มหาศึกชิงบัลลังก์ ตอนที่ 80

มหาศึกชิงบัลลังก์ : ข้าคือบุตรชายคนที่สองของตระกูลทาร์แกเรียน ตอนที่ 80 ไข่มังกร (1/5)

“ถ้าเช่นนั้น บอกข้าเกี่ยวกับสถานการณ์ของพวกเจ้าหน่อย”

เมริสที่มองเห็นโอกาสทำให้ดวงตาสีฟ้าของนางเปล่งประกายทันที “หัวหน้าของเราคือทาร์เทอร์ดพรินซ์ อย่างที่ท่านอาจจะทราบ วินด์โบลนมีกองทหารม้า 2,000 นาย ทหารราบมากกว่าสองเท่า และทหารรับใช้ รวมแล้วราว 6,000 คน พวกเราปฏิบัติการในพื้นที่ต่าง ๆ และเพิ่งเข้าร่วมการรบไม่นานนี้ . . .” เมริสพูดต่อเนื่องกว่าสิบนาที อธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับการดำเนินงานของพวกเขา และทุกครั้งที่นางกล่าวถึงทาร์เทอร์ดพรินซ์ ดิกจะพยักหน้าเห็นด้วย แสดงให้เห็นถึงชื่อเสียงอันสูงส่งของผู้นำในกลุ่ม

“แล้วพวกเจ้ามีข้อเสนออะไรให้ข้าบ้าง?” วิเซริสถาม ซึ่งเป็นการปิดฉากความพยายามของอิลลิริโอในการดึงตัวเขาเข้าสู่โกลเดน อิลลิริโอเองก็เข้าใจเรื่องนี้ดี ขณะที่เมริสกลับยิ่งกระตือรือร้นขึ้น ‘ท่านหัวหน้าคงดีใจมากที่ได้คนอย่างวิเซริสเข้าร่วม!’

“หากท่านเข้าร่วมกับเรา ท่านสามารถเป็นรองหัวหน้าหน่วยได้ ด้วยเงินเดือนราว 2,000 ถึง 3,000 เหรียญทองมังกรต่อปี” เมริสพูดขึ้นอย่างรวดเร็ว ถึงแม้เธอจะรู้สึกไม่มั่นใจอยู่บ้างก็ตาม เพราะนางรู้ดีว่าวิเซริสสามารถหาเงินได้ไม่น้อยกว่า 100,000 เหรียญทองมังกรจากการแข่งขันประลองเพียงอย่างเดียว ดังนั้นเงิน 5,000 เหรียญทองมังกรจึงแทบไม่มีค่าเลย ทว่าไม่นานนางก็ตระหนักว่าวิเซริสไม่ได้เข้าร่วมเพราะเรื่องเงิน

“รองหัวหน้าหน่วย? ทำไมข้าถึงไม่ได้เป็นหัวหน้าหน่วยล่ะ? ท่านอิลลิริโอเคยเสนอให้ข้า 5,000 เหรียญทองมังกรต่อปี และตำแหน่งหัวหน้าหน่วยในโกลเดน” วิเซริสกล่าว ทำให้อิลลิริโอถึงกับชะงักไปชั่วครู่ แม้เขาไม่เคยเสนอเช่นนั้น แต่เขาก็เพียงแค่ยิ้มและไม่ปฏิเสธเพื่อไม่ให้ขัดกับคำพูดของวิเซริส

“เอ่อ . . . มันก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ แต่ . . .” อิลลิริโอเริ่มพูดขึ้น แต่ก็ถูกวิเซริสขัด

“อย่าพูดถึงเรื่องนั้นเลย ข้ามีเงื่อนไขสองข้อ เจ้าสามารถตกลงได้หรือไม่?”

“โปรดกล่าวมา” เมริสตอบ

“ข้อแรก ข้าจะเซ็นสัญญาเพียงหนึ่งปีเท่านั้น และมีตัวเลือกต่ออายุขึ้นอยู่กับผลงาน หากข้าไม่เป็นที่พึงพอใจของพวกเจ้า เจ้าก็สามารถเลือกที่จะไม่จ่ายค่าจ้างข้าได้”

เมริสหันไปมองดิก ซึ่งดิกก็พยักหน้าเห็นด้วย “ไม่น่าจะมีปัญหา”

“ข้อสอง เจ้าก็รู้ว่าข้าเป็นใคร ข้ามีน้องสาวอยู่หนึ่งคน ข้าต้องการพานางไปด้วย”

“เจ้าชายวิเซริส หากท่านไว้ใจข้า แดเนริสสามารถอยู่กับข้าได้” อิลลิริโอแทรกขึ้น

“ขออภัย ท่านอิลลิริโอ แต่ข้ากับน้องสาวต้องอยู่ด้วยกัน” วิเซริสกล่าวหนักแน่น

เมริสลังเลเล็กน้อย อาชีพทหารรับจ้างอาจมีระเบียบขึ้น แต่ก็ยังไม่ค่อยมีกรณีที่สมาชิกพาครอบครัวติดตามไปด้วย โดยปกติจะมีเพียงพ่อและพี่น้องที่เป็นทหารรับจ้างเหมือนกันเท่านั้น อย่างไรก็ตามเมริสตัดสินใจรับผิดชอบเรื่องนี้เอง แม้ว่าจะต้องเผชิญกับผลที่ตามมา เพราะสำหรับนางกัปตันคือผู้ที่ให้ชีวิตที่สองแก่ตนเอง “ตกลง”

“แล้วเราจะเซ็นสัญญาได้เมื่อไหร่?” วิเซริสถาม

“เมื่อไหร่ก็ได้ แต่ต้องใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งสัปดาห์กว่าจะออกจากบราวอสได้” เมริสตอบ

“ไม่มีปัญหา”

เมริสรู้สึกแทบไม่อยากเชื่อว่าทุกอย่างจะราบรื่นถึงเพียงนี้ ‘ท่านหัวหน้าต้องดีใจมากแน่ ๆ ที่ได้แชมป์ดาบเช่นนี้เข้าร่วม!’ หากเขาไม่ติดพันธุ์กับอีกา (หมายถึงส่งข่าวผ่านเรเว่น) ก็คงจะได้รับข่าวนี้ภายในสามถึงห้าวัน

เมื่อเห็นว่าวิเซริสตัดสินใจเข้าร่วมวินด์โบลน อิลลิริโอก็ล้มเลิกความพยายามที่จะชักจูงเขาเข้าสู่โกลเดน

“ท่านอิลลิริโอ ท่านค้าขายไข่มังกรและกระดูกมังกร ท่านช่วยข้าหาไข่มังกรให้สักหน่อยได้ไหม?” วิเซริสหันไปถามกับอิลลิริโอ

“ไม่มีปัญหา แต่เจ้าจะเอาไปทำอะไรล่ะ?” อิลลิริโอถามอย่างสงสัย

วิเซริสรู้ว่าเขาไม่อาจปิดบังเจตนาของตนได้อีกต่อไป จึงตอบไปตามตรงว่า “แน่นอน ข้าจะฟักมันเป็นมังกร ข้าจะเอามันไปทำอะไรได้อีกล่ะ?”

“โอ้ . . . อืม โอเค” อิลลิริโอถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ เขารู้สึกว่าต้องประเมินค่าของวิเซริสใหม่ มังกรสูญพันธุ์ไปนานแล้ว และถึงแม้จะมีตัวหนึ่งฟักออกมา วิเซริสจะจัดการกับมันอย่างไร? เขาสัมผัสได้ถึงความบ้าคลั่งแบบตระกูลทาร์แกเรียนที่ค่อย ๆ ตื่นขึ้นมาในตัวชายหนุ่มผู้นี้

นอกจากนี้วิเซริสยังร้องขออัญมณีจากกระดูกมังกรอีกหลายชิ้น ไม่ว่าจะเป็นแหวน สร้อยคอ เข็มขัด และของจิปาถะอื่น ๆ แม้ว่าสิ่งเหล่านี้จะมีมูลค่ารวมเพียงไม่กี่พันเหรียญทองมังกร แต่อิลลิริโอก็ตัดสินใจเรียกเก็บเงินจากเขา เพราะตอนนี้วิเซริสมีเงินแล้ว

แต่ในใจของวิเซริสกลับคิดว่า ‘ถ้าเจ้าต้องการให้ข้าเป็นเป้าหมาย ตาแก่อย่างเจ้าก็ต้องจ่ายค่าเสี่ยงภัยให้ข้าหน่อย’ ดังนั้นวิเซริสจึงไม่มีความตั้งใจจะจ่ายเลยแม้แต่น้อย

. . .

เมื่อเวลามาถึงเกือบพลบค่ำ รถม้าของซีลอร์ดก็มารับวิเซริสตรงเวลา ก่อนที่เขาและแดเนริสซึ่งแต่งกายในชุดที่ดีที่สุดจะเดินไปขึ้นรถม้าที่ตกแต่งอย่างประณีต โครงรถม้านั้นมีสีน้ำเงินเข้มประดับด้วยลายนูนม้าน้ำ ขณะที่หลังคารถม้ามีส่วนโค้งคล้ายกระดองเต่า ประดับด้วยเปลือกหอยแวววาว

วิเซริส แดเนริส และไคลานั่งอยู่ภายในรถม้า ขณะที่รีจิสขี่ม้าประกบอยู่ด้านข้างทำหน้าที่เป็นผู้ติดตามของวิเซริส และด้วยศีรษะที่เงาวับราวกับไข่ทองคำท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเย็น เขาจึงดูสง่างามเป็นพิเศษ จนแทบจะเหมือนแชมป์แห่งสนามประลอง

เมื่อสังเกตเห็นความประหม่าในดวงตาของแดเนริส วิเซริสจึงจับมือของน้องสาวเอาไว้ และประสานมือเข้าด้วยกันอย่างอ่อนโยน “อย่ากลัวไปเลยแดเนริส พระราชวังของซีลอร์ดก็แค่นั้นแหละ ข้าจะพาเจ้าไปยังสถานที่ที่ยิ่งใหญ่กว่านี้อีกมากในอนาคต”

ซึ่งความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาช่วยให้แดเนริสผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด

วิเซริสมองมือละเอียดอ่อนของแดเนริส ก่อนจะสังเกตเห็นรอยด้านสีเหลืองอ่อนจากการฝึกดาบอย่างไม่หยุดหย่อน โดยนางได้ใช้ถุงมือไปแล้วถึงสามคู่ แม้จะยังห่างไกลจากคำว่าเชี่ยวชาญ แต่ก็นับว่าเก่งพอจะข่มขู่คนธรรมดาได้ และแสดงให้เห็นถึงศักยภาพที่ดีในอนาคต เพราะในฐานะนักขี่มังกรเพียงแค่ตะโกนว่า ‘พ่นไฟ’ ก็เพียงพอแล้ว จะไปเสียเวลาวางกลยุทธ์ให้ยุ่งยากทำไมในเมื่อมีพลังทำลายล้างอยู่ในมือ?

ทั้งสามพูดคุยกันระหว่างทาง ไม่นานนักพวกเขาก็มาถึงพระราชวังของซีลอร์ด เมื่อมองออกไปนอกหน้าต่างพวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะชื่นชมความยิ่งใหญ่ของพระราชวังสีฟ้า โดยเฉพาะวิเซริสที่รู้สึกเหมือนถูกดึงกลับไปยังอดีต ตอนที่เขาเคยมาแอบพบกับเฟอร์เรโก

เมื่อรถม้าจอดลงข้ารับใช้คนหนึ่งก็นำบันไดที่ปูด้วยผ้าห่มมาวางไว้หน้าประตูรถ โดยวิเซริสเป็นคนแรกที่ก้าวลงมา และหันกลับไปช่วยแดเนริส ก่อนที่พวกเขาจะหันไปมองทางเข้าพระราชวังซีลอร์ด และเมื่อมองลึกเข้าไปข้างในพวกเขาก็สามารถมองเห็นน้ำพุและรูปปั้นสูงตระหง่านได้ชัดเจน

วิเซริสรู้ดีว่านั่นคือรูปปั้นของมังกรทะเล ระหว่างการมาเยือนครั้งก่อนเขาได้จดจำแผนผังของพระราชวังได้อย่างขึ้นใจ ขณะที่เดินเข้าไป พวกเขาก็เหลือบมองทหารองครักษ์ในชุดคลุมสีน้ำเงิน ซึ่งทำให้วิเซริสนึกถึงทหารผ้าคลุมทองแห่งคิงส์แลนดิ้ง และเป็นเรื่องยากที่จะบอกได้ว่าใครเลียนแบบใคร แต่ที่แน่ ๆ คือทหารเหล่านี้ล้วนเป็นยอดฝีมือ พวกเขาแผ่รังสีความกดดันที่ทำให้ผู้พบเห็นต้องให้ความเคารพ แม้แต่รีจิสที่ก่อนหน้านี้ดูหยิ่งผยองก็ยังดูสงบลงเล็กน้อย ส่วนแดเนริสแม้จะยังรู้สึกประหม่า แต่ก็พยายามรักษาความสงบนิ่งโดยอยู่ใกล้กับวิเซริส

พวกเขาเดินผ่านประตูใหญ่ลัดเลาะไปตามจัตุรัส เดินอ้อมรูปปั้นมังกรทะเลสูงห้าเมตร และผ่านประตูอีกสองบาน ใช้เวลาเดินเกือบยี่สิบนาทีจนกว่าจะมาถึง ‘ห้องโถงของซีลอร์ด’

‘โชคดีที่นี่ไม่ใช่พระราชวังต้องห้าม ไม่อย่างนั้นระยะทางเท่านี้คงเป็นแค่การวอร์มอัป’ วิเซริสคิดเปรียบเทียบกับพระราชวังต้องห้ามในความทรงจำในชีวิตก่อน และเมื่อผ่านประตูของ ‘ห้องโถงซีลอร์ด’ พวกเขาก็มองเห็นกลุ่มคนอยู่ภายในมากมาย

“วิเซริส ทาร์แกเรียน, แดแนริส ทาร์แกเรียน . . .” องครักษ์ประกาศ

ภายในห้องโถงเงียบลงชั่วขณะ และเมื่อพวกเขาก้าวผ่านธรณีประตู วิเซริสก็เห็นว่ามีขุนนางบราวอสอยู่ไม่น้อยกว่าร้อยคน แม้พวกเขาอาจไม่ได้มีอำนาจทางการเมืองจริง ๆ แต่ก็ล้วนมาจากตระกูลที่มีชื่อเสียง

ชั่วพริบตาเดียวสายตาหลายร้อยคู่ก็จับจ้องมาที่สองพี่น้องประเมินพวกเขาจากหัวจรดเท้า ทำให้แดเนริสถึงกับเผลอกลั้นหายใจไปชั่วขณะ แต่ด้วยการฝึกดาบตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา รวมถึงคำสอนของวิเซริส นางจึงสามารถปรับตัวได้อย่างรวดเร็ว และเผยรอยยิ้มอ่อนโยนออกมา

“ช่างเป็นเด็กสาวที่งดงามเสียจริง”

“และเด็กหนุ่มก็สง่างามไม่แพ้กัน”

ขุนนางบางคนที่มีโอกาสเห็นสองพี่น้องใกล้ ๆ ถึงกับละสายตาไม่ได้ แต่ขณะที่พวกเขากำลังสังเกตวิเซริสและแดเนริส วิเซริสเองก็กำลังสังเกตพวกเขาเช่นกัน ขุนนางบราวอสมักเพิ่มลวดลายให้เสื้อผ้าของตนเอง เพราะเห็นว่าการใส่แค่สีขาวดำดูจืดชืดเกินไป ทำให้มีหลายคนใช้ดิ้นทองประดับขอบเสื้อ หรือปักตราสัญลักษณ์ของตระกูลลงไป ทำให้เสื้อผ้าแม้จะเป็นสีเรียบก็ยังดูหรูหราและวิจิตร

นอกจากนี้วิเซริสยังพบเห็นใบหน้าคุ้นเคยหลายคนในฝูงชน ไม่ว่าจะเป็น แอนเดอร์เซน, ไวทัส, ทอร์โม และสมาชิกคนอื่น ๆ ของตระกูลเฟรการ์

ตามคาดทอร์โมและไวทัสมองเขาด้วยสายตาเย็นชา ทว่าแอนเดอร์เซนกลับส่งสายตาความหมายบางอย่าง ราวกับต้องการพูดอะไรสักอย่าง ซึ่งวิเซริสเดาว่าอีกฝ่าย ‘เข้าใจอะไรบางอย่างแล้ว’

และท่ามกลาง ‘คู่แข่งเก่า’ ของเขา คนแรกที่เข้ามาทักทายก็คือ รอธ

“ลอร์ดวิเซริส เครื่องแต่งกายนี้ช่างเหมาะกับท่านเสียจริง!” รอธกล่าว พลางเหลือบมองตรามังกรสามเศียรสีแดงบนอกของวิเซริส

“ลอร์ดรอธก็ดูแข็งแรงกระฉับกระเฉงไม่น้อยวันนี้!” วิเซริสตอบกลับ

แดเนริสแม้จะรู้สึกเคอะเขินในตอนแรก แต่ก็ค่อย ๆ ผ่อนคลายขึ้นเมื่อเมธิสพานางไปรู้จักกับกลุ่มสตรีชนชั้นสูง อย่างไรก็ตามอุปนิสัยของแดเนริสกลับทำให้นางแตกต่างจากพวกนางโดยสิ้นเชิง หากเหล่าสตรีเหล่านั้นเปรียบดั่งดอกไม้อันงดงามของโลกใบนี้ แดเนริสก็คงเป็นต้นอ่อนเล็ก ๆ ที่แม้จะยังเปราะบาง แต่ในอนาคตจะเติบโตขึ้นจนสูงเกินกว่าที่ใครจะมองข้ามได้

“ข้าได้ยินว่าท่านตัดสินใจเข้าร่วมกับวินด์โบลน?” รอธถาม

“ใช่ ข้ากับน้องสาวจะออกจากบราวอสในราวหนึ่งสัปดาห์”

“ถ้าเช่นนั้น ในอีกไม่กี่วันข้างหน้า หากท่านมีเวลา ต้องแวะมาที่ตระกูลของข้า ข้าจะเป็นเจ้าภาพเลี้ยงรับรองท่านเอง”

“ไม่มีปัญหา ในเมื่อท่านเชื้อเชิญ ข้าย่อมไปแน่นอน”

“ซีลอร์ดเดินทางมาถึงแล้ว . . .”

เสียงประกาศดังขึ้นก้องโถงอีกครั้ง ตามมาด้วยเสียงคล้ายคลื่นทะเล เฟอร์เรโกปรากฏตัวในชุดคลุมไหมปักลายสีน้ำเงิน สวมมงกุฎบนศีรษะ และถือคทากระดูกมังกรสีดำอยู่ในมือ เบื้องหลังเขาคือบาทหลวงในชุดคลุมสีซีด และทันทีที่ทุกคนเห็นเฟอร์เรโก ความเงียบก็เข้าปกคลุมทันที

“ท่านทั้งหลาย ปีนี้ครบรอบ 623 ปีแห่งการก่อตั้งบราวอส ขอให้ข้าได้กล่าวขอบคุณเทพธิดาแห่งจันทราอีกครั้งสำหรับการชี้นำของพระนาง” เฟอร์เรโกทำเครื่องหมายวงกลมบนหน้าอก จากนั้นหลับตาและก้มศีรษะลง ซึ่งฝูงชนก็ทำตามทันที พร้อมกันภาวนาและกล่าวคำขอบคุณ แม้ว่าศาสนาอื่นจะถูกนำเข้ามาตลอดหลายศตวรรษที่ผ่านมา แต่วิหารแห่งนักขับขานแห่งจันทราก็ยังคงเป็นศาสนาหลักของบราวอส

หลังจากเงียบไปชั่วครู่ เฟอร์เรโกก็เงยหน้าขึ้นและกระแอมเบา ๆ เป็นสัญญาณให้ผู้อื่นเงยหน้าขึ้นตาม “นี่เป็นการเฉลิมฉลองครั้งที่ 200 ในบราวอส และครั้งนี้แตกต่างจากที่ผ่านมา เพราะชื่อหนึ่งจะถูกจดจำ”

เฟอร์เรโกผายมือไปที่วิเซริส และสายตาของฝูงชนทั้งหมดก็จับจ้องไปที่เขา โดยส่วนใหญ่นั้นเต็มไปด้วยความอิจฉาหรือชื่นชม แม้จะมีบางสายตาเย็นชาจากตระกูลเฟรการ์ก็ตาม

“ลอร์ดวิเซริสได้แต่งเพลงสามบท ซึ่งจะถูกขับร้องไปอีกหลายศตวรรษ เพื่อเป็นการตอบแทน ข้าจะเพิ่มเงินรางวัลอีก 50,000 เหรียญทองมังกร!”

“อืม!”

“ถูกต้อง!”

“เหมาะสมแล้ว!”

“ยอดเยี่ยม!”

เสียงตอบรับดังขึ้นเป็นเสียงเดียวกัน วิเซริสคิดว่าหากพวกเขาปรบมือกันบ้าง บรรยากาศคงจะดูเป็นธรรมชาติมากขึ้น และถ้าดูจากสถานการณ์ตอนนี้มันก็คงถึงคราวที่เขาต้องพูดแล้ว ทำให้เขาก้าวไปข้างหน้าและกล่าวต่อหน้าฝูงชน

“ขอบคุณท่านซีลอร์ดสำหรับความเมตตา นี่เป็นเพียงสิ่งเล็กน้อยที่ข้าสามารถทำได้” วิเซริสเหลือบมองแดเนริสก่อนพูดต่อว่า “เมื่อตระกูลทาร์แกเรียนสูญเสียบัลลังก์เหล็กในสงครามแห่งบัลลังก์ บราวอสก็รับข้าและน้องสาวไว้ ดังนั้นสามบทเพลงนี้ไม่เพียงพอที่จะตอบแทนบุญคุณ เพราะงั้นข้าจะถือว่าบราวอสเป็นบ้านหลังที่สองของข้าตลอดไป!”

“กล่าวได้ดี!” รอธเป็นคนแรกที่ปรบมือ จากนั้นเสียงกระซิบกระซาบก็ดังขึ้น สายตาของผู้คนที่มองวิเซริสเปลี่ยนไปอีกครั้ง วิเซริสกล่าวได้อย่างสง่างามสมแล้วที่เป็นสายเลือดทาร์แกเรียน

เฟอร์เรโกยิ้มและปรบมือขึ้น ก่อนที่สาวใช้สองคนจะก้าวออกมา โดยแต่ละคนนั้นถือถาดที่คลุมด้วยผ้าไหมปักลายสีน้ำเงิน และรูปทรงที่นูนขึ้นก็เผยให้เห็นสมบัติล้ำค่าที่ซ่อนอยู่อย่างชัดเจน ไข่มังกรและดาบยาว!

‘ไข่มังกรของข้า ดาบวาเลเรียนของข้า!’ วิเซริสรู้สึกตื่นเต้นเกินจะปิดบังหลังจากที่วางแผนมานาน

“เชิญแชมเปี้ยนของเรา มารับรางวัลของท่าน!” เฟอร์เรโกประกาศ

สาวใช้คุกเข่าต่อหน้าวิเซริสยกถาดขึ้นเหนือศีรษะ และท่ามกลางสายตานับไม่ถ้วนวิเซริสก็ค่อย ๆ เปิดผ้าไหมออกเผยให้เห็นไข่มังกรสีเขียว ก่อนที่ฝูงชนจะพยายามแทรกเข้ามาเพื่อมองให้ชัดเจนขึ้น

แน่นอนว่าแดเนริสเคยเห็นไข่มังกรที่บ้านซาไลน์มาก่อน แต่ไข่ฟองนี้มันแตกต่างออกไป เพราะมันเป็นของพวกเขาจริง ๆ!

วิเซริสยกไข่ขึ้นอย่างระมัดระวังด้วยความตื่นเต้นของเขาที่แทบจะปิดไม่มิด

- -

[ไข่มังกร มอบค่าสถานะที่สามารถใช้ได้ 11.5 แต้ม]

- -

‘หืม? 11.5 ดูเหมือนคุณภาพของไข่มังกรจะแตกต่างกัน’ วิเซริสคิดในใจ

โปรดติดตามตอนต่อไป …