ข้าคือ แซมเวลล์ ทาร์ลี่ ตอนที่ 41
ข้าคือ แซมเวลล์ ทาร์ลี่ ตอนที่ 41
มหาศึกชิงบัลลังก์ : ข้าคือ แซมเวลล์ ทาร์ลี่ ตอนที่ 41 ข้อตกลงจัดหาเสบียง
ทันทีที่แซมเวลล์อาบน้ำเสร็จ เขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านนอกห้อง คาดว่าน่าจะเป็นคนรับใช้ที่ลอร์ดแบรนดอนส่งมาเพื่อพาเขาไปร่วมงานเลี้ยง เขาจึงรีบติดกระดุมเสื้อให้เรียบร้อย และไม่นานก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น
“เซอร์ซีซาร์ ท่านลอร์ดให้ข้ามาพาท่านไปที่งานเลี้ยง”
แซมเวลล์เปิดประตูออกขณะที่กำลังติดกระดุมเม็ดสุดท้าย พลางยิ้มให้สาวใช้ที่ยืนรออยู่ด้านนอก
“นำทางไปเถอะ”
หลังจากนั้นเขาก็เดินตามคนรับใช้ไปตามโถงทางเดินที่สลัวจนไปถึงประตูไม้โอ๊คขนาดใหญ่ที่ประดับลวดลายเงิน
“เซอร์ซีซาร์ งานเลี้ยงกำลังจะเริ่ม แต่ท่านสามารถพักที่ห้องรับรองก่อนได้”
“เข้าใจแล้ว”
แซมเวลล์ผลักประตูเข้าไปในห้อง แต่ทันทีที่สายตากวาดมองไปรอบ ๆ เขาก็ต้องชะงัก ม่านสีชมพู พรมขนแกะสีขาวเตียน เตียงงาช้างสุดหรู และโต๊ะเครื่องแป้งที่ประณีต
นี่ไม่ใช่ห้องรับรองแน่นอน มันชัดเจนว่าเป็นห้องนอนของสุภาพสตรีหรือลูกสาวตระกูลขุนนาง!
เขาตกใจและรีบหันหลังกลับ แต่ก็พบว่าประตูถูกล็อกจากด้านนอกไปแล้ว
“โอ้ เซอร์ซีซาร์ ท่านช่างกล้าหาญนักที่บุกเข้ามาในห้องนอนของข้าเช่นนี้!” ทันใดนั้นเสียงใสก็ดังขึ้นจากภายในห้อง
แซมเวลล์เพิ่งสังเกตเห็นว่ามีหญิงสาวคนหนึ่งเดินออกมาจากห้องด้านใน สายตาของนางจับจ้องมาที่เขาด้วยรอยยิ้มขบขัน
อลิซ คาย!
บุตรสาวของแบรนดอนกำลังสวมชุดที่ค่อนข้างจะเปิดเผยเกินปกติ แต่ด้วยรูปร่างอวบของนางทำให้เนื้อผ้าตึงเสียจนดูอึดอัดมากกว่าสง่างาม ใบหน้ากลมที่เต็มไปด้วยกระของนางถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางหนาเตอะ แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังไม่สามารถปกปิดร่องรอยของสิวได้หมด
แซมเวลล์รีบเบือนหน้าหนีและก้มศีรษะลงต่ำ “ขออภัย ท่านหญิงอลิซ คนรับใช้บอกข้าว่านี่เป็นห้องรับรอง นางคงเข้าใจผิด ข้าขอออกไปเดี๋ยวนี้”
“โอ้ อย่าพึ่งไปสิ! เซอร์ซีซาร์ ข้าได้ยินพ่อพูดว่าท่านเป็นอัศวินผู้กล้าหาญที่สามารถปราบพวกคนเถื่อนได้เป็นพัน! มาเถอะ เล่าเรื่องการผจญภัยของท่านให้ข้าฟังหน่อย!”
เมื่อเห็นนางพุ่งเข้ามาแซมเวลล์ก็เข้าใจได้ทันทีว่านี่เป็นกับดักที่ถูกวางไว้เพื่อบีบให้เขาตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก!
บ้าจริง แบรนดอน คาย!
แค่เพราะลูกสาวเจ้าไม่มีคนหมายปอง ไม่ได้หมายความว่าเจ้าจะใช้วิธีบังคับจับคู่แบบนี้ได้!
ด้วยความตื่นตระหนก แซมเวลล์ระดมพละกำลังทั้งหมดกระชากบานประตูทันที
แคร่ก!
กลอนประตูแตกออกด้วยแรงของเขา เพราะตอนนี้ความแข็งแกร่งของเขาเพิ่มขึ้นเป็น 2.73 เรียบร้อยแล้ว
ประตูเปิดผางออก แซมเวลล์รีบก้าวออกไปก่อนที่หญิงสาวจะได้แตะต้องตัวเขา และทันทีที่เขาถอนหายใจโล่งอก เขากลับพบว่าเกือบจะเดินชนแบรนดอนที่ยืนอยู่ตรงหัวมุม!
ทันใดนั้นบรรยากาศเงียบงันเต็มไปด้วยความอึดอัด ก่อนที่แซมเวลล์จะรีบชิงพูดก่อน “ขออภัย ลอร์ดแบรนดอน ข้าทำประตูเสียหาย ต้องขออภัยจริง ๆ”
แบรนดอนที่ตั้งใจจะมาจับแซมเวลล์แบบ ‘คาหนังคาเขา’ กลับต้องชะงักเมื่อเห็นว่าแซมเวลล์ยังอยู่ในสภาพแต่งตัวเรียบร้อย ทำให้เขาได้แต่ส่งสายตาตำหนิไปทางลูกสาวราวกับจะบอกว่า ‘ทำไมเจ้าปล่อยให้เขาหนีไปง่าย ๆ แบบนี้?’
อลิซดูหงุดหงิดและผิดหวัง นางสะบัดหน้าเดินกลับเข้าห้องไป
“เอ่อ . . . ไม่เป็นไร” แบรนดอนกระแอมและพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ “ประตูแค่นี้ไม่ใช่ปัญหา เซอร์ซีซาร์ งานเลี้ยงกำลังจะเริ่มแล้ว เราไปกันเถอะ”
“แน่นอน”
ทั้งสองเดินเคียงข้างกัน ต่างก็ทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วเปลี่ยนไปพูดคุยเรื่องสบาย ๆ แทน
“ว่าแต่ เซอร์ซีซาร์ อะไรนำท่านมาที่เกาะอาร์เบอร์?”
“อย่างที่ท่านคงทราบ เทือกเขาเรดเมาน์เทนส์เป็นดินแดนที่กันดารและแร้นแค้น หากข้าจะพัฒนาอาณาเขตของข้าให้รุ่งเรือง ข้าจำเป็นต้องซื้อธัญพืชและเสบียงจากภายนอก จุดประสงค์ของการเดินทางครั้งนี้คือการทำข้อตกลงจัดหาเสบียงกับตระกูลเรดไวน์”
แบรนดอนเหลือบมองเขาเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากเผยให้เห็นความรู้สึกขบขันกับความไร้เดียงสาของแซมเวลล์
“บางทีข้าควรเตือนเจ้าสักหน่อยนะ อัศวินหนุ่ม การพึ่งพาเสบียงจากภายนอกเพื่อเลี้ยงดูอาณาเขตของเจ้า อาจเป็นเรื่องที่มีต้นทุนสูงมาก”
“ข้าเข้าใจดีท่านลอร์ด โชคดีที่เมื่อไม่นานมานี้ ข้าเพิ่งค้นพบเหมืองเงินในอาณาเขตของข้าเอง ดังนั้น . . .” แซมเวลล์ตอบกลับอย่างสบาย ๆ ไม่ได้รู้สึกหวั่นไหวกับคำเตือนนั้น
“เหมืองเงินงั้นรึ?” สีหน้าของแบรนดอนเปลี่ยนจากความสงสัยเป็นความอิจฉา “โชคชะตาช่างเข้าข้างเจ้าจริง ๆ!”
“ทั้งหมดต้องขอบคุณเทพทั้งเจ็ด!” แซมเวลล์ตอบ พลางแตะหน้าอกเป็นสัญลักษณ์ดาวเจ็ดแฉกก่อนจะเงียบลง และมันก็อย่างที่เขาคาดไว้ ไม่นานนักแบรนดอนก็อดไม่ได้ที่จะลองหยั่งเชิงต่อ
“ทำไมไม่เลี่ยงเกาะอาร์เบอร์ไปเลยล่ะ?” แบรนดอนเสนอขึ้น “ที่ซันเฮาส์ของเราก็สามารถจัดหาอาหารและสินค้าต่าง ๆ ให้เจ้าได้ เราอยู่ใกล้กว่า ซึ่งหมายความว่าเจ้าจะประหยัดค่าขนส่งไปได้มากทีเดียว”
แซมเวลล์ยิ้มในใจ แต่ภายนอกกลับแสร้งทำสีหน้าลังเล
“ปัญหาก็คือ ข้ามีคนมากกว่าหนึ่งหมื่นคนที่ต้องเลี้ยงดู และตัวเลขนี้มีแต่จะเพิ่มขึ้น ท่านแน่ใจหรือว่ารับมือกับความต้องการขนาดนี้ได้?”
“แน่นอน!” แบรนดอนตอบอย่างมั่นใจ “ที่ดินรอบ ๆ ซันฟลาวเวอร์ฮอลล์อุดมสมบูรณ์มาก เจ้าสามารถไปดูได้เอง มีทั้งข้าวสาลี ผัก และสวนผลไม้มากมาย! ข้าสามารถจัดหาเสบียงได้ไม่เพียงแต่สำหรับหนึ่งหมื่นคน แต่ถึงสามหมื่นคนเลยทีเดียว!”
‘แสดงว่าสามหมื่นคือขีดจำกัดของเจ้าสินะ’ แซมเวลล์คิด พลางลูบคาง “ตกลง งั้นเรามาคุยเรื่องราคา . . .”
“ข้ารับรองว่าเจ้าจะได้ราคายุติธรรม!” แบรนดอนกล่าว พลางทำท่าทางเหมือนพ่อค้าที่กระตือรือร้น “ข้าจะให้คนดูแลบัญชีของข้าจัดทำรายการราคา หากเจ้าไม่พอใจ เรายังสามารถเจรจาได้โดยตรง!”
“เช่นนั้นก็ดีมาก ท่านลอร์ด หากท่านสามารถให้ราคายุติธรรม ข้าจะให้ซันเฮาส์เป็นผู้จัดหาหลักของข้า”
“เป็นการตัดสินใจที่ยอดเยี่ยม!”
“แต่ข้ามีเงื่อนไขข้อหนึ่ง” แซมเวลล์กล่าว ตัดบทคำคุยโวของแบรนดอน
“เงื่อนไข?”
“ข้าคิดว่าท่านคงทราบดีว่าข้าต้องได้รับอนุญาตจากกษัตริย์เพื่อทำเหมืองเงิน ข้าได้ส่งคนไปยังคิงส์แลนดิ้งเพื่อขออนุญาตแล้ว แต่กระบวนการนี้อาจใช้เวลา อีกทั้งเหมืองเองก็ต้องมีการจัดตั้ง ปรับปรุง และเตรียมความพร้อมสำหรับการผลิตเงิน ซึ่งล้วนต้องใช้เวลา” แซมเวลล์ยกมือขึ้นในท่าทีไม่ใส่ใจ “ดังนั้น ข้าอาจไม่สามารถจ่ายเงินให้ท่านได้ทันทีสำหรับเสบียงชุดแรก หากท่านยินดีที่จะรอรับเงินภายหลัง เราก็สามารถตกลงกันได้”
“เลื่อนการจ่ายเงินรึ?” คิ้วของแบรนดอนขมวดเข้าหากัน “นานแค่ไหน?”
“หกเดือน”
“หกเดือน?!” แบรนดอนแทบสำลัก “ไม่มีทาง!”
แต่หลังจากครุ่นคิดครู่หนึ่ง ดวงตาของเขาก็เป็นประกายขึ้น และเขาก็กล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนลง
“อย่างไรก็ตาม . . . หากเจ้ายอมแต่งงานกับลูกสาวข้า ข้าก็อาจพิจารณาข้อตกลงนี้ได้”
แซมเวลล์กระตุกมุมปาก ‘แต่งกับลูกสาวเจ้ารึ? ข้าขอปฏิเสธสุดตัวแม้ว่าจะได้เสบียงฟรีหกเดือนก็ตาม’
“ข้าเข้าใจความกังวลของท่าน” แซมเวลล์กล่าว ทำท่าทีเหมือนไม่ยี่หระ “ซึ่งเป็นเหตุผลที่ข้าไม่ได้เสนอเงื่อนไขนี้กับท่านตั้งแต่แรก ตระกูลเรดไวน์ร่ำรวยมหาศาล การเลื่อนการจ่ายหกเดือนเป็นเรื่องเล็กน้อยสำหรับพวกเขา”
คำพูดนี้ทำให้แบรนดอนกัดฟันแน่น หลังจากเงียบไปครู่ใหญ่ ในที่สุดเขาก็กล่าวออกมา “สามเดือน และไม่เกินกว่านั้น! ตอนนั้นเหมืองเงินของเจ้าคงเริ่มผลิตได้แล้ว”
“สามเดือน . . .” แซมเวลล์ทำท่าครุ่นคิด ก่อนจะพยักหน้าและถอนหายใจ “ตกลง สามเดือนก็สามเดือน แต่ข้าต้องการเสบียงชุดแรกภายในสามวัน”
“ตกลง!” แบรนดอนตอบทันที “หลังอาหารค่ำ เราจะร่างข้อตกลงกัน”
“ดี!” แซมเวลล์ยิ้ม ยื่นมือออกไป “เพื่อความร่วมมือที่รุ่งเรือง!”
“เพื่อความร่วมมือที่รุ่งเรือง!” แบรนดอนจับมือเขาแน่น แล้วส่งยิ้มมีเลศนัยให้ “เจ้าต่อรองเก่งไม่น้อยเลยนะ เซอร์ซีซาร์!”
“ท่านเองก็เช่นกัน ท่านลอร์ด” แซมเวลล์ตอบ ยิ้มกว้างไม่แพ้กัน
แบรนดอนโน้มตัวเข้ามาเล็กน้อย ราวกับยังไม่ยอมแพ้เสียทีเดียว “จำไว้นะ หากเจ้ายอมแต่งงานกับลูกสาวข้า ข้าจะให้เสบียงสามเดือนฟรี ๆ เลย!”
“ขออภัย ท่านลอร์ด” แซมเวลล์ตอบกลับด้วยสีหน้าจริงจัง “แต่ข้าสาบานไว้กับตัวเองว่าจะไม่แต่งงานจนกว่าข้าจะสร้างอาณาเขตของตนเองได้อย่างแท้จริง”
แบรนดอนทำได้เพียงถอนหายใจและปล่อยให้เรื่องนี้จบลง