ข้าคือ แซมเวลล์ ทาร์ลี่ ตอนที่ 23

มหาศึกชิงบัลลังก์ : ข้าคือ แซมเวลล์ ทาร์ลี่ ตอนที่ 23 การตัดสิน

แสงแรกของรุ่งอรุณแหวกผ่านเมฆหมอก ส่องประกายสีทองอ่อนโยนไปทั่วเทือกเขา บนผืนดินที่เปรอะเปื้อนเลือด วัชพืชไร้ชื่อดูดซับเศษซากของผู้ล้มตายอย่างโลภมาก พยายามเติบโตให้สูงใหญ่และแข็งแกร่งยิ่งขึ้น เบื้องบนแร้งบินวนรอคอยช่วงเวลาที่จะโฉบลงมาและลิ้มรสซากศพ

แม้ว่าแซมเวลล์จะไม่ได้นอนเลยตลอดคืน แต่เขากลับดูเต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง เขาสั่งการให้คนของเขาเก็บกวาดสนามรบและควบคุมเชลยศึก ชัยชนะตกเป็นของพวกเขาในที่สุด และเป็นชัยชนะที่ยิ่งใหญ่

ซึ่งภายใต้ชัยชนะนี้แซมเวลล์ก็ตระหนักได้ถึงความสำคัญอันยิ่งใหญ่ของชัยชนะครั้งนี้

ประการแรก กองกำลังของเขา ซึ่งผ่านการหล่อหลอมจากสมรภูมิรบ มิใช่เพียงมือใหม่ไร้ประสบการณ์อีกต่อไป แต่กลายเป็นกองกำลังที่เขาสามารถพึ่งพาได้อย่างแท้จริง

ประการที่สอง ชื่อเสียงของเขาพุ่งสูงขึ้นหลังจากชัยชนะนี้ ครั้งหนึ่งเขาเคยถูกดูแคลนว่าเป็นตัวโง่ในหมู่ชนชั้นสูงแห่งรีช แต่บัดนี้เขาได้เห็นความเคารพและความชื่นชมในแววตาของผู้คนรอบข้าง ทุกคนเริ่มมองเขาเป็นผู้นำที่แท้จริง เป็นขุนนางที่สามารถสร้างดินแดนของตนเองได้ และที่สำคัญที่สุด ชัยชนะครั้งนี้หมายความว่า ดินแดนแห่งใหม่ของเขาจะไม่ต้องหวาดกลัวการปล้นสะดมจากพวกคนเถื่อนอีกต่อไป อย่างน้อยก็ในหุบเขาแห่งนี้จะไม่มีเผ่าคนเถื่อนที่อยู่ใกล้เคียงกล้าแข็งพอจะคุกคามเขาได้อีก

ในขณะนั้นเอง ท็อดด์ก็เดินเข้ามาหา และก้มศีรษะอย่างนอบน้อมก่อนรายงานว่า “นายท่าน ข้าได้ทำการตรวจสอบเบื้องต้นจากสมรภูมิรบเสร็จสิ้นแล้ว”

อัศวินจากตระกูลไทเรลล์ดูนอบน้อมกว่าแต่ก่อนอย่างเห็นได้ชัด

“ผลเป็นอย่างไร?”

“พวกเราสูญเสียไป 21 นาย และมีอีกกว่า 30 นายได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่พวกเราฆ่าคนเถื่อนไปมากกว่า 230 คน และจับพวกมันได้เกือบพันคน!”

ท็อดด์ ซึ่งเป็นนักรบผู้ช่ำชองเองก็แทบไม่อยากเชื่อ เขาผ่านศึกมานักต่อนัก แต่ไม่เคยเห็นผลลัพธ์ที่น่าตกตะลึงเช่นนี้มาก่อน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อรู้ว่ากำลังพลของแซมเวลล์ส่วนใหญ่เป็นเพียงทหารใหม่ที่ต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่ใช้อาวุธหยาบ ๆ และมีการจัดขบวนรบที่โกลาหล แต่ถึงอย่างนั้นชัยชนะอันเด็ดขาดนี้ก็ทำให้แซมเวลล์กลายเป็นหนึ่งในผู้บัญชาการที่เก่งกาจที่สุดแห่งรีชโดยสมบูรณ์

‘ตระกูลทาร์ลี่ช่างสร้างแม่ทัพที่ยอดเยี่ยมนัก’ ท็อดด์คิดในใจ

ตอนนี้เขาไม่กล้าแม้แต่จะเรียกแซมเวลล์ว่า ‘ไร้ค่า’ อีกต่อไป ไม่ว่าที่ผ่านมาเรื่องนี้จะเป็นความเข้าใจผิดร้ายแรง หรือเป็นผลจากการสมคบคิดบางอย่างในตระกูลทาร์ลี่เองก็ตาม

“ดี ดูแลทหารที่บาดเจ็บให้ดี และมอบเงินช่วยเหลือแก่ครอบครัวของผู้ล่วงลับตามที่ข้าสัญญาไว้ เจ้าสามารถคุยกับกาวินเรื่องเงินได้”

“ขอรับ นายท่าน”

“เราได้ตัวหัวหน้าของพวกคนเถื่อนหรือไม่?”

“ได้ขอรับ ศึกนี้นำโดยเผ่าเขี้ยวพยัคฆ์ และถูกควบคุมโดยลูกชายทั้งสามของหัวหน้าเผ่า พวกมันถูกจับได้ทั้งหมด”

“ยอดเยี่ยม พาพวกมันมาให้ข้าพบ”

“ขอรับ นายท่าน”

เมื่อพี่น้องเขี้ยวพยัคฆ์ถูกนำตัวมา แซมเวลล์ก็จำได้ทันทีว่าหนึ่งในนั้นคือยอดนักรบที่เกือบจะปลิดชีพเขาในสนามรบ

“เราได้พบกันอีกครั้งแล้ว” แซมเวลล์เอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้ม “เจ้าชื่ออะไร?”

“ชิกะ” ชิกะบฟันแน่นตอบกลับด้วยเสียงต่ำ ดวงตาแดงก่ำของเขาจ้องแซมเวลล์เขม็ง ราวกับพร้อมจะขย้ำคออีกฝ่ายทุกเมื่อ

แต่แซมเวลล์กลับไม่รู้สึกหวาดหวั่นแม้แต่น้อย เมื่ออยู่ต่อหน้านักรบที่พ่ายแพ้ไปแล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อนักรบผู้นั้นถูกมัดมือมัดเท้าอย่างแน่นหนา

“ชิกะ เราไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกัน และข้าไม่เคยทำร้ายเผ่าของเจ้า เหตุใดเจ้าถึงโจมตีพวกข้า?”

ชิกะหัวเราะเยาะ ความโกรธฉายชัดในแววตา “พวกรีช พวกเจ้าบุกไปทุกที่ ยึดครองแผ่นดิน สร้างปราสาท โค่นต้นไม้ และล่าสัตว์ของพวกเรา แผ่นดินและสรรพสิ่งเหล่านี้คือของขวัญจากเทพเจ้าที่มอบให้พวกเรา! แต่พวกเจ้ากลับทำลายมัน แล้วเจ้าจะยังแปลกใจอีกหรือว่าทำไมเราต้องสู้กับพวกเจ้า?”

“ทรัพยากรเหล่านี้ไม่ได้สลักชื่อของเจ้าไว้” แซมเวลล์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา “อะไรทำให้เจ้าคิดว่ามันเป็นของพวกเจ้าแต่เพียงผู้เดียว? เหตุใดจึงไม่แบ่งปันและพัฒนาไปด้วยกัน?”

“ฮึ่ม! เจ้าเป็นฝ่ายชนะ ป่านี้เป็นของเจ้า จะเสียเวลาพูดไปทำไม?” ชิกะเย้ยหยัน “ถ้าคิดจะฆ่าก็ฆ่าเสียเถอะ! นักรบแห่งเขี้ยวพยัคฆ์ไม่เคยหวาดกลัวความตาย!”

“โอ้?” แซมเวลล์มองพี่น้องทั้งสามอย่างพินิจพิเคราะห์ พร้อมกับความคิดหนึ่งที่ผุดขึ้นมาในหัว “แต่ข้าไม่เคยบอกว่าจะฆ่าเจ้าสักหน่อย”

“เจ้าไม่คิดจะฆ่าพวกเราหรือ?” คิ้วของชิกะขมวดเข้าหากันด้วยความแปลกใจ “หรือเจ้าคิดจะจับพวกเราไปเป็นทาส?”

แซมเวลล์ส่ายศีรษะอีกครั้ง “การกดขี่ผู้อื่นเป็นการลบหลู่เจ็ดเทพ และเป็นสิ่งต้องห้ามตามกฎหมายของอาณาจักร”

“ถ้าไม่ใช่ทาส . . . เจ้าหมายความว่าจะปล่อยพวกเราไปงั้นหรือ?” ชิมุ น้องชายคนรองเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไม่อยากเชื่อ

น่าประหลาดใจที่แซมเวลล์พยักหน้า

“ฮ่า ๆ! ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าจะใจดีถึงเพียงนั้น?” ชิกะพูดด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความกังขา

“ข้าไม่ต้องการสร้างศัตรูกับพวกคนเถื่อน” แซมเวลล์กล่าวอย่างจริงใจ “พวกเจ้าไม่เคยให้โอกาสข้าแสดงไมตรีจิตเลย ข้าบอกแล้วว่าทรัพยากรธรรมชาติของที่นี่มิใช่ของพวกเจ้าแต่เพียงผู้เดียว เราสามารถร่วมมือกันได้ เป็นพันธมิตร เป็นสหาย หรือแม้แต่เป็นเครือญาติ”

“คำพูดกลวงเปล่า พวกขุนนางแห่งรีชพูดจาสวยหรู” ชิกะสบถ “แต่สุดท้าย เจ้าก็แค่ต้องการให้พวกเราคุกเข่าต่อหน้าเจ้า”

แซมเวลล์หัวเราะ “มันไม่ใช่เรื่องปกติหรือที่ผู้อ่อนแอต้องสยบต่อผู้แข็งแกร่ง? ในเผ่าของพวกเจ้าเองก็มีกฎนี้มิใช่หรือ?”

ชิกะเงียบไปทันที ในเผ่าคนเถื่อนกฎแห่งพลังคือสิ่งที่กำหนดทุกสิ่ง!

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ชิกะก็กล่าวขึ้นเบา ๆ “มีเพียงหัวหน้าเผ่าเขี้ยวพยัคฆ์ พ่อของพวกข้าเท่านั้น ที่สามารถตัดสินใจได้ว่าพวกข้าจะยอมสวามิภักดิ์ต่อเจ้าหรือไม่”

“นั่นคือเหตุผลที่ข้าอยากพบเขา”

“ได้ ถ้าอย่างนั้นปล่อยตัวพวกข้าไป พร้อมกับคนในเผ่าของพวกข้าด้วย”

แซมเวลล์ส่ายหน้า “พวกเจ้าก่อความสูญเสียแก่พวกเราอย่างมหาศาล จะไม่มีค่าตอบแทนใดเลยไม่ได้”

“ค่าตอบแทนอะไร?”

“นักรบที่ถูกจับกุมจะต้องอยู่ช่วยสร้างปราสาทของข้า และจะได้รับอนุญาตให้ออกไปได้ก็ต่อเมื่อการก่อสร้างเสร็จสิ้น”

“หึ! เช่นนั้นเจ้าก็จับพวกเขาเป็นทาสอยู่ดี! ก่อนหน้านี้ยังบอกว่าไม่เอาทาส นี่มันก็แค่คำโกหกของพวกขุนนาง!” ชิกะเย้ยหยัน

แซมเวลล์ไม่ใส่ใจคำพูดของเขา และกล่าวต่อไปว่า “และพวกเจ้าสามพี่น้องก็ต้องชดใช้ในสิ่งที่ก่อขึ้นเช่นกัน”

“ชดใช้อย่างไร?”

“กว่าร้อยชีวิตต้องสังเวยเพราะพวกเจ้า ดังนั้นโทษทัณฑ์ย่อมต้องเป็นความตาย”

ชิกะหัวเราะเสียงดัง “สุดท้ายเจ้าก็จะฆ่าพวกข้าอยู่ดี! คำสัญญาของขุนนางก็เป็นแค่คำลวงสินะ!”

“ไม่” แซมเวลล์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ข้าจะฆ่าเพียงหนึ่งคน อีกสองคนที่เหลือข้าจะไว้ชีวิต เพื่อแสดงถึงความจริงใจที่ข้ามีต่อเผ่าเขี้ยวพยัคฆ์”

พี่น้องทั้งสามกระพริบตาด้วยความตกตะลึง ก่อนจะเอ่ยแทบพร้อมกันว่า “เจ้าจะฆ่าใคร?”

แซมเวลล์ยิ้มเจ้าเล่ห์ “ข้าจะให้พวกเจ้าตัดสินใจกันเองว่า ใครจะต้องตายเพื่อชดใช้ให้กับผู้ที่ล้มตายไป”

เมื่อเขาพูดจบบรรยากาศโดยรอบก็พลันตึงเครียดขึ้นทันที