ข้าคือ แซมเวลล์ ทาร์ลี่ ตอนที่ 45

มหาศึกชิงบัลลังก์ : ข้าคือ แซมเวลล์ ทาร์ลี่ ตอนที่ 45 งานเลี้ยง

เมื่อแซมเวลล์ก้าวเข้าไปในไฮทาวเวอร์ ดวงตาของเขาก็อดไม่ได้ที่จะกวาดมองไปทั่ว รับรู้ถึงทุกรายละเอียดของโครงสร้างอันมหึมาที่รายล้อมตัวเขา กำแพงหินสีดำหนาทึบให้ความรู้สึกถึงความหนักแน่นและความเก่าแก่ ราวกับว่าแต่ละรอยร้าวเล็ก ๆ บนกำแพงนั้นซ่อนเรื่องราวในอดีตที่ถูกลืมเลือนไว้

เบลอร์หัวเราะเมื่อเห็นท่าทีสนใจของแซมเวลล์ “ทุกคนล้วนหลงใหลเมื่อได้ก้าวเข้ามาที่นี่เป็นครั้งแรก แต่ถ้าอยู่ไปเป็นสิบ ๆ ปี เจ้าจะรู้สึกเพียงแค่อุดอู้และเหนื่อยหน่าย ถ้าข้ามีพี่ชาย ข้าคงได้ท่องไปที่ไหนต่อไหนนานแล้ว”

แซมเวลล์ลูบไล้มือไปตามกำแพงหินเรียบสีดำก่อนจะเอ่ยถามว่า “ที่นี่ถูกสร้างขึ้นมานานกว่าหมื่นปีจริงหรือ?”

เบลอร์หัวเราะเบา ๆ “ไม่ถึงขนาดนั้น! ตระกูลไฮทาวเวอร์มาตั้งรกรากที่นี่ตั้งแต่ยุคแห่งรุ่งอรุณ แต่ป้อมปราการแห่งแรกของเรานั้นเป็นเพียงหอคอยไม้สูงแค่ห้าสิบฟุตเท่านั้น หลังจากนั้นเราก็ค่อย ๆ สร้างหอคอยที่สูงขึ้นเรื่อย ๆ และสุดท้ายก็ได้เป็นหอคอยแห่งปัจจุบัน ซึ่งเป็นหอคอยที่ห้าแล้ว”

“สร้างโดยแบรน เดอะ บิลเดอร์ ใช่ไหม?” แซมเวลล์นึกถึงตำนานของเวสเทอรอสที่เขาเคยอ่าน

“ใช่” เบลอร์พยักหน้าพลางทอดสายตาอย่างครุ่นคิด “เขายังเป็นคนสร้างกำแพงด้วย ข้าอยากไปเห็นสักครั้งจริง ๆ”

“และสตรอมส์เอนด์ด้วย” เสียงอีกเสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง

แซมเวลล์หันไปมอง และเห็นชายหนุ่มรูปงามคนหนึ่งกำลังเดินลงบันไดมา ซึ่งเขาไม่เคยคิดเลยว่าจะมีผู้ชายคนไหนจะ ‘งดงาม’ ได้ แต่สำหรับคนตรงหน้าคำนี้ดูเหมาะสมที่สุด เรือนผมสีน้ำตาลหยักศก ดวงตาสีทอง และโครงหน้าที่ดูประณีตจนสามารถทำให้หญิงสาว หรืออาจแม้แต่ชายบางคนตกหลุมรักได้

เมื่อชายหนุ่มสังเกตเห็นสายตาของพวกเขา เขาก็เผยรอยยิ้มบางก่อนจะกล่าวต่อ “ลอร์ดเรนลีย์บอกข้าว่า สตรอมส์เอนด์ก็เป็นผลงานของแบรน เดอะ บิลเดอร์เช่นกัน ป้อมนั้นยืนหยัดโดยไม่เคยพังทลายแม้จะต้องเผชิญพายุที่รุนแรงที่สุด”

“ลอรัส มานี่สิ!” มาร์เจอรีร้องเรียกชายหนุ่มบนบันได “นี่คืออัศวินที่ข้าเคยเล่าให้เจ้าฟัง แซมเวลล์ ซีซาร์”

ลอรัสก้าวมาข้างหน้าแล้วพยักหน้าด้วยมารยาท “ข้าคือลอรัส ไทเรลล์ บุตรชายคนที่สามของดลอร์ดเมซแห่งไฮการ์เดน ยินดีที่ได้พบ ท่านเซอร์ซีซาร์”

“ข้ารู้สึกเป็นเกียรติยิ่งนัก เซอร์ลอรัส” แซมเวลล์ตอบรับด้วยความสุภาพ เขาตระหนักว่าชายหนุ่มตรงหน้าคือ ‘อัศวินแห่งดอกไม้’ ที่เลื่องลือไปทั่วแผ่นดิน

โดยเขาจำได้ราง ๆ ว่าลอรัสควรจะเป็นสไควร์รับใช้ลอร์ดเรนลีย์ บาราเธียนที่สตรอมส์เอนด์ ซึ่งดูเหมือนว่าท่าทีประหลาดใจของเขาคงปรากฏออกมาชัดเจนเกินไป เพราะลอรัสกล่าวเสริมทันทีว่า “ลอร์ดเรนลีย์ก็มาที่นี่ด้วยเช่นกัน ตอนนี้เขากำลังสนทนาอยู่กับลอร์ดไฮทาวเวอร์และท่านแม่ของข้า”

‘เรนลีย์ก็มาด้วยหรือ?’ แซมเวลล์ครุ่นคิด ตระกูลทาวเวอร์กับตระกูลบาราเธียนไม่ได้ใกล้ชิดกันนัก การมาเยือนของมาร์เจอรีและมารดาของนางคงไม่ได้มีเพียงเรื่อง ‘ธุรกิจครอบครัว’ อย่างที่อ้างแน่ ๆ

ในขณะที่แซมเวลล์กำลังคิด ลอรัสก็กล่าวว่า “ท่านไม่เหมือนกับที่ข้าเคยนึกภาพไว้เลยเซอร์ซีซาร์ ข้าได้ยินว่าท่านสามารถยึดครองดินแดนในเทือกเขาเรดเมาน์เทนส์ และยังได้รับความภักดีจากเหล่าคนเถื่อนนับพัน มันเป็นเรื่องจริงหรือ?”

“ใช่ ต้องขอบคุณพรของเทพทั้งเจ็ด”

“เทพทั้งเจ็ดย่อมประทานพรแก่อัศวินที่กล้าหาญและศรัทธาเท่านั้น” ลอรัสยิ้ม “ข้าเคยได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับท่าน แต่ตอนนี้ข้าเห็นแล้วว่ามันเป็นเพียงคำพูดไร้สาระ ไม่แปลกใจเลยที่ลอร์ดเรนลีย์มักพูดเสมอว่าให้เชื่อสายตาของตนเองมากกว่าหู”

“ขอบคุณสำหรับคำชม” แซมเวลล์ตอบรับอย่างนุ่มนวลก่อนกล่าวต่อ “ข้าเองก็ได้ยินมามากเกี่ยวกับฝีมือของท่านโดยเฉพาะในการประลอง”

“ทุกสิ่งที่ข้ารู้เกี่ยวกับการแข่งหอก ข้าเรียนมาจากลอร์ดเรนลีย์ เขาคืออัศวินที่ยอดเยี่ยมที่สุดที่ข้าเคยรู้จัก และยังเป็นลอร์ดที่ชาญฉลาดอีกด้วย แต่ข้าไม่เคยเผชิญหน้ากับพวกคนเถื่อนเลย ท่านช่วยเล่าให้ข้าฟังหน่อยได้หรือไม่เซอร์ซีซาร์? พวกเขาใช้ศาสตราแบบไหน?”

“แน่นอน อาวุธของพวกเขาค่อนข้างหยาบ . . .”

ในขณะที่พูดแซมเวลล์ก็หัวเราะเบา ๆ กับตัวเอง ความชื่นชมของลอรัสที่มีต่อเรนลีย์นั้นชัดเจนเกินไป ด้วยทุกประโยคที่เขาเอ่ยถึง ‘ลอร์ดเรนลีย์’ คงไม่แปลกที่ข่าวลือเกี่ยวกับทั้งสองจะถูกแพร่สะพัดไปทั่วหมู่ชนชั้นสูง

พวกเขาพูดคุยกันอย่างออกรสพลางเดินไปตามทาง จนกระทั่งเมื่อมาถึงชั้นหนึ่ง เบลอร์ก็หยุดเดินก่อนจะผายมือไปยังประตูบานหนึ่ง “นี่คือห้องของท่านเซอร์ซีซาร์ คนรับใช้ของท่านพักอยู่ข้าง ๆ เชิญพักผ่อนตามสบาย งานเลี้ยงจะเริ่มตอนหกโมงเย็น และจะมีคนมารับท่าน”

“ขอบคุณ เซอร์เบลอร์ ไว้พบกันใหม่”

“แล้วพบกัน” ลอรัสและมาร์เจอรีตอบรับ

ภายในห้องของตน แซมเวลล์อาบน้ำก่อนจะเอนกายนอนพัก จนกระทั่งมีคนมาเคาะประตู เขาจึงลุกขึ้นแต่งตัวเพื่อไปร่วมงานเลี้ยง คราวนี้ เขารอให้ท็อดด์ ฟลาวเวอร์ส และชิมันเตรียมตัวให้เสร็จก่อน แล้วค่อยออกเดินไปพร้อมกัน

หลังจากเหตุการณ์ที่ซันเฮาส์ แซมเวลล์ไม่คิดจะเดินตามคนรับใช้ไปงานเลี้ยงโดยไม่ระวังตัวอีกแล้ว ไม่ว่าฉากตรงหน้าจะเชิญชวนเพียงใด ความระมัดระวังย่อมไม่เคยเป็นเรื่องเสียหาย

เมื่อทั้งสามก้าวเข้าสู่ห้องจัดเลี้ยง พวกเขาก็ถูกต้อนรับด้วยพื้นไม้เพอร์เพิลฮาร์ตขัดเงาอย่างประณีตส่องประกายราวกับกระจก ซึ่งเนื้อไม้แน่นและแวววาว มักถูกใช้สำหรับทำเฟอร์นิเจอร์ชั้นสูง แต่ที่นี่กลับนำมาใช้เป็นพื้นห้อง

เสาหินอ่อนอาลาบาสเตอร์เจ็ดต้นถูกแกะสลักด้วยลวดลายอันวิจิตร งามสง่าตระหง่านขึ้นไปรับเพดานโค้งสูงของห้อง ขณะที่รอบ ๆ ห้องมีทหารยามสวมเกราะยืนเรียงรายอย่างสง่างามกว่าโหล มือกุมหอกยาว ร่างสูงใหญ่ดูน่าเกรงขาม เหล่าสาวใช้เคลื่อนตัวอย่างอ่อนช้อยไปทั่วห้อง วางจานอาหารสุดประณีตลงบนโต๊ะจัดเลี้ยงยาว

งานเลี้ยงถูกจัดในรูปแบบบุฟเฟ่ต์ แต่แทบไม่มีแขกคนใดหยุดพินิจอาหารนานนัก ส่วนใหญ่เพียงตักอาหารชิมทีละน้อยเท่านั้น เพราะการทำเกินกว่านั้นอาจถือเป็นการเสียมารยาท

แขกที่มาร่วมงานต่างแยกตัวออกเป็นกลุ่มโดยธรรมชาติ ด้านซ้ายเป็นกลุ่มสุภาพสตรีชั้นสูงและหญิงสาวในชุดหรูหรา เสียงหัวเราะของพวกนางดังกังวานราวระฆังเงิน ขณะที่ด้านขวาเหล่าสุภาพบุรุษจับกลุ่มสนทนาอย่างสุภาพและสำรวม

แสงไฟอันเจิดจ้า การตกแต่งที่วิจิตรบรรจง บริกรที่สุภาพเรียบร้อย สาวใช้ที่เคลื่อนไหวอย่างงดงาม และอาหารเลิศรสมากมาย ทั้งหมดนี้รวมกันเป็นภาพของงานเลี้ยงอันโอ่อ่าของเหล่าขุนนาง

แม้ว่าท็อดด์จะเป็นบุตรนอกสมรส แต่เขาก็เติบโตท่ามกลางชนชั้นสูง และหลังจากใช้ชีวิตรับใช้ที่ไฮการ์เดนมาหลายปี บรรยากาศหรูหราเช่นนี้จึงไม่ได้ทำให้เขาหวั่นไหวมากนัก เขาเพียงแค่ปรับปกเสื้อของตนเล็กน้อยเท่านั้น แต่สำหรับชิมันแล้วทุกอย่างดูแปลกใหม่เกินไป ท่าทางของเขาเก้ ๆ กัง ๆ และเคลื่อนไหวอย่างไม่เป็นธรรมชาติ

ส่วนแซมเวลล์เขาไม่ใส่ใจต่อท่าทีของผู้ติดตามมากนัก เขาก้าวเข้าห้องจัดเลี้ยงด้วยรอยยิ้มมั่นใจและสง่างาม ตามหลังสาวใช้ที่นำทางพวกเขาเข้ามาพร้อมคำนับลึก