจกล่าวได้ว่าข้าตั้งรกรากที่นั่นอย่างแท้จริง”
“ข้าแน่ใจว่าเจ้าจะสร้างปราสาทเสร็จในเร็ววัน” เรนลีย์กล่าวให้กำลังใจ จากนั้นเมื่อเห็นว่าแซมเวลล์มีธุระกับลอร์ดเลย์ตัน เขาจึงกล่าวเสริมว่า “ข้าขอตัวไปหาอาหารก่อน พวกท่านเชิญสนทนาตามสบาย”
“ข้าจะไปด้วย” ลอรัสรีบเดินตามไปทันที
เมื่อเหลือเพียงแซมเวลล์ ลอร์ดเลย์ตัน และเซอร์เบลอร์ แซมเวลล์จึงเข้าสู่ประเด็นโดยตรง “ท่านลอร์ดไฮทาวเวอร์ ข้ามาที่โอลด์ทาวน์ครั้งนี้เพราะมีเรื่องสำคัญสามประการที่ต้องการความช่วยเหลือจากท่าน”
“เชิญบอกมาได้เลย” เลย์ตันกล่าวด้วยรอยยิ้มผ่อนคลาย
“ประการแรก ดินแดนของข้าเพิ่งค้นพบเหมืองเงินใหม่ ข้าได้ส่งสารไปยังคิงส์แลนดิ้งเพื่อขออนุญาตอย่างเป็นทางการแล้ว แต่ข้ายังขาดเมสเตอร์ที่เชี่ยวชาญด้านการทำเหมือง การถลุง และการผลิตเหรียญเงิน ท่านพอจะแนะนำใครได้บ้างหรือไม่?”
ลอร์ดเลย์ตันประสานมือพลางตอบว่า “ตามธรรมเนียมแล้ว ป้อมปราการแต่ละแห่งจะได้รับเมสเตอร์จากซิทาเดลเป็นที่ปรึกษา แต่ตราบใดที่ปราสาทของเจ้ายังสร้างไม่เสร็จ และเจ้ายังไม่ได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการในฐานะลอร์ดโดยผู้คุ้มครองแห่งแดนใต้ ซิทาเดลจะคงยังไม่แต่งตั้งเมสเตอร์ให้เจ้า”
“นั่นคือเหตุผลที่ข้ามาขอความช่วยเหลือจากท่าน ข้าหวังว่าท่านอาจช่วยเจรจาให้ซิทาเดลทำข้อยกเว้นแต่งตั้งเมสเตอร์ให้ข้าก่อนกำหนด หากไม่สามารถทำได้ อย่างน้อยข้าก็ต้องการเมสเตอร์สักคนที่ยินดีถ่ายทอดความรู้เกี่ยวกับการทำเหมืองและการถลุงเงินให้ข้า”
“กฎของซิทาเดลค่อนข้างเข้มงวด ข้าเองก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้” เลย์ตันกล่าวอย่างช้า ๆ
แซมเวลล์แทบกลั้นไม่ให้กลอกตา ตระกูลไฮทาวเวอร์เป็นผู้ก่อตั้งและให้ทุนแก่ซิทาเดล จะบอกว่าไม่มีอำนาจเลยคงเป็นเรื่องยากจะเชื่อ
แต่ก่อนที่เขาจะเอ่ยอะไรเพิ่มเติม ลอร์ดเลย์ตันก็กล่าวต่อว่า “อย่างไรก็ตาม ข้าสามารถขอให้มาลอร่า ลูกสาวของข้า สอนวิธีการทำเหมืองและถลุงเงินให้เจ้าได้”
‘มาลอร่า ไฮทาวเวอร์? ‘หญิงสาววิปลาส’ อย่างนั้นหรือ?’ แซมเวลล์กลืนคำบ่นเมื่อครู่ลงไป พลางกล่าวอย่างจริงใจ “ขอบคุณท่านมาก! ท่านหญิงมาลอร่าอยู่ที่นี่คืนนี้หรือไม่? ข้าอยากกล่าวขอบคุณนางด้วยตนเอง”
“นางไม่ได้มา” เบลอร์กล่าวพร้อมรอยยิ้มเจื่อน “น้องสาวของข้าไม่สนใจงานเลี้ยงสังคม ข้าจะพาเจ้าไปพบนางในตอนเช้า”
‘สมกับชื่อเสียงของนางจริง ๆ’ แซมเวลล์คิดในใจ
“ขอบคุณท่านมาก ข้ายินดีเป็นอย่างยิ่ง” แซมเวลล์พูดขึ้นอย่างซาบซึ้ง และกล่าวต่อว่า “เรื่องที่สองเกี่ยวกับเสบียงอาหาร ท่านคงทราบดีว่าเทือกเขาเรดเมาน์เทนส์นั้นแห้งแล้งและไม่เหมาะแก่การเพาะปลูก ข้าจึงต้องการแหล่งจัดหาธัญพืชและเสบียงอื่น ๆ อย่างต่อเนื่อง ข้าอยากทราบว่าตระกูลไฮทาวเวอร์จะยินดีเป็นผู้จัดส่งให้ข้าหรือไม่”
แม้ว่าแซมเวลล์จะได้จัดหาเสบียงจากตระกูลคายไว้แล้ว แต่เขาไม่สบายใจที่จะพึ่งพาเพียงตระกูลเดียว และการกระจายแหล่งจัดหาย่อมเป็นทางเลือกที่รอบคอบกว่า
“เรื่องนั้นไม่เป็นปัญหา” เลย์ตันตอบทันที ข้อตกลงการค้าทำกำไรเป็นสิ่งที่ตระกูลไฮทาวเวอร์ถนัดอยู่แล้ว “เจ้าไปตกลงรายละเอียดกับเบลอร์ได้”
เบลอร์พยักหน้าพร้อมรอยยิ้มสุภาพ “ข้ารับผิดชอบด้านการค้าของตระกูล”
“ตกลง” แซมเวลล์พยักหน้าให้เบลอร์ก่อนกล่าวต่อว่า “เรื่องที่สามเกี่ยวกับไวน์ใหม่ที่ข้าหมักขึ้นในดินแดนของข้า ข้าหวังว่าจะสามารถร่วมมือกับท่านเพื่อกระจายสินค้าออกไป”
“ไวน์ใหม่อย่างนั้นหรือ?” เลย์ตันขยับจมูกเล็กน้อย แสดงถึงความสนใจ “ข้าขอลองชิมได้หรือไม่?”
แซมเวลล์หัวเราะในใจ ที่แท้ท่านลอร์ดก็เป็นคอไวน์นี่เอง ก่อนที่เขาจะหันไปรับถังไม้โอ๊คจากท็อดด์ ฟลาวเวอร์ส และอธิบายว่า “ไวน์นี้หมักจากองุ่นป่าของเทือกเขาเรดเมาน์เทนส์ ข้าคิดว่าท่านน่าจะชอบ”
พูดจบแซมเวลล์ก็รินไวน์ลงถ้วย แต่ก่อนจะทันเตือนเลย์ตันถึงความแรงของบรั่นดี ลอร์ดแห่งไฮทาวเวอร์ก็ยกถ้วยขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด
“ยอดเยี่ยม!” เลย์ตันกล่าวออกมาพร้อมกับลมหายใจแรง หน้าผากของเขามีเหงื่อผุดขึ้นและจมูกก็เปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มขึ้นเล็กน้อย
เบลอร์มองอย่างสนใจแล้วกล่าวว่า “ข้าขอลองชิมด้วยได้หรือไม่?”
“แน่นอน”
ในขณะนั้นเองเรนลีย์และลอรัสก็เดินกลับมา และเมื่อเห็นว่าพวกเขากำลังทดลองเครื่องดื่มใหม่ พวกเขาก็ขอชิมด้วย พวกขุนนางแห่งเวสเทอรอสมักนิยมดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์อยู่แล้ว ไม่ว่าจะเพื่อสุขภาพหรือเพื่อสังสรรค์ ดังนั้นโดยรวมแล้วการเปิดตัวของบรั่นดีของเขาจึงประสบความสำเร็จเกินกว่าที่แซมเวลล์คาดหวังไว้มาก
“ความหวานขององุ่นผสานกับกลิ่นหอมของไม้โอ๊คได้อย่างลงตัว” เลย์ตันกล่าวชมเชยพลางเอนตัวเล็กน้อย “เซอร์ซีซาร์ เจ้ามีพรสวรรค์ด้านการทำไวน์จริง ๆ! เครื่องดื่มนี้มีชื่อหรือยัง?”
“บรั่นดี” แซมเวลล์ตอบ “แต่น่าเสียดายที่มันยังไม่ได้บ่มจนรสชาติเข้มข้นเต็มที่ ลอร์ดไฮทาวเวอร์ ตระกูลของท่านสนใจจะช่วยกระจายบรั่นดีนี้หรือไม่?”
“แน่นอน!”