มหาศึกชิงบัลลังก์ ตอนที่ 88

มหาศึกชิงบัลลังก์ : ข้าคือบุตรชายคนที่สองของตระกูลทาร์แกเรียน ตอนที่ 88 ชื่อเสียงจากศึกเดียว

“เซ็กส์คือคมดาบเหล็กที่ขูดถึงกระดูกจริง ๆ” วิเซริสพึมพำกับตัวเอง ขณะที่เปิดแผงข้อมูลขึ้นดู และสังเกตว่าค่าความแข็งแกร่งทางกายภาพของเขามันลดลงไป 0.03 ทำให้เขาเหลือบมองฟาเลียและอาชา ซึ่งกำลังหลับสนิทอยู่บนเตียง และอดไม่ได้ที่จะหวนคิดถึงความงดงามของค่ำคืนที่ผ่านมา ก่อนที่เขาจะค่อย ๆ ดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มให้พวกนางอย่างแผ่วเบา และเดินออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์ที่ลานด้านนอก

แม้ค่าความแข็งแกร่งของร่างกายจะลดลง แต่วิเซริสก็ยังสามารถอดนอนได้หลายวันโดยไม่มีปัญหาใด ๆ ดังนั้นเขาจึงตั้งใจจะชกมวยเพื่อคลายกล้ามเนื้อ แต่ก่อนจะได้เริ่มไพรีนาก็มาหาเขาโดยไม่คาดคิด และเมื่อเห็นวิเซริสยังดูแข็งแรงกระฉับกระเฉง นางก็แทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง เพราะเหล่าคนรับใช้บอกว่าตลอดทั้งคืนมีเสียงดังต่อเนื่องตั้งแต่หลังงานเลี้ยงจนถึงรุ่งเช้า ซึ่งรวม ๆ กันแล้วมีระยะเวลาประมาณเจ็ดถึงแปดชั่วโมง แถมยังหนึ่งต่อสอง แต่เขากลับดูเหมือนไม่เป็นอะไรเลย

วิเซริสสังเกตเห็นความสงสัยของนาง จึงกระแอมก่อนเอ่ยว่า “สวัสดียามเช้าเลดี้ไพรีนา มีอะไรให้ข้าช่วยหรือไม่?”

“ท่านลอร์ดกับท่านหญิงเชิญท่านไปทานอาหารเช้า” ไพรีนาตอบ

“โอ้! เป็นเกียรติมาก ตอนนี้กี่โมงแล้ว?”

“ประมาณช่วงเที่ยงของวัน”

“ไม่มีปัญหา”

ไพรีนาคิดว่าวิเซริสน่าจะอ่อนล้าจนเดินแทบไม่ไหว แต่หลังจากนางเดินจากไปได้ไม่นาน เสียงหมัดหนัก ๆ ของเขาก็ดังก้องไปทั่วลาน พร้อมกับสายลมที่ถูกปล่อยออกมาจากแรงต่อย

หลังจากเสร็จสิ้นชุดฝึกวิเซริสก็รู้สึกสดชื่นขึ้น พร้อมกับสาวใช้คนหนึ่งที่นำกะละมังน้ำอุ่นและผ้าขนหนูสะอาดมาให้ แม้ว่านางจะก้มหน้าตลอดเวลา แต่ก็ยังแอบเหลือบมองเขาอยู่เป็นระยะ ทำให้วิเซริสแอบคิดในใจด้วยความภาคภูมิใจ ‘ดูเหมือนข้าจะสร้างชื่อให้ตัวเองเมื่อคืนนี้แล้ว’

วิเซริสรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วมุ่งหน้าไปทานอาหารเช้ากับตระกูลรอธ และเขาก็ต้องรู้สึกประหลาดใจที่เห็นว่าห้องอาหารมีขนาดเล็กแต่ให้ความรู้สึกอบอุ่นเป็นอย่างมาก สะท้อนให้เห็นถึงสายสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นของครอบครัว คู่สามีภรรยานั่งเคียงข้างกัน โดยมีแดเนริสนั่งฝั่งตรงข้าม คนรับใช้ทยอยนำอาหารเช้าเข้ามาอย่างคล่องแคล่วและเป็นระเบียบ

และราวกับว่านางอ่านใจเขาได้ แดเนริสหันมามองวิเซริสก่อนที่คู่สามีภรรยาจะเห็นเขา พร้อมกับเอ่ยเรียกเบา ๆ “พี่ชาย”

เมื่อคืนก่อนแดเนริสเพิ่งเจาะหู และเมธิสก็ได้มอบต่างหูหินสีเขียวให้นาง ซึ่งมันเข้ากันได้ดีกับดวงตาสีม่วงของนางมาก และทำให้วิเซริสประทับใจมากเช่นกัน เขายิ้มให้แดเนริสก่อนจะหันไปทักทายคู่สามีภรรยา “ท่านลอร์ดรอธ ท่านหญิงเมธิส สวัสดียามเช้า”

“ลอร์ดวิเซริส เชิญนั่ง” รอธผายมืออย่างเชื้อเชิญ

แน่นอนว่าทั้งคู่ก็ได้ยินเรื่องราวของวิเซริสเมื่อคืนนี้เช่นกัน และเมื่อเห็นเขายังคงดูมีชีวิตชีวา พวกเขาก็รู้สึกทึ่งเช่นเดียวกับไพรีนา ขณะที่วิเซริสนั่งลงเขาก็สังเกตเห็นว่าอาหารเช้าของตระกูลรอธแม้จะเรียบง่าย แต่ก็มีความหลากหลาย มีซุปสีสันต่าง ๆ ถึงสี่หรือห้าถ้วย พร้อมกับเครื่องเคียงเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่จัดไว้อย่างประณีต

“ตามสบาย” เมธิสกล่าวเชื้อเชิญ

“ขอบคุณ” วิเซริสตอบ

หลังจากค่ำคืนอันหนักหน่วงตอนนี้เขาจึงรู้สึกหิวโซเป็นอย่างมาก ในขณะที่กำลังเพลิดเพลินกับอาหาร แดเนริสก็ขยับจมูกเล็ก ๆ ของนางขึ้นสูดดม เพราะจู่ ๆ เธอก็ได้กลิ่นที่คุ้นเคยจากตัววิเซริส

ในขณะที่แดเนริสกำลังพยายามนึกว่ากลิ่นนั้นมาจากไหน เมธิสก็เปลี่ยนหัวข้อสนทนาไปที่นางก่อน

“ในเมื่อลอร์ดวิเซริสกำลังจะเป็นนักรบรับจ้าง แล้วเลดี้แดเนริสล่ะ? ท่านจะพานางไปด้วยหรือไม่?”

แม้ว่าแดเนริสจะรู้อยู่แล้วว่าวิเซริสจะพานางไปด้วย แต่นางก็อดไม่ได้ที่จะมองเขาด้วยความกังวล

“แน่นอน พวกเรามีเพียงกันและกัน เราควรพยายามไม่แยกจากกันหากเป็นไปได้”

“แต่ค่ายทหารรับจ้างไม่ใช่สถานที่ที่ปลอดภัยนัก ข้าคิดว่าหากท่านต้องการ เลดี้แดเนริสสามารถอยู่กับพวกเราไปก่อนได้นะ” เมธิสเสนอ

แดเนริสค่อย ๆ เคี้ยวอาหารช้าลง และเงี่ยหูฟังคำตอบของวิเซริส

“ขอบคุณสำหรับน้ำใจของท่าน แต่ท่านก็คงทราบว่าตัวตนของพวกเรานั้นเป็นที่ต้องการ และการถูกลอบสังหารก็เป็นเรื่องปกติ แดเนริสอาจนำอันตรายมาที่นี่” วิเซริสตอบอย่างจริงจัง

แม้ว่าคำพูดของเขาจะตรงไปตรงมา แต่แดเนริสกลับรู้สึกโล่งใจ วิเซริสเข้าใจดีว่าคู่สามีภรรยานี้อาจมองแดเนริสเป็น ‘หมากทางการเมือง’ หากจะแบ่งแยกเจตนาของพวกเขาออกเป็นสิบส่วน สองส่วนอาจเป็นเพราะต้องการใช้แดเนริสเป็นเครื่องมือทางการเมือง ห้าส่วนอาจเป็นเพราะพวกเขามองเห็นศักยภาพของเขาและอยากช่วย และอีกสามส่วนน่าจะเป็นเพราะเมธิสมีความรักใคร่เอ็นดูแดเนริสอย่างจริงใจ แต่เมื่อพวกเขาถูกปฏิเสธสองครั้ง พวกเขาจึงล้มเลิกความตั้งใจไปในที่สุด

“ฮ่า ๆ พวกเจ้าช่างเป็นพี่น้องที่แน่นแฟ้นกันเสียจริง” รอธกล่าวพลางหัวเราะ ก่อนจะตบมือเรียกสาวใช้ให้เข้ามาพร้อมกับถาดที่บรรจุหนังสือเก่าแก่ห้าเล่ม โดยอักษรบนปกนั้นดูเก่าแก่คล้ายกับภาษาวาลีเรียน

“ข้าจำได้ว่าข้าเคยบอกไปแล้สว่าบรรพบุรุษของข้าคือ ‘โจรสลัดเรย์มุน’ ทาสชาววาลีเรียนที่ทนความโหดร้ายของชาววาลีเรียนไม่ไหว จึงขโมยเรือและหนีมายังบราวอส และหนังสือพวกนี้ก็ถูกนำกลับมาด้วยในตอนนั้น”

วิเซริสมองดูหนังสือเหล่านั้นและสังเกตเห็นว่ากระดาษยังดูใหม่อยู่พอสมควร บ่งบอกว่ามันอาจถูกคัดลอกขึ้นใหม่ด้วยมือ

“ตัวอักษรในหนังสือเป็นภาษาวาลีเรียนชั้นสูง ซึ่งมีเพียงไม่กี่คนที่เข้าใจ ข้าไม่รู้ถึงมูลค่าที่แท้จริงของมัน แต่ข้าขอมอบให้ท่านเป็นของขวัญ”

“ท่านช่างมีน้ำใจจริง ๆ” วิเซริสกล่าวพร้อมโค้งศีรษะเล็กน้อยเพื่อแสดงความขอบคุณ

ภาษาวาลีเรียนชั้นสูงแทบจะสูญหายไปแล้ว แต่มันคือภาษาของมังกรและเวทมนตร์ แม้แต่เหล่าองครักษ์ไร้มลทิน ยังใช้ภาษานี้ในการรับคำสั่ง ซึ่งวิเซริสสงสัยว่า ‘มิสซันเดย์’ ผู้เป็นล่ามในเรื่องราวดั้งเดิม อาจเข้าใจเพียงระดับเบื้องต้นเท่านั้น แต่ด้วยระบบของเขา เขาจะต้องสามารถเรียนรู้และเชี่ยวชาญมันได้อย่างรวดเร็วแน่นอน

แม้ว่าหนังสือเหล่านี้อาจไม่มีความลับของเวทมนตร์ แต่พวกมันคือกุญแจสำคัญในการไขประตูสู่ศาสตร์เวทมนตร์ ดังนั้นมูลค่าของมันเกินกว่าที่คนทั่วไปจะจินตนาการได้

หลังจากพูดคุยกันสั้น ๆ วิเซริสก็ออกจากป้อมปราการซาลีนพร้อมกับแดเนริส ในขณะเดียวกันฟาเลียและอาชายังคงหลับสนิทจนถึงช่วงบ่าย และเมื่อพวกนางตื่นขึ้น พวกนางต่างก็ยิ้มให้กันก่อนจะหน้าแดงเมื่อนึกถึงความบ้าคลั่งเมื่อคืน

ฟาเลียมองออกไปบนท้องฟ้านอกหน้าต่างด้วยความรู้สึกสับสน ก่อนจะนึกบางอย่างขึ้นมาได้ และอุทานออกมาทันที “เร็วเข้า! ชาแห่งจันทรา!”

. . .

ในขณะที่วิเซริสกำลังจัดข้าวของสำหรับการเดินทางข้างหน้า เงินส่วนใหญ่ของพวกเขาก็ถูกเก็บไว้อย่างปลอดภัยในธนาคารเหล็ก ดังนั้นเขาจึงพกไปเพียง 10,000 เหรียญทองมังกรและอัญมณีมีค่าบางส่วนเพื่อมุ่งหน้าไปยังกลุ่มวินด์โบลน ซึ่งอัญมณีเหล่านี้มีมูลค่าราว 40,000 ถึง 50,000 เหรียญทองมังกร และพวกมันก็ล้วนเป็นของขวัญจากฟาเลีย ทำให้กระเป๋าสัมภาระทั้งหมดของพวกเขาหนักเกือบ 10 กิโลกรัม

และเมื่อนึกถึงชีวิตก่อนหน้านี้วิเซริสก็รู้สึกโหยหาอดีตเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะเก็บ ธนูเขามังกร ไข่มังกร เกราะ เสื้อผ้า . . . ใส่หีบทั้งหมด โดยข้าวของทั้งหมดนี้ถูกใส่จนเต็มหีบขนาดใหญ่สามใบ นอกจากนี้ยังมีอีกาส่งสารที่อิลลิริโอมอบหมายให้ดูแล ซึ่งต้องให้ความใส่ใจเช่นกัน และเพื่อให้กระเป๋าสัมภาระเบาที่สุด แดเนริสจึงต้องทิ้งของขวัญวันเกิดบางชิ้นไว้เบื้องหลัง

ในขณะที่พี่น้องทั้งสองกำลังยุ่งอยู่กับการจัดสัมภาระ จู่ ๆ ก็มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญปรากฏตัวขึ้น โจราห์ มอร์มอนต์!

โปรดติดตามตอนต่อไป …