มหาศึกชิงบัลลังก์ ตอนที่ 73

มหาศึกชิงบัลลังก์ : ข้าคือบุตรชายคนที่สองของตระกูลทาร์แกเรียน ตอนที่ 73 ชีวิตของทาร์แกเรียนช่างยุ่งเหยิง

“เป็นไปได้ยังไง?!”

“ลดเสียงลงหน่อย” วิเซริสกระซิบพลางเช็ดรอยน้ำบนโต๊ะ “จริงหรือไม่เจ้าสามารถไปพิสูจน์เองได้ แต่ข้าขอเตือนเจ้าเอาไว้ก่อน ถ้าเจ้าคิดเรื่องนี้ขึ้นมาอีกครั้ง ข้าจะตัดหัวเจ้าทิ้ง! ออกไปซะ!”

จอน คอนนิงตันเดินออกจากห้องไปอย่างมึนงง ในขณะที่แดเนริสค่อย ๆ เดินเข้ามาหาวิเซริส

“พี่ชาย” แดเนริสเรียกเขา พร้อมกับดวงตาสีม่วงที่จ้องมองราวกับว่านางเข้าใจบางอย่างแล้ว

“โอ้ แดเนริสตัวน้อยที่น่าสงสารของพี่” วิเซริสโอบกอดนางแน่นและลูบศีรษะนางเบา ๆ เพื่อปลอบโยน เขามีจิตใจของผู้ใหญ่แล้ว ดังนั้นการถูกวางแผนเล่นงานก็ไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับเขา แต่พวกนั้นยังกล้าวางแผนเล่นงานแดเนริสด้วย ‘ให้ตายเถอะ ชีวิตของทาร์แกเรียนช่างยุ่งเหยิงเสียจริง!’

แต่ในสายตาของแดเนริสชีวิตมันแย่จริงหรือ? นางไม่ได้คิดเช่นนั้น ตราบใดที่นางได้อยู่กับวิเซริส นางไม่เคยรู้สึกว่ามันลำบากเลย

ซึ่งสิ่งที่วิเซริสเขียนบนโต๊ะก็คือ ‘ตัวตนที่แท้จริงของเอกอนน้อย’ มันจึงไม่น่าแปลกใจเลยที่จอน คอนนิงตันจะไม่สามารถยอมรับได้ในทันที แต่ชายคนนั้นก็ฉลาดพอ ทำให้วิเซริสไม่ต้องกังวลว่าเขาจะตรงไปถามอิลลิรีโอหรือวาริส เพราะเมื่อสงสัยแล้วความคิดนั้นจะเติบโตขึ้นอย่างช้า ๆ เอง และเขาจะเริ่มทบทวนความสัมพันธ์ระหว่างเขากับอิลลิรีโอ และอาจพบเบาะแสบางอย่างจากความรักใคร่ที่อิลลิรีโอมีต่อเอกอนน้อย

ยิ่งไปกว่านั้นเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใครเป็นคนเปิดเผยแผนของพวกเขา แล้ววิเซริสรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร?

ก่อนหน้านี้จอน คอนนิงตันอาจเคยสงสัยในสมมติฐานของอิลลิรีโอว่ามีคนช่วยเหลือวิเซริสอยู่เบื้องหลัง แต่ตอนนี้เขาเชื่อแล้ว อย่างน้อยที่สุดเขาก็ไม่กล้าเล่นตุกติกกับสองพี่น้องอีกต่อไป

เมื่อพันธมิตรระหว่างทั้งสามพังทลาย วิเซริสก็รอคอยวันที่วาริสและอิลลิรีโอจะเริ่มสงสัยกันเองและแม้กระทั่งคิดกำจัดกัน ส่วนจอน คอนนิงตัน วิเซริสยังต้องการใช้ประโยชน์จากเขาอยู่ เขาเป็นคนมีคุณธรรม ซื่อสัตย์ และมีความสามารถพอตัว หลังจากอยู่ในโกลเดนมาหลายปี เขาอาจจะได้เป็นผู้นำด้วยซ้ำ

นอกจากนี้ยังมีข่าวลือว่าจอน คอนนิงตันไม่เพียงชื่นชมเรการ์ แต่ยังรักเขาด้วย เมื่อเขาตระหนักว่าความผิดพลาดของตัวเองทำให้ญาติสายเลือดของ ‘เจ้าชายผมเงิน’ ต้องตกอยู่ในอันตรายซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความรู้สึกผิดนั้นอาจจะเปลี่ยนเป็นความภักดีอันแรงกล้าก็ได้ในที่สุด

ที่สำคัญยิ่งไปกว่านั้นเรการ์เคยช่วยเหลือเขาหลังจากพ่ายแพ้ในศึกยุทธการแห่งระฆัง ทำให้ความเมตตาของเจ้าชายยังคงสะสมบุญคุณมาโดยตลอด และจอน คอนนิงตันก็ยังไม่ได้ชดใช้บุญคุณนั้นเลย

แน่นอนว่าวิเซริสก็จะไม่ปฏิบัติต่อเขาอย่างเลวร้ายเช่นกัน . . .

. . .

เช้าวันต่อมาจอน คอนนิงตันก็ปรากฏตัวที่โรงละครตามปกติ แต่สีหน้าของเขาดูทุกข์ทรมานและสับสน เขาดูซูบผอมลงราวกับไม่ได้นอนมาทั้งคืน เพราะในใจลึก ๆ เขาไม่อยากเชื่อสิ่งที่วิเซริสบอก เพราะเขาหวังมาตลอดว่าเรการ์จะยังมีสายเลือดเหลืออยู่บนโลกใบนี้ แต่ในขณะเดียวกันเขาก็กลัวว่าตัวเองจะถูกหลอก และนั่นจะเป็นบาปมหันต์ เขาจึงต้องรักษาความสงบเสมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น เพราะยังต้องหาหลักฐานให้แน่ชัด

แน่นอนว่าไม่ว่าจอน คอนนิงตันจะคิดอะไรอยู่ การแข่งขันก็ยังคงดำเนินไปตามกำหนดการณ์ การแข่งขันเมื่อวานนี้ได้คัดเลือก ‘8 คนสุดท้าย’ และเช้านี้ก็จะตัดสิน ‘4 คนสุดท้าย’ และก่อนที่ช่วงบ่ายจะเฟ้นหา ‘2 คนสุดท้าย’ ซึ่งหมายความว่าผู้ที่ชนะในช่วงเช้าจะต้องต่อสู้อีกครั้งในตอนบ่าย ซึ่งเป็นงานที่หนักหน่วงมาก

วิเซริสมีกำหนดลงแข่งเป็นคู่สุดท้ายของช่วงเช้า ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด เขาจะต้องลงแข่งเป็นคู่แรกของช่วงบ่ายแน่นอน

โดยการแข่งขันคู่แรกนั้นเป็นการต่อสู้ระหว่างนักดาบผมแดงจากตระกูลเฟรการ์กับทหารรับจ้าง ทหารรับจ้างคนนี้ดูเหมือนจะถูกติดสินบนเรียบร้อยแล้ว เพราะเขาทำทีดาบหักและแพ้ไป ทำให้นักดาบจากตระกูลเฟรการ์จึงเข้าสู่รอบบ่ายได้อย่างสดชื่นเต็มที่

การแข่งขันดำเนินไปอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งถึงรอบที่สี่ ผู้ชมต่างรอคอยการปรากฏตัวของวิเซริสอย่างใจจดใจจ่อ จนกระทั่งในที่สุดเด็กหนุ่มผมสีเงินก็ออกมา พร้อมกับผ้าเช็ดหน้า ดอกไม้ ที่ถูกโยนลงมาราวกับเป็นของแจกฟรี ทำให้คู่ต่อสู้ของเขาถึงกับพูดไม่ออก เพราะบรรยากาศเหมือนกับว่าวิเซริสชนะไปแล้ว

คู่ต่อสู้ของเขาครั้งนี้มาจากตระกูลอันทาเรียน ซึ่งเป็นครอบครัวของซีลอร์ดเฟอร์เรโก เขาเป็นชายหนุ่มอายุปลายยี่สิบหรือต้นสามสิบ มีผมสีน้ำตาลที่ถูกมัดไว้และดวงตาสีฟ้าเป็นประกาย

“ลอร์ดวิเซริส”

“ลอร์ดโคล”

หลังจากทักทายกันการแข่งขันก็เริ่มต้นขึ้น ซึ่งนี่เป็นการแข่งขันครั้งแรกของวิเซริสเลยที่ไม่มีการพูดจายั่วโมโห ทำให้เขารู้สึกแปลก ๆ อยู่บ้าง แถมนักดาบที่ชื่อโคลยังดูสุภาพและตั้งใจแข่งขันอย่างเต็มที่

“ลอร์ดโคล การก้าวเท้าของท่านยังไม่มั่นคงพอ ท่านว่องไว แต่ขาดความเสถียร” วิเซริสให้คำแนะนำ พลางเริ่มต้นฝึกฝนประสบการณ์ทางการทหารของตนใหม่ โดยคราวนี้เขาไม่ได้อวดดีเหมือนก่อน แต่ใช้เสียงที่มีเพียงพวกเขาสองคนได้ยินเพื่อให้คำแนะนำ ซึ่งโคลเองก็ตั้งใจฟังและพยายามปรับการทรงตัวของเขา ซึ่งช่วยให้การเคลื่อนไหวดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

หลังจากนั้นวิเซริสก็ให้คำแนะนำเพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อย และดูเหมือนโคลจะเข้าใจอะไรบางอย่าง จนกระทั่งเมื่อรู้สึกว่าได้วอร์มอัพพอแล้ว วิเซริสจึงกล่าวว่า “พอแค่นี้ก่อนแล้วกัน” จากนั้นจึงปัดป้องการโจมตีของโคล และจรดคมดาบไว้ที่ลำคอของอีกฝ่าย การแข่งขันจึงถูกตัดสินในที่สุด พร้อมกับโคลที่โค้งคำนับวิเซริสด้วยความซาบซึ้ง

“ขอบคุณสำหรับคำแนะนำ ท่านลอร์ด”

“ข้าเองก็ได้เรียนรู้จากท่านไม่น้อยเช่นกัน”

“วิเซริส ทาร์แกเรียน เป็นฝ่ายชนะ!”

. . .

ในขณะเดียวกันทางด้านของโจราห์ เมื่อคืนก่อนเขาได้ยินข่าวลือบางอย่างมาว่าวิเซริสดูเหมือนจะไปล่วงเกินตระกูลเฟรการ์ ซึ่งเป็นตระกูลที่แข็งแกร่งที่สุดในบราวอส ทำให้ผู้คนเริ่มกังวลเกี่ยวกับชะตากรรมของเขา แต่เนื่องจากตระกูลเฟรการ์มีอำนาจมากและโหดเหี้ยม พวกเขาจึงทำได้เพียงแค่บ่นพึมพำกันไปตามเรื่อง โจราห์เองก็คิดว่าคราวนี้เขาคงไม่สามารถเดิมพันให้วิเซริสชนะได้อีกแล้ว

“วิเซริส ทาร์แกเรียน เป็นฝ่ายชนะ . . .”

หลังจากได้ยินข่าวจากโรงละคร โจราห์ก็เริ่มสืบประวัติของอีกสามคนที่ผ่านเข้ารอบ ‘4 คนสุดท้าย’ และพวกเขาทั้งหมดก็ล้วนมาจากตระกูลเฟรการ์ ดังนั้นโจราห์จึงตัดสินใจว่าครั้งนี้เขาควรเดิมพันให้วิเซริสเป็นฝ่ายพ่ายแพ้

‘บางทีเขาอาจตายไปเลยในสนามรบ จากนั้นข้าก็จะสามารถจับตัวแดเนริสได้พร้อมกับไคลา ถ้าเป็นเช่นนั้น ข้าอาจได้รับอภัยโทษจากบัลลังก์เหล็ก!’ เขาวาดแผนการอันยิ่งใหญ่ในหัว ขณะเดียวกันก็คำนวณเงินสำหรับการเดินทาง เขานับเหรียญทองมังกรกว่าร้อยเหรียญในกระเป๋า ก่อนจะแบ่งบางส่วนออกไว้ใช้จ่าย แล้วนำที่เหลือไปเดิมพันให้วิเซริสแพ้ในช่วงบ่าย

อีกด้านหนึ่งที่ฝั่งของทอร์โม

“ท่านพ่อ เราควรทำอย่างไรต่อไป?”

ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ทอร์โมรู้สึกหงุดหงิดมาก ฝีมือดาบของวิเซริสเกินความคาดหมายของเขา!

“เจ้าเด็กทาร์แกเรียนคนนี้ยังไม่ครบสิบเจ็ดปีเลยใช่หรือไม่?”

ไวทัสครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ “เขายังไม่ถึงสิบหกด้วยซ้ำ”

“ยังไม่ถึงสิบหก แต่ทักษะดาบของเขากลับแข็งแกร่งถึงเพียงนี้!” ทอร์โมไม่เข้าใจโลกนี้มันผิดแปลกไปหมดแล้วเหรอ? เขาเล่นงานเด็กคนนั้นสารพัดวิธี แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผลเลย

ไวทัสมองบิดาของตนเงียบ ๆ รอให้เขาตัดสินใจ

“อย่าไปสนใจพวกนักดาบสองคนนั่น ข้าต้องการแค่ชีวิตของเจ้าเด็กทาร์แกเรียนคนนี้เท่านั้น!”

“รับทราบ ท่านพ่อ”

ไวทัสรู้ดีว่าเขาจะต้องเตรียม ‘อุปกรณ์’ บางอย่างไว้สำหรับนักดาบทั้งสอง ส่วนทอร์โมที่รู้สึกหงุดหงิดเป็นครั้งแรก เขาก็สั่งให้สืบเรื่องของแอนเดอร์เซนก่อนหน้านี้ และสิ่งที่เกิดขึ้นก็ทำให้เขาเข้าใจความรู้สึกของความพ่ายแพ้จากการที่ถูกเด็กคนเดิมเล่นงานซ้ำแล้วซ้ำเล่าขึ้นมาบ้างแล้ว

‘ไม่! ข้าต้องฆ่าเจ้าเด็กทาร์แกเรียนคนนี้ให้ได้!’

โปรดติดตามตอนต่อไป …