ข้าคือ แซมเวลล์ ทาร์ลี่ ตอนที่ 12

มหาศึกชิงบัลลังก์ : ข้าคือ แซมเวลล์ ทาร์ลี่ ตอนที่ 12 ความลับ

[เรียน ท่านหญิงมาร์เจอรี

ข้าต้องขออภัยที่ต้องรบกวนท่านอีกครั้ง แต่ข้าต้องยอมรับตามตรงว่า . . . ข้าหมดเงินอีกแล้ว!

อย่างไรก็ตาม ข้าขอยืนยันว่าครั้งนี้ไม่ใช่เพราะใช้จ่ายอย่างสุรุ่ยสุร่าย ท่านก็คงทราบดีว่าข้าไม่ใช่บุตรที่บิดาของข้ารักใคร่ เขามอบให้ข้าเพียงดาบหนึ่งเล่มกับม้าศึกหนึ่งตัว นอกเหนือจากนั้นข้าไม่มีทรัพย์สินใดติดตัวเลย และเมื่อข้ากำลังจะเดินทางเข้าสู่เทือกเขาเรดเมาน์เทน ข้าจึงเห็นว่าจำเป็นต้องจัดหาอาวุธยุทโธปกรณ์ที่ดีกว่าเพื่อรับมือกับการต่อสู้ที่อาจเกิดขึ้น ท้ายที่สุดแล้วในฐานะอัศวิน ข้าย่อมไม่อาจเผชิญหน้ากับโลกภายนอกโดยไม่มีชุดเกราะได้ มิเช่นนั้นผู้คนอาจพากันคิดว่าตระกูลไทเรลล์นั้นตระหนี่กับขุนนางสวามิภักดิ์ของตนเสียกระมัง!

โชคดีที่ใกล้ไฮการ์เดนข้าพบกับขบวนคาราวานพ่อค้าจากตระกูลไฮทาวเวอร์ ซึ่งบังเอิญมีอาวุธยุทโธปกรณ์ที่ข้าต้องการอยู่พอดี ข้าจึงใช้เงินตามความจำเป็น และแน่นอนว่าข้านึกถึงคำแนะนำของท่านเมื่อคราวก่อน ข้าจึงละเว้นจากการซื้อเกราะแผ่นเหล็กที่มีราคาสูงกว่า และเลือกใช้เสื้อเกราะโซ่เหล็กที่ประหยัดกว่ามาแทน

นอกจากนี้ข้ายังซื้อเกราะหนังให้กับทหารใหม่ของข้าทุกคน ข้ารู้ว่าท่านอาจเห็นว่าสิ่งนี้เป็นการใช้จ่ายที่มากเกินไป แต่เหล่าชายกล้าหาญเหล่านี้เดินทางมาไกลเพื่อติดตามข้าเข้าสู่เทือกเขาเรดเมาน์เทน ข้าย่อมไม่อาจปล่อยให้พวกเขาเข้าสู่สนามรบโดยไม่มีอุปกรณ์ป้องกันที่เหมาะสมได้

ข้ามั่นใจว่าสตรีที่ทั้งงดงามและจิตใจเมตตาเช่นท่านหญิงมาร์เจอรี ย่อมเข้าใจเหตุผลของข้าเป็นอย่างดี

อัศวินผู้จงรักภักดีที่สุดของท่าน,

แซมเวลล์ ซีซาร์]

. . .

“หึ!” สตรีที่ทั้งงดงามและจิตใจเมตตาคนนั้นขยำจดหมายในมือแน่น กัดฟันด้วยความขุ่นเคือง แต่เพียงครู่ต่อมานางก็คลายท่าทีลง พร้อมกับรอยยิ้มจาง ๆ ที่ปรากฏขึ้น ราวกับนึกถึงเรื่องตลกบางอย่างขึ้นมาได้

“อะไรหรือ?” ท่านหญิงโอเลนน่าเอ่ยถาม พลางมองหลานสาวที่อารมณ์เปลี่ยนจากโกรธเป็นขบขันด้วยความสงสัย

“เรื่องของแซมเวลล์อีกแล้ว เขากล้าส่งจดหมายมาขอเงินจากข้าอีกแล้ว!”

“ก็ให้เขาสิ”

มาร์เจอรีเบิกตากว้างกับคำตอบที่ราบเรียบของผู้เป็นย่า “แต่คุณย่า นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่เขาขอเงิน! ข้าว่าเขาตั้งใจใช้ให้หมดเร็ว ๆ แล้วมาขอเพิ่มแน่ ๆ ถ้าเราส่งไปให้อีก เขาก็คงผลาญมันหมดเร็วเหมือนเดิม!”

“พวกเราขาดแคลนเงินทองหรือ?” ท่านหญิงโอเลนน่าถามด้วยรอยยิ้ม

มาร์เจอรีส่ายหัว แต่ก็ยังคงมีท่าทีกระฟัดกระเฟียด “ก็จริงอยู่ค่ะ แต่ก็ใช่ว่าเขาจะมาเอาเปรียบพวกเราได้ง่าย ๆ ข้าว่าเขากำลังขู่กรรโชกเราชัด ๆ!”

“ถ้าเช่นนั้นก็ปฏิเสธเขา แล้วสั่งให้ท็อดถอนทหารของเราออกมา”

“อะไรนะ?” มาร์เจอรีชะงัก อารมณ์ขุ่นมัวของนางเริ่มอ่อนลง “แต่ . . . ถ้าเราทำเช่นนั้น แซมเวลล์จะยังสามารถทำภารกิจของเขาต่อไปได้หรือ? นอกจากนี้คุณย่าเองก็เคยบอกว่าอยากใช้เขาเพื่อรับมือกับดอร์นไม่ใช่หรือ? มันคงน่าเสียดายหากจะยอมแพ้เร็วขนาดนี้”

ท่านหญิงโอเลนน่าหัวเราะเบา ๆ “เห็นหรือยังล่ะ ว่าทำไมเขาถึงกล้าร้องขออย่างอาจหาญเช่นนี้”

มาร์เจอรีถอนหายใจ ก่อนจะเดินเข้าไปกอดแขนของท่านหญิงโอเลนน่า “คุณย่า ช่วยสอนข้าทีว่าข้าควรทำอย่างไรกับเรื่องนี้ดี?”

ท่านหญิงโอเลนน่าลูบมือของหลานสาวเบา ๆ แทนคำตอบ ก่อนจะถามกลับว่า “แล้วเจ้าคิดอย่างไรกับแซมเวลล์ ทาร์ลี่?”

“ข้าว่าเขาไม่เหมือนข่าวลือเลย นอกจากเรื่องที่เขาอ้วนจริง ๆ แน่นอนข่าวลือบอกว่าเขาขี้ขลาด แต่ข้ากลับคิดว่าเขากล้าหาญกว่าที่คาดไว้เสียอีก ก็เขาขนาดกล้าขู่กรรโชกเงินจากตระกูลไทเรลล์เชียวนะ!”

“โอ้ เขายังกล้ายิ่งกว่านั้นอีกนะ . . .” ท่านหญิงโอเลนน่ากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “เขาถึงกับสั่งให้ฆ่าคนสนิทของท็อด ฟลาวเวอร์สเลยทีเดียว”

“ว่าไงนะ!?” มาร์เจอรีอุทาน

“ใช่แล้ว” ท่านหญิงโอเลนน่าอธิบายต่อ “ข้าเพิ่งได้รับจดหมายจากท็อดเอง เขาแจ้งมาว่าแซมเวลล์ฆ่าคาร์เตอร์ด้วยข้ออ้างที่ว่า ‘ใช้ดาบข่มขู่ขุนนาง’”

“เขา . . . เขากล้าฆ่าคาร์เตอร์จริง ๆ หรือ? แล้วท็อดไม่คิดจะเข้าไปขัดขวางเลยหรือ? เขาไม่กลัวว่าทหารจะไม่พอใจเลยหรือ?”

ท่านหญิงโอเลนน่าหยิบจดหมายออกมาจากแขนเสื้อ แล้วยื่นให้มาร์เจอรี “นี่เป็นคำให้การของท็อด อ่านด้วยตัวเจ้าเองเถิด”

เมื่อมาร์เจอรีกวาดสายตาอ่านจดหมาย ความประหลาดใจของนางก็ยิ่งเพิ่มขึ้น “ชายผู้นี้ทั้งเจ้าเล่ห์และเด็ดขาด ข่าวลือที่ข้าได้ยินมาก่อนหน้านี้ คงไม่ค่อยถูกต้องนัก”

สายตาของท่านหญิงโอเลนน่าแปรเปลี่ยนเป็นครุ่นคิด “สิ่งที่ทำให้ข้าประหลาดใจที่สุด คือความสามารถในการฝึกทหารของแซมเวลล์”

“ใช่เลย! เพียงแค่เดือนกว่า ๆ เขาก็สามารถเปลี่ยนพวกกรรมกรท่าเรือให้กลายเป็นทหารที่มีระเบียบวินัยได้ มันแทบไม่น่าเชื่อเลย”

“แรนดิลล์ ทาร์ลี่ ฝึกเขามาอย่างดีจริง ๆ” ท่านหญิงโอเลนน่าพึมพำ แต่คิ้วของนางขมวดเล็กน้อย “กล้าหาญ เด็ดขาด เจ้าเล่ห์ และเชี่ยวชาญด้านการทหาร แซมเวลล์มีคุณสมบัติครบถ้วนของทายาทที่เหมาะสม แล้วเหตุใดกันที่ทำให้แรนดิลล์ไม่พอใจลูกชายผู้นี้ ถึงกับตั้งใจจะตัดเขาออกจากมรดก?”

“บางที เขาอาจจะแค่คิดว่าแซมเวลล์อ้วนเกินไป”

“พ่อของเจ้าน่ะมัน ‘ปลาปักเป้าพองลม’ ชัด ๆ แต่ก็ไม่เห็นจะเป็นอุปสรรคให้เขากลายเป็นลอร์ดแห่งไฮการ์เดนเลยนี่”

“มันไม่เหมือนกันค่ะ” มาร์เจอรีตอบ แม้จะดูอึดอัดเล็กน้อย เพราะคำพูดเสียดสีของคุณย่าเล่นงานนางเข้าเต็ม ๆ “คำขวัญของตระกูลทาร์ลี่คือ ‘เป็นหนึ่งในสนามรบ’ บางทีลอร์ดแรนดิลล์อาจต้องการทายาทที่สามารถนำทัพได้จากแนวหน้า”

“อ้อ ถ้าเช่นนั้น เจ้าก็คิดว่าแรนดิลล์เป็นแค่คนโง่เง่าบ้าพลังสินะ?”

“แน่นอนว่าไม่ค่ะ ลอร์ดแรนดิลล์เป็นหนึ่งในแม่ทัพที่เก่งกาจที่สุดแห่งเดอะรีช จะเรียกว่าไร้สมองไม่ได้หรอก เพียงแค่ลอร์ดแรนดิลล์ดูเหมือนจะชอบอยู่ในสนามรบมากกว่าคิดวางแผนลับ ๆ ล่อ ๆ เท่านั้นเอง”

“เจ้าก็ยังคิดว่าแรนดิลล์เป็นแค่คนเถื่อนอยู่ดี” ท่านหญิงโอเลนน่าไม่ลังเลเลยที่จะเจาะจงลงไปในคำพูดอ้อมค้อมของหลานสาว “แรนดิลล์ไม่ใช่นักวางแผนรึ? ฟังนะ ตอนกบฏของโรเบิร์ต บาราเธียนลุกขึ้นต่อต้านทาร์แกเรียน ชนะศึกแล้วศึกเล่า และสามารถกวาดชัยถึงสามครั้งในวันเดียวที่ซัมเมอร์ฮอลล์ แต่พอมาเจอแรนดิลล์ ทาร์ลี่ ที่แอชฟอร์ด เขาก็แพ้ราบคาบ ต้องหนีหัวซุกหัวซุนขึ้นเหนือไป จากนั้นกองทัพของเดอะรีชก็รุกคืบเข้าสู่ดินแดนพายุ โอบล้อมสตอร์มส์เอนด์ เจ้าจำได้ไหมว่าการล้อมเมืองครั้งนั้นกินเวลานานแค่ไหน?”

“ถ้าจำไม่ผิด . . . หนึ่งปีกว่า”

“ใช่ หนึ่งปีกว่า! แล้วสุดท้ายพวกเขาก็ยังยึดเมืองไม่ได้” ท่านหญิงโอเลนน่ามองดวงตาสีน้ำตาลของหลานสาวที่เบิกกว้างขึ้นด้วยรอยยิ้ม “แล้วเจ้าจำได้ไหมว่าอะไรเป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้ฝ่ายสตอร์มแลนเดอร์รอดพ้นจากการล้อมเมือง?”

“ค่ะ . . .” มาร์เจอรีเอ่ยช้า ๆ พลางคิดตาม “เป็นเพราะดาวอส ซีเวิร์ธที่ลักลอบขนเรือบรรทุกหัวหอมเข้าไปในสตอร์มส์เอนด์ ทำให้วิกฤตอาหารคลี่คลายทันก่อนที่ลอร์ดเอ็ดดาร์ดจะมาถึง นั่นเป็นเหตุผลที่สแตนนิสแต่งตั้งเขาเป็น ‘อัศวินหัวหอม’”

ท่านหญิงโอเลนน่าแสยะยิ้มเยาะ “แล้วเจ้าลองคิดดูสิ ว่าดาวอสสามารถพาเรือลำนั้นฝ่าการปิดล้อมเข้าไปได้อย่างไร? ในตอนนั้นกองเรือของไฮทาวเวอร์จำนวนสองร้อยลำปิดกั้นทุกเส้นทางเข้าท่าเรือของสตอร์มส์เอนด์ แล้วเรือลำน้อย ๆ ของดาวอสมันบินได้หรืออย่างไร?”

คิ้วของมาร์เจอรีขมวดเข้าหากัน ราวกับเริ่มจะเข้าใจอะไรบางอย่าง

ท่านหญิงโอเลนน่ายังคงพูดต่อด้วยน้ำเสียงลึกลับ “ข้าจะบอกความลับให้เจ้าฟัง ระหว่างที่มีการล้อมเมือง แรนดิลล์ ทาร์ลี่ เคยเขียนจดหมายมาหาข้า บอกว่าสตอร์มส์เอนด์กำลังจะหมดเสบียงแล้ว”

มาร์เจอรีกระพริบตาด้วยความประหลาดใจ คุณย่าของนางไม่ได้อยู่ในสมรภูมิด้วยซ้ำ แล้วทำไมแรนดิลล์ถึงต้องเสียเวลาส่งข่าวมาหานางที่อยู่ไกลถึงไฮการ์เดน? แต่เมื่อนึกถึงเรื่องของอัศวินหัวหอม นางก็เริ่มเข้าใจ

เมื่อเห็นสีหน้าของหลานสาว ท่านหญิงโอเลนน่าก็เผยรอยยิ้มพึงพอใจ “ใช่แล้ว หลังจากได้รับจดหมายของแรนดิลล์ ข้าจึงส่งจดหมายของข้าไปหาพักซ์เตอร์ เรดไวน์”