ข้าคือ แซมเวลล์ ทาร์ลี่ ตอนที่ 43

มหาศึกชิงบัลลังก์ : ข้าคือ แซมเวลล์ ทาร์ลี่ ตอนที่ 43 ความสำคัญ

ค่ำคืนปกคลุมปราสาทด้วยความมืดมิด ขณะที่ในห้องทำงานยังคงสว่างไสวด้วยแสงเทียน

แม้ว่าจะอ้างว่าออกไปตรวจตราที่ดิน แต่แท้จริงแล้วลอร์ดแพ็กซ์เตอร์ เรดไวน์กำลังนั่งอยู่ในห้องทำงาน ตั้งใจฟังท็อดด์ ฟลาวเวอร์สเล่าถึงความเป็นไปของป้อมอีเกิลส์พอยท์ และเมื่อท็อดด์เล่ามาถึงตอนที่แซมเวลล์สามารถต้านทานกองทัพคนเถื่อนสองพันนายด้วยทหารฝึกหัดเพียงร้อยนาย โฮรัสที่ยืนฟังอยู่ก็อดกลั้นไม่ไหวอีกต่อไป

“เป็นไปไม่ได้! ไม่มีทาง! ทหารฝึกหัดแค่ร้อยคนจะต้านคนเถื่อนสองพันได้ยังไง? ท็อดด์ เจ้ากำลังพูดเรื่องไร้สาระ!”

ก่อนที่ท็อดด์จะตอบ ลอร์ดแพ็กซ์เตอร์ก็หันขวับไปมองลูกชายคนโตด้วยสายตาคมกริบ “เงียบซะ!”

โฮรัสเม้มปากเงียบทันที ลอร์ดแพ็กซ์เตอร์อาจเป็นชายร่างเล็ก ดูเหมือนจะถูกกลืนหายไปในเก้าอี้ตัวใหญ่ของเขา แต่ไม่มีใครในห้องกล้าละเลยอำนาจของลอร์ดแห่งอาร์เบอร์ผู้นี้ แม้แต่ลอร์ดแห่งแดนใต้อย่าง เมซ ไทเรลล์ ยังต้องพยายามเอาใจเขาด้วยการยกน้องสาวของตน มินา ไทเรลล์ ให้แต่งงานด้วย

“ท็อดด์ เล่าต่อไป”

“ขอรับ ท่านลอร์ด” ท็อดด์รับคำ ก่อนจะเล่าต่อตั้งแต่การยอมจำนนของเผ่าเขี้ยวพยัคฆ์ การซุ่มโจมตีชนเผ่าพันธมิตร ไปจนถึงการค้นพบเหมืองเงินและการกลั่นบรั่นดี โดยที่สีหน้าของฝาแฝดเรดไวน์ยิ่งดูไม่เชื่อเข้าไปใหญ่ ราวกับกำลังฟังเรื่องเล่าเหนือธรรมชาติ เรื่องราวทั้งหมดฟังดูเหลือเชื่อเกินไปสำหรับพวกเขา

ฝาแฝดแทบไม่อยากเชื่อว่าชายคนเดียวกับที่พวกเขาเคยแกล้งจนร้องไห้ กลับกลายมาเป็นอัศวินผู้แน่วแน่ สร้างอาณาเขตขึ้นมาได้ในเทือกเขาเรดเมาน์เทนที่โหดร้ายเช่นนั้น

พวกเขาทำใจเชื่อไม่ได้ โดยเฉพาะโฮรัสที่ยังรู้สึกปวดไหล่จากเหตุการณ์เมื่อคืน ทำให้ตอนนี้ในใจของเขามันเดือดดาลมาก และคิดว่ามันต้องเป็นเรื่องโกหก เรื่องโกหกทั้งหมด!

ในที่สุดเมื่อท็อดด์เล่าจบ โฮรัสก็รีบหันไปหาบิดาตั้งใจจะเอ่ยคัดค้าน แต่เมื่อเห็นลอร์ดแพ็กซ์เตอร์นั่งนิ่งก้มหน้าครุ่นคิดด้วยสีหน้าขรึมเคร่ง เขาก็ต้องกล้ำกลืนคำพูดลงไป

บรรยากาศในห้องเงียบงัน มีเพียงเสียงเทียนลุกไหม้แตกเปาะแปะเป็นครั้งคราว

หลังจากผ่านไปเนิ่นนาน ลอร์ดแพ็กซ์เตอร์เงยหน้าขึ้น สีหน้าอ่านไม่ออก “การขอเสบียงคือเหตุผลเดียวที่เขามายังอาร์เบอร์หรือ?”

“จริง ๆ แล้ว เซอร์แซมเวลล์ได้ทำสัญญาจัดหาเสบียงกับลอร์ดแบรนดอนแห่งซันเฮาส์ไปแล้ว จึงอาจไม่ได้ต้องการเสบียงจากอาร์เบอร์เร่งด่วน แต่สำหรับบรั่นดี ดูเหมือนว่าเขาจะต้องการสร้างพันธมิตรกับตระกูลเรดไวน์” ท็อดด์ตอบออกมา

“บรั่นดีงั้นรึ . . .” ลอร์ดแพ็กซ์เตอร์พึมพำ คิ้วข้างหนึ่งเลิกขึ้น “เจ้านำมันมาด้วยหรือไม่? ข้าอยากลองชิมบรั่นดีที่เจ้าว่าดีเยี่ยมนัก”

“ข้านำมาขอรับ” ท็อดด์หยิบถังไม้เล็กออกมา ก่อนจะรินบรั่นดีลงแก้วให้ลอร์ดแพ็กซ์เตอร์

ทันใดนั้นกลิ่นหอมรุนแรงของบรั่นดีก็แผ่ซ่านไปทั่วห้อง ทำให้ลอร์ดแพ็กซ์เตอร์ชะงักไปเล็กน้อย พร้อมกับดวงตาเป็นประกายขึ้นมา เขาจับจ้องของเหลวสีอำพันในแก้ว สัมผัสกลิ่นหอมเข้มข้น ก่อนจะพึมพำเบา ๆ “ยอดเยี่ยม”

แค่ได้กลิ่นเขาก็ตัดสินใจแล้ว!

เหล่าผู้ร่วมอยู่ในห้องเบิกตากว้าง บางคนแสดงความแปลกใจ บางคนฉายแววอิจฉา

ลอร์ดแพ็กซ์เตอร์ยกแก้วขึ้นจิบ หลับตาลง ราวกับกำลังดื่มด่ำกับรสชาติ และในที่สุดเขาก็หันไปหาลูกชายคนโต “โฮรัส พรุ่งนี้เช้า เจ้าพาแซมเวลล์มาพบข้า”

“ขอรับ ท่านพ่อ” โฮรัสรับคำทันที ดวงตามองไปที่ถังบรั่นดีของท็อดด์อย่างกระหาย อยากลองลิ้มรสเสียเอง แต่ก่อนที่เขาจะเอ่ยปากขอ ลอร์ดแพ็กซ์เตอร์ก็ออกคำสั่งเสียก่อน

“บรั่นดีที่เหลือทั้งหมดในถังนั้น ส่งตรงไปยังโรงหมักไวน์ ให้พวกคนหมักไวน์ตรวจสอบและหาทางกลั่นมันให้ได้”

“ขอรับ ลอร์ดท่าน” ท็อดด์ตอบรับ แม้จะเห็นสีหน้าผิดหวังของหลายคนในห้อง เขาก็ปิดฝาถังโดยไม่พูดอะไร

“รีบเอาไปเดี๋ยวนี้” ลอร์ดแพ็กซ์เตอร์สั่ง

ท็อดด์เดินออกจากห้องทำงานตามคำสั่ง แม้ว่าเขาจะรับใช้ตระกูลเรดไวน์มานานหลายปี แต่ช่วงเวลานี้ทำให้เขาตระหนักได้อย่างชัดเจนว่าไม่ว่าเขาจะทุ่มเทเพียงใด ท้ายที่สุดเขาก็ยังเป็นเพียง ‘ลูกนอกสมรส’ ที่เป็นคนนอกเสมอ

ทางเดินที่มีแสงเทียนสลัวทอดเงาท็อดด์เป็นเงาทับซ้อนกันไปมา บ้างคุ้นเคย บ้างแปลกตา ทันใดนั้นท็อดด์ก็ถอนหายใจเบา ๆ ตั้งสติ และก้าวมุ่งหน้าไปยังโรงหมักไวน์

. . .

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น

หลังจากทานอาหารเช้า แซมเวลล์ก็แต่งกายอย่างรวดเร็ว และออกจากปราสาททันทีโดยไม่กล่าวอะไรกับคนของตระกูลเรดไวน์ เขานำพรรคพวกของตนไปยังท่าเรือ และหาพาหนะเดินทางต่อไปยังโอล์ดทาวน์ทันที

หลังจากจ่ายค่าโดยสาร แซมเวลล์ก็มองดูสมอขนาดใหญ่ถูกยกขึ้นก่อนที่เรือจะค่อย ๆ ออกจากท่า

ในขณะยืนอยู่บนดาดฟ้า ท็อดด์ ฟลาวเวอร์สถึงกับอึ้ง โฮรัส เรดไวน์หายไปไหน? หรือว่าลอร์ดแพ็กซ์เตอร์เปลี่ยนใจไม่ต้องการพบแซมเวลล์แล้ว? หรือเป็นไปได้ว่าโฮรัสลืมส่งข่าวคำสั่งของบิดา? แต่ไม่มีทางที่ทายาทตระกูลเรดไวน์จะทำพลาดเรื่องใหญ่ขนาดนี้แน่

ท็อดด์มองฝั่งที่ค่อย ๆ เลือนหายไป พลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนที่ทันใดนั้นเขาจะถูกขัดจังหวะโดยเสียงของชิมันที่ยืนอยู่ข้าง ๆ

“นั่นมันฝาแฝดเรดไวน์หรือเปล่าที่ท่าเรือ?” ชิมันเพ่งสายตามองกลับไปยังฝั่ง

แซมเวลล์มองตาม “อืม . . . ใช่ ดูเหมือนจะเป็นพวกเขานะ สงสัยจะมาส่งเราสินะ?”

เมื่อได้ยินดังนั้น ท็อดด์ก็เงยหน้าขึ้นทันที แล้วเขาก็เห็นจริง ๆ โฮรัสและฮอบเบอร์กำลังยืนอยู่บนท่าเรือ โบกไม้โบกมือพลางตะโกนอะไรบางอย่างที่เสียงลมและระยะทางกลืนหายไป

“ลาก่อน! ไม่ต้องมาส่งหรอก!” แซมเวลล์ตะโกนกลับไป พลางโบกมืออย่างโอเวอร์เกินจริง

ท็อดด์อ้าปากเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็เปลี่ยนใจเงียบไว้ พร้อมกับในใจที่แอบสงสัยว่าโฮรัสอาจจะลืมหน้าที่ของตัวเองจริง ๆ . . . แต่นั่นมันเป็นไปไม่ได้เลย?!

. . .

“เดี๋ยว! กลับมาก่อน! ท่านพ่อเราต้องการพบเจ้า! ท่านพ่อเราต้องการพบเจ้า!!”

บนท่าเรือฝาแฝดยังคงโบกมือและตะโกนสุดเสียง ขณะที่เหล่ากรรมกรท่าเรือมองดูพวกเขาด้วยความขบขันปนงุนงง แม้เสียงของพวกเขาจะแหบแห้งลงแล้ว แต่เรือก็ไม่มีทีท่าจะหันกลับมาเลย

“บ้าเอ๊ย! เจ้าพี่โง่!” ฮอบเบอร์คำรามพลางกระชากคอเสื้อพี่ชาย “เจ้านอนตื่นสาย!”

“เอ่อ . . . แล้วเราจะทำยังไงดี?” โฮรัสพูดตะกุกตะกัก ดวงตาจ้องเรือที่ค่อย ๆ เล็กลงทุกที

เมื่อคืนเขาดื่มบรั่นดีจนติดลม และเมื่อกลับไปถึงห้องก็ซัดไปจนพอใจ ไม่แปลกเลยที่เขาจะดื่มหนักเกินไปจนตื่นไม่ไหว

เมื่อเห็นภาพของบิดาที่กำลังโกรธเกรี้ยวผุดขึ้นมาในหัวอย่างชัดเจน มันก็ทำให้เขารู้สึกเย็นวาบไปทั่วแผ่นหลัง ในขณะที่ไหล่ซึ่งยังเจ็บจากเหตุการณ์เมื่อคืนก็ยิ่งสั่นสะท้านไปอีก