มหาศึกชิงบัลลังก์ ตอนที่ 76

มหาศึกชิงบัลลังก์ : ข้าคือบุตรชายคนที่สองของตระกูลทาร์แกเรียน ตอนที่ 76 ความพยายามครั้งสุดท้าย

เช้าวันถัดมา การแข่งขันรอบชิงชนะเลิศของการประลองดาบก็ถูกจัดขึ้น ณ โรงละครเซเว่นสตาร์ซึ่งใช้เป็นสนามหลัก บรรยากาศภายในเต็มไปด้วยความโกลาหล บรรดาชาวบ้านที่มารวมตัวกันอยู่ด้านนอกโรงละครตั้งแต่เมื่อวานยังคงปักหลักไม่ยอมไปไหน ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือโจราห์ที่มาปรากฏตัวอีกครั้ง

กระเป๋าเงินของโจราห์แทบจะว่างเปล่า และเขาไม่รู้ว่าจะวางเดิมพันอย่างไร ในฐานะอดีตลอร์ดแห่งเกาะหมี อดีตทหารรับจ้าง และอดีตพ่อค้าทาสหลังจากหนีออกจากเวสเทอรอส ทำให้โจราห์มีความเข้าใจเรื่องธรรมชาติของมนุษย์อย่างลึกซึ้ง เขามองว่าไม่มีทางประนีประนอมระหว่างวิเซริสกับตระกูลเฟรการ์อีกต่อไป และตระกูลเฟรการ์ก็ลงทุนไปมากเกินกว่าจะยอมถอย ส่วนวิเซริสเองก็ไม่มีทางยอมให้พวกนั้นย่ำยีได้เช่นกัน

แม้ว่าวิเซริสจะก้าวขึ้นมามีอิทธิพลอย่างรวดเร็วในช่วงครึ่งปีที่ผ่านมา แต่โจราห์ก็ยังคงเอนเอียงไปทางเฟรการ์ซึ่งหยั่งรากลึกในบราวอส ทว่าเขาก็ยังไม่เห็นขีดจำกัดของความสามารถของวิเซริสเช่นกัน

โจราห์ล้วงเหรียญเงินดวงจันทร์ออกจากกระเป๋า ก่อนจะพึมพำกับตัวเองว่า “เฟรการ์หัว วิเซริสก้อย” จากนั้นใช้นิ้วดีดเหรียญให้ลอยขึ้น แสงแดดสะท้อนเป็นประกาย ก่อนที่เขาจะกางมือออกดูผลลัพธ์ . . .

. . .

ตรงกันข้ามกับความลังเลของโจราห์ เฮลโบกลับเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ เขายึดถือกฎเหล็กหนึ่งข้อเสมอมา เดิมพันข้างวิเซริสโดยไม่มีข้อแม้! กลยุทธ์นี้ทำให้เขากวาดเงินรางวัลไปเกือบ 4,000 ทองมังกร ซึ่งมากกว่ารายได้ของเขาในช่วงสองปีทองของชีวิตรวมกันเสียอีก

โดยเฮลโบได้เลือกเก็บเงินต้นเอาไว้ และแบ่งเงินรางวัลให้ลูกน้องเพื่อป้องกันความโลภเกินตัว นอกจากนี้ เขายังวางแผนจะซื้อม้าคู่หนึ่งสำหรับตัวเอง เพราะในฐานะนักรบรับจ้าง ความคล่องตัวเป็นสิ่งสำคัญ

ในขณะเดียวกันบรรยากาศภายในโรงละครนั้นก็แตกต่างจากฝูงชนภายนอกที่วุ่นวายกับการเดิมพันและความบันเทิงโดยสิ้นเชิง ผู้ชมภายในล้วนเป็นผู้มั่งคั่งที่มาร่วมเป็นสักขีพยานในเหตุการณ์ประวัติศาสตร์ วันที่วิเซริสกำลังจะกลายเป็น ‘แชมป์สองรายการ’ คนแรกในรอบร้อยปี!

“พวกทาร์แกเรียนไม่บ้าก็ยิ่งใหญ่ วิเซริสน่ะเป็นอย่างหลังแน่นอน!” ชายคนหนึ่งกล่าว

“ใช่ แถมเขาก็ไม่ได้ดูบ้าเลยสักนิด” อีกคนเห็นด้วย

ในหมู่ผู้ชมวิเซริสมีผู้ชื่นชมอยู่ไม่น้อย

“หึ! การปกครองแผ่นดินกับการเชี่ยวชาญดาบมันคนละเรื่องกัน ตลอดศตวรรษที่ผ่านมา มีทายาททาร์แกเรียนกี่คนที่ต้องหนีไปอยู่ในนครเสรี?” ชายอีกคนแย้ง

“นั่นมันไม่เหมือนกัน วิเซริสคือทาร์แกเรียนตัวจริง ส่วนพวกนั้นเป็นแค่คนแอบอ้าง!” แฟนตัวยงตอบโต้

โดยรวมแล้วฝ่ายสนับสนุนวิเซริสก็ยังคงมีมากกว่า

“รอบชิงปีนี้ คู่แข่งของเขาก็เป็นนักดาบจากตระกูลเฟรการ์อีกคน หวังว่าพวกมันจะไม่ใช้เล่ห์เหลี่ยมสกปรกอีกนะ” ชายหนุ่มอายุไม่ถึงยี่สิบปีเอ่ยขึ้น

“พูดมากไปแล้ว!” เพื่อนของเขากระซิบปราม

ทันใดนั้นเสียงหนึ่งดังขึ้นขัดจังหวะการสนทนา “ดูนั่น! เลดี้มูนชาโดว์!”

ผู้คนหันไปตามเสียง และพบว่าฟาเลียปรากฏตัวอยู่ในห้องของคนชั้นสูง

ด้วยยอดขายสบู่ที่ถล่มทลายและความนิยมของบทเพลงของวิเซริส ฟาเลียจึงได้รับสมญานามว่า ‘โสเภณีที่งามที่สุด’ แน่นอนว่าเวทีการประกวดความงามนั้นไม่ได้วัดกันที่รูปลักษณ์เพียงอย่างเดียว แต่ต้องมีสายตาที่เฉียบแหลม ดังนั้นการที่ฟาเลียเป็นผู้ ‘ค้นพบ’ อัจฉริยะอย่างวิเซริส และยังเป็นผู้บุกเบิกการขายสบู่ที่กลายเป็นสินค้าขึ้นชื่อของบราวอสนั้นนับว่าเป็นความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ แม้ตัวนางจะรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้ทำอะไรมากก็ตาม แต่ความมั่งคั่งของนางกลับพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว

ฟาเลียโบกมือทักทายผู้ชมด้านล่าง ก่อนจะสังเกตเห็นกวีหญิงซึ่งมาร่วมงานในนามของตระกูลอันทารยอนเช่นกัน ก่อนที่ทั้งคู่จะทักทายกันด้วยท่าทีเป็นมิตร

แต่เมื่อสายตาของฟาเลียเหลือบไปเห็นเลดี้ไนติงเกล นางกลับพบสิ่งแปลกประหลาด กอร์ทาเวในตอนนี้สวมผ้าคลุมหน้าและนั่งนิ่งไม่ไหวติงดูผิดปกติไปจากเคย แต่ฟาเลียก็ไม่ใส่ใจมากนัก เพราะสมาธิของนางจดจ่ออยู่กับไฮไลต์สำคัญของวัน การแข่งขันของวิเซริส!

“นั่นมันท่านซีลอร์ด!” ใครบางคนอุทานขึ้น

ในฐานะการแข่งขันที่สำคัญที่สุดของเทศกาลสิบวัน การปรากฏตัวของเฟอร์เรโกเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ แถมเหตุการณ์วุ่นวายเมื่อวานได้สร้างความเสียหายต่อชื่อเสียงของเขาและเทศกาลเป็นอย่างมาก โชคดีที่สามบทเพลงของวิเซริสได้ช่วยกู้สถานการณ์ไว้ได้ ทำให้รอบชิงชนะเลิศครั้งนี้จึงต้องดำเนินไปอย่างราบรื่นโดยไม่มีปัญหาใด ๆ

แน่นอนว่าเมื่อเฟอร์เรโกมารอธและทอร์โมก็ต้องมาด้วยเช่นกัน

“การ์โร จัดการกับนักดาบเมื่อวานแล้วหรือยัง?” เฟอร์เรโกถามขึ้นทันที แม้จะอยู่ต่อหน้าทอร์โม ซึ่งเป็นตัวแทนของตระกูลเฟรการ์ก็ตาม ในฐานะซีลอร์ดแม้เฟรการ์จะเป็นตระกูลที่ทรงอำนาจที่สุดในสามตระกูลหลัก แต่เฟอร์เรโกก็ต้องแสดงอำนาจของตนให้เป็นที่ประจักษ์

“เรียบร้อยแล้วนายท่าน ข้าได้เนรเทศมันออกจากบราวอสแล้ว” การ์โรรายงาน

“ดี ท่านลอร์ดทอร์โม คราวหน้าระวังให้มากกว่านี้”

“ข้าจะจดจำพระคุณของท่านไว้” ทอร์โมตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย

ในตอนนั้นเองรอธซึ่งเงียบอยู่นานก็กล่าวติดตลกว่า “ข้าดูออกว่าท่านลอร์ดการ์โรสนใจในตัววิเซริสมาก”

“ข้าแก่แล้ว และอดไม่ได้ที่จะชื่นชมคนหนุ่มสาวที่มีความสามารถ ข้าต้องขออภัยหากทำให้ท่านผิดหวัง” การ์โรตอบกลับ

“บางครั้งข้ายังคิดเลยว่าลูกศิษย์ของข้าไม่เก่งเท่าไหร่ ถ้าวิเซริสได้เป็นดาบมือหนึ่งของซีลอร์ดก็คงจะดี” การ์โรกล่าวเสริม พลางตบหลังเฟอร์เรโกเบา ๆ อย่างแนบเนียน

“ฮ่า ๆ ความคิดนั้นน่าสนใจ แต่ข้าได้ยินมาว่าวิเซริสกำลังวางแผนเข้าร่วมกลุ่มทหารรับจ้าง” เฟอร์เรโกพูดขึ้นมาอย่างแผ่วเบา

‘เข้าร่วมกลุ่มทหารรับจ้างสินะ?’ เฟอร์เรโกครุ่นคิด ชัดเจนว่าชายหนุ่มผู้นี้ตั้งใจจะสร้างกองกำลังของตนเอง และด้วยฝีมือที่เขามีการฝึกทหารก็อาจเป็นไปได้ แต่การสร้างกองทัพให้แข็งแกร่งนั้นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง คนก่อนหน้าที่พยายามทำแบบนี้ก็คือ ‘บิทเทอร์สตีล’ เอกอร์ ทาร์แกเรียน ซึ่งเป็นผู้ก่อตั้งกองทหารรับจ้างโกลเดน แต่สุดท้ายก็ต้องติดอยู่ในทวีปเอสซอส ดังนั้นในสายตาของเฟอร์เรโก วิเซริสอาจกำลังก้าวสู่เส้นทางเดียวกัน กลายเป็น ‘บิทเทอร์สตีล’ คนต่อไป

แววตาของทอร์โมฉายแววเย็นชา ‘คิดจะต่อต้านข้าแล้วจากไปง่าย ๆ อย่างนั้นหรือ? ไม่มีอะไรได้มาฟรี ๆ หรอก’

รอธที่จับสังเกตปฏิกิริยาของพวกเขาอยู่ก็กล่าวเสริมว่า “ดูเหมือนว่าวิเซริสจะสนใจไข่มังกรไม่น้อย ถ้าท่านอยากให้เขาอยู่ต่อ บางทีอาจใช้ไข่มังกรเป็นเหยื่อล่อได้”

“ฮ่า ๆ เช่นนั้นเขาคงเป็นนักดาบที่แพงที่สุดในโลกแน่ ๆ” เฟอร์เรโกหัวเราะ ว่ากันว่าเขามีไข่มังกรอยู่สามฟอง แต่ซีลอร์ดปฏิเสธข่าวลือนี้เสมอ แม้แต่ไข่มังกรที่ใช้เป็นรางวัลในครั้งนี้ก็ยังต้องแลกมาผ่านธนาคารเหล็ก และไม่มีใครรู้แน่ชัดว่าเฟอร์เรโกครอบครองไข่มังกรจริงหรือไม่

ไม่นานนักเสียงแตรสั้น ๆ ก็ดังขึ้นเป็นสัญญาณเริ่มต้นรอบชิงชนะเลิศ ฝูงชนที่ส่งเสียงอึกทึกเงียบลงในทันที พร้อมกับทุกสายตาที่จับจ้องไปที่เวทีชั่วคราวที่สร้างขึ้นเพื่อรองรับการประลองครั้งสำคัญนี้

โปรดติดตามตอนต่อไป …